Ο καραγκιοζοπαίχτης Αγάπιος Αγαπίου, ήταν καλεσμένος στο νηπιαγωγείο μας, για να μας παρουσιάσει την παράσταση του θεάτρου σκιών «Ο Καραγκιόζης στο σχολείο».
Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με τα καμώματα των ηρώων, γέλασαν με την ψυχή τους και συμμετείχαν ενεργά στην διαμόρφωση της δράσης στην παράσταση.
Στο τέλος ο καραγκιοζοπαίχτης μας παρουσίασε τις φιγούρες και μας μίλησε για την ιστορία και τις αρχές του θεάτρου σκιών.
Το θέμα της διαχείρισης απορριμμάτων είναι από τα πιο βασικά για τη Θεματική ενότητα της Οικολογικής Συνείδησης γιατί αφορά άμεσα την ποιότητα ζωής και μπορεί να επιτευχθεί μεγάλη αλλαγή στη διαχείριση του προβλήματος με μικρές αλλαγές στις συνήθειες όλων. Οικολογικού περιεχομένου το 3ο εργαστήριο δεξιοτήτων!
Σκοπός είναι η ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου σκέψης σχετικά με την κατανάλωση και διαχείριση των άχρηστων υλικών, γιαυτό σκέφτομαι πριν πετάξω!
Οι ομαδικές μας αφίσες!
Δεν πετώ…δημιουργώ…
Με ένα βιβλίο ταξιδεύω και πετώ πολύ ψηλά!!!!
Ένα εκατομμύριο παιδιά έχουμε μια μεγάλη αποστολή -Να σώσουμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας!!!
Οι ΧΟΠΑ ΗΡΩΕΣ είναι μια βραβευμένη εκπαιδευτική πρωτοβουλία που έχει ως στόχο την αναγνώριση των συμπτωμάτων του εγκεφαλικού επεισοδίου και την ανάγκη για άμεση δράση.Αξιοποιεί τον ενθουσιασμό που έχουν τα παιδιά να μαθαίνουν και να μοιράζονται και ενθαρρύνει τη μεταλαμπάδευση της γνώσης στην υπόλοιπη οικογένεια, ιδιαίτερα στους παππούδες και τις γιαγιάδες !
Η ομαδική αφίσα από τις εντυπώσεις μας, από “Τα ελληνάκια….”«Τα ελληνάκια»είναι ένα παραμύθι σε κείμενο και εικόνες της Ευγενίας Φακίνου, εμπνευσμένο από τα κεντήματα, τα λιθόγλυπτα και τα υφαντά της ελληνικής λαϊκής τέχνης.
Ένα όμορφο παραμύθι για την ζωή και τα γεγονότα που οδήγησαν στην επανάσταση τον Μάρτη του 1821.
«Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα χωριό κοντά στη θάλασσα, ζούσε η κυρά-Λένη. Ο άντρας της ο καπετάν Νικόλας, ταξίδευε και ταξίδευε και ταξίδευε. Αφού ακόμα δεν είχε δει τα μωρά που γέννησε η κυρά-Λένη την Άνοιξη. Τα καμάρωνε τα δίδυμά της η κυρά-Λένη, το Γιώργη και τη Μαρία. Τα έβγαζε στον κήπο ν’ ανασαίνουν τη μυρουδιά της λεμονιάς και της νεραντζιάς, ν’ ακούνε το κελάηδημα των πουλιών, για να μιλήσουν γρήγορα. Ερχόντουσαν και οι κουμπάρες από δίπλα. Και τότε αρχίζανε όλες το τραγούδι, τις ιστορίες, τα παραμύθια, το κέντημα και την νταντέλα και πέρναγε η ώρα. Πέρναγε η ώρα, πέρναγε ο καιρός.
Η κυρά-Λένη δε βλέπει πια να κεντήσει. Και του καπετάν Νικόλα τα γόνατα πονάνε στη θάλασσα. Τα δίδυμα μεγάλωσαν. Η Μαρία έγινε ολόκληρη κοπέλα. Και τι κοπέλα! Σαν βγαίνει στο περιβόλι, τα λουλούδια γέρνουν πάνω της, την παρακαλάνε να τα κόψει. Τα πουλιά της λένε χίλια τραγούδια. Και όταν καρφώσει στα μαλλιά το βυσσινί γαρίφαλο, αναστενάζει όλη η γειτονιά! Αχ, Μαρία!
Αλλά κι ο Γιώργης δεν πάει πίσω. Παλικαράκι με στριφτό μουστάκι και μάτια σαν ελιές. Αυτός τώρα δουλεύει για το σπίτι. Καβάλα στ’ άλογό του την Αστραπή, τρέχει στα χωράφια και κάνει δουλειά για δέκα. Πολλά τσουβάλια, στάρι, καλαμπόκι και κριθάρι θα κάνουν και φέτος. Όμως δε θα΄ναι όλα δικά τους. Κι ας δούλεψε τόσο σκληρά ο Γιώργης. Τα μισά θα τα πάρει, όπως πάντα, ο Αφέντης ο Αγάς!
Όταν έβγαινε βόλτα ο Αφέντης ο Αγάς, όλοι έπρεπε να σκύβουν το κεφάλι. Μπροστά πήγαινε αυτός που κράταγε το τσεκούρι, πίσω ο Αγάς και πιο πίσω αυτοί που μάζευαν τρόφιμα και χρήματα. Κι όποιος ήθελε, ας μην έδινε! Κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει. Χρόνια τώρα ο Αφέντης ο αγάς έκανε ότι ήθελε. Ο Γιώργης, η Μαρία και τ’άλλα παλικάρια του χωριού, όλο σιγοψιθύριζαν: ως εδώ και μη παρέκει… Αλλά μόνο σιγοψιθύριζαν…»
Στη συνέχεια το παραμύθι μας διηγείται πως πολλά παλικάρια ξενιτεύονταν στα καράβια. Ανάμεσά τους κι ο Γιώργης. Όταν γύρισε μετά από καιρό, βρήκε το χωριό έρημο, δεν υπήρχε ψυχή. Τότε το Παγόνι, το αγαπημένο πουλί της αδελφής του της Μαρίας, άρχισε να του διηγείται τι έγινε την Κυριακή, που γίνονταν οι γάμοι της Παγώνας και του Γιάννου.
