Το χειμώνα κρυώνω,

το καλοκαίρι ζεσταίνομαι,

την άνοιξη και το φθινόπωρο ανάμεσα σ? αυτά τα δύο παραδέρνω.

Ποτέ δε θα ησυχάσω!

Ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές,

ο χρόνος όμως γεννά και άλλες.

Λίγες σταγόνες πέφτουν

πάνω στα θολά μας πρόσωπα και τα δροσίζουν.

Και το φεγγάρι που θα βγει, θα σκύψει να τα φιλήσει.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Καρδιά μου,

τις νύχτες που ο ήλιος φωτίζει το φεγγάρι μας,

τις νύχτες που τ? αστέρια τρυπούν το μαύρο ουρανό,

τις νύχτες που το σκοτάδι φωτίζει τις σκοτεινές καρδιές μας,

τις νύχτες που έρχονται λίγο μετά το δειλινό,

τις νύχτες που η πλάση παύει να μουγκρίζει,

τις νύχτες που το ξημέρωμα μοιάζει μακριά,

τις νύχτες που μόνο το κλάμα από τα νυχτοπούλια ακούς,

τις νύχτες που οι δρόμοι αδειάζουν, για να γεμίσουν τα σπίτια,

τις νύχτες που οι πυγολαμπίδες κάπου βαθιά έξω από την πόλη ξεχωρίζουν,

τις νύχτες που τα παραμύθια νανουρίζουν τα παιδιά,

τις νύχτες που με όνειρα ο κόσμος ξαγρυπνάει,

τις νύχτες που σε σεξ βαφτίζεται ο έρωτας,

τις νύχτες που η μοναξιά μας αγκαλιάζει όλους,

τις νύχτες που κρύβεται ο θάνατος γυμνός,

τις νύχτες που με το κλάμα τους τα βρέφη μάς μιλούν,

τις νύχτες που ένας θόρυβος ξαφνικός σουβλίζει τη γαλήνη,

τις νύχτες που ανακουφίζονται τα αμαρτωλά μας μέλη,

τις νύχτες που μοιάζουν σαν κι αυτή που τώρα σου μιλάω,

τις νύχτες που ήσυχο κοιμάται το άγχος στο πλευρό μας,

τις νύχτες που το φτωχό μου το μυαλό γεμίζει η μορφή σου,

τις νύχτες που η ανάμνηση με καίει και με δροσίζει,

τις νύχτες αυτές, όπως και τη νύχτα αυτή, η σιωπή μου λέει:

σ? αγαπάω? και η ελπίδα σπρώχνει ένα δάκρυ αθώο

σαν το φως της μέρας που ξεπροβάλλει.

Δυο πικραμένα μάτια

κοιτούν βαθιά μακριά,

εκεί που κανείς δε φτάνει.

Δυο πικραμένα μάτια

κοιτούν το χώμα.

Άνοιξε τα φτερά σου Έρωτα

και κλείσε τις ψυχές·

οι νέοι να χαρούν

και οι νεκροί να νοσταλγούν?

Το περιβόλι του παππού

και τα λουλούδια της γιαγιάς

είναι σαν άγγιγμα Θεού

και σαν πνοή της Παναγιάς.

Ποτισμένο με ιδρώτα το χώμα ανθίζει,

ποτισμένη με αίμα η ζωή μάς θερίζει.

Αναστεναγμός

Φτερό στον άνεμο τα όνειρά μας,

ένα πρωί τα θέρισε η παγωμένη αύρα.

Τα τσάκισε ως το κόκαλο κι ακόμη πιο βαθιά,

ο κεραυνός ο ατσάλινος χάιδεψε την ψυχή μας

κι αυτή φοβήθηκε.

Δάκρυσε σαν μωρό παιδί

και με θολά τα μάτια

κάρφωσε μ? ένα κοίταγμα τον ίσκιο, σε ένα άστρο μακρινό·

φτερό στον άνεμο τα όνειρά μας?

Η παγωμένη αύρα μάς γλυκοκοιτά?

Από καιρό κάτι με βασάνιζε,

μα δεν ήξερα τι ήταν.

Και χθες το πρωί, καθώς πλενόμουν, έπεσε η πετσέτα

στο υγρό πάτωμα? και λερώθηκε.