Του φεγγαριού τα δάκρυα πνίγηκαν στο ποτάμι

και το ταλαίπωρο στοιχειό δεν ξέρει τι να κάμει.

Του φεγγαριού τα δάκρυα ξέπλυναν την καρδιά σου,

στου ποταμού τα βότσαλα σκάλισαν τη θωριά σου.

Του φεγγαριού τα δάκρυα πονούν μα δεν τα σβήνεις,

μ?ένα κοχύλι γυάλινο γουλιά γουλιά τα πίνεις.

Του φεγγαριού τα δάκρυα είναι τα δυο σου μάτια

που με κοιμίζουν και ξεχνώ πείσματα και γινάτια.

Του φεγγαριού τα δάκρυα?

Στο μυαλό μου σύγχυση μεγάλη

κι ας λένε ό,τι θέλουν γνωστικοί και άλλοι

– εγώ έχω αγύριστο κεφάλι ?

στα χείλη σου θα σκύψω και θα προσκυνήσω πάλι.

Τι κι αν δεν βγει ξανά ο ήλιος,

τι κι αν τα αστέρια χάσουν το λαμπρό το φως,

τι κι αν δεν ξέρω το γιατί και το πώς,

μετά από το φιλί σου

δεν θα? μαι πια ποτέ ξανά ο ίδιος.

Χαράζω στο στήθος μου τη λέξη «σ? αγαπάω»

και τη γλυκιά σου θύμηση κρατάω,

να διψώ και στα δυο σου χείλη να βουτάω

– ξένε, μη με ρωτάς ? ανάθεμα κι αν ξέρω που πάω.

Τι κι αν δεν βγει ξανά ο ήλιος,

τι κι αν τα αστέρια χάσουν το λαμπρό το φως,

τι κι αν δεν ξέρω το γιατί και το πώς,

μετά από το φιλί σου

δεν θα? μαι πια ποτέ ξανά ο ίδιος.

Η γοργόνα της Μικρασίας

Στο μακρύ γιαλό ένα βράδυ

ένα παλιό κοχύλι έβαλε σημάδι.

Είχε αστεριών πλημμύρα

όταν άκουσα να τραγουδά

η χρυσή γοργόνα με τη λύρα.

Είχε ένα καημό η νύχτα,

μάζευαν λευκά μαργαριτάρια

οι ψαράδες με τα δίχτυα.

Λένε πως ερχόταν ως εδώ συχνά

κι όταν έβρισκε ρηχά

κολυμπούσε ως τη Μυτιλήνη

τα χρυσά μαλλιά της να ξεπλύνει.

Την ονειρεύονται τα αγόρια

στου γιαλού τα ψαροχώρια,

μα εκείνη όλο καημό τραγουδάει

για κείνο που? φυγε και πάει.

Και το ξημέρωμα ένα δάκρυ

στου ματιού την άκρη

αργοκυλάει,

σαν ακούσει πέρα απ? τ? Αϊβαλί

ένα φανταχτερό κοκόρι να λαλεί

μια καινούρια Ανατολή.

Τότε στη θάλασσα βουτάει

και μένει στο γιαλό ένα παιδί να χαιρετάει

τη χρυσή γοργόνα που? φυγε και πάει.

Ο γάμος του Φώτη

Πλούσιο φαγοπότι

στην αυλή του Φώτη

στήσανε.

Παντρεύεται το παλικάρι

μια κόρη από το φεγγάρι,

τη Φεγγαρένια του.

Σέρνουν το χορό γαμπρός και νύφη,

μα ένα παρδαλό κοτσύφι

μοιρολογεί:

– «Τριήμερο θα τη χαρείς

ή μήπως άμοιρε θαρρείς

πως σ?αγαπάει;»

«Ξωτικό που κατοικεί στα αστέρια,

αγιάτρευτες πληγές στα δυο σου χέρια

θα χαράξει».

– «Καλοσήμαδο πουλί πέτα να σε κεράσω,

τι απόψε όλα μου τα πλούτη θα μοιράσω

για την αγάπη μου».

– «Καημένε Φώτη, δεν τα ζύγιασες καλά

κι η Φεγγαρένια σου κοιτάζει κιόλας στα ψηλά,

σα να? χει αργήσει».

Εξορία

Καράβι ο νους

Κι εσύ επιβάτης στο κατάστρωμα γυρίζεις

Σκέψεις πουλιά με ψίχουλα πας να ξεγελάσεις

Τους παιδικούς σου εφιάλτες δεν αναγνωρίζεις

Κι ας είναι ίδιοι ? στο λέω και μη γελάσεις ?

Με τους αποψινούς

Ζωή κερασμένη

Από μια βρωμοπαρέα

Και τα λόγια της ντροπής

Που για τους ναυαγούς θα έμοιαζαν μοιραία

Δεν τόλμησες να μας τα πεις

Μόνο μια ξέπνοη κραυγή στο άδειο δωμάτιο

Βοή κουρασμένη

Το πήρε βαριά

Εκείνο το βράδυ ο πατέρας

Όταν δήλωνε ντυμένη στα άσπρα η μαία:

«μα αυτό δεν είναι παιδί, είναι τέρας!»

Ίσα που φταρνίστηκε ο σκοπός και κυμάτισε για λίγο η σημαία

Φτου να πάρει

Χαμένη ζαριά

Καινούρια πλάνα

Καταστρώνει μα έχει το μελάνι του τελειώσει

Του έδωσε ο Θεός μπουνιά

Στο άδειο δωμάτιο τη σκιά του ματαιοπονεί να λιώσει

Και μένει να χαϊδεύει την πανάρχαια γρατσουνιά

Θα σου φύγω μάνα

Η νεράιδα του πενταγράμμου

Ο μαυροπίνακας γελά

με τα πολλά του λάθη

κι η κουτσοκιμωλία του

δεν ξέρει τι έχει πάθει.

Σ? ένα λευκό πεντάγραμμο

σκόρπιες μικρές κουκίδες.

Το μυστικό δε θα το βρεις,

το μυστικό δεν είδες.

Μέσ? τα παλιά τετράδια

ψάχνει να βρει τη λύση.

Άραγε εκείνο το μικρό φιλί

σε ποια σελίδα θα το κλείσει;

Πλανεύτρα γυναίκα μάγισσα

την έμπνευση τού πήρε,

για λύτρα τώρα προσευχή ζητά.

Γονάτισε αρχιμουσικέ και το κεφάλι γείρε:

«Άσε με να σου χαϊδεύω τα μαλλιά,

νεράιδα του πενταγράμμου.

Κι αν κάποτε σε φίλησα,

βούτηξε στη θάλασσα των φιλιών

και μάζεψε από? κει

– σαν νότες παλιές ?

και δυο φιλιά δικά μου».

Ξεψύχισμα κυπαρισσόξυλου

ως πνοή δεμένη σε ηλιοβλέφαρο αιώνιο

κατάμονο φτερώθηκε το όνειρο απόψε

μελωδία γιασεμιού στα χείλη

του κόσμου η στάση έμεινε αδειανό

χρυσό κελάηδισμα

βότσαλου

ανάθεμα και κρίμα

οι πεταλούδες της βροχής

και φέτος στη βεράντα των Άλπεων

έχτιζα το ροδόνερο της πρώτης νιότης

κάποτε

στριγγιά κραυγή της ξεχασμένης αμαρτίας

που μάτωσε

ψαριού ηλιοβασίλεμα λίγο πριν ξεχαστούμε

Μόνο δυο λόγια

Δυο λόγια μόνο

Έτσι σαν επίλογος της μικρής αυτής ιστορίας

Δεν είναι εύκολο να τα βρεις

Σαν δυο χαμένα ζάρια που δεν σου δίνουν κάποιον αριθμό.

Πίνω δυο γουλιές

Και σαν να σχηματίζονται στο νου μου

Δυο οπτασίες

Τόσο ίδιες

Τόσο κοντά η μια στην άλλη

Και λοιπόν;

Όλα είναι ψέμα

Τούτη την ώρα

Που η λησμονιά κρύβει με τη σκιά της το δρόμο μας.

Μόνο ένα αμυδρό χαμόγελο

Τυλιγμένο μέσα στα πευκόκλαδα

Μακριά από τα συρματόσχοινα και τις ερπύστριες

Θα φωτίσει ο ήλιος το πρωί

Και πάνω του θα κρεμάσουμε

Μιαν ευχή κάποιας γριάς που ξεψύχησε πριν από αιώνες.

Μόνο δυο λόγια

Δυο λόγια μόνο

Να μας συντροφεύουν

Δεν είναι εύκολο να τα βρεις

Σαν τα κομμένα φτερά του αγγέλου που μας έδειχνε το δρόμο σαν ήμασταν παιδιά.

Το φιλί σου κι ένα χάδι

βουτηγμένα στο σκοτάδι

μαχαιρώνουν τη σιωπή μου,

την κομμένη αναπνοή μου.

Κάθε βράδυ περιμένω

το φεγγάρι το καημένο

του ονείρου μου την άκρη

να την βρέξει μ? ένα δάκρυ.

Χρυσοφτέρουγη ελπίδα,

να λυθούν όλα τα μάγια,

γύρω μου βροχή να πέσουν

ταξιδιάρικα αστεράκια,

καντηλάκια του ουρανού.

Είσαι όλη η ζωή μου,

λυτρωμός και χαραυγή μου,

νυχτολούλουδο μετάξι

μ? άγγιξε κι έχει πετάξει.

Δακρυσμένα τα αγγελάκια

έστειλαν δυο συννεφάκια

να ξεπλύνουν ένα ένα

δυο ματάκια πονεμένα.

Χρυσοφτέρουγη ελπίδα,

να λυθούν όλα τα μάγια,

γύρω μου βροχή να πέσουν

ταξιδιάρικα αστεράκια,

καντηλάκια του ουρανού.

Και στον τελειωμό θα μείνει

στου μυαλού μου το καμίνι

σαν πουλί που κελαηδάει

κείνη να χαμογελάει.