Όλα σου τα όνειρα τα κέρδισε ο δισταγμός

Στη μόνη ζαριά που έριξες

Ρίσκαρες τα πάντα

Ένα δικαίωμα κρατά η άσβεστη δίψα σου για ξεπούλημα

Αυτό του φόβου

Τι έχεις να μου δώσεις;

Το μόνο που μπορώ να σου προσφέρω είναι μια ιστορία

Σου εύχομαι όχι να με μισήσεις αλλά να με συνηθίσεις

Γιατί το μίσος είναι σαν τον κατήφορο

Όσο πιο χαμηλά σε πάει

Τόσο πιο κοντά βρίσκεται στο τέλος του

Γιατί η συνήθεια είναι σαν τον ανήφορο

Όσο πιο μακριά τραβάει

Τόσο πιο εύκολα η κούραση μοιάζει να υπήρχε από πάντα

Πότε ένιωσες πολύ μόνος;

Ένιωσα πολύ μόνος

Όταν όλοι με γνώρισαν

Και πόσο μου αρέσουν οι παρομοιώσεις

Αλλά σε καταδικάζω ποτέ να μη μου μοιάσεις

Θα σου δώσω τη δύναμη να φτιάξεις

Αλλά θα σε κρίνω όχι για όσα φτιάξεις αλλά για αυτά που δε θα χαλάσεις από όσα έφτιαξες

Η ζωή θα τα βγάλει πέρα και μετά από σένα

Έτσι έκανε και πριν τη θυμηθείς

Γι? αυτό και είναι ο καημός σου σαν της πεταλούδας το πέταγμα

Αθόρυβος και μεγαλειώδης

Τελικά το μόνο ενδιαφέρον ψέμα σε όλη την ιστορία ήταν οι άνθρωποι

Κάθε πληγή είναι σαν τον ήλιο

Δεν κρύβεται

Την έχεις καθημερινά δίπλα σου

Και σπάνια βρίσκεις το κουράγιο να την κοιτάξεις στα μάτια

Μήπως μια ιδέα δεν είναι αυτό που σε οδηγεί

Που σου δίνει φτερά;

Πρόσεχε μην την προδώσεις

Αν και αυτή με προδοσία σε διάλεξε ξεχνώντας τον προηγούμενο

Κάποτε η λαχτάρα για τη ζωή μπορεί να είναι πιο αδύναμη μπροστά στη λαχτάρα για ένα πανηγυριώτικο κοκοράκι

Γιατί αυτό που δεν κατάφερε η βία

Το κατάφερε μια υπόσχεση

Δεν ξέρεις αν αυτό που περιμένεις είναι και αυτό που θες

Ξέρεις όμως πως αυτό που περιμένεις

Θέλεις να το αντιμετωπίσεις

Ένα προδιαγεγραμμένο τέλος δε λέει ποτέ να αρχίσει

Ένα αναπάντεχο τέλος είναι σα να μην τελειώνει ποτέ

Γιατί τί είναι προτιμότερο;

Να απονείμεις χάρη σε έναν θανατοποινίτη

Ή να εκτελέσεις έναν απελπισμένο;

Το πιο γλυκό πράγμα στη ζωή είναι η μελαγχολία

Και το πιο πικρό η αδικαίωτη προσδοκία

Πόσοι τάχα να διάλεξαν το φαγητό τους

Και πόσοι να ξεροκατάπιαν πικρό κι αλλότριο ψωμί;

Πριν ζήσεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια πιθανότητα

Όσο ζεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια ελπίδα

Κι όταν φύγεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια ανάμνηση

Που ίσως και να μη σου ανήκε

Ποτέ τα λόγια δεν μπόρεσαν να χωρέσουν ένα τέτοιο βλέμμα

Μπόρεσαν όμως να το κάνουν αθάνατο

Όπως αθάνατα αφήνει η μνήμη και όσα πιστεύει

Φτώχυνε η ζωή σου

Ερήμωσε πια

Γιατί αρνήθηκες όσα δεν πίστεψες

Μην έχεις τύψεις για ό,τι έγινε

Τύψεις να έχεις για ό,τι δεν μπορούσε να γίνει

Τι είναι πιο εύκολο να σου πω

Θα μετρήσω όλα τα βότσαλα στην παραλία

Ή σε συγχωρώ που με πρόδωσες

Γιατί πού αλλού αναζήτησες και βρήκες την πιο ασφαλή γωνιά παρά μέσα σε ένα παιδικό όνειρο

Αυτό που πονάει είναι πάντα το ωραίο

Το άσχημο έτσι κι αλλιώς σου χαρίζεται

Γιατί το ωραίο έχει το τίμημά του

Αν πληρώσεις το τίμημα

Η ζωή σου θα γίνει πιο όμορφη

Αν δε νοιαστείς να το πληρώσεις

Δε θα πονέσεις ίσως ποτέ αλλά και ποτέ επίσης δε θα γνωρίσεις γιατί η ζωή είναι όμορφη

Γιατί μια επώδυνη στιγμή πάντα μας έκανε καλύτερους

Μια επώδυνη στιγμή σου δίνει τη ζωή και μια εξίσου επώδυνη σου την παίρνει

Γιατί είναι η ύπαρξή σου ψαλιδισμένη μπροστά σε ένα δίλημμα

Και δεν είναι η χαρά της επιλογής ή η πίκρα της απόρριψης που σε διχάζει

Είναι που ξέρεις ότι ένα ναι ή ένα όχι θα σε κάνει αλλιώτικο για πάντα

Ποτέ δεν θα΄ ναι όπως πριν

Κι αυτό θα σε πονάει

Όχι για την απόφαση που χρειάστηκες να πάρεις

Αλλά για το βάρος που σήκωσες

Ποτέ μια απόφαση δεν είναι μόνο σωστή ή μόνο λάθος

Η ευθύνη όμως που ανέλαβες σε έχει κιόλας κάνει καλύτερο άνθρωπο

Το τίμημα της ευθύνης δεν διδάσκει ποια είναι η σωστή και ποια η λάθος απόφαση

Το τίμημα της ευθύνης διδάσκει τι πάει να πει απόφαση

Δεν πέρασες για μια στιγμή από τη ζωή μου

Γιατί βρισκόσουν εκεί πάντα

Ζωή δεν είναι παρά ό,τι δεν πρόλαβες να δεις

Όσα δεν άκουσες και δεν έμαθες

Τα όνειρα που δεν πρόλαβες να πιάσεις

Οι σκέψεις που σου γλίστρησαν

Ζωή είναι τα μέρη που δεν βρέθηκες

Οι λύπες που δε σε τάραξαν

Οι λιγοστές χαρές που σε εξαπάτησαν

Είναι η ζωή η επόμενη στιγμή που δε σε πρόλαβε

Η στερνή γουλιά από το άδειο σου ποτήρι

Αυτός που δεν κατάφερες να γίνεις

Η πιο σφοδρή απραγματοποίητη επιθυμία σου

Μα ξέρεις κάπου βαθιά μέσα σου πως όλα αυτά

Που δεν έγιναν και που ποτέ δε θα γίνουν

Το ξέρεις πως είναι η ζωή που όλοι πόθησαν κάποτε

Και που ίσως κάποτε ζήσουν

Μονάχα ό,τι εσύ έζησες έμεινε δικό σου για πάντα

Μονάχα ό,τι εσύ έζησες δε θα προλάβει να ζήσει κανείς άλλος

Γιατί ζωή δεν είναι παρά μονάχα ό,τι κράτησες

Πάλι κλειστό γράμμα σε διαβάζω

Τα πιο πολλά εμπόδια θα τα βρεις μπροστά στις πιο μεγάλες σου επιθυμίες

Είναι μαγεία να ψάχνεις πόσο κοστίζει το όνειρο

Μόνο πάνω στους δρόμους θα δεις την ιστορία να γράφεται

Τα δύσκολα σε φόβιζαν

Γι? αυτό έλεγες όλη την ώρα αστεία

Κανένας δεν τολμά να σε κοιτάξει στα μάτια

Γιατί μια άγνωστη έρημος είναι το χιλιοφιλημένο σου πρόσωπο

Τι να μοιράσεις και τι να κρατήσεις

Όσο κι αν το θες δεν μπορείς να ανασάνεις πάνω από δυο μέτρα γη

Όταν το τελευταίο που σου μένει είναι ένα πείσμα

Δεν έχεις παρά να το πετάξεις κι αυτό

Δεν πιστεύεις παρά μόνο αυτά που έφτιαξες για να πιστέψεις

Κακομοίρη

Τρέχα λοιπόν

Ίσως κάποτε προλάβεις να φτάσεις

Αυτό που ποτέ δεν κατάφερες να γίνεις

Σου εύχομαι να έχεις μια ζωή καλή

Σαν κι αυτή που ονειρεύτηκα

Και κάτι παραπάνω

Κι όμως ο απέραντος κόσμος μας χώρεσε σε μια μικρή γαλάζια σφαίρα

Κάπου εδώ τελειώνει και το παραμύθι σου

Για σένα πλέον τίποτα δεν υπάρχει

Κι αν δεις τον καπνό να ανεβαίνει

Δεν θα είναι από κάποια φωτιά ξεχασμένη

Αλλά το τίποτα που ξανά στο τίποτα θα πηγαίνει

Άσε με να χαθώ στα μάτια σου

Και να μη με βρει ποτέ κανείς ξανά

Δεν ξέρω αυτό που θα έρθει

Είναι σκοτεινό και με φοβίζει

Κράτα μου το χέρι

Δεν υπάρχει πιο πολύτιμο δώρο από το να σε κάνουν να ξεχνάς πως είσαι μόνος

Όταν ο πόνος δε χωρά στη μια χούφτα

Βάλε και τα δυο σου χέρια

Είναι τόσο λίγο και τόσο μικρό να λέω «σ? αγαπάω»

Γιατί το να σε αγαπάω είναι τόσο μεγάλο

Μόνο μια φορά χάιδεψα το μάγουλό σου

Όταν γλίστρησα μαζί με το δάκρυ σου

Δεν είναι η ζωή μου αρκετή για τούτη την αγάπη

Γι? αυτό σου την χαρίζω

Άσε με να χαθώ στα μάτια σου

Και να μη με βρει ποτέ κανείς ξανά

Όταν τα έκλεισες για να αποκοιμηθείς

Ήξερα ότι με είχες πάρει για πάντα μαζί σου

Η μοίρα που σε έσπρωξε τη μαχαιριά να δώσεις,

σου έστειλε στη φυλακή καινούριο αφεντικό.

Από το άλλο σου εγώ τρέχεις για να γλιτώσεις,

ο Χάρος σού ζητιάνεψε για λίγο μερτικό.

Κλεισμένος χρόνια στο μικρό καβούκι της ζωής σου

φουμάρισες απ΄ τον καπνό που βρήκες στις Μυκήνες,

την ευκαιρία άρπαξε, απ? τη μιζέρια γδύσου,

σε περιμένουν στο εξής καταραμένοι μήνες.

Τις σκοτωμένες μέρες σου συμφώνησες να διώξεις.

Τέσσερις τοίχοι χώρεσαν το άπιαστο όνειρό σου

και στη ζωή που έχασες χαιρετισμούς να δώσεις.

Γυναίκες απ? τη Μάνη το κρασί σου θα νερώσουν.

Εφτά φορές σε πλήγωσε της μάνας σου η κατάρα,

τα λάθη σου το πάλεψες σωστά να γίνουν όλα.

Απ? το φιλί δοκίμασες μονάχα τη λαχτάρα,

σε πήρε και σε σήκωσε κι ας είχες τέτοια φόρα.

Χαρταετοί στον ουρανό τα παιδικά σου χρόνια

και ένας κόμπος στο λαιμό τη γλώσσα σου να δένει.

Μεγάλωσες και ξέχασες την πρώτη σου κολόνια,

κακό από το πουθενά ξανά σε προλαβαίνει.

Σου ζήτησαν υπόσχεση κι εσύ απαντάς με γρίφους.

Πότε θα μάθεις τελικά να λες τη σκάφη σκάφη;

Στη νιότη σου χαλάλισες ένα σακούλι μύθους,

χωρά η περιουσία σου σ? ένα σπασμένο ράφι.

Δεν είναι πια στο χέρι σου να λες «ο εαυτός μου».

Ποιο χέρι τώρα με κρατά και θα μου δώσει λύση;

Το χέρι που σου χάρισε το φως αυτού του κόσμου,

το ίδιο χέρι κάποτε τα μάτια σου θα κλείσει.

Το σανδάλι του Ιάσονα

Μια στιγμή γαντζωμένη στο κατάρτι,

τυφλή ψαριά είναι η ζωή σου, βούτηξε και πάρτη,

Πόντος Εύξεινος, Αιγαίο, Προποντίδα,

τέτοια αγάπη μοιρασμένη ποτέ ξανά δεν είδα.

Τρεις φορές σε φίλησα να διώξω το κακό,

ορφάνεψε η αγάπη μας στη μαύρη Ιωλκό.

Δε με πονά στο στήθος το μαχαίρι της θυσίας,

το βάρος το αβάσταχτο με κρέμασε στην πλώρη της δικής σου απουσίας.

Σε λάτρεψα άγνωστη θάλασσα ως την Κολχίδα κι άλλο τόσο

κι εσύ έριξες αλάτι στις πληγές μου να ματώσω.

Από το βασιλικό σου σκήπτρο προτίμησες το παιδικό καλάμι,

κέντησες το πεπρωμένο σου στην αφρισμένη της παλάμη.

Καταφύγιο η αγκαλιά σου κι η πιο γλυκιά θητεία,

έκανε κομμάτια το φιλί σου των Δελφών την προφητεία.

Ποια νερά σε κρύβουν του Ιάσονα σανδάλι

και που ακούστηκε ? μα τους θεούς ? του ναύτη η αρμύρα να του φέρει ζάλη;

Κίνησα να φτάσω ένα μέλλον με υποσχέσεις και χρυσάφι,

μα κίτρινο και χρυσαφί βρήκα μονάχα των λιβαδιών το στάχυ

κι είναι αργά στα υστερνά να πω πως θα κοιτάξω πίσω,

το χρόνο μόνο ανάποδα να μπορούσα να γυρίσω.

Δόλιε ποιητή, είδες ποτέ ξανά τέτοιο πελώριο κύμα;

Αλλάζουν, βλέπεις, οι καιροί, πνίγονται μόνο μέσα σε ένα ποίημα.

Στο αλισβερίσι τούτο εδώ πλήρωσες την αγορά με αίμα

κι αν είσαι κίτρινος κι ωχρός είναι γιατί έφτασες στου ταξιδιού το τέρμα.

Πάλι κάτι μου ξεφεύγει, κάτι μένει για να ιδώ,

όμως το σκαρί μου πια δεν πλέει, αρκεί που ήρθα ως εδώ.

Μόνη μου παρηγοριά, έλα σε όνειρο και κράτα μου το χέρι,

ποιος ξέρει τάχα η προδομένη τύχη μου τι θέλει να μου φέρει;

Τίποτα από όσα διδάχτηκες δεν έμαθες

Η αμνησία σου δε σε κάνει να μη θυμάσαι αλλά να μη γνωρίζεις

Ποτέ η θέληση δε φιλοξενήθηκε στο φουσκωμένο σου βαλλάντιο

Πανάλαφρη αδυναμία

Να φτάσεις εκεί που ήθελες

Μόνο τα λάθη σου κάτι σα να σου θυμίζουν

Μήπως γιατί η ζωή κύκλους κάνει

Φορτωμένος με όνειρα ξεκίνησες

Είχε όμως η άρνηση αποφασίσει πρωτύτερα

Φορτωμένος με τύψεις τερμάτισες