Ο φάρος

Το φανάρι τρεμοσβήνει

στο βυθό της προσμονής

κι η ανάσα σου προδίνει

πως δε σ?  άκουσε κανείς.

Το ταξίδι περιμένεις

που σε πάει μακριά

σαν κουβάρι της ανέμης

που κλωτσάει μια γριά.

Φωτεινή μου σημαδούρα

καθρεφτίσου στα νερά,

του μυαλού μου ανεμοδούρα

ρίξ?  την άγκυρα γερά.

Τρίγωνη διαίσθηση

κρατά το στόμα σου κλειστό,

το όνειρό σου μια παραίσθηση,

θα το φτύσεις και θα πεις ευχαριστώ.

Κουβαλάς την κατάρα

μιας παλιάς ευλογίας.

Με τριήρεις και κάρα

σε κηδεύει ο Δίας.

Με την Κίρκη πάλεψε

που φιλά κουτοπόνηρα.

Το πεπρωμένο διάλεξε

να βουλιάζει στα όνειρα.

Δε θα ξεφύγεις και τι κρίμα,

είσαι μονάχα ένας φάρος,

ο καιρός σε πάει πρίμα,

μα το φως σου τρέμει από το βάρος.

Αναχώρηση

Ζύγισες τη μέρα που θέλεις να ξημερώσει

γιατί έμαθες πως μόνο στα όνειρα δεν πρέπει να λες: «εγώ σας πετώ».

Τις οφειλές που κληρονόμησες κανείς δε θα πληρώσει,

κατάφερες και στρίμωξες τα θέλω σου σε ένα κουρασμένο «απαιτώ».

Κούρδισες όπως έπρεπε τα πιο βαθιά σου αισθήματα,

ώσπου φίλιωσε ο θάνατος με τη σκιά κάποιας απελπισίας

κι έτσι αποφάσισες να βγάζεις το ψωμί σου γράφοντας ποιήματα,

για να καταλήξει ο Οιδίποδας ένας ακόμη γραφικός αντιρρησίας.

Σου προξένεψαν το σόι με την πιο απρόσμενη θυσία.

Είναι τυχαίο που τα πιο σπουδαία νοήματα χωρούν μέσα στην πιο μικρή αλήθεια;

Δυο χίμαιρες πεθύμησες, τη βολή σου και την αχώνευτη εξουσία.

Ήταν αιώρα αυταπάτης μια περιστρεφόμενη καρέκλα πάνω σε δυο μεγάλα στήθια.

Χαμογελάς γιατί πήρες περισσότερα από όσα έδωσες.

Την εφήμερη πίστη σου ποιος χρησμός θα μπορέσει να αλλάξει;

Έσμιξες την προδοσία με το φιλί και τη χαρακιά σου σε ουλή την ένωσες.

Δεν είσαι εσύ κάτω από τον ήλιο και κανείς δε θα κινήσει να σε ψάξει;

Προσάραξε το καράβι σου στα ανοιχτά της αμφιβολίας.

Μήπως άραγε γι?  αυτό την κρίση του καθρέφτη αποφεύγεις;

Τι σε τάισαν οι ευνούχοι σου και ψήνεσαι σαν οβελίας;

Λοιπόν, μιας και δεν αναστήθηκες ποτέ, καλύτερα να φεύγεις.

Η ζωή είναι άδικη

Γι? αυτό δεν είναι ποτέ αρκετή

Πώς να μοιραστώ μαζί σου τη ζωή μου όλη

Όταν δε με αφήνεις να μοιραστώ κάτι τόσο απλό όσο η αναπνοή

Τη σκέψη

Η ευτυχία ποτέ δεν έκανε θόρυβο φεύγοντας

Μα τίποτα δε σε καθηλώνει τόσο όσο η απουσία

Γιατί η απώλεια τότε βαραίνει περισσότερο

Στην επόμενη χαρά

Πόσο βαρύ μερίδιο σήκωσες από τα θέλω σου

Τελικά στη ζωή σου το μόνο που κατάφερες ήταν να πιάσεις χώρο σε ένα στενό δωμάτιο

Λες γι? αυτό και οι Κυριακές να φτιάχτηκαν μονάχα ή για να πας βόλτα ή για να πεθάνεις

Γιατί πάντα σου ταίριαζε ή το ταξίδι ή η μελαγχολία

Μια Κυριακή λοιπόν κι εγώ θα σε φιλήσω σταυρωτά

Για να σου πω αντίο

Ο θάνατος είναι δωρεάν

Δεν έχει εισιτήριο

Με όρισε το μήπως και το αν

Για να μου παίξεις ένα πένθιμο εμβατήριο

Μονάχα γι? αυτό σε γνώρισα

Της ζωής μου αυτοκρατόρισσα

Τέτοια κληρονομιά

Δεν μπορώ να τη βαστήξω

Θα μου? ρθει λιποθυμιά

Σαν το μυαλό μου στύψω

Θα σου τραγουδήσω

Μονάχα μια φορά

Τι κι αν σε εμποδίσω

Η ανάγκη πια δε σε χωρά

Όλα σου τα όνειρα τα κέρδισε ο δισταγμός

Στη μόνη ζαριά που έριξες

Ρίσκαρες τα πάντα

Ένα δικαίωμα κρατά η άσβεστη δίψα σου για ξεπούλημα

Αυτό του φόβου

Τι έχεις να μου δώσεις;

Το μόνο που μπορώ να σου προσφέρω είναι μια ιστορία

Σου εύχομαι όχι να με μισήσεις αλλά να με συνηθίσεις

Γιατί το μίσος είναι σαν τον κατήφορο

Όσο πιο χαμηλά σε πάει

Τόσο πιο κοντά βρίσκεται στο τέλος του

Γιατί η συνήθεια είναι σαν τον ανήφορο

Όσο πιο μακριά τραβάει

Τόσο πιο εύκολα η κούραση μοιάζει να υπήρχε από πάντα

Πότε ένιωσες πολύ μόνος;

Ένιωσα πολύ μόνος

Όταν όλοι με γνώρισαν

Και πόσο μου αρέσουν οι παρομοιώσεις

Αλλά σε καταδικάζω ποτέ να μη μου μοιάσεις

Θα σου δώσω τη δύναμη να φτιάξεις

Αλλά θα σε κρίνω όχι για όσα φτιάξεις αλλά για αυτά που δε θα χαλάσεις από όσα έφτιαξες

Η ζωή θα τα βγάλει πέρα και μετά από σένα

Έτσι έκανε και πριν τη θυμηθείς

Γι? αυτό και είναι ο καημός σου σαν της πεταλούδας το πέταγμα

Αθόρυβος και μεγαλειώδης

Τελικά το μόνο ενδιαφέρον ψέμα σε όλη την ιστορία ήταν οι άνθρωποι

Κάθε πληγή είναι σαν τον ήλιο

Δεν κρύβεται

Την έχεις καθημερινά δίπλα σου

Και σπάνια βρίσκεις το κουράγιο να την κοιτάξεις στα μάτια

Μήπως μια ιδέα δεν είναι αυτό που σε οδηγεί

Που σου δίνει φτερά;

Πρόσεχε μην την προδώσεις

Αν και αυτή με προδοσία σε διάλεξε ξεχνώντας τον προηγούμενο

Κάποτε η λαχτάρα για τη ζωή μπορεί να είναι πιο αδύναμη μπροστά στη λαχτάρα για ένα πανηγυριώτικο κοκοράκι

Γιατί αυτό που δεν κατάφερε η βία

Το κατάφερε μια υπόσχεση

Δεν ξέρεις αν αυτό που περιμένεις είναι και αυτό που θες

Ξέρεις όμως πως αυτό που περιμένεις

Θέλεις να το αντιμετωπίσεις

Ένα προδιαγεγραμμένο τέλος δε λέει ποτέ να αρχίσει

Ένα αναπάντεχο τέλος είναι σα να μην τελειώνει ποτέ

Γιατί τί είναι προτιμότερο;

Να απονείμεις χάρη σε έναν θανατοποινίτη

Ή να εκτελέσεις έναν απελπισμένο;

Το πιο γλυκό πράγμα στη ζωή είναι η μελαγχολία

Και το πιο πικρό η αδικαίωτη προσδοκία

Πόσοι τάχα να διάλεξαν το φαγητό τους

Και πόσοι να ξεροκατάπιαν πικρό κι αλλότριο ψωμί;

Πριν ζήσεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια πιθανότητα

Όσο ζεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια ελπίδα

Κι όταν φύγεις το μόνο που σου ανήκει είναι μια ανάμνηση

Που ίσως και να μη σου ανήκε

Ποτέ τα λόγια δεν μπόρεσαν να χωρέσουν ένα τέτοιο βλέμμα

Μπόρεσαν όμως να το κάνουν αθάνατο

Όπως αθάνατα αφήνει η μνήμη και όσα πιστεύει

Φτώχυνε η ζωή σου

Ερήμωσε πια

Γιατί αρνήθηκες όσα δεν πίστεψες

Μην έχεις τύψεις για ό,τι έγινε

Τύψεις να έχεις για ό,τι δεν μπορούσε να γίνει

Τι είναι πιο εύκολο να σου πω

Θα μετρήσω όλα τα βότσαλα στην παραλία

Ή σε συγχωρώ που με πρόδωσες

Γιατί πού αλλού αναζήτησες και βρήκες την πιο ασφαλή γωνιά παρά μέσα σε ένα παιδικό όνειρο

Αυτό που πονάει είναι πάντα το ωραίο

Το άσχημο έτσι κι αλλιώς σου χαρίζεται

Γιατί το ωραίο έχει το τίμημά του

Αν πληρώσεις το τίμημα

Η ζωή σου θα γίνει πιο όμορφη

Αν δε νοιαστείς να το πληρώσεις

Δε θα πονέσεις ίσως ποτέ αλλά και ποτέ επίσης δε θα γνωρίσεις γιατί η ζωή είναι όμορφη

Γιατί μια επώδυνη στιγμή πάντα μας έκανε καλύτερους

Μια επώδυνη στιγμή σου δίνει τη ζωή και μια εξίσου επώδυνη σου την παίρνει

Γιατί είναι η ύπαρξή σου ψαλιδισμένη μπροστά σε ένα δίλημμα

Και δεν είναι η χαρά της επιλογής ή η πίκρα της απόρριψης που σε διχάζει

Είναι που ξέρεις ότι ένα ναι ή ένα όχι θα σε κάνει αλλιώτικο για πάντα

Ποτέ δεν θα΄ ναι όπως πριν

Κι αυτό θα σε πονάει

Όχι για την απόφαση που χρειάστηκες να πάρεις

Αλλά για το βάρος που σήκωσες

Ποτέ μια απόφαση δεν είναι μόνο σωστή ή μόνο λάθος

Η ευθύνη όμως που ανέλαβες σε έχει κιόλας κάνει καλύτερο άνθρωπο

Το τίμημα της ευθύνης δεν διδάσκει ποια είναι η σωστή και ποια η λάθος απόφαση

Το τίμημα της ευθύνης διδάσκει τι πάει να πει απόφαση

Δεν πέρασες για μια στιγμή από τη ζωή μου

Γιατί βρισκόσουν εκεί πάντα

Ζωή δεν είναι παρά ό,τι δεν πρόλαβες να δεις

Όσα δεν άκουσες και δεν έμαθες

Τα όνειρα που δεν πρόλαβες να πιάσεις

Οι σκέψεις που σου γλίστρησαν

Ζωή είναι τα μέρη που δεν βρέθηκες

Οι λύπες που δε σε τάραξαν

Οι λιγοστές χαρές που σε εξαπάτησαν

Είναι η ζωή η επόμενη στιγμή που δε σε πρόλαβε

Η στερνή γουλιά από το άδειο σου ποτήρι

Αυτός που δεν κατάφερες να γίνεις

Η πιο σφοδρή απραγματοποίητη επιθυμία σου

Μα ξέρεις κάπου βαθιά μέσα σου πως όλα αυτά

Που δεν έγιναν και που ποτέ δε θα γίνουν

Το ξέρεις πως είναι η ζωή που όλοι πόθησαν κάποτε

Και που ίσως κάποτε ζήσουν

Μονάχα ό,τι εσύ έζησες έμεινε δικό σου για πάντα

Μονάχα ό,τι εσύ έζησες δε θα προλάβει να ζήσει κανείς άλλος

Γιατί ζωή δεν είναι παρά μονάχα ό,τι κράτησες

Πάλι κλειστό γράμμα σε διαβάζω

Τα πιο πολλά εμπόδια θα τα βρεις μπροστά στις πιο μεγάλες σου επιθυμίες

Είναι μαγεία να ψάχνεις πόσο κοστίζει το όνειρο

Μόνο πάνω στους δρόμους θα δεις την ιστορία να γράφεται

Τα δύσκολα σε φόβιζαν

Γι? αυτό έλεγες όλη την ώρα αστεία

Κανένας δεν τολμά να σε κοιτάξει στα μάτια

Γιατί μια άγνωστη έρημος είναι το χιλιοφιλημένο σου πρόσωπο

Τι να μοιράσεις και τι να κρατήσεις

Όσο κι αν το θες δεν μπορείς να ανασάνεις πάνω από δυο μέτρα γη

Όταν το τελευταίο που σου μένει είναι ένα πείσμα

Δεν έχεις παρά να το πετάξεις κι αυτό

Δεν πιστεύεις παρά μόνο αυτά που έφτιαξες για να πιστέψεις

Κακομοίρη

Τρέχα λοιπόν

Ίσως κάποτε προλάβεις να φτάσεις

Αυτό που ποτέ δεν κατάφερες να γίνεις

Σου εύχομαι να έχεις μια ζωή καλή

Σαν κι αυτή που ονειρεύτηκα

Και κάτι παραπάνω

Κι όμως ο απέραντος κόσμος μας χώρεσε σε μια μικρή γαλάζια σφαίρα

Κάπου εδώ τελειώνει και το παραμύθι σου

Για σένα πλέον τίποτα δεν υπάρχει

Κι αν δεις τον καπνό να ανεβαίνει

Δεν θα είναι από κάποια φωτιά ξεχασμένη

Αλλά το τίποτα που ξανά στο τίποτα θα πηγαίνει