8 Μαρτίου. Μια από τις πιο σημαντικές αν όχι η πιο σημαντική μέρα για τις γυναίκες. Οι γυναίκες είναι μοναδικές. Η κάθε μια ξεχωριστά για τους δικούς της λόγους. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Εδώ και αρκετά χρόνια οι γυναίκες ακούνε σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια για το ύψος και το βάρος τους μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες.

Οι άνδρες είχαν και έχουν στο μυαλό τους πως η γυναίκα είναι αυτή που είναι, έχει το σώμα που έχει και έχει τον χαρακτήρα που έχει για να ικανοποιεί τα θελήματά τους από όλες τις απόψεις.

Πριν από χρόνια οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να ψηφίζουν αλλά και να ψηφίζονται λόγω του φύλου τους. Επίσης γίνονταν διακρίσεις και στην αγορά εργασίας ενώ ήταν υποχρεωμένες να παραμένουν στο σπίτι τους γιατί όπως τους έλεγαν μόνο για αυτό είναι ικανές.

Αγόρια μικρής ηλικίας της σημερινής εποχής παρακολουθώντας το social media ακούν και μαθαίνουν πως μπορούν να προσβάλλουν και να θίγουν το κάθε κορίτσι δημιουργώντας του κόμπλεξ για την εξωτερική του εμφάνιση αλλά και για τον χαρακτήρα του.

Κορίτσια 25 και 26 ετών βγαίνουν έξω και ακούν κορναρίσματα, σφυρίγματα και σχόλια για σημεία του σώματός τους, κάτι το οποίο τις κάνει να νιώθουν αμήχανα και να ντρέπονται να βγουν από το σπίτι. Αντίστοιχα γεγονότα συμβαίνουν και στην παραλία, χωρίς κανένας από τους παρόντες να αντιδρά.

Κάτι ακόμα που πρέπει να θίξουμε είναι η ενδοοικογενειακή βία που βιώνουν συστηματικά πολλές γυναίκες αλλά και κορίτσια από μικρές ηλικίες.

Αυτά και πολλά παραπάνω πρέπει με οποιοδήποτε τρόπο να σταματήσουν. Γιατί μια γυναίκα να φοβάται να βγει έξω; Γιατί οι γυναίκες να βιώνουν συστηματική κακοποίηση και αυτό να παραμένει ατιμώρητο ;