historymatters.jpgMια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ του πολιτικού λόγου στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα ανέδειξε με το τελευταίο του άρθρο ο κ. Κώστας Ιορδανίδης. «Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ», έγραψε, «στον λόγο που εξεφώνησε μετά την ορκωμοσία του… αναφέρθηκε στις πολιτικές αρχές και στις ηθικές αξίες των Ιδρυτικών Πατέρων της χώρας του, με άφθονες συμβολικές αναφορές στον Αβραάμ Λίνκολν, επαναδιατυπώνοντας την εθνική μυθολογία, τόσο απαραίτητη για τη ζωή μιας χώρας… Μεταφερόμενη η σκηνή στα καθ? ημάς θα ήταν ωσάν ποτέ Ελλην πρωθυπουργός επιχειρώντας να συνεγείρει τους πολίτες της χώρας μας, αναφερόταν -περιορίζοντας φρικτά τον ιστορικό ορίζοντα- στους αγωνιστές της Επαναστάσεως του 1821, στα Συντάγματα της Επιδαύρου ή της Τροιζήνας κ.λπ. Αντιλαμβάνεται κανείς την ιλαρότητα που θα δημιουργούνταν σε μία ανάλογη περίπτωση…» («Καθημερινή» 25.1.2009)

Είναι σημαντική η επισήμανσή του ότι από τον ελληνικό πολιτικό λόγο απουσιάζει το ιστορικό βάθος, αλλά αυτό δεν είναι συνέπεια του εκσυγχρονισμού. Η ιστορία απουσιάζει γενικώς από τον δημόσιο διάλογο, επειδή αυτό που διδάσκεται ως ιστορία δεν είναι παρά η καρικατούρα της. Είναι εθνικοί ασπρόμαυροι μύθοι που μόνο ιλαρότητα δημιουργούν και δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η καρικατούρα χρησιμοποιείται στον λόγο μόνο των ακροδεξιών κομμάτων.

Η νεότερη ελληνική ιστορία είναι πλούσια σε αποχρώσεις και αντιθέσεις. Εχει γεγονότα παγκόσμιας εμβέλειας, όπως ήταν η επανάσταση του 1821, προβληματισμούς στην πρωτοπορία του ευρωπαϊκού διαλόγου, προοδευτικά και οπισθοδρομικά νομοθετήματα. Εχει πολέμους με νίκες και (λιγότερες) ήττες. Αυτό όμως που όλοι οι Ελληνες έμαθαν ως ιστορία είναι τα τελευταία. Το μόνο που διδασκόμαστε, είναι η ιστορία της εθνικής μας ολοκλήρωσης. Ολα τα γεγονότα μπήκαν στην προκρούστεια κλίνη της Μεγάλης Ιδέας και παρά το γεγονός ότι η Μεγάλη Ιδέα εγκαταλείφθηκε, στα διδακτικά μας εγχειρίδια είναι ζωντανή. Ακόμη και οι αναπόφευκτες σε κάθε κοινωνία πολιτικές συγκρούσεις μεταφράζονται ως περιττή και επιβλαβής διχόνοια, που δεν επέτρεψε στους Ελληνες να αρθούν το ύψος του «διακηρυγμένου πεπρωμένου» τους.

Η ιστορία που είναι ζωντανή στον αμερικανικό πολιτικό διάλογο, είναι η κοινωνική ιστορία· δεν είναι η επέκταση των ΗΠΑ μέχρι τη δυτική ακτή της ηπείρου. Οι πολιτικές αρχές και οι ηθικές αξίες των ιδρυτικών πατέρων αφορούν την κοινωνική οργάνωση, όχι πόσα βόλια ξόδεψαν για τον εχθρό. Οι ιδρυτικοί πατέρες του ελληνικού κράτους -όσοι απ? αυτούς είναι πραγματικοί και όχι για να υπηρετήσουν το ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα- εμφανίζονται χωρίς ιδεολογικό πρόσημο χωρίς κοινωνική θεωρία. Χωρίζονται σε «φλογερούς πατριώτες» και σε λιγότερο… ζεστούς. Το μόνο που μάθαμε για τον Κοραή ήταν το πάθος του για την ελευθερία της Ελλάδος, αλλά ο Κοραής δεν ήταν μόνο αυτό: Είχε θεωρία, συγκρούσεις με την εκκλησία και άλλα πολλά που αποσιωπώνται.

Η ελληνική ιστορία είναι πλούσια και μεγαλειώδης. Δυστυχώς συρρικνώθηκε για λόγους μιας παρωχημένης εθνικοφροσύνης και γι? αυτό παραμένει άγονη. Η χρήση της καρικατούρας της στον πολιτικό λόγο θα ήταν όπως ορθά αναφέρει ο κ. Ιορδανίδης σαν «να εμφανίζονται εφ? εξής οι Ελληνες πολιτικοί ηγέτες με φουστανέλες ή χλαμύδες, σε εξέδρες του Συντάγματος».

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων