Μαρ 10
1
«Είστε ο πιο κακός ο μαθητής…»
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 1 Μαρτίου, 2010 | Γράψτε σχόλιο
Αν ο Φαρίντ Ζακάρια έπρεπε να κάνει πρωτοσέλιδο την ελληνική περίπτωση, ο τίτλος θα ήταν «Ο πιο κακός ο μαθητής…». Ευτυχώς για την Ελλάδα, ο διευθυντής του «Νewsweek Ιnternational», του περιοδικού με τους 24 εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο, δεν θα το κάνει, παρότι πιστεύει πως η εικόνα της χώρας μας δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη.
«Αυτή η κρίση δεν είναι άσκηση δημοσίων σχέσεων, αλλά σκληρό τεστ νοικοκυρέματος των δημοσιονομικών σας», λέει στα «ΝΕΑ». Αύριο, πάντως, στην εβδομαδιαία εκπομπή του «Fareed Ζakaria GΡS», που εκπέμπει κάθε Κυριακή στις 5.00 και στις 8.00 το βράδυ (ώρα Ελλάδος), σε όλο τον κόσμο από το CΝΝ, θα έχει καλεσμένο τον δισεκατομμυριούχο Τζορτζ Σόρος και βασικό θέμα συζήτησης την κατάρρευση των δημοσιονομικών μας. Διευθυντής του «Νewsweek Ιnternational» από το 2000, αρθρογράφος της «Washington Ρost» και συγγραφέας, o Ζακάρια πριν από δέκα χρόνια βρισκόταν στη λίστα του περιοδικού «Εsquire» με τους 21 σημαντικότερους ανθρώπους του 21ου αιώνα, ενώ το 2007 το όνομά του φιγουράριζε ανάμεσα στους 100 σημαντικότερους διανοουμένους στον κόσμο, σύμφωνα με το περιοδικό «Foreign Ρolicy». Παραδέχεται πως αυτές τις μέρες η κυρίαρχη αντίληψη για την Ελλάδα είναι ότι «διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις επιδόθηκαν σε λογιστικές απάτες και αυτό είναι τεράστιο πλήγμα για την αξιοπιστία σας». Η τραγωδία, λέει ο 46χρονος Ζακάρια, είναι «ότι η ελληνική οικονομία γνώρισε πραγματική μεταμόρφωση την τελευταία 20ετία, αλλά λόγω των γεγονότων τα θετικά στοιχεία έχουν ξεχαστεί».
«Αναστρέψιμη». Μα, η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έκανε στατιστικές «αλχημείες» με τα οικονομικά μεγέθη. Η απάντηση του Ινδοαμερικανού σχολιαστή είναι αποστομωτική: «Όταν η αστυνομία σε συλλαμβάνει για υπερβολική ταχύτητα, δεν είναι καλή άμυνα να λες ότι και κάποιος άλλος έτρεχε». Πιστεύει, πάντως, ότι η αρνητική δημοσιότητα είναι αναστρέψιμη. «Μία από τις αλήθειες στον κόσμο που ζούμε είναι ότι όλα έχουν μικρή διάρκεια ζωής. Ξεσπά μια κρίση και μετά ξεχνιέται. Τα ίδια ακούγονταν στην κρίση του ΄96 και του ΄97 για τις ασιατικές χώρες, αλλά κανένας δεν το θυμάται σήμερα. Όμως, δεν πρόκειται για άσκηση δημοσίων σχέσεων. Πρέπει να νοικοκυρέψετε τα δημόσια οικονομικά σας», σημειώνει. Ο Ζακάρια συμφωνεί εν μέρει με την άποψη που εξέφρασε ο Πολ Κρούγκμαν με αφορμή την ελληνική περίπτωση. Συμφωνεί ως προς το ότι η Ε.Ε. ξαφνικά ανακαλύπτει την ανάγκη οικονομικής διακυβέρνησης χωρίς κυβέρνηση. Διαφωνεί, ωστόσο, με την άποψη ότι η Γηραιά Ήπειρος δεν ήταν έτοιμη για το κοινό νόμισμα. «Πιστεύω ότι το ευρώ ήταν το πιο σημαντικό μέρος του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, απλώς κάποιοι το λήστεψαν. Είναι μια πολύ σοβαρή κρίση, η οποία δεν θα έχει επιπτώσεις μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην ίδια τη βιωσιμότητα του ευρώ. Δεν υπάρχει, όμως, κάποιο θεμελιώδες ψεγάδι στο ευρώ. Απλώς, οι καλές οικονομικά εποχές της τελευταίας δεκαετίας δεν επέτρεπαν να φανούν οι αδυναμίες του». Όσο για τη δειλή αντίδραση της Ένωσης στην κρίση, «η Ε.Ε.», λέει, «δεν έχει πολιτική άδεια για να προχωρήσει στη διαχείριση της κρίσης, όπως είχε ο Ομπάμα στις ΗΠΑ. Τούτων δοθέντων, μη σας κάνει εντύπωση που οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν θέλουν να διασώσουν τους Έλληνες».
Και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που με αφορμή την ελληνική περίπτωση φαίνεται να μπαίνει στην ευρωπαϊκή γειτονιά από την πίσω πόρτα; Δεν το θεωρεί αρνητική εξέλιξη. Αντιθέτως. Το επιχείρημά του υπέρ της εμπλοκής του ΔΝΤ είναι το εξής: «Αυτό που μπορούν να κάνουν οι έξωθεν δυνάμεις είναι να ασκήσουν πίεση στο να διορθωθούν τα πράγματα, στο πλαίσιο, βέβαια, της δημοκρατικής διαδικασίας. Οπότε, το ΔΝΤ μπορεί να είναι χρήσιμο, όταν οι πολιτικοί πρέπει να εξηγήσουν στους ανθρώπους γιατί πρέπει να ληφθούν κάποια μέτρα. Βέβαια, οι Ευρωπαίοι πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να κατηγορούν τους άλλους για τα πάντα».
Οι αριστερές πολιτικές. «Γιατί μας μισούν;». Ήταν το άρθρο του Ζακάρια που συνόδευε το πρώτο εξώφυλλο του «Νewsweek» μετά την 11η Σεπτεμβρίου και άφησε το στίγμα του στην τραυματισμένη Αμερική. Πριν από ένα μήνα, σε ειδική έκδοση του περιοδικού, Αμερικανοί διανοούμενοι εξηγούσαν γιατί αυτή η κρίση πήγε χαμένη. Ο ίδιος συμφωνεί μαζί τους. «Τρία χρόνια συζητάμε για την κρίση, αλλά πολύ λίγα άλλαξαν. Δεν είδαμε καμιά σπουδαία χρηματοπιστωτική μεταρρύθμιση σε καμιά μεγάλη χώρα, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία ή η Γερμανία. Πολιτικά, τα δεξιά κόμματα τα πηγαίνουν πολύ καλά στην Ευρώπη κι αυτό είναι πραγματικός γρίφος. Τα πράγματα είναι άσχημα, αλλά όχι τόσο άσχημα όσο το ΄29. Σήμερα δεν υπάρχει ανάγκη για μεγάλη κυβερνητική παρέμβαση, γι΄ αυτό και δεν υπάρχει ζήτηση για αριστερές πολιτικές, όπως συνέβη το ΄30 που πουλούσαν ανασφάλεια». Τότε, τι θέλει ο κόσμος; «Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν κολλημένοι, δεν ξέρουν πού να πάνε», απαντά. Όσο για τις ΗΠΑ, «οι Δημοκρατικοί δεν είναι δημοφιλείς αυτήν τη στιγμή, αλλά οι Ρεπουμπλικανοί είναι ακόμη πιο αντιδημοφιλείς. Οι περισσότεροι Αμερικανοί έχουν μπουχτίσει με τον τρόπο που λειτουργεί η Ουάσιγκτον. Ο Ομπάμα μπορεί να έκανε λάθη τον πρώτο χρόνο, αλλά έδωσε ώθηση στην οικονομία. Δεν ήταν η τέλεια αντίδραση, αλλά, ξέρετε, οι απαντήσεις στις κρίσεις δεν φτιάχνονται στα εργαστήρια των ακαδημαϊκών. Πιστεύω, ωστόσο, ότι η ευκαιρία να περάσει τη μεταρρύθμιση υγείας χάθηκε».
«Είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση, η οποία δεν θα έχει επιπτώσεις μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην ίδια τη βιωσιμότητα του ευρώ»
Ελλάδα, όπως… Καλιφόρνια!
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4562437&ct=1
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.