Φεβ 10
12
Οι θρησκείες ρίχνουν λάδι στη φωτιά της ξενοφοβίας
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 12 Φεβρουαρίου, 2010 | Γράψτε σχόλιο
«Το βουνό μπροστά» του Βασίλη Ντούρου φέρνει για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη ένα ελληνοαλβανικό έγκλημα και καυτηριάζει την ξενοφοβία
«”Το βουνό μπροστά” μιλάει για την έλλειψη της ανθρώπινης επικοινωνίας που γεννάει η ξενοφοβία», λέει ο σκηνοθέτης Βασίλης Ντούρος. «Το “βουνό” είναι ψηλό και είναι ανάμεσά τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την προσβολή και την επιθετικότητα. Η σύγκρουση καταλήγει σε μια τραγωδία. “Το βουνό μπροστά” εμποδίζει την ανθρώπινη επικοινωνία και τον αλληλοσεβασμό. Το “βουνό” είναι ο φόβος».
Στην ταινία μεταφερόμαστε σε σημερινό χωριό της Ηπείρου, Μεγάλο Σάββατο. Τα πυροτεχνήματα θα αποτελέσουν αφορμή να αναζωπυρωθεί μια παλαιότερη, σκοτεινή έχθρα μεταξύ του Λουάν και του Θύμιου. Του ξένου και του ντόπιου, του άθεου και του θρήσκου. Έτσι, η ιστορία μας καταλήγει σε ένα δράμα, με θύμα το Χάρη, παιδί μεταναστών…
«Βουνό» είναι η διαφορετική εθνική, θρησκευτική καταγωγή των ανθρώπων;
Η παγκοσμιοποίηση, η οικονομική κρίση, οι δυσκολίες της καθημερινής ζωής μάς δημιουργούν την αίσθηση ότι δεν θα τα καταφέρουμε, την αίσθηση της ανασφάλειας, τον φόβο. Τον φόβο μας εύκολα τον φορτώνουμε σε κάποιον άλλον. Και αυτός είναι ο ξένος. Ο φόβος για όποιον είναι διαφορετικός, όχι μόνο στη μορφή, αλλά και στην κουλτούρα, τη θρησκεία, τον τρόπο ζωής.
Και τι κάνει η ελληνική Πολιτεία;
Μέχρι σήμερα η στάση της Πολιτείας ήταν γνωστή. Απουσία μεταναστευτικής πολιτικής. Τώρα υπάρχει μια ελπίδα με την παροχή ιθαγένειας και το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες που πρόκειται να δοθεί. Αλλά και πάλι δεν λύνεται το πρόβλημα. Γεγονός είναι ότι δεν έχουμε ακόμα μάθει να ζούμε με τους μετανάστες. Να δούμε το θέμα της μετανάστευσης όχι ως πρόβλημα, αλλά ως μια νέα πραγματικότητα. Από τη στιγμή που η κοινωνία μας γίνεται όλο και πιο σύνθετη, θα πρέπει να ανεχόμαστε το διαφορετικό. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους ξένους.
«Οι θρησκείες, αντί για γέφυρες που ενώνουν, μπορεί να γίνουν “το βουνό”. Μας έχουν χωρίσει και κατατάξει σε κατηγορίες. Μουσουλμάνος εσύ, εβραίος εγώ, χριστιανός αυτός», υποστηρίζει ο σκηνοθέτης. «Ο παπάς στην ταινία μου μπαίνει ανάμεσα στον χριστιανό και στον μουσουλμάνο και, αντί να τους χωρίσει, ρίχνει λάδι στη φωτιά, προσβάλλοντας τον αλλόθρησκο. Αντίθετα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε μια ομιλία του είχε πει: “Προέχει η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των πιστών των διαφόρων θρησκειών”».
Ας αφήσουμε τις κραυγές της ανώτερης ράτσας και της φυλετικής καθαρότητας. Η αυτογνωσία και ο αυτοσεβασμός θα μας βοηθήσουν στην αποδοχή του άλλου. Δεν κινδυνεύει η Ελλάδα από τους μετανάστες. Δεν κινδυνεύει από την ενσωμάτωση. Θα κινδυνεύσει μόνο από την γκετοποίηση και τη στέρηση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμά- των τους, που μπορεί να τους οδηγήσει σε βίαιες αντιδράσεις ως μοναδική λύση για να ακουστεί η φωνή τους.
ΙΝFΟ
Η ταινία «Το βουνό μπροστά» του Βασίλη Ντούρου προβάλλεται στον κινηματογράφο «Φιλίπ».
Ιστορίες μεταναστών
1993. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βραβεύεται (μαζί με την ταινία «Λευτέρης Δημακόπουλος» του Περικλή Χούρσογλου) η ταινία «Απ΄ το χιόνι» του Σωτήρη Γκορίτσα που καταγράφει την κάθοδο Βορειοηπειρωτών στην Ομόνοια.
1997. Στο «Μιρουπάφσιμ» («Καλή αντάμωση», 1997) των Γιώργου Κόρρα, Χρήστου Βούπουρα η συνάντηση ενός Έλληνα με παρέα λαθρομεταναστών τού αλλάζει τη ζωή.
2000. Στον «Δεκαπενταύγουστο» (2000) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, νεαρός μετανάστης μπουκάρει σε πλουσιόσπιτο, ενώ στον «Όμηρό» του (2003) ένας άλλος κάνει στη λεωφοροπειρατεία. Ανάλογο θέμα έχουν οι «Κλειστοί δρόμοι» του Σταύρου Ιωάννου, που τώρα γυρίζει το «Χορεύοντας στον πάγο» και δυσκολεύεται στη διανομή, καθώς του λένε πως «οι ταινίες με μετανάστες δεν πουλάνε».
2002. Ο «Έντουαρτ» της Αγγελικής Αντωνίου σαρώνει τα βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (ο Αλβανός πρωταγωνιστής αποκλείεται ως «μη Έλληνας»), αλλά δεν περπατάει στα ταμεία.
2009. Στη «Σκόνη του χρόνου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου το θέμα της μετανάστευσης παίρνει διαστάσεις «ιδεολογικού ξεριζωμού».
2010. Και η πρώτη σάτιρα: Στην «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου (60.000
εισιτήρια), ένας Ελληναράς ανακαλύπτει ότι η μάνα του ήταν Αλβανή.
Και βιβλία
● «Να ακούω καλά το όνομά σου» (1995), «Τους τα λέει ο Θεός» (2002) του Σωτήρη Δημητρίου. ● «Από την άλλη γωνία» του Βασίλη Γκουρογιάννη.
● «Είμαστε όλοι μετανάστες»: Διηγήματα από διαγωνισμό των Εκδόσεων Πατάκη σε επιμέλεια Μισέλ Φάις.
● «Φανταστείτε το μέλλον σας»: Διηγήματα από διαγωνισμό του Βρετανικού Συμβουλίου (2009). ● «Μικρό ημερολόγιο συνόρων» του Γκάζι Καπλάνι (2009).
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4560259&ct=4
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.