Δεκ 09
22
Ο Ντάνιελ και τα κορίτσια του
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 22 Δεκεμβρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Ουδεμία σχέση με «8 1/2» και Φεντερίκο Φελίνι. Απλώς έτσι, μπας και ψαρέψει σε θολά νερά. Η συνταγή του «Νine» εντελώς life style. Με κυρίαρχο τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Το απόλυτο αρσενικό. Μέσα σε όλα. Μανεκέν, χορευτής, τραγουδιστής, ηθοποιός. Εραστής μοναδικός.
Να τον λιγουρεύεται και να τον φαντασιώνεται η κοινότητα των θηλυκών. Πάσης φύσεως, τάξεως, ηλικίας και χρώματος μαλλιών!
Φίκια για μεταξωτές κορδέλες το «Εννέα» του Ρομπ Μάρσαλ. Who is Rob? Το πρόσωπο που πριν από επτά χρόνια είχε τραβήξει λαχείο με το «Σικάγο» το μουσικοχορευτικό. Αν τον συγκρίνω με τον Μπομπ Φόσι του «Καμπαρέ», είναι σαν να βάζω δίπλα δίπλα τον Κόπολα της «Αποκάλυψης» με τον Γιάννη Δαλιανίδη της Finos Films. Πάμε στο καστ το τρομερό. Με επτά Όσκαρ το άθροισμα των βραβευμένων ηθοποιών. Έχουμε και λέμε για ορθό λογαριασμό. Δύο Όσκαρ ο Ντάνιελ ο Ιρλανδός και από ένα όλο το επιτελείο το θηλυκό. Δηλαδή Μαριόν Κοτιγιάρ, Νικόλ Κίντμαν, Τζούντι Ντεντς, Πενέλοπε Κρουζ, Σοφία Λόρεν. Οι οποίες περιφέρονται, τραγουδούν και ενίοτε πέφτουν στο κρεβάτι του Ντάνιελ του τρομερού. Εκτός της Σοφίας Λόρεν. Ατσαλάκωτη η Ρrima Donna της Cinecitta. Είναι εβδομήντα πέντε και μοιάζει σαρανταφεύγα και αν. Η οποία παριστάνει το φάντασμα της μητέρας του Ντάνιελ. Ο οποίος, με τη σειρά του, υποδύεται έναν κάποιον μεγιστοτεράστιο Ιταλό σκηνοθέτη της δεκαετίας του εξήντα με το όνομα Γκουίντο Κοντίνι. Τον οποίο Γκουίντο, αλλά με το επίθετο Ανσέλμι είχε υποδυθεί σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες και εμβληματικές εμφανίσεις του ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Ηλικίας τότε (το 1963) μόλις τριάντα εννέα. Πάνω στα ντουζένια του φυσικά.
Γνήσιο πράγμα ο Μαρτσέλο. Κομμένος και βγαλμένος κατευθείαν από τα οργιαστικά καφέ και τα διεστραμμένα πεζοδρόμια της Via Veneto της Ρώμης. Λατίνο εραστή θέλεις; Ε τον Μαρτσέλο τον έχεις. Όλα τα άλλα, ρεπλίκες για στερημένες κυρίες. Μη βαράτε. Καλός, άριστος ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Αλλά ουδεμία σχέση με «8 1/2» και τον Φεντερίκο Φελίνι. Πάμε τώρα στα κορίτσια. Η Μαριόν Κοτιγιάρ πραγματικής ηλικίας 34 ετών- η Εντίθ Πιάφ του «La Vie en rose»- είναι η απατημένη και καρτερική σύζυγος του Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Ο κόσμος το ΄χει τούμπανο κι εκείνη κρυφό καμάρι. Το πραγματικό καμάρι- το εργαλείο ντε- το χαίρεται η Πενέλοπε Κρουζ. Η ερωμένη του Γκουίντο. Ένα από τα δύο πιο καυτά θηλυκά αυτής της καλογυαλισμένης ιστορίας. Το νούμερό της με τις κόκκινες ζαρτιέρες και με τα οπίσθια σηκωμένα, ένα από τα ελάχιστα ερωτογόνα σημεία αυτή της αόρατης και τάχα μου δραματικής ιστορίας.
Αν, τώρα, υπολογίσω πως η Πενέλοπε είναι μόνο 35 Μαΐων. Πως έχει κερδίσει ένα Όσκαρ για το «Vicky Cristina Βarcelona». Και αν, ακόμα, θυμηθώ πως αυτή η μικροσκοπική αλλά καυτή Ισπανίδα είχε αρ πάξει τον Τομ Κρουζ από την αγκαλιά της Νικόλ Κίντμαν, η οποία κλείνει τα σαράντα και δύο και τα τελευταία χρόνια δεν έχει σταυρώσει σπουδαία ερμηνεία, ε τότε στη θέση της Νικόλ θα σκεφτόμουν την πιθανότητα να χορέψω Ζάλογγο σε ρόλο Σουλιώτισσας. Διότι στο «Νine» παριστάνει τη μούσα του Γκουίντο, τη σεξοβόμβα και super star, κάτι ας πούμε σαν την Ανίτα Έκμπεργκ της «Dolce vita». Η σύγκριση καταλήγει σε τεκτονικό σεισμό επτά και βάλε Ρίχτερ. Μπροστά στην Ανίτα, η οποία ανάγκασε όλη την εφηβική αρσενική κοινότητα να αποκτήσει μόνιμο δεσμό με τα πέντε δάκτυλά της, η Νικόλ μοιάζει με ξανθή τρίχα. Αν το δείτε θα με θυμηθείτε!
Προσπερνάω την Τζούντι Ντεντς. Αν και συνομήλικη, μοιάζει με μαμά, να μην πω γιαγιά της Σοφίας Λόρεν. Έτσι φτάνω στα δύο πιο καυτά θηλυκά. Με την Πενέλοπε, τρία το άθροισμα το λαχταριστό. Η πρώτη είναι η Στέισι Φέργκισον. Ζουμερή μέχρι τ΄ αυτιά. Υποδύεται την Σαραγκίνα, την πόρνη της επαρχίας που με τη σάρκα της είχε κολάσει τα παιδικά χρόνια του Γκουίντο σε κάποια παραλία της ιταλικής επαρχίας. Εδώ, μικρή παρένθεση για να αποκαταστήσω την αυθεντική παρθενιά του πρώτου διδάξαντος την αμαρτία στο ιταλικό κοινό. Διότι η αυθεντική Σαραγκίνα του Φεντερίκο Φελίνι ήταν πανάσχημη με τρομακτική κοψιά. Υπήρχε λόγος σοβαρός και ψυχαναλυτικός, ο αυστηρός Καθολικισμός. Διότι το σεξ ήταν απαγορευμένο και φοβικό. Γι΄ αυτό η πόρνη, τόσο άσχημη. Το υποσυνείδητο σκηνοθετεί την έμπνευση του Φελίνι και όχι το life style το αμερικανικό. Σιγά, σου λέει ο ατάλαντος Ρομπ Μάρσαλ. Σιγά που θα υποκύψω σε αυτό το πλάσμα το αντιπαθητικό.
Και ερχόμαστε στο τρίτο, το πιο καυτό θηλυκό. Την Κέιτ Χάντσον που εμφανίζεται στο πιο hot μουσικοχορευτικό γεγονός. Δεν είναι της προσωπικής μου προτιμήσεως, αλλά ομολογώ. Είναι η καλύτερη γιατί της έλαχε το πιο κουρδισμένο νούμερο σε αυτή την πασαρέλα που δεν έχει τελειωμό. Για να μην πολυλογώ. Life style έδωκαν, με όρους life style κρίνω κι εγώ. Γιατί το συμπέρασμα είναι τόσο μικρό όσο η ουσία σε αυτό το τάχα μου μεγαλοπρεπές κινηματογραφικό γεγονός. Ένας θηριώδης σκηνοθέτης αναγνωρίσιμος ακόμα και από τον τελευταίο Ιταλό. Ένας αιρετικός σκηνοθέτης, σεβάσμιος ακόμα και από τον Επίσκοπο τον Καθολικό. Ένας καλλιτέχνης που καταδιώκεται από όλο τον θηλυκό πληθυσμό. Με ένα σκασμό λεφτά και με μια δόξα πέρα από τον ουρανό. Ένα αρσενικό ενδεδυμένο στην τρίχα της τελευταίας ιταλικής μόδας. Με έναν τόνο ζελέ στην κόμη και που καπνίζει σαν το φουγάρο το νεοελληνικό. Ε, τι τρέχει με αυτόν; Στη θέση του, ακόμα και στο τελευταίο νυχάκι του Ντάνιελ Ντέι Λιούις να έμοιαζα θα ήταν αρκετό. Τίποτα αυτός. Βαρεμένος, κολλημένος στο αδιέξοδό του, μελαγχολικός και φοβισμένος μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αχαριστία χωρίς τελειωμό. Αν αυτό λέγεται ταινία, ε τότε να πάω να πνιγώ!
«Εννέα»
Ντάνιελ Ντέι Λιούις το απόλυτο αρσενικό
Πενέλοπε Κρουζ το πιο καυτό θηλυκό
Νικόλ Κίντμαν για τα μπάζα
Και life style μέχρι το τελευταίο λεπτό
ΒΑΘΜΟΙ = 4
(χωρίς να το σκεφτώ)
Η σωτηρία της ψυχής
Για τρεις λόγους. Ο πρώτος είναι η Walt Disney. Η οποία δεν δίστασε να βουτήξει στο σκότος και το έρεβος μιας ιστορίας, που σε δεύτερη ανάγνωση διαθέτει μια ανατριχιαστική διάσταση με μπόλικη ουσία. Ο δεύτερος αφορά τη σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Ζεμέκις. Ο οποίος δεν αρκέστηκε στην καθηλωτική τεχνική του 3D, αλλά τόλμησε και έσπρωξε την ιστορία μέχρι του τάφου την σιωπή. Για να το πω απλά, προσπάθησε και μερικές φορές το πέτυχε να ξεκλειδώσει τα μυστικά του Τιμ Μπάρτον. Ο τρίτος λόγος ονομάζεται Τζιμ Κάρεϊ. Αγνώριστος και παραμορφωμένος.
Κάτι ενδιάμεσο μεταξύ «ζωντανού» ηθοποιού και animation. Δηλαδή, του άψυχου και του νεκρού. Η Τεχνική συνιστά Αισθητική. Διότι οι ήρωες είναι «νεκροί». Διότι από τα παθήματα των «νεκρών» λαμβάνουν μαθήματα τα μυαλά των ζωντανών. Αλλά και διότι η ίδια ιστορία ως σχήμα μπορεί να μεταποιηθεί σε animation πλαστικό. Το ενδιάμεσο είναι το ερμαφρόδιτο το σημερινό Το στόρι πασίγνωστο, διαδραματίζεται κατά την τέταρτη δεκαετία του 19ου αιώνα. Πάνω ακριβώς στη σαρωτική ανάπτυξη της βιομηχανίας. Με επακόλουθα, τη μεσαιωνική εκμετάλλευση του νεοφώτιστου προλεταριάτου και τη βουλιμική, ακράτητη συσσώρευση πλούτου του βρετανικού Εl Dorado. Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ (Τζιμ Κάρεϊ), η πιο εμβληματική φυσιογνωμία αυτής της λογοτεχνίας. Γι΄ αυτό καμπούρης σαν τον «Έμπορο της Βενετίας». Γι΄ αυτό μοχθηρός προς τους συμπολίτες του, ακόμα και προς τον εαυτό του. Γι΄ αυτό αδύνατος σαν σκελετός. Η μισανθρωπία του σιτίζεται καταβροχθίζοντας τις ίδιες τις σάρκες του. Η λογοτεχνική επιτομή της αχόρταγης, άπληστης, βάρβαρης πλουτοκρατίας και τοκογλυφίας εκείνης της εποχής.
Μόνο; Καθόλου. Η πρόσφατη οικονομική κρίση, το ερέθισμα και η έμπνευση της Walt Disney. Ομολογία πλαγίως διατυπωμένη. Όπισθεν ολοταχώς στην εποχή του Σκρουτζ λοιπόν. Ιδεολογία του, μια ρήση που σκοτώνει κάθε υποψία ουμανισμού. Διά στόματος Τζιμ Κάρεϊ. «Οι φτωχοί να πεθάνουν να μειωθεί ο πλεονάζων πληθυσμός». Δεν έχεις δουλειά; Τι κάνεις εδώ. Άντε στον τάφο χωρίς ψαλμό. Έτσι ακριβώς. Ασυγκίνητος, αδιάφορος, κυνικός, αχόρταγος, μισάνθρωπος. Κτήνος με όψη ανθρώπου.
Προσέξτε τώρα το βάθος που προκύπτει από την πανούργα γραφή του Κ. Ντίκενς. Πότε συντελούνται η μεταμόρφωση και ο εξανθρωπισμός του Σκρουτζ; Πότε το κτήνος γίνεται άνθρωπος κανονικός; Όταν στους εφιάλτες του την παραμονή των Χριστουγέννων βλέπει μπροστά του το δυσθεώρητο, μεταλλαγμένο, φρικιαστικό πρόσωπο του εκλιπόντος συνεργάτη του Τζέικομπ Μάρλεϊ. Αλυσοδεμένος μέσα στο καζάνι της αιώνιας Κόλασης τσιγαρισμένος. Μπας και είναι η ενοχική συνείδηση του Σκρουτζ; Αποκλείεται. Αφού κυνικός και μισάνθρωπος, δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα ενοχικός και άνθρωπος. Είπαμε, ο Σκρουτζ δεν είναι ακριβώς άνθρωπος. Είναι σύμβολο μιας οικονομικής ελίτ. Η συσσώρευση πλούτου και η άγρια εκμετάλλευση είναι όροι ύπαρξης γι΄ αυτήν. Τότε;
Εδώ είναι το μεγαλείο του Κ. Ντίκενς Γιατί υπογείως συνδέει την κανιβαλική πλουτοκρατία με τον Χριστιανισμό και τη μεταφυσική. Ο Σκρουτζ μετανοεί για να κερδίσει την αιώνια ζωή. Η μεταμέλειά του και ο εξανθρωπισμός του είναι το αντίτιμο που πληρώνει για να αγοράσει επίγειο χρόνο αλλά και την αιωνιότητα της ψυχής του. Εξαιρετικό. Με τη μεγαλοσύνη του αγοράζει την ψυχή του. Οι τρεις εφιάλτες που βλέπει στον ύπνο του καταλήγουν στον τάφο του. Αφού και αυτός θα πορευτεί εκεί, τότε καιρός να αγοράσει από τώρα χωρίς τόκους τη σωτηρία της ψυχής!
«Χριστουγεννιάτικη ιστορία»
Σκοτεινή, εφιαλτική, εντυπωσιακή
Αγνώριστος ο Τζιμ Κάρεϊ
Ανάμεσα στους «ζωντανούς» ηθοποιούς και τα κόμικς
ΒΑΘΜΟΙ = 7
(με επιδόσεις Τιμ Μπάρτον)
Το σοφό παιδί
Η επινόηση του Νικολά (στη λήγουσα όπως επιτάσσει η γαλλική προφορά) προηγείται του Αsterix. Η αυτοβιογραφική στιγμή του ευφυέστατου Γκοσινί. Όπως αυτός, έτσι και ο μικρός. Ένα σοφό παιδί. Τουτέστιν ανυπάκουος, αιρετικός, ευφάνταστος, καπετάν φασαρίας, αλλά και ονειροπόλος και καλόκαρδος. Η περίπτωση του Νικολά είναι η γέφυρα που συνδέει τον ρεαλισμό με τη φαντασία. Το αληθινό με το μη πραγματικό. Τη Γη με τον Ουρανό. Το όνειρο με το γεγονός.
Παράδειγμα; Ο μικρός ακούει κατά λάθος πως σύντομα θα αποκτήσει ένα μικρό αδελφό. Έτσι θα χάσει το προνόμιο της μοναδικότητας και έτσι θα μείνει στο περιθώριο το οικογενειακό. Γι΄ αυτό λοιπόν, και αφού προηγουμένως ανακοινώνει στην παρέα του το δυσάρεστο γι΄ αυτόν περιστατικό, προτείνει να «προσλάβουν» κάποιον γκάνγκστερ για να σκοτώσουν το αγέννητο μωρό. Πόσα πρέπει να δώσουν; Πεντακόσια φράγκα. Μαθαίνουν τυχαία το όνομα κάποιου περιβόητου μαφιόζου, ανοίγουν τον τηλεφωνικό κατάλογο και αρχίζουν να συνεννοούνται με έναν γκαραζιέρη που τυχαίνει να διαθέτει το ίδιο όνομα με τον γκάνγκστερ. Έτσι προκύπτουν διάφορα σουρεαλιστικά και ευτράπελα κι έτσι η φαντασία, αντί να καταλήξει εφιάλτης (όπως σε κάθε αμερικανιά), αρχίζει να πορεύεται με την εξυπνάδα, το απρόβλεπτο, τις συμπτώσεις και την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού.
Η ταινία αποτελείται από τέτοια μικρά, πικάντικα επεισόδια που στο βάθος αποκαλύπτουν μια μεγάλη αλήθεια. Τα παιδιά ξεκινούν με αρνητική σκέψη για να καταλήξουν να κάνουν μια θετική πράξη. Η διαλεκτική της εξέλιξης των παιδιών. Τι θέλεις να γίνεις, Νικολά; Ρωτούν τον μικρό. Θέλω να κάνω τους άλλους να γελούν! Τρία τα σκηνοθετικά επιτεύγματα του Τιράρ, ισάξια και ισοδύναμα. Το ύφος και το ήθος των αυθεντικών ιστοριών του Γκοσινί πριν από μισό αιώνα δηλαδή. Η κομψότητα και η αδιάλειπτη ροή που παραπέμπει στον Ζακ Τατί. Και, κυρίως, η υποδειγματική ερμηνευτική παρουσία των μικρών. Ο μικρός Μαξίμ Γκοντάρ αξίζει όλα τα λεφτά. Το λέω ακόμα μία φορά. Ο «Νικόλας» ουδεμία σχέση με τη φλυαρία τη γαλλική. Ευχάριστος, διασκεδαστικός, ταχύρρυθμος όπως κάθε έξυπνο παιδί. Όλα αυτά, γραμμένα με την καρδιά και ελάχιστα με τη στενόκαρδη λογική!
«Ο μικρός Νικόλας»
Βest film of the week
Διασκεδαστικό μέχρι το τελευταίο λεπτό
Θέλω να το ξαναδώ
ΒΑΘΜΟΙ = 7
(για τον μεγάλο και για τον μικρό)
Μία Μέριλ Στριπ δεν φέρνει την άνοιξη
ΒΑΘΜΟΙ = 4
(εμμηνόπαυση)
γεγονός. Σαν επεισόδιο τηλεοπτικό!
«Η γοητεία του σκαντζόχοιρου» («Le Ηerisson»). Πεισιθανάτιο δράμα εντός μιας πολυκατοικίας σε σκηνοθεσία Μονά Ασάς με πρωταγωνίστρια (από τους αναγνωρίσιμους) την Ζοσιάν Μπαλασκό. Όπου μια μικρή εύπορης οικογένειας γοητεύεται με το παιχνίδι του θανάτου, ενώ η πανάσχημη θυρωρός της πολυκατοικίας αρχίζει και παίρνει τα πάνω της όταν ένας Γιαπωνέζος ένοικος σε δείπνο την προσκαλεί. Το μόνο που αξίζει από αυτή τη βαρετή ταινία είναι η ρήση: «Σημασία δεν έχει τόσο ότι πέθανες, αλλά τι έκανες τη στιγμή
ΒΑΘΜΟΙ=3
(Death)
που πέθαινες». Αμάν με τη μελαγχολία, χρονιάρες μέρες!
«Το άλογο της Γουίνκι» (Winky΄s Ηorse). Νηπιακή ιστορία για μικρά παιδιά, από την Ολλανδία και την Μίκα Καμπ. Μικρή Κινέζα, ενσωματωμένη στην κοινωνία της Ολλανδίας ονειρεύεται ένα άλογο μικρό.
ΒΑΘΜΟΙ = ΟΥΔΕΝ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4552293&ct=4
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.