Δεκ 09
17
Ο «Τιτανικός» έγινε «Ποτέμκιν»
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 17 Δεκεμβρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Tο Χόλιγουντ του Τζέιμς Κάμερον νεκρανασταίνει τους Μοϊκανούς και με τις ευλογίες της θεότητας των Δασών εφορμά εναντίον των ορδών του Ράμσφελντ. Η Ιστορία ξαναγράφεται με τη ζωγραφική και τη φαντασία. Είπατε τίποτα;
Το Βιετνάμ για λίγο ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά!
Τέτοιο πράγμα δεν το περίμενα. Το ομολογώ φωναχτά. Για το «Αvatar», παιδιά. Ο «Τιτανικός» έγινε «Ποτέμκιν». Μεγαλοπρεπής. Θεσπέσιος. Ορμητικός. Μυθικός. Ακατάβλητος. Εξωτερικά, και με επιπόλαιη ματιά, μοιάζει με Τheme Ρark για μικρά. Κατά βάθος, παραπέμπει σε πίνακες ζωγραφικής μιας άλλης, αυριανής, εποχής. Εξωτερικά οι Ινδιάνοι κερδίζουν τους καουμπόηδες. Κατά βάθος, η ενοχική συνείδηση των πεζοναυτών εισβάλλει στο σώμα των ιθαγενών και εφορμά εναντίον των εχθρών. Εξωτερικά μοιάζει σαν Ρlanetarium. Κατά βάθος δύο κόσμοι σε αντιπαράθεση όχι μόνο πολεμική αλλά και εικαστική. Κανίβαλοι οι πολιτισμένοι και ένστολοι απεσταλμένοι μιας πολυεθνικής. Γι΄ αυτό κοντοπίθαροι και γι΄ αυτό ντυμένοι στα χακί. Πολιτισμένοι και άνθρωποι με σοφία, αισθήματα, συμφιλιωμένοι με το περιβάλλον οι κανίβαλοι ιθαγενείς. Γι΄ αυτό γίγαντες, γι΄ αυτό ιπτάμενοι και γι΄ αυτό σαν υπεράνθρωποι. Συνάντηση πνευμάτων. Η ανάσταση ψυχών και Ινδιάνων!
Ο Τζέιμς Κάμερον, έστω και με τη φαντασία, έστω σαν μια ουτοπία, φτιάχνει τη δική του μυθολογία. Με μια μνημειώδη τομή στην τεχνολογία. Αλλά πρώτη η Ιστορία. Τον Μάρτιο του 2145, ο Τζέικ Σάλι, ένας σακατεμένος πεζοναύτης πάνω σε αναπηρική πολυθρόνα, αποστέλλεται στον μακρινό πλανήτη Πανδώρα προκειμένου ν΄ αναλάβει μια επικίνδυνη αποστολή για τα συμφέροντα μιας θηριώδους πολυεθνικής. Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός. Ο Σάλι διαθέτει το ίδιο χαρισματικό γονιδίωμα με τον νεκρό, δίδυμο, αδελφό του. Έτσι το σώμα του θα τοποθετηθεί σ΄ έναν ειδικό θάλαμο και στη συνέχεια, όταν αποκοιμηθεί, η συνείδησή του θα μετακομίσει στο σώμα ενός Άβαταρ.
Το Άβαταρ προσομοιάζει με τον σωματότυπο ενός τυπικού ιθαγενούς στη ζούγκλα αυτής της περιοχής. Γιγαντιαίων διαστάσεων, λεπτών, ψηλόλιγνων χαρακτηριστικών, με μορφή σαν εξωτικό. Με τεντωμένα μεγάλα αυτιά και με ουρά, χρωματισμένα μπλε και με άλλα χαρίσματα φυσικά. Έτσι θα διεισδύσει στην πολεμική, ακατάβλητη φυλή των Νάβι, θα ενσωματωθεί, θα τους προδώσει και θα προσπαθήσει να τους συνετίσει.
Τρεις οι μήνες για την ολοκλήρωση αυτής της αποστολής. Μέσα σ΄ αυτό το διάστημα, ο Σάλι πρέπει να πείσει αυτούς τους γαλαξιακούς Μοϊκανούς να μετακομίσουν από τον τόπο τους. Αλλιώτικα οι πεζοναύτες με βαρύ οπλισμό και ρουκέτες από τον ουρανό θα αφανίσουν κάθε ίχνος ζωντανό. Γιατί στα έγκατα της γης των ιθαγενών είναι θαμμένο ένα σπάνιο και πανάκριβο μέταλλο με την ονομασία «δυσπρόσιτο». Κάθε κιλό αξίζει είκοσι εκατομμύρια δολάρια. Αυτό έλειπε, να εγκαταλείψουν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους τόσα δισεκατομμύρια δολάρια να κοιμούνται κάτω από τα φύλα και τα κλαδιά των δέντρων αυτών των βάρβαρων ανθρωποειδών. Όρμα, λοιπόν. Ο Αμαζόνιος, ας πούμε, μια ανάσα από την κόλαση του Βιετνάμ, του Ιράκ και του Αφγανιστάν!
Δύο πράγματα δεν λαμβάνει στους υπολογισμούς του ο μιλιταριστής συνταγματάρχης Κουάριτζ (αναφορά στον Κουρτζ- Μάρλον Μπράντο της «Αποκάλυψης» του Κόπολα). Το πρώτο, ο έρωτας του Σάλι προς την κόρη του αρχηγού της φυλής. Το δεύτερο, η ενοχική συνείδηση ενός σακατεμένου πεζοναύτη. Έτσι έρχονται τα κάτω πάνω. Ο Τζέικ Σάλι μεταμορφώνεται σε Νάβι, οργανώνει όλες τις φυλές και καβάλα πάνω σε θηριώδη και εντυπωσιακά ζωγραφισμένα αλογοπούλια εφορμά εναντίον των τεθωρακισμένων, ιπτάμενων μηχανών. Η εκδίκηση είναι των Μοϊκανών!
Προσέξτε τώρα, για όσους γουστάρουν να σκαλίζουν τα νοήματα πίσω απ΄ όλα αυτά τα τεχνολογικά και εντυπωσιακά παραμύθια. Ο Σάλι πριν απ΄ αυτή την αποστολή έμεινε έξι χρόνια σε κρυοθάλαμο. Παγωμένη όλα αυτά τα χρόνια η Ιστορία της Αμερικής. Σακατεμένος και μικροσκοπικός ο Σάλι με ανθρώπινη μορφή. Γίγαντας, αίλουρος, ερωτευμένος και δημιουργικός, όταν κυκλοφορεί και βρίσκεται στη ζούγκλα των ιθαγενών. Στον ύπνο του, δηλαδή, ο ανθρώπινος Σάλι «βλέπει», νεκρανασταίνει και ξαναγράφει την Ιστορία όλων των καταπιεσμένων λαών (από τους Ινδιάνους μέχρι τους Άραβες του Ιράκ). Σαν να δηλώνει πλαγίως ο Κάμερον, όλα αυτά είναι ελπίδα, ουτοπία, μυθολογία για αληθινά, ανθρώπινα μυαλά. Έτσι χωρισμένο το σώμα από την ψυχή. Το σώμα υποταγμένο στον εχθρό. Η ψυχή ανυπότακτη, φτερουγίζει για μια άλλη προοπτική.
Γι΄ αυτό είναι μεταμορφωμένη σε μια σύνθεση μυθολογική. Γι΄ αυτό η ουρά. Γιατί άνθρωπος συμφιλιωμένος με όλα τα πλάσματα της Γης. Γι΄ αυτό με τεντωμένα αυτιά. Γιατί σαν τα εξωτικά. Γι΄ αυτό η ζούγκλα σαν μεγαλοπρεπής πίνακας, σαν μια πολύχρωμη ζωγραφιά για μικρά παιδιά. Γιατί το μέσον της σημερινής παραμυθίας είναι η τεχνολογία. Γι΄ αυτό και η ρήση των ιθαγενών. Όλοι μας γεννιόμαστε δυο φορές. Με τη δεύτερη φορά κερδίζεις τη θέση σου ανάμεσα στον λαό. Αλλά για να την κερδίσεις, πρέπει πρώτα να βιώσεις τον πόνο, το βάσανο, τον τρόμο από τον επελαύνοντα κανίβαλο εχθρό. Πρέπει να έρθεις στη θέση των Ιρακινών. Έτσι, η μεταβίβαση της ψυχής του Τζέικ στο σώμα ενός ιθαγενούς δεν είναι ζήτημα τεχνολογίας, αλλά αποκλειστικά και μόνο συνείδησης ευαίσθητης, ανήσυχης και φυσικά σοφής. Το πλιάτσικο αποκτηνώνει. Ο πόνος εξανθρωπίζει!
Ένας απόβλητος, ένας προδότης, ένας ξένος. Ένας πολεμιστής (warrior) ταγμένος από την ένοχη συνείδησή του να αποκαταστήσει τη μνήμη των νεκρών και να φέρει- και αν χρειαστεί να επιβάλει- αιώνια ειρήνη στους ζωντανούς. Το δίδαγμα μάθημα ιστορικό. Η βία είναι η μήτρα της Ιστορίας. Κill me? Κill you! Υποκλίνομαι στον σκηνοθέτη, στον ζωγράφο και σοφό!
«Αvatar»
Εικαστικά θεσπέσιο Τεχνολογικά μοναδικό Ιστορικά μυθικό
ΒΑΘΜΟΙ = 9
(Justice, you sons of bitches)
Ο χαμένος τα παίρνει όλα
Το στόρι αυτής της «παρανοϊκής» γλυκόπικρης κομεντί αποτυπώνει όλο το εύρος της νεοελληνικής φυλής. Ο Ζήνος, ιδιοκτήτης μαχαλά σε μια περιθωριακή συνοικία του Αμβούργου που ανεβαίνει όπως το Γκάζι στην Πειραιώς, έχει στήσει μια άθλια επιχείρηση με άθλια κουζίνα και άθλιο σερβίρισμα. Παρ΄ όλα αυτά, τα «κουρέλια» έρχονται και τρώνε «σκατά». Ο ίδιος το λέει ως εξής: «Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το καλό, γι΄ αυτό τρώνε σκατά». Το παλικάρι, λοιπόν, πολίτης Γερμανός, είναι ερωτευμένος με μια κατάξανθη, θεογκόμενα η οποία γράφει, αν θυμάμαι καλά, σε κάποιο περιοδικό. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Τα προβλήματα και τα σκουντουφλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που γλιστράει ο Αδάμ και ένας καταραμένος σπόνδυλος ξεχαρβαλώνεται λειτουργικά. Σαν να σηκώνεσαι πρωί και να πέφτεις πάνω σε μια μαύρη γάτα με φουντωτή ουρά. Σακατεμένη η πλάτη του Αδάμ. Και κοίτα σύμπτωση. Η Ναντίν την κοπανάει κατά Σαγκάη μεριά. «Οι λόγοι είναι επαγγελματικοί. Έλα και εσύ μαζί». Το σκέφτεται ο Αδάμ. Και μέχρι να αποφασίσει, περνάει τα βράδια του μιλώντας και βλέποντας το κορίτσι του από το Δίκτυο. «Γδύσου, να την παίξω, να ξεχαρμανιάσω». Γυμνή η Ναντίν. Με το σπορ της παλάμης ο Αδάμ. Πορνογραφία ιδιωτικής χρήσεως. Στο μεταξύ μια δεύτερη πορνογραφία εξελίσσεται πίσω από την πλάτη του Ζηνόβιου Καζαντζάκη. Κάποιος Γερμανός γνωστός, λαμόγιο α λα ελληνικά, επιχειρεί να αγοράσει στο τσάμπα τον μαχαλά. Επακολουθεί και δεύτερη πορνογραφία. Ο αδελφός του, ο Ηλίας Καζαντζάκης με την κομπολόγα στην παλάμη, άρτι αφιχθείς από τα σίδερα της φυλακής, πιάνει δουλειά στον ίδιο μαχαλά. Συμπτώσεις μιας παρανοϊκής διαδρομής.
Διότι ο Ζήνος αποφασίζει κάποια στιγμή, μέσα στην ερωτική τρέλα την ελληνική, να εγκαταλείψει τη Soul Κitchen και σε αεροπλάνο με κατεύθυνση τη Σαγκάη να επιβιβαστεί. Η γκόμενα είναι γι΄ αυτόν η αληθινή, μοναδική, αναντικατάστατη κουζίνα ψυχής. Και το κάνει. Προηγουμένως μεταβιβάζει την ιδιοκτησία στον Ηλία τον αδελφό. Και εκείνος, ο Ηλίας, παίζει το Βar Restaurant στα χαρτιά. Ο τζόγος φίλοι μου, μετά τον έρωτα, είναι το δεύτερο βίτσιο κάθε πραγματικού ανδρός. Έτσι χάνει την κουζίνα ο Ζήνος ο τρελός. Έτσι ορμάει να αρπάξει την ιδιοκτησία ο καλός ο φίλος ο Γερμανός. Κι έτσι καθώς ο Ζήνος τρέχει στον διάδρομο του αεροδρομίου με κατεύθυνση τη Σαγκάη, πέφτει αντικρυστά πάνω στη Ναντίν η οποία επιστρέφει στο Αμβούργο παρέα μ΄ έναν κοντοπίθαρο Κινέζο με το όνομα Χαν. Εκείνος, ο Ζήνος, με απορία εκατομμυρίων μεγατόνων προλαβαίνει να της πει «γιατί δεν είσαι στη Σαγκάη;». Κι εκείνη στην ψύχρα τού απαντάει: «Εσύ γιατί δεν είσαι φυλακή;».
Έτσι, η Εύα «σκοτώνει» τον Αδάμ. Όμως η ταινία δεν τελειώνει εδώ. Πίσω έχει η ελληνική αχλάδα την ουρά. Συνοπτικά, πέντε πράγματα αξίζουν πέρα από τα χαριτωμένα και τα κωμικά. Το πρώτο η αιλουροειδής σκηνοθεσία του Φατίχ Ακίν. Τεχνικά και κινηματογραφικά η πιο δύσκολη δουλειά. Με πλαναρίσματα ιδιαίτερα και αεροπλανικά. Το δεύτερο αφορά το εξαιρετικό καστ και τις επιδόσεις όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών. Ακόμα και ο σωματότυπος του Αδάμ Μπουσδούκου και του Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ σαν μια σταγόνα νερό. Το τρίτο, οι λεπτές νύξεις για τον λανθάνοντα ρατσισμό. Καθόλου τυχαίο αυτό. Γερμανός πάει να του φάει για ένα κομμάτι ψωμί τον μαχαλά. Ξανθιά η Γερμανίδα που τον «σκοτώνει» εν ψυχρώ.
Το τέταρτο η ψιλοβελονιά των χαρακτήρων.
Loser ο Ζήνος αλλά με μια καρδιά σαν μωρού παιδιού. Και το πέμπτο το soundtrack. Μόλις βγήκα από την αίθουσα έτρεξα στο πρώτο σιντιδάδικο. Κρίμα. Δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα.
Dj μουσικής, αισθημάτων, ελληνοτουρκικής κουζίνας ο Φατίχ. Το πιο γευστικό και πανάλαφρο σουβλάκι με πίτα φτιαγμένη στο χέρι και καλαμάκι αδερφικής κοπής!
«Soul Κitchen»
Ο Ζήνος Καζαντζάκης ερωτευμένος με Γερμανίδα Ο Ηλίας Καζαντζάκης με την
τσόχα
Ο Φατίχ Ακίν με την καρδιά και τη
φιλία
Κωμωδία για ευφάνταστα γούστα
ΒΑΘΜΟΙ=7
(να γλείφεις τα δάκτυλά σου)
Τρεις υπερδυνάμεις σε χαμηλές επιδόσεις
ΒΑΘΜΟΙ = 2
(μόνο ως DVD)
«Change of plans» Στα αγγλικά ο τίτλος της γαλλικής κομεντί «Code a change» της Ντανιέλ Τομσόν. Με πλήθος πρωταγωνιστών. Ανάμεσά τους Καρίν Βιαρ, Εμανουέλ Σενιέ, Πατρίκ Μπιουέλ και Κρίστοφερ Τόμσον. Όλα εξαιρετικά. Η σκηνοθεσία, οι ρυθμοί, η καθοδήγηση τόσων ηθοποιών, το μοντάζ, τα πάντα. Όμως επί δυο ώρες καμιά δεκαριά τύποι γύρω από ένα τραπέζι λένε τα ίδια μπλα μπλα. Ενίοτε επισκέπτονται είτε τον ογκολόγο είτε τον γυναικολόγο. Για καρκίνο. Σαν να κυκλοφορείς με πανάκριβο ρολόι και οι δείκτες ακούνητοι στην ίδια ώρα.
ΒΑΘΜΟΙ = 4
(εκσκιουζέ, μαντάμ)
«Νew in Τown» Τάχα μου ρομαντική κομεντί κάποιου Τζόνας Έλμερ με Ρένε Ζελβέγκερ και Χάρι Κόνικ Τζούνιορ. Θηλυκό μεγάλης καριέρας και απροσμέτρητης εργασιομανίας καταλήγει σε εργοστάσιο, στην επαρχία και στο πουθενά. Έτσι λαμβάνει αντίδωρο ταπεινότητας, σεμνότητας και ζωής από έναν άντρα της περιοχής. Α μπε μπα μπλομ!
ΒΑΘΜΟΙ = 2
(maximum)
Το παιχνίδι των λυγμών
Από την αθάνατη «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού μέχρι σήμερα και τη «Στρέλλα» έχουν περάσει σαράντα και πλέον χρόνια. Ε, οι κοινωνικές διαφορές και οι αλλαγές στις ερωτικές συμπεριφορές είναι αποτυπωμένες σ΄ αυτές τις δυο ιστορίες τις ξεχωριστές. Όταν το δείτε, θα καταλάβετε τι εννοώ. Γιατί δεν μου επιτρέπεται να αποκαλύψω όλο το εύρος της ίντριγκας. Που αρχίζει από την αποφυλάκιση ενός αρσενικού και συνεχίζεται με μια τρανσέξουαλ σε κάποιο ξενοδοχείο της Ομόνοιας. Μα, πώς είναι δυνατόν!
Τι είναι η Στρέλλα; Ακριβώς αυτό που δηλώνει το σύνθετο όνομά της. Στέλλα και Τρέλα. Η επαρχία, η πατροκτονία, η φαλλοκρατία, η μούχλα, η εσωστρέφεια, τα ταμπού. Όλα στραμπουλιγμένα. Οι σχέσεις, οι παραδόσεις, οι επιθυμίες, τα αισθήματα. Όλα. Η Στρέλλα είναι ο μεγεθυντικός φακός μιας πλευράς της πραγματικότητας. Συντηρητικές οι παραδόσεις. Και ταυτόχρονα πορνογραφικές οι κρυφές μας επιδόσεις. Αρσενικός ο Ελληνάρας ο κλασικός, Ταυτόχρονα στερημένος και στρεβλωμένος μέχρι μυελού οστέων. Κλειστές, αυστηρές και αγαπημένες οι οικογενειακές σχέσεις. Έτσι και την πόρτα ανοί ξεις, τότε σε απύθμενο και θεοσκότεινο πηγάδι θα πέσεις. Το ερμαφρόδιτο είναι του Νεοέλληνα το συνώνυμο. Μπείτε στον κόπο να κάνετε μια στοιχειώδη αναγωγή από την προσωπική στην κοινωνική και μετά στην πολιτική ζωή. Όλα σχεδόν του τρίτου φύλου. Με πλαστική χειρουργική. Με βίαιη τομή. Χωρίς προσωπικότητα αυθεντική Η Στρέλλα, η τρανσέξουαλ που λέγαμε, είναι το ζωντανό παράγωγο του νεοελληνικού μαϊμουδισμού. Δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο. Είναι κοινωνικό είδος, πολιτικός βιασμός, πολιτιστική εκπόρνευση. Γι΄ αυτό ο ρόλος της είναι για τον ελληνικό κινηματογράφο μοναδικός. Γι΄ αυτό η ταινία δεν ούτε μέσα στους γκέι ούτε έξω απ΄ αυτούς ακριβώς. Γι΄ αυτό το στόρι είναι τόσο ακραίο και αιρετικό. Και το καλύτερο δραματουργικά απ΄ όλα αυτά είναι το ερμηνευτικό επίτευγμα της Μίνας Ορφανού. Ερασιτέχνις αλλά πρώτη σταρ. Αν ήταν στο χέρι μου, θα της απένειμα το βραβείο καλύτερης ερμηνείας.
Με δυο επιφυλάξεις όλα αυτά. Η πρώτη έχει να κάνει με τα καλιαρντά. Ολίγον γραφικά. Ο Κούτρας έπρεπε να τολμήσει να πάει τα πράγματα κόντρα σε όλα αυτά. Η Στρέλλα είναι ο στραμπουλιγμένος αρσενικοθήλυκος Σαμουράι μιας Ελλάδας που παριστάνει την Ευρώπη φορώντας φουστανέλα με τσαρούχια Ρrada. Η δεύτερη έχει να κάνει με το φινάλε. Μια ακραία ιστορία ολοκληρώνεται με ακραίο φινάλε. Εκτιμώ πως ο Κούτρας υποκλίθηκε στον συρμό του political correct. Έστω κι έτσι, η ταινία μου αρέσει!
«Στρέλλα»
Ούτε αρσενικό ούτε θηλυκό Κάτι ενδιάμεσο και μισό Σαρωτική η Μίνα Ορφανού Το φινάλε απογοητευτικό
ΒΑΘΜΟΙ=6
(Στέλλα χωρίς μαχαίρι)
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4551652&ct=4
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.