Νοέ 09
24
Υπέρ της τσίχλας
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 24 Νοεμβρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Παλαιοτερα οι δάσκαλοι και οι γιατροί αποθάρρυναν τους νέους από το να μασάνε τσίχλα. Οι σημερινές ιατρικές απόψεις, όμως, είναι υπέρ της. Η τσίχλα έχει ως κύριο συστατικό έναν γαλακτώδη χυμό, όπως το μαστίχι ή το ρετσίνι, από το φυτό Achras zapota. Ο χυμός του συλλέγεται, ξηραίνεται και κονιορτοποιείτται. Ακολούθως προστίθεται ?ανάλογα με την επιλογή του καταναλωτή? ζάχαρη, κόμμεα, αρώματα ή γλυκαντικές ουσίες χωρίς θερμίδες.
Η τσίχλα δημιουργεί αντανακλαστικά σάλιο μέσα στο στόμα. Αυτό προκαλεί αυτόματο καθαρισμό των δοντιών από τα βακτηρίδια που υπάρχουν μέσα στα ούλα και ανάμεσα στα δόντια. Η ποσότητα και το pH του σάλιου είναι βασικοί μηχανισμοί καθαρισμού από τον στρεπτόκοκκο mutans, που είναι η συχνότερη αιτία περιοδοντίτιδας.
Στο παρελθόν υπήρχε πρόβλημα με τη ζάχαρη που είχαν οι τσίχλες. Σήμερα, αυτές αποκτούν γλυκιά γεύση με σορβιτόλη ή ξυλιτόλη. Η ξυλιτόλη δεν διασπάται, άρα δεν χρησιμεύει ως τροφή βακτηριδίων και δεν τρέφει τα μικρόβια. Η σορβιτόλη απορροφάται από το έντερο και μετατρέπεται σε γλυκόζη στο συκώτι. Αρα είναι «ουδέτερη» για την υγιεινή του στόματος. Το πρόβλημα είναι διαφορετικό για τη φρουκτόζη: Εχει διπλάσια γλυκαντική δύναμη από τη ζάχαρη, γι’ αυτό η ποσότητα που παίρνουμε είναι μικρή.
Η δεύτερη ευεργετική ιδιότητα της τσίχλας διαπιστώθηκε σε μαθητές και φοιτητές. Το άγχος της επίδοσής τους σπρώχνει σε αναζήτηση αγχολυτικών μεθόδων. Μια μέθοδος προσφιλής στον οργανισμό είναι η ρυθμική επανάληψη ορισμένων κινήσεων. Οσο αυτές επαναλαμβάνονται ελεύθερα τόσο ο εγκέφαλος διοχετεύει τις αγωνίες του προς τα έξω και ανακουφίζεται. Μελέτη που έγινε στις ΗΠΑ έδειξε ότι φοιτητές που μασούσαν τσίχλα κατά τη διάρκεια των γραπτών εξετάσεών τους παρουσίασαν υψηλότερες επιδόσεις.
Πολλοί παραπονιούνται για καυστικό άγχος πάνω στο στομάχι, ιδιαίτερα ύστερα από πολύ φαγητό. Αυτό προκαλείται από τη γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση, δηλαδή το στομαχικό περιεχόμενο γυρίζει πίσω, προς τον οισοφάγο, καθώς ο μυς που κλείνει την είσοδο του στομάχου δεν σφίγγει τη δίοδο αποτελεσματικά. Ετσι, τα γαστρικά οξέα επιστρέφουν και καίνε τον οισοφάγο. Οι συχνές καταπόσεις που δημιουργούνται από το μάσημα τσίχλας εναρμονίζουν τις κινήσεις του πεπτικού προς τη σωστή κατεύθυνση και τα υγρά δεν επιστρέφουν στον οισοφάγο.
Η συνήθεια της τσίχλας μπορεί να βοηθήσει την κινητικότητα του εντέρου έπειτα από χειρουργική επέμβαση. Οι μεγάλες εγχειρήσεις της κοιλιάς και η βαθιά νάρκωση κοιμίζουν το έντερο, που κάνει μέρες να κινητοποιηθεί. Την περίοδο αυτή απαγορεύεται η λήψη φαγητού. Αν, όμως, ο ασθενής αρχίσει να μασά τσίχλα, τότε παρατηρείται ανάλογη φυσική κινητοποίηση όλου του πεπτικού σωλήνα.
Μερικοί υποστηρίζουν ότι μασώντας κάθε μέρα πολλές τσίχλες που περιέχουν φρουκτόζη και σορβιτόλη, οι οποίες δίνουν συνεχώς γλυκιά γεύση στο στόμα και προκαλούν διάρροια, χάνουν βάρος. Για να υπάρχει, όμως, αποτέλεσμα απαιτείται καθημερινά μεγάλη κατανάλωση τσιχλών.
Aπό τον Dr Στέφανο Kαραγιαννόπουλο, Kαθηγητή Παθολογίας, Διευθυντή Τμήματος Προληπτικής Iατρικής στην Kλινική Kυανούς Σταυρός
drtruth@pegasus.gr
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11387&subid=2&pubid=7766858
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.