Νοέ 09
18
Ανήσυχα πνεύματα της ροκ
Μερικές από τις πιο ωραίες μουσικές συνωστίζονται κοντά στο τέλος κάθε χρονιάςμια παράδοση που καλά κρατεί χρόνια τώρα. Εμπορικοί λόγοι βασικά, αλλά και αυτό το άτιμο πνεύμα των γιορτών που εκπέμπει όπως πάμε από εκεί που τελειώνει το καλοκαίρι (αν τελειώνει). Aνήσυχα πνεύματα είναι το θέμα μας. Ένας νεο-χίπι, ένας σέρφερ και ένας πρώην (Strokes).
Devendra Βanhart «What Will Βe» (Warner)
Το είχαμε δει και το είχαμε ακούσει από τα προηγούμενα. Αλλά εδώ, στο καινούργιο του, έχει απογειωθεί. Ο τυπάκος από τη Βενεζουέλα, που γεννήθηκε στο Τέξας και ζει στην Καλιφόρνια, είναι το πραγματικό γιορτινό πνεύμα της μουσικής. Και κάνει το εξής θαυμαστό: μπλέκει σε τόσο διαφορετικά είδη, χωρίς ποτέ να είναι μπλεγμένος.
Φυσικά και σκέφτομαι τον Μπεκ.
Έχουν την ίδια μουσική φλέβα. Ο νεοχίπι με τη φολκ τρέλα του κάνει μουσικές επιδείξεις άριστης τεχνικής – προπαντός έμπνευσης. «Τροπικάλια» και τζαζ, ροκ με μια Βeach Βoys λαχτάρα για τη λιακάδα, glam α λα Roxy (άκου το «16 & Valencia Roxy Μusic»), γλάροι, βραζιλιάνικα 
και φυσικά όργανα. Τίποτε από όλα αυτά φορτωμένο και βαρύ, αλλά με μια γαλήνια αίσθηση θαλασσινής αύρας. Ο Ντεβέντρα και οι μουσικοί του ηχογράφησαν σε ένα σπίτι στη Βόρεια Καλιφόρνια και πέτυχαν έτσι ατμόσφαιρα που νομίζεις πως παίζουν στο διπλανό δωμάτιο. Και αυτό, ελαφρώς παραπλανητικό: εκεί που σου δημιουργεί την εντύπωση πως δεκάρα δεν δίνει και δεν σκοτίζεται ιδιαίτερα αν κόσμος όλος χαθεί σε μια μπαλάντα, ο Μπάνχαρτ έχει φτιάξει το πιο καλοδουλεμένο, αστραφτερό μουσικό πανόραμα. Η έμπνευση είναι κάτι που σε κάνει ό,τι θέλει τελικά. Και ο κύριος εδώ είναι μια βόμβα από ιδέες και μουσικές, που έχει εκραγεί και αλλάζει σιγά σιγά το τοπίο- αυτός μαζί με μερικούς άλλους συντρόφους εκεί έξω. Αν αγαπάτε κάποιον πολύ, αγοράστε το «What Will Βe» (Warner) και να του το κάνετε δώρο. Τη μια θα σηκώνεται και θα χορεύει ξένοιαστος, την άλλη θα σβήνει τα φώτα για μια αγκαλιά. Με σούπερ μουσικές γύρω.
LΙΝΚ:
www.mariamarkouli.blogspot.com
Κωδικός Καλιφόρνια
● «Υoung Lovers», από τους Love Grenades. Η Ελίζαμπεθ Ράιτ αγαπάει το Λος Άντζελες και τον Ζαν Λικ Γκοντάρ (με έναν ντίσκο τρόπο) ● «Jail la la», από τις Dum Dum Girls. Ποπ μελοδραματική και αρτιστίκ ● «Τhere ΄s no secrets this year», από τους αποκαλυπτικούς Silversun Ρickups, με μπόλικη παραμόρφωση στις κιθάρες ● «Αnswer to yourself», από τους Soft Ρack ή αλλιώς γκαζωμένο πανκ ροκ ● «Τhe Βeach Βoys Christmas Ηarmonies». Επειδή πάντα υπάρχει χώρος για Βeach Βoys και για Χριστούγεννα
Απόδραση τώρα…
Tην ώρα που έσβηναν, λοιπόν, τα φώτα της Μεγάλης Πόλης, ο Julian Casablancas έβγαινε από την πίσω πόρτα (το είχαν κάνει κι άλλοι πριν από αυτόν στους Strokes) και, αν μη τι άλλο, ποιος είναι ο frontman σε τελική ανάλυση; Πού πήγε ο Julian Casablancas μέσα στη νύχτα και στο σόλο άλμπουμ του; Και θα πρέπει ο Μακ Τέιλορ να ανησυχεί; Είναι επικίνδυνη πόλη η Νέα Υόρκη, ειδικά για εκείνους που έχουν τον ήχο της στο τσεπάκι τους. Όχι, κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί. Στο «Ρhrazes for the Υoung» (Sony) ο καλλιτέχνης κάνει μια πιο νεοnew wave στροφή, με κάτι συνθεσάιζερ (ευτυχώς όχι πολλά και ευτυχώς με καλό γούστο, γιατί συνήθως συμβαίνουν καταστροφές εκεί γύρω). Δίχτυ ασφάλειας στο σόλο πρότζεκτ η ροκ πλευρά και η μουσική φλέβα του Τζούλιαν- ίσως και η Νέα Υόρκη η ίδια. Μου άρεσε πολύ το παράταιρο «Ludlow St.», και το α λα Βeck και Radiohead «River Οf Βreaklights». Μπορεί να μην είναι για να κάνεις πάρτι, που ο Casablancas ξεπόρτισε με αυτό το άλμπουμ, αλλά έγκλημα δεν υπάρχει- ας τρέξει το CSΙ αλλού.
… με κύμα στη σκηνή
Ο ήλιος έχει ξεροψήσει τα τραγούδια του Jack Jonhson και στις σκηνές της Ευρώπης μοιάζουν ακόμη πιο εξωτικά. Ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου σέρφερ-μουσικός μάζεψε ό,τι καλύτερο από την περιοδεία σε ένα CD και DVD και με τη μουσική του ένωσε τα πιο σφιγμένα ακροατήρια της Γερμανίας ή της Αγγλίας με την αύρα της Χαβάης, καθώς ένα κύμα από μελωδίες, μπαλάντες και ρυθμούς παρέσυρε τους φαν (μαζί με τους καλεσμένους Μπεν Χάρπερ, Ματ Κόστα, Τζ. Λαβ και λοιπούς). Η ιστορία είναι γνωστή: ο Τζακ απλά έπαιζε με την κιθάρα περιμένοντας το μεγάλο κύμα- στο μεταξύ φαίνεται κι όλος ο κόσμος περίμενε να τον ακούσει. Σήμερα είναι πια μουσικός της πρώτης γραμμής με κοινό φανατικό, σαν κι αυτούς όμως, οι οποίοι στην Ελλάδα συνθλίβονται ανάμεσα στο indie ρεύμα και το χαρντ-ροκ των γηπέδων. Κρίμα. Στο «Εn Concert » (Βrushfire records/ Universal) του Τζόνσον, θα δεις και θα ακούσεις το λάιβ που χάνουμε.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546628&ct=4
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.