Οκτ 09
16
Ο συμφοιτητής μας, ο παππούς
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 16 Οκτωβρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
«Δεν μπορώ να παραιτηθώ από τη ζωή· αν το κάνω, τέλειωσα. Θα συνεχίσω, όσο είμαι ακόμα γερός, τα μαθήματα ζωγραφικής στο πανεπιστήμιο. Ακόμα και σήμερα, στα 80 μου, νιώθω ευχάριστα με τα πινέλα και τις λαδομπογιές στα χέρια μου, είναι χάρισμα- δώρο Θεού όλο αυτό! Είναι μεράκι, πρέπει να το έχεις μέσα σου, να βγαίνει από την ψυχή σου».
«Χαρά στο κουράγιο σου», λένε όσοι αντιλαμβάνονται πως παραμένει ακόμα μάχιμος και καλλιτεχνικά. Στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, με άφθαστο νεανικό ζήλο, ο κ. Δημήτρης Δόστιν, από τη Σκοπιά της Φλώρινας, επιμένει να τηρεί κατά γράμμα το «γηράσκω αεί διδασκόμενος»: εδώ και τρία χρόνια, παρακολουθεί ανελλιπώς την εργαστηριακή διδασκαλία και πρακτική, στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, στη Φλώρινα. Κατά καιρούς, μάλιστα, δεν διστάζει να μπει και στις υπόλοιπες αίθουσες, ως ακροατής, και στα θεωρητικά μαθήματα. «Οι συμφοιτητές μου με φωνάζουν παππού: παππούς και προπάππος τους είμαι εγώ γι΄ αυτούς, καλά παιδιά είναι όλα τους. Το ίδιο και οι καθηγητές μου, που μου λένε “ωραία ζωγραφίζεις”», λέει στα «ΝΕΑ». Το πήρε εύκολα απόφαση – θυμάται- να απευθυνθεί στο τοπικό εικαστικό τμήμα. Το ξεκάθαρο κίνητρό του, η επιθυμία του να εμπλουτίσει περαιτέρω τις γνώσεις του πάνω στο αντικείμενο, ήταν αρκετό. «Παλαιότερα είχα πάρει και κάποια, λίγα, μαθήματα στον Καναδά. Τώρα, όμως, που, ως συνταξιούχος, έχω και χρόνο ελεύθερο, θέλω να συνεχίσω ακόμα πιο σωστά τους πίνακές μου. Αυτόν τον καιρό φτιάχνω φιγούρες αθλητών που έτρεχαν στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έχω κάνει και την Κλυταιμνήστρα και την Ωραία Ελένη. Μ΄ αρέσει αυτή η θεματολογία από τη μυθολογία, ο παππούς μου ήταν δάσκαλος στην Αθήνα…», δικαιολογεί τις επιρροές του.
«Μας φάνηκε παράξενο»
«Τον πρωτοείδα στο εργαστήριο του β΄ εξαμήνου. Μπήκε μέσα με την πινακίδα του- το ταμπλό με τα φύλλα της ζωγραφικής του και τα χρώματά του-, βρήκε μια θέση και κάθησε. Ώσπου πήρε κι ένα καβαλέτο κι άρχισε να ζωγραφίζει και αυτός, το ίδιο αντρικό μοντέλο που είχαμε όλοι μας μπροστά μας. Φυσικά και η πρώτη αντίδρασή μας ήταν η γενική έκπληξη, μας φάνηκε παράξενο για την ηλικία του…», περιγράφει και η 30χρονη Αντιγόνη Μονάχου, φοιτήτρια στο γ΄ εξάμηνο. Στην πορεία, ωστόσο, όπως λέει, τα πράγματα πολύ σύντομα άλλαξαν. «Τον σχολιάσαμε θετικά κι είπαμε: “μπράβο του, που έστω και τώρα θέλησε να μάθει κάτι επιπλέον”».
«ΩΡΑΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΣ»
Κατά καιρούς δεν διστάζει να είναι ακροατής και στα θεωρητικά μαθήματα και χαίρεται όταν οι καθηγητές τού λένε «ωραία ζωγραφίζεις»
«Καταστράφηκε η συλλογή μου όταν κάηκε το σπίτι μου»
ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΟΥ, ο κυρ Δημήτρης, πατέρας δύο γιων και μιας κόρης, άλλαξε διάφορες δουλειές, απασχολήθηκε κυρίως ως γεωργός, αλλά και ως τσαγκάρης και σερβιτόρος. «Νεώτερος, είχα δημιουργήσει και πολλούς πίνακες, έχω πουλήσει κι έργα μου, έχω κάνει και έκθεση. Αλλά, δυστυχώς, το σπίτι μου κάηκε και η συλλογή μου καταστράφηκε, τίποτα δεν απέμεινε…», θυμάται και παράλληλα ο νους του ανατρέχει στη γυναίκα του, που πέθανε. Έκτοτε, ο 80χρονος καλλιτέχνης αφοσιώθηκε στην άλλη μεγάλη αγάπη του, στο καβαλέτο και στα χρώματα.
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4541354&ct=1
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.