Απρ 09
21
Το τραπέζι της Λαμπρής
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 21 Απριλίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Μεθαύριο που θα καθήσετε στο γιορτινό τραπέζι, τα γονίδιά σας θα επαναλαμβάνουν συνεχώς στο αυτί σας: «Φάε του σκασμού!». Οπως και θα κάνετε.
«Ακολουθώ την παλαιολιθική δίαιτα!» Δεν θα πείτε όχι σε λίγο αρνάκι ακόμα ούτε σε λίγο κοκορετσάκι ούτε φυσικά θα αρνηθείτε να αρχίσετε με τζατζικάκι και τηγανητά κολοκυθάκια. Ολα αυτά θα τα συνοδεύετε με άφθονες ποσότητες από πατάτες και στο τέλος να και το… γαλακτομπούρεκο, για να ρίξει την αυλαία σε αυτό το διατροφικό όργιο.
Τα γονίδιά σας ξέρουν τι θέλουν και ασφαλώς δεν θέλουν την καταστροφή του φορέα τους. Ομως, το πρόβλημα είναι ότι λειτουργούμε με βάση τη στρατηγική επιβίωσης που διαμορφώσαμε κατά τη διάρκεια των εκατοντάδων χιλιάδων ετών της Λίθινης Εποχής. Η όρεξή μας είναι η όρεξη του παλαιολιθικού ανθρώπου. Οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες πρόγονοί μας αντιμετώπιζαν τότε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα: τη διατροφική αβεβαιότητα. Τη μια μέρα οι κυνηγοί μπορεί να σκότωναν ένα μεγάλο θήραμα που θα έφτανε για όλη την ομάδα. Ομως δεν ήταν καθόλου σίγουρο αν την επόμενη ή τη μεθεπόμενη ημέρα θα είχαν την ίδια τύχη. Θα μπορούσε να περάσει μια εβδομάδα ίσως και περισσότερο προτού σκοτώσουν το επόμενο θήραμα. Κάτω απ’ αυτές λοιπόν τις συνθήκες, η λαιμαργία ήταν μια επιτυχημένη στρατηγική επιβίωσης. Επρεπε να αποθηκεύσουμε θερμίδες διότι δεν γνωρίζαμε πότε θα ξαναβρίσκαμε τροφή. Ομως σήμερα φυσικά η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά και η στρατηγική που ακολουθούσαν οι πρόγονοί μας είναι καταστροφική για εμάς τους απογόνους.
Ομως τα γονίδιά μας δεν μας διατάσσουν απλά να φάμε μέχρις εκεί που δεν παίρνει άλλο. Μας επιβάλλουν και να επιζητούμε ό,τι χειρότερο: τα λίπη και τη ζάχαρη! Ομως και αυτά ήσαν πολύτιμα στοιχεία της διατροφής των προγόνων μας. Αποτελούσαν την καλύτερη προφύλαξη εναντίον της λιμοκτονίας, λόγω του υψηλού αριθμού θερμίδων που περιέχουν. Το ανθρώπινο σώμα απορροφά το 95% του λίπους που τρώει, γεγονός που αποδεικνύει ότι το λίπος ως πηγή θερμίδων ήταν πολύ σπάνιο στην παλαιολιθική εποχή. Η ποσότητα λίπους που περιείχαν τα άγρια θηράματα ήταν απείρως μικρότερη από αυτή που περιέχει ένα μπέργκερ ή γενικώς τα οικόσιτα ζώα.
Σπάνια ήταν και η ζάχαρη – πολύ καλή πηγή ενέργειας. Στα ζαχαροπλαστεία της αφρικανικής σαβάνας το πιο γλυκό πράγμα που μπορούσες να βρεις ήταν ένα ώριμο φρούτο.
Ομως σήμερα με ένα φαστφουντάδικο και ένα ζαχαροπλαστείο σε κάθε γωνία, δεν υπάρχει ασφαλώς σπάνις ζάχαρης και λίπους. Σήμερα αυτά τα συστατικά απλά προκαλούν όλες τις ασθένειες που συνδέουμε με την παχυσαρκία.
Το πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζουμε κάθε φορά που προσπαθούμε να κάνουμε δίαιτα είναι ότι αντιστρατευόμαστε την πιο επιτυχημένη στρατηγική επιβίωσης και αναπαραγωγής που ακολουθούσαν οι πρόγονοί μας. Κάθε ένας από μας είναι ένα ζωντανό αρχείο που μεταφέρει στην ανατομική του διάπλαση και στις συνήθειές του την ιστορία εκατοντάδων χιλιάδων ετών επιτυχημένων προσαρμογών στο περιβάλλον, που επέτρεψαν στους προγόνους μας να επιβιώσουν και να αναπαραγάγουν το γενετικό τους υλικό. Το γεγονός ότι είσαστε σήμερα ζωντανός οφείλεται ακριβώς στο ότι ο παλαιολιθικός σας πρόγονος ήταν λαίμαργος και επιπλέον κατανάλωνε οπότε και όπου έβρισκε λίπη και ζάχαρη.
Η εκτίμηση αυτή ανατρέπει κυριολεκτικά διάφορες απόψεις που ισχυρίζονται ότι αν ακούγαμε το σώμα μας και όχι τις «κακές» καπιταλιστικές διαφημίσεις, αυτό θα μας υποδείκνυε τις σωστές τροφές και στη σωστή ποσότητα:
«Στην πραγματικότητα το αντίθετο ισχύει», υποστηρίζει η βιολόγος Μ. Ζουκ: «Η διατροφική και θρεπτική μας σύγχυση οφείλεται στο γεγονός ότι εγγενώς μας αρέσουν τροφές με υψηλή διατροφική αξία. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτές οι τροφές υπήρχαν σε μικρή ποσότητα στην εξελικτική μας ιστορία. Οι τροφές που αναζητάμε περισσότερο δεν υπήρξαν ποτέ τροφές που ήταν καλύτερες για εμάς. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι είμαστε σε δυσαρμονία με το σώμα μας, αλλά επειδή αυτές οι τροφές δεν υπήρχαν κατά το μεγαλύτερο μέρος του παρελθόντος μας» (Μάρλεν Ζουκ, «Γεμάτοι ζωή: Φιλικά σκουλήκια, μικρόβια που χαρίζουν υγεία και αφροδισιακά παράσιτα», εκδ. ΑΒΓΟ).
Το τραπέζι της Λαμπρής με το αρνάκι, τις πατάτες και τα τσουρέκια αποτελεί ένα μικρό μνημείο στις διατροφικές συνήθειες των προγόνων μας. Τα εδέσματα της Λαμπρής περιέχουν όλα τα συστατικά που οι πρόγονοί μας είχαν μεγάλη δυσκολία να αποκτήσουν -όπως τη ζάχαρη και το λίπος. Δυστυχώς έχουμε κληρονομήσει όλες αυτές τις επιθυμίες – παρ’ όλο που σήμερα έχουμε όλη τη ζάχαρη και το λίπος που θέλουμε. Η εξέλιξη απαιτεί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια και γι’ αυτό δεν έχουμε προλάβει να διαμορφώσουμε νέες στρατηγικές επιβίωσης και αναπαραγωγής συμβατές με τη σημερινή εποχή (που είναι μόλις 1.000 ετών). Δεν έχουμε ακόμα διαμορφώσει τα εγκεφαλικά κυκλώματα που να μας λένε: «Οχι άλλο λίπος! Οχι άλλη ζάχαρη! Αρκετά!». Θα συνεχίσουμε λοιπόν να αναζητάμε με μανία αυτά τα συστατικά αδιαφορώντας για τις ολέθριες επιπτώσεις τους.
Ανακτήθηκε από: http://www.enet.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.