Απρ 09
17
Ηρθε η ώρα να ξαναπάει άνθρωπος στη Σελήνη;
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 17 Απριλίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Η ασπρόμαυρη εικόνα τρεμόπαιζε στην οθόνη. «Παρακολουθούσα από τον καναπέ μουφορώντας τις πιτζάμες μου,μαζί με τους γονείς μου» λέει ο βρετανός αστροναύτης της ΝΑSΑΝικ Πάτρικ. «Δεν καταλάβαινα την ιστορική σημασία της προσσελήνωσης του “Αpollo ΙΙ”, ήμουν μόλις πέντε ετών,αλλά μου έκανε τεράστια εντύπωση και άρχισα να κατασκευάζω σεληνακάτους από χαρτόνι.Τις κάλυπτα με σχέδια για πίνακες ενδείξεων και διακόπτες και τις στοίβαζα σε ένα παλιό ταξιδιωτικό μπαούλο. Εκανα πολλές προσσεληνώσεις ως πεντάχρονος» .
Εφέτος το καλοκαίρι συμπληρώνονται 40 χρόνια από τότε που ο μικρός Πάτρικ έβλεπε τονΝιλ Αρμστρονγκνα κάνει το πρώτο βήμα του στη Σελήνη. Στις 20 Ιουλίου του 1969 η σεληνάκατος «Εagle» («Αετός») ακούμπησε στη Θάλασσα της Γαλήνης και ο Αρμστρονγκ διαβίβασε στον πύργο ελέγχου το μήνυμα: «Ο “Αετός” προσσεληνώθηκε». Εβγαλε το αριστερό του πόδι έξω από τον «Αετό» και το πάτησε στη Σελήνη, για να γίνει έτσι ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε επάνω στον φυσικό δορυφόρο της Γης. Τότε ο Αρμστρονγκ έκανε το ιστορικό του σχόλιο: «Ενα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο,ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα».
Μια κάμερα που είχε τοποθετηθεί στη βάση της σεληνακάτου έδωσε την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το ταξίδι των αστροναυτών ζωντανά από την τηλεόραση 600 εκατ. άνθρωποι, το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Γης εκείνη την εποχή.
Η εικόνα των δύο αστροναυτών να περπατούν στη Σελήνη είχε τεράστιο αντίκτυπο σε εκείνους οι οποίοι την παρακολούθησαν, ειδικά στα παιδιά.
Αλλά εδώ έγκειται ένα διαστημικό παράδοξο: η αποστολή «Αpollo» ενεθάρρυνε μια ολόκληρη γενιά παιδιών να σπουδάσουν θετικές επιστήμες, τεχνολογία, μηχανική και μαθηματικά και να ακολουθήσουν σταδιοδρομίες σε σχετικά επαγγέλματα. Αλλά από τότε που οΓιουτζίν Κέρνανπάτησε το πόδι του στη Σελήνη, στο πλαίσιο της αποστολής του «Αpollo 17», o άνθρωπος δεν επέστρεψε στη Σελήνη. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια οι σχετικές σπουδές έχουν παρουσιάσει μια πτώση άνευ προηγουμένου.
Τώρα υπάρχει ελπίδα να αλλάξει η κατάσταση. Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τα σχέδια για την επιστροφή του ανθρώπου στη Σελήνη κερδίζουν έδαφος. Οι νέες αποστολές στη Σελήνη αυξάνουν τις πιθανότητες ενός ταξιδιού στον Αρη. Θα αποτελέσει η νέα επανδρωμένη αποστολή της ΝΑSΑ «στο φεγγάρι,στον Αρη και πέραν αυτών » την έμπνευση για μια νέα γενεά παιδιών;
«Ενα νέο επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα θα αυξήσει το κύρος των θετικών επιστημών» λέει οΣτίβεν Χόκινγκ. «Η χαμηλή εκτίμηση της οποίας απολαμβάνουν οι θετικές επιστήμες και αυτοί που τις έχουν σπουδάσει έχει σοβαρές συνέπειες. Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία όλο και περισσότερο κυβερνάται από τη θετική επιστήμη και την τεχνολογία,αλλά λιγότεροι άνθρωποι επιθυμούν να τις σπουδάσουν. Αλλά το Διάστημα έχει τη δύναμη να εξάπτει τη φαντασία των παιδιών και να κυριεύει την περιέργειά της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χρειάζεται να προχωρήσουμε επειγόντως προς αυτή την κατεύθυνση».
Τα ταξίδια στο Διάστημα είναι πάντα δύσκολο να πείσουν για την αξία τους εκείνους που αμφισβητούν τη χρησιμότητά τους. «Αυτή η ανόητη ιδέα της εκτόξευσης στο φεγγάρι αποτελεί ένα παράδειγμα του παραλογισμού που μπορεί να προκαλέσει στους επιστήμονες η επικίνδυνη εξειδίκευση»έγραφε ο βρετανός επιστήμοναςΑ. Μπίκερτ το 1926. Ακόμη και η επιτυχής αποστολή του «Αpollo ΙΙ» δέχτηκε επικρίσεις. ΟΚουρτ Βόνεγκουτ σχολίασε στους «Νew Υork Τimes» ότι τα χρήματα που διατέθηκαν θα μπορούσαν να δοθούν «για να καθαρίσουμε τις βρωμερές μας αποικίες εδώ».
Αυτή η επιχειρηματολογία επαναλαμβάνεται συχνά: γιατί να ξοδεύονται χρήματα στο Διάστημα όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα εδώ στη Γη; Και σε δύσκολους οικονομικά καιρούς μια διαστημική πτήση μπορεί να φανεί σαν άχρηστη πολυτέλεια.
Η ΝΑSΑ διαθέτει έναν ετήσιο προϋπολογισμό περίπου 18 δισ. δολαρίων ή 13,6 δισ. ευρώ. Το ποσόν αυτό, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, ξαφνικά ακούγεται ιδιαίτερα μικρό σε σχέση με τα τεράστια ποσά που έχουν ρεύσει στη «μαύρη τρύπα» του τραπεζικού τομέα. Στοιχίζει περίπου 400 εκατ. δολ. ή 302 εκατ. ευρώ μία μοναδική αποστολή διαστημικού λεωφορείου, ποσόν πολύ μικρότερο από αυτό που απαιτείται για τη σωτηρία μιας τράπεζας. Ο πατέρας μου θεωρεί ότι η επένδυση στο Διάστημα είναι θεμελιώδης για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.
Σχολιάζοντας το γεγονός ότι οι συνεισφορές των ΗΠΑ στη ΝΑSΑ έπεσαν από το 4% του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού της χώρας, που ήταν στη δεκαετία του ΄70, στο 0,6% σήμερα, είπε: «Δεν αρνούμαστε πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε για μια καλύτερη Γη, αλλά το μέλλον μας δεν αξίζει το ένα 1% του προϋπολογισμού;
».
Η εκτόξευση ενός διαστημοπλοίου δεν συγκρίνεται με τίποτε ως ανθρώπινη και τεχνολογική προσπάθεια. Παρακολούθησα την εκτόξευση του «SΤS 117» στις 8 Ιουνίου του 2007 από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριδα. Αυτό το τρομερό θέαμα πέρασε απαρατήρητο. ΗΠάρις Χίλτον έβγαινε από τη φυλακή την ίδια ημέρα και όλα τα πρωτοσέλιδα τής ανήκαν.
Αλλά αν τα διαστημικά προγράμματα της Ρωσίας και των ΗΠΑ δεν δημιουργούν πια την έξαρση της εθνικής υπερηφάνειας που δημιουργούσαν κάποτε, τα παιδιά από τις χώρες που μόλις μπήκαν στην εποχή του Διαστήματος ετοιμάζονται, και μάλιστα γρήγορα, να τη νιώσουν. ΟΓιάνγκ Λιβέι, που μετείχε στην πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση της Κίνας η οποία έλαβε χώρα στις 15 Οκτωβρίου του 2003, έγινε αμέσως ήρωας στα ΜΜΕ της Κίνας.
Από τότε οι Κινέζοι έχουν πραγματοποιήσει διαστημικές αποστολές με δύο και τρεις άνδρες. Ο πρώην διευθυντής της ΝΑSΑΜάικ Γκρίφινείχε πει ότι η Κίνα ενδεχομένως θα φθάσει στη Σελήνη προτού επιστρέψουν οι ΗΠΑ εκεί. Ενας ινδός κοσμοναύτης θα πετάξει στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό το 2013. Η χώρα διαθέτει έναν προϋπολογισμό ύψους 1,33 δισ. ευρώ για το πρόγραμμα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων.
Το Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζει πιο φτωχό συγκριτικά. Οι διαστημικές πτήσεις σπανίως προκαλούν αρνητικά δημοσιεύματα στον Τύπο για τον απλό λόγο ότι πολύ δύσκολα επενδύουμε χρήματα σε αυτές. Ακόμη και έτσι, η Βρετανία μπαίνει αθόρυβα στην ομάδα των χωρών που ασχολούνται με το Διάστημα.
«Η επιτυχία της βρετανικής διαστημικής βιομηχανίας είναι το καλύτερα διατηρημένο μυστικό στη χώρα» λέει οΑνού Ογιχα, διευθυντής Διαστημικής Εκπαίδευσης και Επικοινωνίας του Εθνικού Διαστημικού Κέντρου του Λέστερ. Παρά το γεγονός ότι το «Βeagle 2», που κατασκευάστηκε για να ταξιδέψει στον Αρη από τον καθηγητή Κόλιν Πίλενγκερ, συνετρίβη στον Κόκκινο Πλανήτη το 2003, βρετανοί επιστήμονες και κατασκευαστές έχουν προκαλέσει μεγάλη εντύπωση με τη διαστημική πτήση με ρομπότ, τα οποία είναι οι αφανείς ήρωες της διαστημικής εποχής.
Οι μεγαλύτερες διαστημικές υπηρεσίες σίγουρα καταβάλλουν μια τεράστια προσπάθεια να ενθαρρύνουν τους μαθητές σχολείων να μελετήσουν τον κόσμο και όλα του τα θαύματα. Και υπάρχει επίσης ένας νέος τύπος διαστημικής ψυχαγωγίας ο οποίος μπορεί να αποδειχθεί η μεγαλύτερη έμπνευση για όλους.
© Τhe Τimes, 2009
Ο Στίβεν Χόκινγκ κατέχει από το 1979 τη Λουκασιανή Εδρα στο Τμήμα Εφηρμοσμένων Μαθηματικών και Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ και είναι ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς φυσικούς από την εποχή του Αϊνστάιν. Η κόρη του, Λούσι Χόκινγκ, είναι συγγραφέας δύο μυθιστορημάτων και έχει δημοσιεύσει κείμενα σε πολλές βρετανικές εφημερίδες.
Ανακτήθηκε από: http://www.tovima.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.