Απρ 09
14
Το μαύρο πρόβατο του πλανήτη
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 14 Απριλίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Mε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο πλανήτης εισήλθε σε νέες συνθήκες συνεργασίας και ασφάλειας, αλλά έχασε την… κινηματογραφική γοητεία του. Χάθηκαν τα απογεύματα με ομίχλη και κατασκόπους στο Βερολίνο, οι καταδιώξεις με Lada στα προάστια της Μόσχας, οι «παράνομοι» έρωτες ανάμεσα σε αθλητές από τις δύο πλευρές του παραπετάσματος. Οι ηγέτες, πλέον, επισκέπτονται χώρες πρώην ταμπού, συνομιλούν ελεύθερα, καμιά φορά συμφωνούν κιόλας, για το καλό όλων μας. Eχει μείνει μόνο ένας, τελευταίος, για να τροφοδοτεί τη φαντασία με μυστήριο, φήμες και υπερβολές. Ο «πολυαγαπημένος» ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ-Ιλ. Αν δεν είχε πυρηνικά και ο λαός του δεν πεινούσε, θα ήταν απλώς γραφικός.
Η γραφικότητα και η γελοιότητα είναι στοιχεία αναφαίρετα των απανταχού δικτατόρων. Διότι τι νόημα έχει η εξουσία, αν δεν συνοδεύεται από εκείνα που δεν μπορεί να έχει ο λαός; Oσα περισσότερα τα απαγορευμένα, τόσο μεγαλύτερη η εξουσία. Και όσο μεγαλύτερη και πιο απόλυτη η εξουσία, τόσο πιο ευφάνταστη η γραφικότητα. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που τα ευτράπελα στη ζωή του Κιμ Γιονγκ-Ιλ άρχισαν άμα τη γέννησή του.
Στα επίσημα έγγραφα της χώρας, ο Κιμ είναι γεννημένος το 1942, λίγο μετά την επιστροφή του πατέρα του, «μεγάλου ηγέτη» Κιμ Ιλ-Σουνγκ από την εξορία στη Σιβηρία. Ο μικρός είχε γεννηθεί την προηγούμενη χρονιά, αλλά το 1941 δεν είχε τον συμβολισμό του 1942, που απέχει 30 στρογγυλά χρόνια από το έτος γέννησης του πατέρα. Ασχέτως βέβαια του έτους γέννησης, το βέβαιο είναι ότι την υπέροχη εκείνη ημέρα άνθισαν τα λουλούδια, στον ουρανό βγήκε διπλό ουράνιο τόξο και τα πουλιά κελαηδούσαν χαρούμενα. Αυτό τουλάχιστον διδάσκονται οι Βορειοκορεάτες, μαθαίνοντας για τις αρετές του ηγέτη τους.
Σήμερα, λόγω της απομόνωσης της Βόρειας Κορέας, οι περισσότερες πληροφορίες τόσο για τον ίδιο όσο και για το πολίτευμα και τη ζωή του λαού προέρχονται από διαφωνούντες, οι οποίοι κατάφεραν να διαφύγουν στη Δύση, και βεβαίως από τις μυστικές υπηρεσίες άλλων χωρών, κυρίως της Νότιας Κορέας. Οσοι συναντούν τον Κιμ μεταφέρουν αντιφατικά στοιχεία. Μέθυσος, παρανοϊκός, θαυμαστής του «Ράμπο», του «Εξολοθρευτή» και του Τζέιμς Μποντ, με αδυναμία στις Σκανδιναβές καλλονές, αλλά και φανατικός χρήστης του διαδικτύου, δεινός διαπραγματευτής, ταλαντούχος ομιλητής.
Οι μαρτυρίες που τον αφορούν παραμένουν πάντως απολαυστικές. Φοράει παπούτσια -πλατφόρμες, ύψους έως και 10 εκατοστών, ενώ κρεπάρει αλύπητα τα μαλλιά του, προκειμένου να φαίνεται ψηλότερος από το πενιχρό 1,57 που του χάρισε η Φύση. Στα ταξίδια του με το τεθωρακισμένο τρένο του (φοβάται τα αεροπλάνα) απολαμβάνει ανέσεις πέντε αστέρων.
Πολυτελή σαλόνια, υπηρετικό προσωπικό, και κάβα με περισσότερες από 1.000 φιάλες. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Μόσχα έφθαναν καθημερινά αεροπορικώς ζωντανοί αστακοί, τους οποίους έτρωγε με ασημένια τσοπ στικς και συνόδευε με άφθονη σαμπάνια. Μετά το γεύμα, απολάμβανε κονιάκ Hennessy V.S.O.P. Λέγεται, επίσης, ότι το 2000 κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Νοτιοκορεάτη πρόεδρο Κιμ Ντάε-Γιουνγκ ήπιε πάνω από δέκα ποτήρια κρασί.
Μια από τις σοβαρότερες εμμονές του αφορά τη διαδοχή του. Ο ίδιος έγινε ο πρώτος κληρονομικός ηγέτης κομμουνιστικού καθεστώτος, αφού διορίστηκε από τον πατέρα του αρκετά χρόνια πριν πεθάνει. Ο ίδιος πριν από λίγες εβδομάδες όρισε τον μικρότερο από τους τρεις γιους του, τον 26χρονο Κιμ Γιονγκ-Ουν ως διάδοχο. Εχει ωστόσο τη φοβία ότι θα τον διαδεχθεί κάποιος τρίδυμος, για αυτό συγκεντρώνει όλα τα τρίδυμα αγόρια σε ειδικά ιδρύματα…
Ο Κιμ Γιονγκ-ιλ ακολούθησε την προδιαγεγραμμένη πορεία προς τον απολυταρχισμό. Σπουδές, κόμμα, πολιτικό γραφείο, εξουσία. Ο πατέρας του υπήρξε ο αυστηρότερος κριτής του, γι’ αυτό φρόντιζε, όσο ζούσε, να τον ευχαριστεί με κάθε τρόπο. Για πολλά χρόνια τον συνόδευε στις περιοδείες καθοδήγησης, σε στάδια, φάρμες, εργοστάσια.
Οσο για τα ταλέντα του, αυτά εκτείνονται πολύ πέρα από την πολιτική. Eχει συνθέσει έξι όπερες και δεκάδες μιούζικαλ, έχει γράψει ποιήματα και ένα βιβλίο για το σινεμά. Το 1976 μάλιστα απήγαγε έναν διάσημο Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη και την ηθοποιό σύζυγό του, προκειμένου να αναπτύξει κινηματογραφική βιομηχανία στη χώρα του.
Του αρέσει ακόμη το μπάσκετ και το γκολφ, ενώ ένα από τα χόμπι του είναι η επισκευή μηχανών αυτοκινήτου. Ετσι ίσως εξηγείται και η αδυναμία του για τα Mazda RX-7 που διαθέτουν τον σπάνιο κινητήρα τύπου Βάνκελ, αν και προτιμά να μετακινείται με κάποια από τις διακόσιες Mercedes S του. Από νεαρή ήδη ηλικία είχε δείξει ενδιαφέρον για την εξέλιξη των επιστημών και την ανάπτυξη της τεχνολογίας στη χώρα. Αλλωστε, το πυρηνικό πρόγραμμα της Β. Κορέας προωθήθηκε κυρίως μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Το 2003 η χώρα αποσύρθηκε από τη Συνθήκη για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό, καταγγέλλοντας ότι οι ΗΠΑ αθέτησαν τις δεσμεύσεις τους, που προέβλεπαν εξομάλυνση των διμερών σχέσεων και ενίσχυση της προσπάθειας ανάπτυξης πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, σε αντάλλαγμα για την εγκατάλειψη του αμυντικού πυρηνικού προγράμματος. Η συμπεριφορά αυτή, σε συνδυασμό με την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, οδήγησε τη Β. Κορέα σε ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση. Το όραμα του Κιμ Ιλ-Σουνγκ για αυτάρκεια της χώρας κατέρρευσε, όταν οι εκτεταμένες πλημμύρες του 1997 κατέστρεψαν το σύνολο της εθνικής σοδειάς. Επίσημα στοιχεία δεν υπάρχουν, αλλά τα θύματα υπολογίζονται από 800.000 έως 2.000.000. Ηταν η πρώτη φορά που η βορειοκορεατική κυβέρνηση ζήτησε διεθνή βοήθεια και επέτρεψε την παρουσία ξένων ανθρωπιστικών οργανώσεων στο έδαφός της.
Το γεγονός ότι ο λαός ακόμη και σήμερα υποσιτίζεται, ενώ πολλά νοσοκομεία δεν διαθέτουν ρεύμα και τρεχούμενο νερό δεν εμποδίζει την κούρσα των εξοπλισμών. Σε μια χώρα 22 εκ. ανθρώπων, ο στρατός ξεπερνά τα 1.2 εκ., ενώ η ανάπτυξη πυρηνικών και χημικών όπλων αποτελεί εθνική προτεραιότητα. Με αυτόν τον τρόπο βέβαια η κυβέρνηση της Πιονγκγιάνγκ έχει καταφέρει να υπολογίζεται από τη διεθνή κοινότητα πολύ περισσότερο από όσο θα δικαιολογούσε το μέγεθός της.
Τα γκούλαγκ της φρίκης
Ο Κιμ Ιλ-Σουνγκ φρόντισε να «προστατεύσει» το καθεστώς από το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας. Υπάρχουν ωστόσο ντοκουμέντα για γκούλαγκ, όπου τα τελευταία 40 χρόνια έχουν χάσει τη ζωή τους δύο εκ. Βορειοκορεάτες και στα οποία κρατούνται σήμερα πάνω από 200.000 διαφωνούντες. Δημόσιες εκτελέσεις, εξαναγκαστικές αμβλώσεις προκειμένου να μη γεννηθούν άλλοι διαφωνούντες, ξυλοδαρμοί και πειράματα με χημικές και βιολογικές ουσίες περιλαμβάνει η ζωή εκεί. Το σοβαρότερο έγκλημα στη χώρα παραμένει η απόπειρα διαφυγής προς τη Ν. Κορέα.
Η πορεία της χώρας
1905: Μετά τον Ρωσο-Ιαπωνικό Πόλεμο, η Χερσόνησος της Κορέας, πρώην Κορεατική Αυτοκρατορία, καταλαμβάνεται από την Ιαπωνία.
1945: Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Β. Κορέα μένει στη σοβιετική επιρροή και η Νότια στην επιρροή των Η.Π.Α.
1948: Η Βόρεια περιοχή αρνείται να συμμετάσχει σε εκλογές υπό τον έλεγχο του Ο.Η.Ε. και σχηματίζει δική της κυβέρνηση. Ιδρυτής και πρόεδρος της χώρας ανακηρύσσεται ο «μεγάλος ηγέτης» Κιμ Ιλ -Σουνγκ. Οι δύο περιοχές βρίσκονται μέχρι σήμερα σε τυπικώς εμπόλεμη κατάσταση, καθώς διεκδικούν την κυριαρχία σε ολόκληρη τη χερσόνησο.
1972: Η «πολιτική της αυτάρκειας» γίνεται το επίσημο πολιτικό δόγμα της Β. Κορέας, που αυτοχαρακτηρίζεται σοσιαλιστική. Η διεθνής κοινότητα θεωρεί το καθεστώς de facto απολυταρχική-σταλινική δικτατορία.
1983: Ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ, ως αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών κατηγορείται ότι έδωσε τη διαταγή για τη βομβιστική ενέργεια στη Βιρμανία κατά την οποία σκοτώθηκαν 17 αξιωματούχοι της Ν. Κορέας. Πρώην πράκτορας της Β. Κορέας ισχυρίζεται ότι ο ίδιος διέταξε και την έκρηξη βόμβας που οδήγησε στη συντριβή αεροσκάφους της Korean Air το 1987.
1988: Οι ΗΠΑ συμπεριλαμβάνουν τη Β. Κορέα στον κατάλογο με τις «χώρες που υποθάλπουν την τρομοκρατία».
1994: Πεθαίνει ο Κιμ Ιλ-Σουνγκ και τη θέση του καταλαμβάνει ο γιος του, Κιμ Γιονγκ-Ιλ, ο οποίος ωστόσο γίνεται ηγέτης -και όχι πρόεδρος. O τίτλος θεωρείται αποκλειστικότητα του πατέρα του, που γίνεται ο «Αιώνιος Πρόεδρος».
2000: Οι ηγέτες της Β. και της Ν. Κορέας συναντώνται για πρώτη φορά στην Πιονγκγιάνγκ. Ο Νοτιοκορεάτης Κιμ Ντάε-Γιουνγκ κερδίζει το Νόμπελ Ειρήνης. Aργότερα αποκαλύπτεται ότι είχε πληρώσει 500 εκατ. δολάρια τους Βόρειους για να προσέλθουν στη συνάντηση.
2006: Η Β. Κορέα πραγματοποιεί την πρώτη της πυρηνική δοκιμή.
2007: Επειτα από διαπραγματεύσεις και ανταλλάγματα (σε τρόφιμα και πετρέλαιο) η Β. Κορέα σταματά το πυρηνικό της πρόγραμμα και την επόμενη χρονιά αφαιρείται από την αμερικανική μαύρη λίστα.
2008: Ιάπωνας καθηγητής πανεπιστημίου δημοσιεύει άρθρο στο οποίο ισχυρίζεται ότι ο Κιμ έχει πεθάνει από το 2003 και έχει αντικατασταθεί από σωσία. Από άλλους φημολογείται ότι έχει υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.
2009: Στις 5 Απριλίου η Β. Κορέα εκτοξεύει πύραυλο πάνω από την Ιαπωνία, που καταλήγει στον Ειρηνικό. Ισχυρίζεται ότι επρόκειτο για τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο.
Οι συνάλεφλοι…
Πολ Ποτ: Οι αντάρτες Κόκκινοι Χμερ κατέλαβαν την πρωτεύουσα Πνομ Πενχ της Καμπότζης το 1975 και ο ηγέτης τους, Πολ Ποτ, διέταξε την εκκένωση όλων των αστικών κέντρων, καθώς οι αστοί ήταν οι εχθροί του νέου καθεστώτος. Στάλθηκαν στην επαρχία, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα γνωστά και ως «Πεδία Θανάτου», όπου πέθαιναν είτε από ασιτία είτε από βασανιστήρια. Υπήρχαν «ημέρες γυναικών», κατά τις οποίες εκτελούνταν γυναίκες και αντίστοιχες «ημέρες παιδιών». Διενεργούνταν ακόμη πειράματα με μισοπεθαμένους εφήβους τους οποίους πετούσαν σε ποτάμια προκειμένου να δουν σε πόση ώρα θα ξεψυχήσουν. Ως το 1979 είχαν εξοντωθεί περισσότεροι από δύο εκατομμύρια και είχαν ταφεί σε ομαδικούς τάφους.
Ισλάμ Καρίμοφ Ο Πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν εδώ και 20 χρόνια εκλέγεται μόνος, επεκτείνει τη θητεία του μόνος και χρησιμοποιεί παραδοσιακούς τρόπους για να το πετύχει. Εκλογές και δημοψηφίσματα-παρωδία, παρακολουθήσεις αντιφρονούντων, βασανιστήρια (ηλεκτροσόκ, μαστίγωμα, ξυλοδαρμό). Το 2005 οι δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν εκατοντάδες διαδηλωτές σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας.
Χου Ζιντάο: Τα ανθρώπινα δικαιώματα υποφέρουν ακόμα στη μετα-Ολυμπιακή Κίνα. Αν και η χώρα δεν είναι πια τόσο κλειστή, οι διαφωνούντες αντιμετωπίζονται κυρίως με συλλήψεις και εξαφανίσεις. Η θανατική ποινή επιβάλλεται με ευκολία, ακόμη και για οικονομικά εγκλήματα, ενώ οι περιορισμοί στην έκφραση και τα ΜΜΕ είναι εκτεταμένοι. Ισως σε σχέση με τα βασανιστήρια που επέβαλλε ο Μεγάλος Τιμονιέρης, τα συστήματα του σημερινού προέδρου να θεωρούνται πρόοδος. Ο Μάο, μάλιστα, τα βάφτιζε κιόλας: «καθισμένος σε αναπαυτική καρέκλα», «βάτραχοι που πίνουν», «ο άγγελος που χτυπά τις χορδές της κιθάρας» (ο βασανιστής περνούσε ένα σύρμα από το πέος μέχρι το αυτί του θύματος και μετά το χτυπούσε σαν χορδή). Και δεν εξαιρούσε κανέναν. Ούτε τα παιδιά ούτε τις γυναίκες.
Ανακτήθηκε από: http://www.ethnos.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.