Απρ 09
12
Η στιγμή που η ζωή άνθησε στη Γη
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 12 Απριλίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Μπορεί να μη χρειάζονταν ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις για να γίνει κατανοητό ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας για την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας ήταν το οξυγόνο, παρέμενε όμως μυστήριο το πότε αλλά και το πώς αυτό αυξήθηκε στην ατμόσφαιρα σε ποσότητες τέτοιες που να βοηθήσουν τη ζωή να εξελιχθεί. Η επιστημονική κοινότητα είχε ονομάσει το χρονικό σημείο στο οποίο συντελέστηκε αυτή η κρίσιμη για τη ζωή ατμοσφαιρική μεταβολή «Μεγάλο Συμβάν της Οξείδωσης» αλλά ως σήμερα δεν μπορούσε κανείς να εξηγήσει με βεβαιότητα το πότε συνέβη το συμβάν αλλά και τι το προκάλεσε.
Από τα μικρόβια στον άνθρωπο
Ομάδα ερευνητών από τις ΗΠΑ και τον Καναδά ανέπτυξε μια θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι δίνει όλες τις απαντήσεις για το Μεγάλο Συμβάν που οδήγησε τελικά (και) στην εμφάνιση του ανθρώπου. Ολα ξεκίνησαν πριν από 2,7 δισ. έτη, όταν στη Γη οι μόνες μορφές ζωής ήταν μονοκύτταροι μικροβιακοί οργανισμοί. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που ανέπτυξαν τη θεωρία, η γεωλογική δραστηριότητα στη Γη και ειδικότερα η πολύ έντονη ηφαιστειακή δράση είχε ως αποτέλεσμα ο φλοιός να είναι ιδιαίτερα θερμός και από αυτόν να ρέει νικέλιο στους υπό διαμόρφωση ωκεανούς του πλανήτη. Αυτό το περιβάλλον ευνοούσε την ανάπτυξη μικροβίων που κατέστρεφαν το οξυγόνο. Πριν από 2,7 δισ. έτη όμως ο φλοιός αρχίζει να ψύχεται, με αποτέλεσμα να διακοπεί η ροή του νικελίου από το εσωτερικό του πλανήτη. Αυτό με τη σειρά του οδήγησε στη σταδιακή εξαφάνιση των μικροβίων που «εξόντωναν» το οξυγόνο επιτρέποντας ταυτόχρονα να αναπαραχθεί μαζικά ένα είδος μικροβίων που αποτελούσε πηγή παραγωγής οξυγόνου.
Η αναφορά στο νικέλιο και στον κομβικό του ρόλο στην ατμοσφαιρική ιστορία της Γης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού διατυπώνεται για πρώτη φορά. Αν η θεωρία αποδειχθεί σωστή, δεν θα δοθούν απαντήσεις μόνο για την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας αλλά και για γεωλογικά μυστήρια όπως για την αιτία της μορφής διαφόρων πετρωμάτων, για τον σχηματισμό των ποταμών και τη μορφολογία των ακτογραμμών.
«Το Μεγάλο Συμβάν της Οξείδωσης μετέβαλε καθοριστικά το ατμοσφαιρικό και όχι μόνο περιβάλλον του πλανήτη ανοίγοντας τον δρόμο στην εξέλιξη της ζωής σε πιο πολύπλοκες μορφές. Ηταν ένα κορυφαίο για την ιστορία του πλανήτη συμβάν και η νέα θεωρία προσφέρει σημαντική βοήθεια στην κατανόησή του» δηλώνει ο Ντομινίκ Παπινό του Carnegie Ιnstitution στην Ουάσιγκτον, μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Τα πετρώματα αποκαλύπτουν
Οι επιστήμονες που ανέπτυξαν τη θεωρία ανακάλυψαν ότι ένα είδος ιζηματογενούς πετρώματος στο οποίο υπάρχουν σχηματισμοί σιδήρου αποτελεί στην ουσία ένα ημερολόγιο καταγραφής της παρουσίας του νικελίου στους ωκεανούς. Η ανάλυση του πετρώματος έδειξε ότι, ενώ για περίπου 1 δισ. έτη υπήρχε συνεχής και μεγάλη ροή νικελίου στους ωκεανούς, πριν από 2,7-2,5 δισ. έτη (την εποχή, δηλαδή, που τοποθετείται το Μεγάλο Συμβάν της Οξείδωσης) η ροή του νικελίου διακόπτεται απότομα. «Οι χρόνοι ταιριάζουν απόλυτα.
Η εξαφάνιση του νικελίου μπορεί να δημιούργησε το σκηνικό για την εμφάνιση του Μεγάλου Συμβάντος. Κανείς ως σήμερα δεν είχε σκεφθεί να συνδέσει το νικέλιο με την αύξηση του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα αλλά η έρευνά μας δείχνει ότι όχι μόνο σχετίζεται αλλά μπορεί να έπαιξε τον πιο καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ζωής στη Γη» αναφέρει ο Παπινό.
Το Μεγάλο Συμβάν της Οξείδωσης
Το οξυγόνο είναι ένα άκρως «ευαίσθητο» στοιχείο και γι΄ αυτό σε περίπτωση που δεν υπάρχει συνεχής παραγωγή του εξαφανίζεται γρήγορα. Αποτελεί σήμερα το 21% της ατμόσφαιρας και η παραγωγή του γίνεται από τα φυτά μέσω της φωτοσύνθεσης- της μετατροπής του ηλιακού φωτός σε χημική ενέργεια και οξυγόνο.
Τα πρώτα φωτοσυνθετικά μικρόβια, τα κυανοβακτήρια, πιστεύεται ότι εμφανίστηκαν στον πλανήτη 300 εκατ. χρόνια πριν από το Μεγάλο Συμβάν της Οξείδωσης.
Το οξυγόνο όμως που παρήγαν καταστρεφόταν γρήγορα από το μεθάνιο που παρήγαν τα υπεράριθμα εκείνη την εποχή μεθανογενή βακτήρια τα οποία δεν χρειάζονταν οξυγόνο αφού είχαν αναπτύξει σύστημα αναερόβιας αναπνοής.
Αυτά τα μεθανογενή βακτήρια χωρίς την παρουσία νικελίου δεν μπορούν να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν. Πάντως τέτοια βακτήρια εξακολουθούν και σήμερα να υπάρχουν σε σημεία όπου υπάρχει έλλειψη οξυγόνου, όπως π.χ. σε έλη.
Ανακτήθηκε από: http://www.tovima.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.