Απρ 09
11
Ενοικιαζόμενα δωμάτια, αίθουσες διδασκαλίας
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 11 Απριλίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Η περιπέτεια σχολείου στην Αμοργό
«Στο ίδιο θρανίο κάθονταν και οι γιαγιάδες μας. Αυτό θα πει πολιτιστική κληρονομιά;» Τα παιδιά της Αμοργού, που βγήκαν προχθές στους δρόμους και φώναξαν το συγκεκριμένο σύνθημα, έπρεπε να συμπεριλάβουν και τις προγιαγιάδες τους μιας και το μοναδικό γυμνάσιο – λύκειο του νησιού παραμένει ενεργό και αμετάβλητο (με εξαίρεση λιγοστές προσθήκες) από τις 5 Ιουνίου 1829!
Η Αμοργός ευτύχησε, πολύ πριν το «απέραντο γαλάζιο», σε προνομιακή πρόσβαση στον τουρισμό. Σε τουρίστες που δεν αποζήτησαν ό, τι στερήθηκαν από τη νύχτα της πόλης και που σεβάστηκαν οι περισσότεροι το μεγαλύτερο νησάκι των Μικρών Κυκλάδων. Οι κάτοικοι δεν παραδόθηκαν αμαχητί στο εισόδημα του καλοκαιριού από δωμάτια και ταβέρνες. Η κινητικότητα στα επαγγέλματα δεν μηδενίστηκε από τον μονόδρομο άλλων νησιών. Η αγροτική παραγωγή παραμένει ακόμη σε καλά επίπεδα, όπως και η κτηνοτροφία και η αλιεία. Οι 1.850 μόνιμοι κάτοικοι έχουν τον χειμώνα τα γνωστά προβλήματα με τις συγκοινωνίες, αλλά τελευταία απέκτησαν και ένα ακόμη: τα 120 παιδιά του γυμνασίου και του λυκείου καθώς και μερικές δεκάδες του Επαγγελματικού Λυκείου είναι τουρίστες στον τόπο τους. Αρκεί κανείς να σκεφθεί πως για να ξεπεραστεί το πρόβλημα της στέγης έχουν εκμισθωθεί ακόμη και ενοικιαζόμενα δωμάτια! Ενας μικρός πίνακας και τρία τέσσερα θρανία σε κάθε δωμάτιο στριμώχνονται μεταξύ «κουζινέτας» και μπαλκονόπορτας, και το μάθημα αρχίζει.
Πόσο συμφιλιωμένα άραγε νιώθουν αυτά τα παιδιά με τον τόπο τους; Η μοναδική αίθουσα με τον βαρύγδουπο τίτλο των «πολλαπλών χρήσεων» χωρίστηκε στα τρία, ώστε στο απολύτως θλιβερό αποτέλεσμα αυτής της διαίρεσης να στριμωχτούν κι άλλοι μαθητές.
Οταν ιδρύθηκε το Επαγγελματικό Λύκειο κατέβηκαν πολλοί «επί τόπου». Αλλά το ΕΠΑΛ ακόμη φιλοξενείται σε μετόχι της μονής Χοζοβιώτισσας. Χωρίς θέρμανση (όταν επιχειρείται το χειμώνα να τοποθετηθεί κάποιο σώμα καλοριφέρ «πέφτουν» οι ασφάλειες) και χωρίς αρκετό φως (στοιχείο δομικό στους εσωτερικούς χώρους της ντόπιας αρχιτεκτονικής). Ακόμη και οι καθηγητές παραχωρούν το γραφείο τους για να γίνει μάθημα κάποιας τάξης, ενώ πολλές φορές τα παιδιά μετακομίζουν και στη Βιβλιοθήκη της μονής. Πέρυσι εγκρίθηκε και νέα ειδικότητα στο ΕΠΑΛ, αλλά πώς θα τη διδαχθούν τα παιδιά; Και πού;
Επίσης, πέρυσι ανακοινώθηκε και τμήμα Ενταξης για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Το τμήμα αυτό υπάρχει μόνο στα κιτάπια του υπουργείου Παιδείας. Δεν λειτούργησε αλλά υπάρχει!
Η ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή: Κοινοτικά χρήματα, ένας εργολάβος, και ένα μακρινό κράτος. Το 2005 υπεγράφη η σύμβαση για την ανέγερση νέου κτιρίου. Πολλά μουρμουρητά τότε με την έκπτωση, που θεωρήθηκε ως το σύνηθες δείγμα που οδηγεί στο ημιτελές. Η σύμβαση προέβλεπε παράδοση σε έναν χρόνο. Πέρασαν τέσσερα.
Απεργία – αποχή
Και δεν πέρασαν εύκολα. Βοήθησε και μια απεργία – αποχή των μηχανικών της νομαρχίας που διήρκεσε σιωπηλά ενάμιση χρόνο! (Οι μηχανικοί δεν πληρώνονταν για την επίβλεψη στην Αμοργό και, με εξαίρεση λιγοστές φορές σ’ αυτά τα χρόνια, απείχαν.)
Πολλοί από αυτούς που κατέβηκαν σε διαδήλωση διαμαρτυρίας την περασμένη Τετάρτη τα είχαν κυρίως με το Επαρχείο Κυκλάδων. Θεωρούν πως όλες οι καθυστερήσεις οφείλονται στη γραφειοκρατία ενός θεσμού που ιδρύθηκε ακριβώς για το αντίθετο. Πάντως, πέρυσι ο εργολάβος κηρύχθηκε έκπτωτος και τελικά από τον περασμένο Σεπτέμβριο αναζητείται τρόπος για να ολοκληρωθεί το έργο. Αναζητώντας κανείς να δει πόσο διήρκεσε η κατασκευή του γυμνασίου το 1829 θα εκπλαγεί: έξι μήνες!
Ανακτήθηκε από: http://www.kathimerini.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.