Απρ 09
11
Όταν τα μικρόβια αφάνισαν τη Γη
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 11 Απριλίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Μια νέα θεωρία για την αιτία που προκάλεσε τον μεγαλύτερο αφανισμό ειδών στην ιστορία της Γης διατύπωσαν επιστήμονες. Υποστηρίζουν ότι προκλήθηκε από επικίνδυνα αέρια, τα οποία απελευθέρωσαν μικρόβια που ζούσαν σε λίμνες με αλμυρό νερό. Τα αέρια άλλαξαν τη σύσταση της ατμόσφαιρας και κατέστρεψαν τη βλάστηση.
Κατά το τέλος της Πέρμιας περιόδου, πριν από περίπου 250 εκατ. χρόνια, συνέβη ένα τρομακτικό γεγονός. Το 90% των ζώων και των φυτών που υπήρχαν στη Γη εξαφανίστηκε υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Ήταν ο μεγαλύτερος αφανισμός ειδών που έχει σημειωθεί στα 4,5 δισ. χρόνια ζωής του πλανήτη μας. Οι επιστήμονες είχαν αποδώσει τα αίτια του φαινομένου κυρίως στη δράση μεγάλων ηφαιστείων και στην πρόσκρουση αστεροειδών ή κομητών.
Μάλιστα κάποιοι ειδικοί έχουν υποστηρίξει ότι αυτός ο μεγάλος αφανισμός προκλήθηκε εξαιτίας της δράσης των λεγόμενων υδριτών μεθανίου, δηλαδή μορίων μεθανίου παγιδευμένων σε μόρια νερού τα οποία βρίσκονται στο μόνιμα παγωμένο έδαφος των πόλων της Γης και στο υπέδαφος της θάλασσας. Οι υδρίτες στους πάγους άρχισαν να αποδεσμεύουν μεθάνιο, ανεβάζοντας τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας καθώς το αέριο αυτό είναι θερμοκηπικό και έτσι προκάλεσαν έντονες κλιματικές αλλαγές.
Οι αλμυρές λίμνες.
Τώρα μια ομάδα από Ρώσους, Γερμανούς και Αυστριακούς επιστήμονες διατυπώνει μια καινούργια άποψη για το τι συνέβη τότε. Στη μελέτη τους την οποία δημοσίευσαν στο τελευταίο τεύχος της επιστημονικής επιθεώρησης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών «Ρroceedings of the Russian Αcademy of Sciences», υποστηρίζουν ότι γιγάντιες λίμνες με αλμυρό νερό που υπήρχαν άφθονες εκείνη την εποχή σε όλο 
Η ομάδα των επιστημόνων οδηγήθηκε σε αυτό το συμπέρασμα πρόσφατα, όταν εξέτασε δύο λίμνες με αλμυρό νερό στη Νότια Ρωσία και στη Νότια Αφρική. Εκεί διαπίστωσαν ότι οι πληθυσμοί μικροβίων που ζουν σε τέτοιο «αλμυρό» περιβάλλον παράγουν και εκλύουν αλογονάνθρακες που έχουν μεγάλη πτητική ικανότητα. Οι αλογονάνθρακες είναι χημικές ενώσεις που αποτελούνται από άνθρακα και ένα ή περισσότερα αλογόνα. Μια από τις ιδιότητές τους είναι η τοξικότητά τους. Τα μικρόβια στις λίμνες της Αφρικής και της Ρωσίας απελευθέρωναν στην ατμόσφαιρα χλωροφόρμιο, τριχλωροαιθάνιο και τετραχλωροαιθάνιο.
Η Θάλασσα Ζέχστεϊν.
Οι ειδικοί διαπίστωσαν τη δράση των μικροβίων σε μια τέτοια λίμνη και προσπάθησαν να αναπαραστήσουν τη διαδικασία σε μια ανάλογης περιεκτικότητας τεράστια λίμνη που υπήρχε κατά την Πέρμια περίοδο στη θέση της σημερινής Κεντρικής Ευρώπης. Πριν από 250 εκατ. χρόνια στην καρδιά της σημερινής Ευρώπης είχε σχηματιστεί μια επιβλητική λίμνη με αλμυρό νερό, που είναι γνωστή ως Θάλασσα Ζέχστεϊν. Η έκτασή της κάλυπτε 600.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου όση είναι η έκταση της Γαλλίας. Με τον χρόνο η λίμνη αυτή αποξηράνθηκε καθώς περιβαλλόταν από ξηρή και άνυδρη έρημο και φυσικά βομβαρδιζόταν από την έντονη ηλιακή ακτινοβολία. Στη Θάλασσα Ζέχστεϊν ζούσαν τεράστιοι πληθυσμοί μικροβίων. Η δράση τους ήταν ίδια με αυτή των «απογόνων» τους στις αλμυρές λίμνες της Νότιας Αφρικής και της Ρωσίας, δηλαδή απελευθέρωναν στην ατμόσφαιρα αλογονούχα αέρια. Οι επιστήμονες υπολόγισαν, με βάση την «παραγωγικότητα» των μικροβίων στις λίμνες σήμερα, ότι κατά τη διάρκεια της Πέρμιας περιόδου μόνο από τη Θάλασσα Ζέχστεϊν εκλύονταν στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο περίπου 1,3 εκατ. τόνοι τριχλωροαιθανίου, 1,3 εκατ. τόνοι τετραχλωροαιθανίου, και 1,1 τόνοι χλωροφόρμιου. Συγκριτικά σήμερα οι εκπομπές από την παγκόσμια βιομηχανία ανέρχονται στο 20% της ποσότητας τριχλωροαιθανίου και τετραχλωροαιθανίου που απελευθέρωνε τότε η Θάλασσα Ζέχστεϊν και μόλις στο 5% της ποσότητας χλωροφορμίου. Αυτές οι τεράστιες ποσότητες αερίων, φαίνεται πως προκάλεσαν την καταστροφή.
Ερημοποίηση.
«Εξετάζοντας διάφορα είδη φυτών της στέπας, μπορέσαμε να αποδείξουμε ότι τα αλογονούχα αέρια που απελευθερώθηκαν από τις αλμυρές λίμνες συνεισέφεραν στην επίσπευση της ερημοποίησης: ο συνδυασμός της ξηρασίας με τη χημική επίδραση των αλογονωμένων υδρογονανθράκων προξένησε μεγάλες βλάβες στη χλωρίδα και αποσταθεροποίησε τη φυσιολογική ανάπτυξη των φυτών, προκαλώντας έτσι μεγάλης κλίμακας καταστροφή των έμβιων οργανισμών στις χερσαίες περιοχές», τονίζει ο δρ Κάρστεν Κότε του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, ο οποίος συμμετείχε στην έρευνα. Οι ειδικοί βέβαια δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο αυτά τα αέρια να προκάλεσαν τον μεγάλο αφανισμό σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες. Ο δρ Λούντβιχ Βέιμπφλογξ από το Κέντρο Περιβαλλοντικών Ερευνών της Γερμανίας, Χέλμχολτζ, λέει ότι «προς το παρόν δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν μόνο η έκλυση αυτών των αερίων, τόσο από τη Θάλασσα Ζέχστεϊν όσο και από άλλες αλμυρές λίμνες, προκάλεσε τον μεγάλο αφανισμό ή έγινε σε συνδυασμό με ηφαιστειακές εκρήξεις και άλλους παράγοντες».
Ανακτήθηκε από: http://www.tanea.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.