Μαρ 09
24
Ελληνικό σινεμά: η ιστορία του καρέ καρέ
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 24 Μαρτίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Πώς μπαίνει ο ελληνικός κινηματογράφος σ’ έναν μουσειακό χώρο 600 τ.μ.; Ως μια τεχνολογία που εξελίσσεται από τα ξύλινα «μαγικά» κουτιά των αδελφών Λυμιέρ στις παντοδύναμες σύγχρονες ηλεκτρονικές συσκευές, ως ένας τρόπος που απαθανατίζει την πραγματικότητα ή ως μια τέχνη με τους δικούς της εξελισσόμενους αισθητικούς κανόνες και εκφραστικά μέσα; Ερωτήματα τέτοια κι άλλα προβλημάτισαν μια ολιγομελή ομάδα, όταν πριν από ενάμιση χρόνο ο «παραγωγός» (Γ΄ ΚΠΣ της Ε.Ε.) ενέκρινε τη χρηματοδότηση για την ανακαίνιση εκ βάθρων του Μουσείου Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη (ΜΚΘ).
Το τελικό αποτέλεσμα για την πρόταση που κυριάρχησε ξετυλίγεται πλέον καρέ καρέ, στην αποθήκη Α΄ του Λιμανιού, την έδρα του ΜΚΘ για να δεχθεί τους θεατές του και να ξεναγηθεί στην πορεία του ελληνικού σινεμά.
Μια μπομπίνα ξετυλίγεται
Το ΜΚΘ «βγαίνει στο φως» σε οκτώ σεκάνς, είναι το σύνθημα με μια έξυπνη μουσειολογική πρόταση, ελκυστική, ειδικά για εκπαιδευτικά προγράμματα.
Μια μπομπίνα που ξετυλίγεται είναι η φιλοσοφία του, μια αμόρσα που μετράει αντίστροφα από το 8 ώς το 1 τη διαδρομή του ελληνικού σινεμά σε σύστοιχες περιόδους, όσο να αρχίσει η τελική προβολή του τρισδιάστατου φιλμ (του πρώτου σε μουσείο της χώρας) προβάλλοντας τον τρόπο που κατασκευάζεται μια ταινία όσο να «βγει στο φως», εξήγησε χθες σε ξενάγηση ο διευθυντής του ΜΚΘ, Βασίλης Κεχαγιάς.
Μόνιμος ξεναγός, ωστόσο, είναι ο Τάκης, ο γιος του Γιάννη Μανάκια, ένα κινηματογραφικό πρόσωπο μισο-υπαρκτό, μισο-φανταστικό, γεννημένο τη στιγμή που γενιέται και το σινεμά στα Βαλκάνια.
Στην είσοδο οι εικόνες δύο παλαιών κινηματογράφων (Παλλάς και Ολύμπιον) παραπέμπουν στο παιχνίδι των Σκιών από την «Πολιτεία» του Πλάτωνα, την πρώτη περιγραφή του κινηματογράφου, με τις σκιές να φεύγουν αλλά μέσα μένει η πράξη του σινεμά και η ζωή που αυτή μεταγγίζει…
Η μπομπίνα, χωρίς χρονολογικές ταμπέλες αλλά με οθόνες αφής, εικόνες, αντικείμενα, κείμενα, καθοδηγεί τον επισκέπτη, σε γνωστές και άγνωστες στιγμές της ελληνικής κινηματογραφίας, ιστορικά γεγονότα και σταθμούς (1907, 1915-1940, 1960-1970, 1970-1990), σε δημιουργούς και γωνιές (Αφοί Μανιάκια, Τάκη Κανελλόπουλου, Σταύρο Τορνέ, Φεστιβάλ Κινηματογράφου) στη μετάβαση από τον ποιοτικό στον εμπορικό κινηματογράφο.
Εξελισσόμενο αποτέλεσμα
«Στην πραγματικότητα η ταινία που προβάλλεται στα μάτια μας σαν μια ενιαία αφήγηση αποτελεί τη συρραφή δεκάδων σεκάνς», διευκρινίζει η κ. Νάσια Χουρμουζιάδη που είχε την αρχιτεκτονική και μουσειολογική μελέτη του μουσείου. Κυρίαρχο ρόλο στο παιχνίδι των ψευδαισθήσεων παίζουν οι ίδιες ταινίες, αποσπάσματα των οποίων προβάλλονται σε οθόνες. Αφίσες, φωτογραφίες, διαφημιστικές καταχωρίσεις, ένα βεστιάριο κι άλλο υλικό δημιουργούν το σκηνικό ενώ η ψηφιακή τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα μιας πιο ολοκληρωμένης «βάσης δεδομένων» που ξεκίνησε με σκόρπιες οθόνες σ’ όλο το μήκος της κόκκινης διαδομής… Το αποτέλεσμα δεν θέλουμε να είναι «τελικό», σημειώνει η κ. Χουρμουζιάδη. Θέλουμε ένα μουσείο ανοιχτό και εξελισσόμενο, στο οποίο το “φάιναλ κατ” να το κάνει, κάθε φορά, ο επισκέπτης».
Ανακτήθηκε από: http://www.kathimerini.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.