Φεβ 09
23
Ιππότης – τραβεστί για την Γκιλέμ
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 23 Φεβρουαρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Ο Γάλλος ιππότης Ντ’ Εόν έζησε τον 18ο αιώνα. Εξαίρετος ξιφομάχος, υπηρέτησε ως διπλωμάτης και μυστικός πράκτορας του γαλλικού στρατού επί Λουδοβίκου 15ου. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του με γυναικεία περιβολή. Επισήμως, ήταν η απαραίτητη μεταμφίεση ενός κατασκόπου, που τα λεπτά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του τού επέτρεπαν να περνάει για γυναίκα. Ανεπισήμως ο ιππότης Ντ’ Εόν υπήρξε ένας συνειδητοποιημένος τραβεστί, με άδοξο τέλος: όταν το δικαστήριο διέταξε την ατιμωτική του αποστράτευση, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στο Λονδίνο, ως «αξιοθέατο» σε γυναικεία σαλόνια, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή του με επιδείξεις ξιφομαχίας.
Η ζωή του Ντ’ Εόν υπήρξε για καιρό, διαβάζουμε στον «Γκάρντιαν», εμμονή του Καναδού πρωτοποριακού σκηνοθέτη Ρομπέρ Λεπάζ -τον γνωρίσαμε στη Θεσσαλονίκη το 2007, όταν ήρθε για να παραλάβει το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου. Η Σιλβί Γκιλέμ εκστασιασμένη από τη δουλειά του στη λυρική αναπαράσταση της ζωής του Αντερσεν, του πρότεινε να συνεργαστούν, και η εμμονή του επανενεργοποιήθηκε.
Η τολμηρή παράσταση «Εοναγκάτα» επιχειρεί να ανιχνεύσει τις ομοιότητες της ζωής του Γάλλου ιππότη μ’αυτή των Ιαπώνων «Ονογκάτα», ανδρών ηθοποιών του «Καμπούκι» που ειδικεύονταν στους γυναικείους ρόλους. Είναι ένα μικτό θέαμα που συνδυάζει τον μοντέρνο χορό με το καμπούκι, το θέατρο και την ξιφομαχία. Κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη στο «Sadler’s Wells», στο Λονδίνο, με την καθοριστική συμβολή δύο ακόμα διάσημων δημιουργών: του χορογράφου και συνεργάτη της Γκιλέμ, Ράσελ Μάλιφαντ (τους είχαμε δει μαζί στο Ηρώδειο το 2006) και του σχεδιαστή μόδας Αλεξάντερ ΜακΚουίν, που ανέλαβε τα κοστούμια.
Ο Λεπάζ δεν περιορίζεται στη σκηνοθεσία. Μαζί με τον Μάλιφαντ και την Γκιλέμ ενσαρκώνουν διαδοχικά τον παράδοξο ιππότη. Ο χορογράφος, «που έχει μια απαλότητα», ανέλαβε τα νεανικά του χρόνια. Η Γκιλέμ, «δυνατή, αθλητική και με κάπως αρρενωπή ενέργεια», τον μεσήλικα ιππότη. Και ο Λεπάζ, τα τελευταία, τραγικά χρόνια της ζωής του.
Η συνεργασία τους υπήρξε ανοιχτή. Αν η Γκιλέμ ήθελε να μιλά, ο Λεπάζ να χορογραφεί κι ο Μάλιφαντ να ξιφομαχεί, ήταν ελεύθεροι να το κάνουν. Η προετοιμασία της παράστασης εξώθησε ωστόσο και τους τρεις στα όριά τους. Η τεχνική με την οποία είχε μάθει να δουλεύει ο ένας, προσέκρουε στις συνήθειες του άλλου. Το εγχείρημα κινδύνεψε να τιναχτεί στον αέρα. «Δεν μπορούσα να εμβαθύνω στο χορευτικό υλικό όσο θα ήθελα», λέει ο Μάλιφαντ. «Δεν ήξερα πώς να κατανοήσω τα πράγματα σωματικά. Οι χορευτές θέλουν όλα να τα δοκιμάζουν ξανά και ξανά. Εγώ επέμενα να προχωρήσουμε στην επόμενη σκηνή», συμπληρώνει ο Λεπάζ.
Και τότε έφτασαν τα κοστούμια του ΜακΚουίν ως από μηχανής θεοί υπέρ της… συμφιλίωσης και της οριστικής διαμόρφωσης του έργου. «Μ’ ενδιέφερε η σκοτεινή πλευρά του μυαλού του, η μελαγχολία του, ειδικά από τη στιγμή που ο ιππότης γίνεται μαριονέτα για την ψυχαγωγία κυριών», εξηγεί ο ΜακΚουίν. Εφοδίασε τους τρεις πρωταγωνιστές με μια κοινή ολόσωμη φόρμα στο χρώμα του δέρματος -με ενίσχυση στους γοφούς για τον Μάλιφαντ και στην περιοχή της ήβης για την Γκιλέμ. Σχεδίασε, επίσης, πρωτότυπα κοστούμια με στοιχεία από την αυλή του Λουδοβίκου, το καμπούκι, αλλά κι από τον 21ο αιώνα. Περιλαμβάνουν από στρατιωτικά τζάκετ μέχρι κιμονό, αλλά και την καγκελωτή κατασκευή που έμπαινε κάτω από το κρινολίνο. Ο Μάλιφαντ και η Γκιλέμ συνηθισμένοι στα άνετα κοστούμια του χορού έπρεπε να μάθουν να κινούνται με αυτά, που είχαν αυτόνομη κίνηση και την ομορφιά γλυπτών.
Οταν ξεπέρασαν κι αυτό το πρόβλημα, όλα ήταν έτοιμα. Τώρα πια ο Μάλιφαντ μπορεί να εξυμνεί «την κοινή μας αισθητική», ο Λεπάζ να μιλά για «πληρότητα και ευδαιμονία» και η Γκιλέμ, που υποδέχεται το 44ο έτος της ηλικίας της, να επινοεί πάλι τον εαυτό της μέσω πιο θεατρικών μορφών θεάματος.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/02/2009
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.