Φεβ 09
23
Ο Μίκυ Μάους εκθρόνισε τη δυναστεία των Τσινγκ!
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 23 Φεβρουαρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Το πιο διάσημο φεστιβάλ πάγου μετατράπηκε σε ένα ακόμη πάρκο της Ντίσνεϊ
Εδώ και δεκαετίες, οι κάτοικοι της παγωμένης συνοριακής πόλης Χαρμπίν, κοντά στη Σιβηρία, έκοβαν τεράστια κομμάτια πάγου για να φτιάξουν περίτεχνα γλυπτά, τα οποία αποτελούσαν και τη πιο δημοφιλή χειμερινή τουριστική ατραξιόν της Κίνας. Περιτριγυρισμένα από το άγονο τοπίο, τα γλυπτά αναπαριστούσαν συνήθως τα μεγάλα μνημεία της χώρας: το Τείχος, την Απαγορευμένη Πόλη, τα ιερά όρη των Βουδιστών. Από φέτος όμως, όχι πια. Τώρα, τα γλυπτά από πάγο αναπαριστούν τον Μίκυ Μάους, τον Ντόναλντ Ντακ και τους υπόλοιπους ήρωες της Ντίσνεϊ.
Eτσι, το πιο διάσημο φεστιβάλ πάγου στον κόσμο μετατράπηκε σε ένα ακόμη θεματικό πάρκο της Ντίσνεϊ. Εταιρεία συμβεβλημένη με τον αμερικανικό κολοσσό ενοικίασε το πάρκο της Χαρμπίν από το τοπικό κομμουνιστικό κόμμα. Είναι η πρώτη φορά που η διαχείριση του φεστιβάλ περνά σε ιδιωτικά χέρια. Η Χιονάτη αντικαθιστά λοιπόν τους δράκους από χιόνι. Τα παιδιά τριγυρνούν στους παγωμένους διαδρόμους του παλατιού του Αλαντίν, αντί του παλατιού της δυναστείας των Τσινγκ, με μουσική υπόκρουση το τραγούδι «it?s a small world» (Είναι ένας μικρός κόσμος). Ο τίτλος του περιγράφει άριστα την παγκοσμιοποίηση.
«Το παλιό φεστιβάλ ήταν λίγο πληκτικό», λέει ο 51χρονος Κι Τζουγουέι, ο οποίος διοργανώνει τη φετινή γιορτή. «Ο κόσμος βαρέθηκε τα ίδια και τα ίδια», προσθέτει. Ο κ. Κι κατάγεται από την Χαρμπίν, αλλά μετανάστευσε στην Ιαπωνία τη δεκαετία του 1990. Θυμάται όταν είδε για πρώτη φορά τα γλυπτά, σε ηλικία 12 ετών. Πριν από μερικά χρόνια, ως αντιπρόεδρος της εταιρείας Rendez-Vous, η οποία έχει έδρα τη Σαγκάη και νοικιάζει προϊόντα της Ντίσνεϊ για την Ασία, ονειρεύτηκε ότι το πάρκο της ιδιαίτερης πατρίδας του θα ήταν ιδανικό για να χτίσει κανείς ομοιώματα της Σταχτοπούτας από πάγο, αλλά και το σπίτι του Μίκυ, φρεγάτες της Καραϊβικής και πειρατές. Σε αντίθεση με την Ντίσνεϊλαντ του Χονγκ Κονγκ, η Γουόλτ Ντίσνεϊ δεν λειτουργεί το πάρκο στη Χαρμπίν. Απλώς ήλεγξε τα γλυπτά που αναπαριστούν τους ήρωές της, ώστε να διασφαλίσει ότι ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις ποιότητας που θέτει στους υπενοικιαστές της, όπως εξηγεί εκπρόσωπος της εταιρείας. Οι αξιωματούχοι του Κόμματος έδωσαν στη συνέχεια άδεια στον κ. Κι να αναλάβει το φεστιβάλ.
Η τοπική παράδοση των γλυπτών από πάγο χρονολογείται από την εποχή της δυναστείας των Τσινγκ, όταν οι ντόπιοι γεωργοί και ψαράδες γέμιζαν κουβάδες με νερό που πάγωνε και στη συνέχεια τους τοποθετούσαν κεριά. Ο ίδιος ο κ. Κι θυμάται ως παιδί να φτιάχνει τέτοιους φανούς. «Οι χειμώνες ήταν πολύ πιο παγωμένοι απ? ό,τι είναι σήμερα και οι φανοί διαρκούσαν για μήνες», μας λέει. Η παράδοση έγινε φεστιβάλ για πρώτη φορά το 1963. Σιγά σιγά, τα γλυπτά αντικατέστησαν τους φανούς, αν και το φεστιβάλ διακόπηκε για πολλά χρόνια, κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Οταν ξανάρχισε, έγινε τόσο δημοφιλές που το αντέγραψαν δύο ακόμη προάστια της πόλης.
Στο πάρκο Ζαολίν, που γιορτάζει φέτος την 35η επέτειό του, κανείς δεν θυμάται τους φανούς. Μπορεί όμως να ανέβει με κυλιόμενες σκάλες στο κάστρο της Σταχτοπούτας και στη συνέχεια να κατέβει μέσω της τσουλήθρας από πάγο. Ολόκληρη η έκταση είναι λουσμένη στο ροζ, το μπλε και το κίτρινο, από τα φώτα νέον που έχουν εγκατασταθεί. Χρειάστηκαν δύο εβδομάδες για να ολοκληρωθούν τα γλυπτά της Ντίσνεϊ. Οι εργάτες αρχικά έκοψαν τεράστια κομμάτια πάγου από τον παρακείμενο ποταμό Σονγκχουά, στις 6 Δεκεμβρίου. Τα κομμάτια ζύγιζαν 850 κιλά, όταν ο πάγος ήταν ακόμη λεπτός. Σταδιακά όμως, το βάρος τους διπλασιάστηκε καθώς προχωρούσε ο χειμώνας.
Ο κ. Κι διατήρησε τουλάχιστον ένα από τα έθιμα του παλιού φεστιβάλ: τον ετήσιο διαγωνισμό γλυπτικής στον πάγο. Τριάντα ομάδες από 12 χώρες διαγωνίστηκαν φέτος και καμία τους φυσικά δεν σχεδίασε ήρωα της Ντίσνεϊ. Μογγόλοι καλλιτέχνες έφτιαξαν μια τεράστια σαύρα με τη γλώσσα της έξω, ενώ μια γιαπωνέζικη ομάδα σκάλισε ένα ζαρκάδι και ένα ελάφι. Λίγοι είναι όμως οι επισκέπτες που προσέρχονται να δουν τις δημιουργίες των καλλιτεχνών σε αυτήν την πλευρά του πάρκου. Κυρίως πρόκειται για μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους. «Τα γλυπτά της Ντίσνεϊ είναι για τα παιδιά», διευκρινίζει μια 48χρονη επισκέπτης από το Χονγκ Κονγκ, ενώ «αυτή η μεριά του πάρκου για μας τους μεγάλους που μας αρέσει η γλυπτική».
Οσοι όμως θέλουν να δουν γλυπτά παραδοσιακής κινέζικης θεματολογίας, πρέπει να καταφύγουν σε δύο πάρκα που βρίσκονται στα προάστια της πόλης και τα διαχειρίζεται η κομμουνιστική κυβέρνηση. Το ένα από αυτά μάλιστα είναι πιο δημοφιλές και από εκείνο της Ντίσνεϊ. Με μέγεθος όσο η πλατεία Τιεναμέν, χρειάστηκε να επιστρατευθούν 12.500 εργάτες για να γεμίσει με γλυπτά.
Ανακτήθηκε από: http://www.kathimerini.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.