Ιαν 09
23
Προσιτές οι βάσεις εισαγωγής, απρόσιτη η αγορά εργασίας
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 23 Ιανουαρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Αξίζει να σημειωθεί ότι περίπου είκοσι χρόνια πριν, στα μέσα της δεκαετίας του 80, οι σπουδές κοινωνιολογίας ήταν πολύ ελκυστικές, αφού προ των πυλών των τμημάτων Κοινωνιολογίας συνωστιζόταν μεγάλος αριθμός υποψηφίων, που τα είχαν ως πρώτη προτίμηση, με αποτέλεσμα την ένταση του ανταγωνισμού.
Τα κυρίαρχα κριτήρια της αγοράς απομακρύνουν όλο και περισσότερους υποψηφίους από τις κοινωνικές σπουδές. Λιγοστεύουν οι προσφερόμενες θέσεις στο Δημόσιο από τη μια και δυσκολεύει η πρόσβαση σε αυτές από την άλλη. Η επαγγελματική αποκατάσταση είναι αβέβαιη. Αυτός είναι ο λόγος της αποστροφής προς τις κάποτε ελκυστικές σχολές των κοινωνικών επιστημών. Είναι ενδεικτικό ότι λιγότεροι από 600 υποψήφιοι το 2007 είχαν ως πρώτη επιλογή τους τα επτά τμήματα των κοινωνικών επιστημών που παρουσιάζουμε στο σημερινό αφιέρωμα. Πριν από δύο χρόνια, το 2005, ο συνολικός αριθμός των πρώτων προτιμήσεων ανερχόταν σε 656.
Μικρές αυξομειώσεις
Μετά την αλματώδη άνοδο των βάσεων του 2007, που ξεπέρασε τα 1.000 μόρια, οι βάσεις εισαγωγής το 2008 κινήθηκαν και προς τις δύο κατευθύνσεις, χωρίς, όμως πολύ μεγάλες αυξομειώσεις. Στα κεντρικά σημειώθηκε άνοδος μέχρι και 497 μόρια, ενώ στα περισσότερα περιφερειακά η πτώση έφτασε μέχρι 265 μόρια, παρά τη θεαματική βελτίωση των επιδόσεων της θεωρητικής κατεύθυνσης. Αυτό οφείλεται στην αισθητή αύξηση των εισακτέων στα περιφερειακά τμήματα. Βέβαια οι βάσεις εισαγωγής, αν και τα δύο τελευταία χρόνια έχουν σημειώσει θεαματική άνοδο, είναι προσιτές ακόμα και για τους σχετικά καλά προετοιμασμένους υποψηφίους και κυμαίνονται από 12.811 μόρια στο τμήμα Κοινωνιολογίας Αιγαίου (Μυτιλήνη) έως 14.691 στο τμήμα Κοινωνιολογίας Παντείου. Η ανάκαμψη των κοινωνικών σπουδών είναι αναγκαία, γιατί η ζωή εκδικείται την κοινωνία για την απαξίωση των κοινωνικών σπουδών και για τη συρρίκνωση του κοινωνικού έργου τόσο από το κράτος όσο και από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Σχεδόν κάθε μέρα στην παραγωγική διαδικασία αλλά και στην ευρύτερη εργασιακή, εκπαιδευτική και επιχειρηματική δραστηριότητα εμφανίζονται μαζικά ή και μεμονωμένα φαινόμενα παράλυσης του κοινωνικού ιστού. Η ανάγκη για επιλογές, για στρατηγικές, για πολιτικές και ενέργειες που πρέπει να προνοούν για τον άνθρωπο κραυγάζει παντού.
Η απαίτηση για αυξημένο ρόλο του κράτους στην κοινωνική προσφορά (κοινωνικοί λειτουργοί σε κρατικές υπηρεσίες, σχολεία, δημόσιες επιχειρήσεις, νοσοκομεία, φυλακές) αλλά και του ιδιωτικού τομέα (σε μαζικούς εργασιακούς χώρους) όσο δυσκολεύει η καθημερινότητα των πολιτών και των εργαζομένων θα γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Το πτυχίο κοινωνικών σπουδών δεν είναι ακόμα καταδικασμένο.
«Αναγκαστική προσγείωση»
Αυτό δεν είναι ένα ευχολόγιο για τη σωτηρία των κοινωνικών και ευρύτερα των ανθρωπιστικών (θεωρητικών) σπουδών. Είναι μια πορεία «αναγκαστικής προσγείωσης» έπειτα από την έκρηξη των σπουδών πάνω στις νέες τεχνολογίες. Ήδη στην έπαλξη των σπουδών γύρω από τις νέες τεχνολογίες, τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρατηρείται κινητικότητα γύρω από την ανάπτυξη προγραμμάτων σπουδών που θα ενισχύσουν παραδοσιακά αλλά και νεότερα γνωστικά αντικείμενα του χώρου της κοινωνικής ανθρωπολογίας και πολιτικής. Αυτή τη στιγμή ωστόσο η πραγματικότητα στην ελληνική αγορά παραμένει ζοφερή: το κράτος πρόνοιας συρρικνώνεται και οι επαγγελματικοί δρόμοι προς το Δημόσιο στενεύουν. Στις πολιτικές συζητήσεις και στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς κυριαρχεί η αντίληψη για «λιγότερο κράτος» παντού. Έχουν ήδη δρομολογηθεί αποκρατικοποιήσεις και αποψιλώσεις των κρατικών φορέων από παραδοσιακούς δημόσιους οργανισμούς και επιχειρήσεις. Την ίδια ώρα, ο αριθμός των πτυχιούχων «κοινωνιολόγων» που προορίζονται για πάσης φύσεως φορείς του Δημοσίου αυξάνεται. Ο ιδιωτικός τομέας «σνομπάρει» τις σπουδές κοινωνιολογίας, διότι δεν σχετίζονται με την τεχνολογία και τα χρηματοοικονομικά.
Υπό αυτές τις μη λαμπρές εργασιακές προοπτικές, που αποτυπώνονται συνοπτικά στον πίνακα, οι ηρωικοί εραστές των κοινωνικών σπουδών που θέλουν να δώσουν τη μάχη της επιβίωσης μέσα από την ικανοποίηση των κλίσεών τους, οφείλουν να γνωρίζουν όσο γίνεται καλύτερα τα στοιχεία της ταυτότητας των τμημάτων Κοινωνιολογίας.
Κύρια στέγη το Πάντειο
Τα κλασικά τμήματα κοινωνικών σπουδών έχουν κύρια στέγη το Πάντειο Πανεπιστήμιο, που, ως αυτόνομη σχολή, κάποτε αυτό το γνωστικό αντικείμενο υπηρετούσε αποκλειστικά.
Από τα 7, λοιπόν, συνολικά τμήματα Κοινωνιολογίας, τα 3 ανήκουν στο Πάντειο (Κοινωνιολογίας, Κοινωνικής Πολιτικής, Κοινωνικής Ανθρωπολογίας). Λειτουργούν επίσης 2 τμήματα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (Κοινωνιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας, στη Μυτιλήνη και τα δύο), 1 στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (Κοινωνιολογίας Ρεθύμνου) και 1 στο Δημοκρίτειο Θράκης (Κοινωνικής Διοίκησης Κομοτηνής).
Δημοφιλέστερο όλων το τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου, που συγκέντρωσε 248 πρώτες προτιμήσεις, ενώ αύξησε σημαντικά, κατά 497, μόρια τη βάση εισαγωγής το 2008. Όλα τα άλλα πήραν περισσότερους φοιτητές από όσους τα προτίμησαν.
Κοινός στόχος και των 7 τμημάτων κοινωνικών σπουδών στη χώρα μας είναι η μελέτη των διαρκώς εξελισσόμενων κοινωνικοπολιτικών φαινομένων, ώστε να καλλιεργηθούν εκείνες οι επιλογές που θα βοηθήσουν ποικιλοτρόπως τον άνθρωπο στην καθημερινή ζωή του.
Ανακτήθηκε από: http://www.ethnos.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.