Ιαν 09
9
Η τρομολαγνεία είναι γένους θηλυκού
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 9 Ιανουαρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Η νέα τάση των φιλμ, ιστοσελίδων και φεστιβάλ τρόμου αναδεικνύει τη δίψα των γυναικών για φρίκη
Αν «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», η κλασική ταινία τρόμου του 1974, γυριζόταν σήμερα και ακολουθούσε μια καινούργια αλλόκοτη τάση, το κεντρικό του πρόσωπο πιθανότατα θα ήταν γυναίκα. Το new wave των φιλμ, ιστοσελίδων και φεστιβάλ του είδους αναδεικνύει την αυξανόμενη δίψα των θηλυκών για φρίκη, τρόμο και αίμα ? πολύ αίμα! Αυτό μπορεί να ξενίζει τους αρσενικούς φαν κάθε ανατριχιαστικής δημιουργίας, που εύλογα ίσως διερωτώνται πώς αίφνης τα συνήθως ευάλωτα θηλυκά θύματα αποτρόπαιων εγκλημάτων μετατρέπονται σε πειστικούς δολοφόνους, είτε με ανθρώπινη είτε με υπερφυσική υπόσταση (λόγου χάρη με τη μορφή βρικόλακα). Ομως, σε ποιον άραγε δεν θα προκαλούσαν έκπληξη οι εντελώς κυνικές περιγραφές γυναικών που, με κάθε τρόπο, εκτρέφουν αυτό το παράδοξα ανερχόμενο νέο κύμα;
Εξοικειωμένη από τα παιδικά της χρόνια με το φόβο -ο οποίος της προσφέρθηκε ως? είδος ψυχαγωγίας- η Λι Χολμς, που εργάζεται για ένα περιοδικό ιστοριών επιστημονικής φαντασίας και φρίκης, εξιστορεί τι έκανε ο αναισθησιολόγος πατέρας της: «Είχε στο σπίτι έναν ανθρώπινο σκελετό, με τον οποίο διασκέδαζε εμένα και τον αδελφό μου όταν ήμαστε πολύ μικροί»! Με την πάροδο των χρόνων η Χολμς έφτασε στο σημείο να αντικρίζει πλέον οτιδήποτε φρικαλέο με το πιο μπλαζέ ύφος ή και με τη φράση «Μμμ, ενδιαφέρον!». Δηλώνει γοητευμένη με το πρότυπο του «θηλυκού τέρατος» και δεν είναι η μόνη που αυτό τον καιρό δείχνει πάθος για καθετί αιματηρό. Η Αντέλ Χάρτλεϊ, ιδρύτρια του φεστιβάλ ταινιών τρόμου του Εδιμβούργου, με τίτλο «Νεκρός το Ξημέρωμα» (ενός θεσμού 15 χρόνων, με διαρκώς αυξανόμενο το φιλοθεάμον κοινό του), εξηγεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο τι σημαίνει για την ίδια η γοητεία των τρομακτικών φιλμ: «Είναι θαυμάσιο να βλέπεις μια ταινία που σε κάνει να νιώθεις ευτυχισμένη όταν επιστρέφεις στο σπίτι και ανάβεις τα φώτα» λέει και προσθέτει ότι «δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο από το να διασχίζεις ένα σκοτεινό μονοπάτι με το αυτοκίνητό σου, έχοντας δει ντουζίνες ταινιών τρόμου». Η ίδια, αναφερόμενη στη δημοφιλή μεταξύ (απροσδιόριστου αριθμού) γυναικών θεματική, θεωρεί πως είναι περισσότερο ψύχραιμες σε σχέση με τους άντρες απέναντι στο σωματικό πόνο και τη θέα του αίματος, εξαιτίας της διαδικασίας του τοκετού.
Ενίοτε ο τρόμος μπορεί να είναι και καταγγελτικός. Στην ταινία της «Lump» (όγκος), που προβλήθηκε τιμητικά στο παραπάνω φεστιβάλ, η Φέι Τζάκσον καυτηριάζει, αγανακτισμένη, την αδιαφορία των γιατρών που ακρωτηρίασαν ανεύθυνα και συστηματικά την ηρωίδα της για καλοήθη νεοπλασία του μαστού. Φέρνει δε το γεγονός σε αντιδιαστολή με το ενδιαφέρον που επιδεικνύουν και τις μεθόδους που εφαρμόζουν σε πλαστικές επεμβάσεις, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ενδίδουν σ? αυτές. Η επόμενη δημιουργία της, με? δρακουλίνες, θα εκτυλίσσεται -πού αλλού- στη Ρουμανία.
Κάπως έτσι φαίνεται ότι προέκυψαν και οι online κοινότητες, απευθυνόμενες σε γυναίκες? πεινασμένες για σενάρια και σκηνές αποκρουστικών θανάτων! Με δημιουργό τη Χάνα Φόρμαν το site Ax Wound (www.axwoundzine.com)έχει ως σκοπό την προσφορά απόλαυσης σε γυναίκες που την επιζητούν μέσα από φιλμ γκραν γκινιόλ. Αν δεν είστε φανατικές/οί άγριων σφαγών, μην το επισκεφθείτε. Μια άλλη διάσημη ιστοσελίδα τρόμου είναι το αρκούντως μακάβριο δίκτυο Pretty-Scary (www.pretty-scary.net) της Χάιντι Μαρτινούτσι. Φόρουμ φρίκης μεταξύ γυναικών ή -αν προτιμάτε- η διαστροφή της τέρψης. Γυναικείο είναι και το ντουέτο δημιουργών ανάλογων ταινιών, που δημιούργησε στη Βρετανία την Gonzorrific, επωνυμία στην οποία ανήκει και υπόγειο σινεμά αυτοκινήτων αποκλειστικά για γυναίκες, όπου προβάλλονται αιμοσταγείς ιστορίες.Η βασίλισσα του ουρλιαχτού περιγράφει
Η Ντέμπι Ρόσον του αμερικανικού ραδιοσταθμού Fangoria συμμετείχε σε περισσότερες από 100 ταινίες φρίκης, στέφθηκε «Scream Queen» για τη δεκαετία 1990-2000 από το περιοδικό «Draculina» και τιμήθηκε στο B-Movie Hall of Fame το 2004. Διασκεδάζοντας ιδιαίτερα με τους χαρακτήρες που ενσάρκωσε, αφηγείται με την ίδια ηδονική διάθεση όσα της συνέβησαν κατά καιρούς: «Το ένα μου στήθος κόπηκε με τσεκούρι και αιμορραγούσα μέχρι θανάτου, πυροβολήθηκα, στραγγαλίστηκα, αποκεφαλίστηκα, μαχαιρώθηκα στην καρδιά, ξυλοκοπήθηκα ως το θάνατο». Οσο για τις περιπτώσεις που, σε ρόλο θύτη, πετσόκοβε πτώματα, όταν από ατύχημα το ηλεκτρικό μαχαίρι στράφηκε εναντίον της, η ακραία περιγραφή παραλείπεται σκόπιμα, για προφανείς λόγους?
Ανακτήθηκε από: http://www.e-tipos.com
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.