Ιαν 09
8
Οι θετικές επιστήμες μαγνητίζουν ακόμη…
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 8 Ιανουαρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Είναι αλήθεια ότι το μονοπάτι της αδιοριστίας για τη μέση εκπαίδευση προβληματίζει και απωθεί πολλούς από τους αποφοίτους της Γ’ Λυκείου ακόμα και αν ελκύονται από τα Μαθηματικά και τη Φυσική. Γιατί ο δρόμος των θετικών σπουδών που οδηγεί στο επάγγελμα του εκπαιδευτικού έχει στενέψει τα τελευταία χρόνια, αφού οι διορισμοί στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κυμαίνονται σε χαμηλά επίπεδα τα τελευταία χρόνια, ενώ αυξάνεται με γρήγορους ρυθμούς ο αριθμός των αδιόριστων εκπαιδευτικών.
Ωστόσο, οι υποψήφιοι που ελκύονται από τις θετικές σπουδές, τα Μαθηματικά και τη Φυσική, καλό είναι να έχουν υπόψη τους ότι πέραν από την αξία των σπουδών ανοίγονται πολλοί δρόμοι για επαγγελματική αποκατάσταση, ιδιαίτερα για όσους συνεχίσουν σπουδές και εξειδίκευση σε μεταπτυχιακό ή άλλο επίπεδο.
Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι
Είναι γεγονός ότι οι δυσκολίες ένταξης στην αγορά εργασίας που αντιμετωπίζουν τις τελευταίες δεκαετίες οι απόφοιτοι των τμημάτων Μαθηματικών, Φυσικής, τα τελευταία χρόνια έχει οδηγήσει σε σημαντική μείωση των πρώτων προτιμήσεων προς αυτά.
Ωστόσο, όσοι θέλουν να σπουδάσουν Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση δεν είναι καταδικασμένοι να ακολουθήσουν μόνο τον ανηφορικό δρόμο του εκπαιδευτικού. Υπάρχουν και άλλοι δρόμοι, εξίσου δύσκολοι και ενδιαφέροντες.
Αξίζει να επισημανθεί ότι το 2008 τα περισσότερα τμήματα Φυσικής και Μαθηματικών παρουσίασαν από οριακή έως σημαντική μείωση των βάσεων εισαγωγής. Έτσι στα περισσότερα απ αυτά οι βάσεις κυμαίνονται στις μεσαίες βαθμολογικές ζώνες και είναι προσβάσιμα για τους σχετικά καλά προετοιμασμένους υποψηφίους.
Η χαμηλότερη βάση καταγράφεται στο τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών Κρήτης (Ηράκλειο) με 12.586 (-2.078) μόρια και η υψηλότερη στο τμήμα Μαθηματικών Θεσσαλονίκης με 16.829 (-59). Από τον κανόνα της πτωτικής τάσης των βάσεων εξαιρείται το τμήμα Φυσικής Θεσσαλονίκης που παρουσίασε άνοδο οριακή (+84).
Μερακλήδες αριστούχοι
Στον αντίποδα αυτής της εικόνας, αν ρίξει κανείς μια ματιά στη βαθμολογία των πρώτων που πέτυχαν στα περισσότερα απ αυτά τα τμήματα θα τρίβει τα μάτια του. Οι πρώτοι τριών τμημάτων ξεπέρασαν τα 19.700 μόρια φτάνοντας την οροφή του «άριστα».
Στα 10 από τα 13 τμήματα οι πρώτοι βρίσκονται στο ρετιρέ της βαθμολογίας (18-20) και μάλιστα σε μια χρονιά που χαρακτηρίζεται από την κάμψη των επιδόσεων στην Τεχνολογική, κυρίως, αλλά και στη Θετική Κατεύθυνση.
Αυτό δείχνει ότι ακόμα και τα «20άρια» ελκύονται από τις σπουδές των Μαθηματικών και Φυσικής, χωρίς να προτάσσουν για τις επιλογές τους στενά οικονομίστικα κριτήρια.
Υπάρχουν, λοιπόν, πολλοί υποψήφιοι που έχουν μεράκι για τις θετικές σπουδές, τα Μαθηματικά και τη Φυσική, καλό είναι να έχουν υπόψη τους ότι δεν είναι όλα μαύρα στην επαγγελματική τους προοπτική. Αρκεί αυτή να μην εστιάζεται μόνο στις έδρες και στους πίνακες των σχολείων της μέσης εκπαίδευσης.
Πέρα από την αξία που έχουν αυτές καθαυτές οι σπουδές γύρω από τη Μαθηματική και Φυσική επιστήμη μέσα στα πανεπιστημιακά τμήματα με την πλειάδα των τομέων και κατευθύνσεων που δίνουν τα προγράμματα σπουδών, ανοίγονται και άλλοι, πολλοί δρόμοι για την επαγγελματική αποκατάσταση των πτυχιούχων. Ιδιαίτερα για όσους συνεχίσουν σπουδές και εξειδίκευση σε μεταπτυχιακό ή άλλο επίπεδο, οι προοπτικές είναι σαφώς καλύτερες. Χρειάζονται, όμως, κόπος, χρόνος και υποστήριξη.
Η ΧΡΥΣΗ 15ΕΤΙΑ (1975 – 1990) ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ
Η πτώση της δικτατορίας το 1974 σηματοδοτεί τη μαζικοποίηση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μέσα σε 20 περίπου χρόνια, από το 1970/71 μέχρι το 1990/91 ο μαθητικός πληθυσμός σχεδόν διπλασιάζεται ξεπερνώντας τους 803.000 μαθητές. Παρά τις χαμηλές δαπάνες και τις δραματικές ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή, αναπτύσσεται ένα πυκνό σχολικό δίκτυο. Οι μεγάλες απαιτήσεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό οδηγούν στον εύκολο διορισμό των καθηγητών.
Είναι η «χρυσή εποχή» των καθηγητικών σχολών. Τα τμήματα Μαθηματικών, Φυσικής, Χημείας και φυσικά τα Φιλολογικά, αλλά και Κοινωνιολογίας βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων των υποψηφίων. Η κυριαρχία τους είναι αναμφισβήτητη.. Από το 1990 και μετά, όμως, η κατάσταση άρχισε να αλλάζει.
Οι διορισμοί φρέναραν σταδιακά και το φαινόμενο που μπήκε με ταχύτητα στην εκπαιδευτική κοινότητα ήταν ο πολλαπλασιασμός των αναπληρωτών και ωρομισθίων καθηγητών. Λίγο αργότερα η επετηρίδα έδωσε τη θέση της στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, οι οποίοι έστελναν (και συνεχίζουν να στέλνουν) νέο αίμα εκπαιδευτικών στα σχολεία με το σταγονόμετρο. Η κάλυψη των θέσεων σε μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς (αλλά και φιλολόγους και καθηγητές ξένων γλωσσών) γίνεται από τότε με βραδείς ρυθμούς και μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της Μέσης Εκπαίδευσης.
Ιδιαίτερα για τους μαθηματικούς και τους φυσικούς η προοπτική της σταδιοδρομίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση μέσω της προσδοκίας του διορισμού εδώ και πολλά χρόνια σκορπά μελαγχολία. Πρόχειρη λύση ανάγκης είναι η προσφυγή στα ιδιαίτερα και στην ιδιωτική φροντιστηριακή εκπαίδευση. Κυρίως εκεί, διότι δεν λείπει και η ετεροαπασχόληση…
Όπως ήταν φυσικό, αυτή η κατάσταση είχε κάποιο αντίκτυπο και στη σχέση των εκάστοτε υποψηφίων με τα τμήματα των καθηγητικών σχολών. Παρουσίασαν μια μικρή κάμψη οι πρώτες προτιμήσεις, ενώ έμειναν «κολλημένες» οι βάσεις σε προσιτά επίπεδα. Θα περίμενε κανείς κάτι χειρότερο. Ξεθώριασμα και απαξίωση. Απεναντίας, όμως, παρά την υποχώρηση των τελευταίων δεκαετιών όσον αφορά τις επαγγελματικές προοπτικές, το επάγγελμα του καθηγητή θεωρείται ελκυστικό και απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των πολιτών και των υποψηφίων.
Οι καθηγητές με ποσοστό 67% βρίσκονται στην τρίτη θέση της σχετικής λίστας με τα ποσοστά εμπιστοσύνης ανά επαγγελματική ομάδα, όπως προκύπτει από σχετική έρευνα του GfK σε 18 ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ.
Ανακτήθηκε από: http://www.ethnos.gr
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.