Ιαν 09
5
JWSΤ, ο αρχαιολόγος του Σύμπαντος
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 5 Ιανουαρίου, 2009 | Γράψτε σχόλιο
Τον Ιούνιο του 2007 ένας παράξενος δορυφόρος «προσγειώθηκε» στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Είχε στο πάνω μέρος ένα πρωτόγνωρο κυψελωτό κάτοπτρο, στο μέσον τέσσερα παράλληλα στρώματα από σιλικονούχα αλουμινόφυλλα και στο κάτω μέρος του μια διάταξη από πέντε φωτοβολταϊκά πάνελ. Ηταν… των εξωγήινων; Οι περίεργοι που είχαν την υπομονή να διαβάσουν την επεξηγηματική πινακίδα στο πλάι πληροφορούνταν ότι όχι μόνο προερχόταν από το Goddard Space Flight Center της αμερικανικής ΝΑSΑ, αλλά και ότι δεν ήταν παρά ένα πρόπλασμα σε φυσικό μέγεθος. Ο αυθεντικός δορυφόρος δεν μπήκε στη φάση υλοποίησης παρά έναν χρόνο μετά, τον Ιούλιο του 2008, για να πετάξει οριστικά στο Διάστημα το 2013. Θα είναι το νέο δορυφορικό τηλεσκόπιο, το James Webb Space Τelescope (JWSΤ), το οποίο θα πάρει τη σκυτάλη της έρευνας από το Ηubble. Αυτή τη φορά η προσπάθεια της ΝΑSΑ πλαισιώνεται από την υποστήριξη της ευρωπαϊκής ΕSΑ και της καναδικής CSΑ.
Τι το καινούργιο;
Ο επικεφαλής σχεδιασμού του όλου εγχειρήματος είναι ο νομπελίστας αστροφυσικός της ΝΑSΑ Τζον Μάδερ (John Μother), τον οποίο γνωρίσαμε από κοντά τον Ιούλιο στις Διαλέξεις Ωνάση 2008 του ΙΤΕ. Στο ερώτημα «τι το καινούργιο;», ο περίφημος επιστήμονας απαντά με ενθουσιασμό: « Ολοι ήθελαν έναν διάδοχο του τόσο επιτυχημένου Ηubble,σε βαθμό που αναδείχθηκε εθνική προτεραιότητα για τις ΗΠΑ.Οταν αρχίσαμε να τον σχεδιάζουμε,σκεφθήκαμε ότι έχουμε μια διεθνή συμφωνία για το τι συνέβη από τη Μεγάλη Εκρηξη ωσότου άρχισαν να διαμορφώνονται τα πρώτα αστέρια. Αλλά από τότε και μετά- αφότου άρχισαν να σχηματίζονται οι γαλαξίεςδεν έχουμε ικανοποιητικές θεωρίες για το τι συνέβη.Χρειαζόμαστε λοιπόν έναν αρχαιολόγο του Σύμπαντοςπου θα σαρώσει το φως του παρελθόντος για να μας δώσει τις λεπτομέρειες.Το Ηubble ήταν ένα πολύ καλό αλλά συμβατικό τηλεσκόπιο,με ένα κύριο κάτοπτρο διαμέτρου 2 μέτρων.Η ματιά του στο Σύμπαν σάρωνε τα μήκη κύματος του οπτικού και του υπεριώδους φάσματος.Τώρακρίναμε ότι χρειαζόμαστε ένα πολύ ισχυρότερο τηλεσκόπιοπου θα σάρωνε το υπόλοιπο φάσμα,το υπέρυθρο.Ο κύριο λόγος αυτής της επιλογής ήταν ότι τα μακρινά ουράνια σώματα απομακρύνονται με πολύ μεγάλες ταχύτητες,με απο τέλεσμα το φως τους να φθάσει σε εμάς ?μετατοπισμένο? σε μακρότερα μήκη κύματος- στο κόκκινο τμήμα του φάσματος».
«Η σάρωση του υπέρυθρου φωτός προσφέρεται επίσης για τη διόραση μέσα από τα ενοχλητικά σύννεφα σκόνης,που συνήθως τυλίγουν αστέρια και πλανήτες στη φάση δημιουργίας τους.Αντίστροφα,όμως,το υπέρυθρο φως δεν διαπερνά την ατμόσφαιρα της Γης.Η λύση λοιπόν στην οποία καταλήξαμε είναι ένα τηλεσκόπιο με σύνθετο κάτοπτρο 6,6 μέτρων (απαρτίζεται από 18 επί μέρους οκτάγωνα) που θα αιωρείται στο σημείο L2- πολύ υψηλότερα απ΄ ό,τι ο Ηubble.Τα τέσσερα στρώματα αλουμινόφυλλων της ?φουστανέλας του? λειτουργούν ως σκιάδιο που απομονώνει τους αισθητήρες του τηλεσκοπίου από την όποια φωτοβολία της Γης και της Σελήνης.Επίσης,για να μην τα επηρεάζει ούτε η θερμότητα που προέρχεται από αυτό το φως,οι αισθητήρες θα καταψύχονται στους-233 βαθμούς Κελσίου!» Τι αναζητούν
Καλλιτεχνική απεικόνιση του διαστημικού τηλεσκοπίου JWSΤ το οποίο από το 2013 θα πάρει τη σκυτάλη της έρευνας από το Ηubble
Μια αλυσίδα τεχνολογικών καινοτομιών, λοιπόν, για να μπορέσουμε να κοιτάξουμε μακρύτερα στο παρελθόν του Σύμπαντος… Αλλά τι συγκεκριμένα ελπίζουμε να βρούμε; Ο Τζον Μάδερ μάς λέει:« Το JWSΤ έχει τέσσερις θεματικές περιοχές επιστημονικής έρευνας:Το Τέλος των Σκοτεινών Εποχών- με τη γέννηση του πρώτου φωτός και την ιονοποίηση-,τη Συγκρότηση των Γαλαξιών, τη Γέννηση των Αστρων και των Πρωτοπλανητικών Συστημάτων και βέβαιατη Γέννηση της Ζωής.Ολα αυτά είναι…πάρα πολλά για την προβλεπόμενη υπηρεσία πέντε ετών του JWSΤ,αλλά ελπίζουμε ότι τα νέα διαστημόπλοια της ΝΑSΑ θα μας επιτρέψουν να ανανεώσουμε αρκετές φορές τη θητεία του- όπως συνέβη και με το Ηubble.Εκτός από αυτό… χρειαζόμαστε και τύχη:Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα ψάξουν όλα τα κοντινά πλανητικά συστήματα για να μας κατευθύνουν στους βέλτιστους στόχους.Από εκεί και μετά, αν συνεχίζουμε να είμαστε τυχεροί, ίσως μπορέσουμε να μάθουμε κάτι για την ατμοσφαιρική χημεία των πλανητών και (με τον κατάλληλο μικρό πλανήτη-?στόχο?) ίσως μάθουμε για την οργανική χημεία ενός σώματος παρόμοιου με τη Γη μας».
Ελπίδες με πολύ μεγάλες παραμέτρους τύχης, λοιπόν. Σε πέντε χρόνια, όταν έλθει η ώρα της εκτόξευσης, θα σταυρώνουμε όλοι τα δάχτυλα…
Ανακτήθηκε από τον ιστότοπο: http://www.tovima.gr/
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.