Δεκ 08
30
ΕΛΑΣΤΙΚΑ: Αφανείς ήρωες
ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | 30 Δεκεμβρίου, 2008 | Γράψτε σχόλιο
Aκόμα και η καλύτερη ανάρτηση, ακόμα και τα καλύτερα φρένα μπορούν να αποδειχθούν άχρηστα όταν το αυτοκίνητο φοράει λάθος λάστιχα. Βλέπετε, τα λάστιχα είναι σαν τα… παπούτσια! Σκεφτείτε να περπατάτε σε κατηφόρα φορώντας παπούτσια με τακούνια και σκεφτείτε την ίδια κατάβαση με αθλητικά. Με αντίστοιχο τρόπο φανταστείτε και τη σχέση των ελαστικών με την άσφαλτο. Υψηλή πρόσφυση σημαίνει καλύτερο κράτημα στις στροφές, μικρότερη απόσταση φρεναρίσματος, μεγαλύτερη ασφάλεια. Χαμηλή πρόσφυση σημαίνει ότι στις στροφές αρχίζουμε να γλιστράμε με πολύ χαμηλότερη ταχύτητα, ενώ για να φρενάρουμε χρειαζόμαστε μεγαλύτερο χώρο. Κατά συνέπεια, η ενεργητική ασφάλεια του αυτοκινήτου μειώνεται σημαντικά. Εδώ λοιπόν «τσιγκουνιές» δεν χωρούν, καθώς το κόστος ενός τρακαρίσματος, ακόμα και μικρού, είναι σαφώς μεγαλύτερο από το κόστος τοποθέτησης καινούργιων ελαστικών.
Πέρα όμως από τη διατήρηση της επαφής με τον δρόμο, τα σύγχρονα ελαστικά θα πρέπει να ανταποκρίνονται και σε μια σειρά περιβαλλοντικές και άλλες απαιτήσεις της εποχής. Θα πρέπει δηλαδή να έχουν χαμηλή τριβή κύλισης συμβάλλοντας στην οικονομία καυσίμου, να προσφέρουν άνεση στους επιβαίνοντες απορροφώντας τις ανωμαλίες του οδοστρώματος, να μην κάνουν θόρυβο και βεβαίως να αντέχουν στις καταπονήσεις (λακκούβες, χτυπήματα σε σαμαράκια ή ανέβασμα πεζοδρομίων), αλλά και να αντεπεξέρχονται σε ακραία καιρικά φαινόμενα (χιόνια τον χειμώνα και ξηρασία το καλοκαίρι).
Οι βιομηχανίες παραγωγής ελαστικών προσπαθούν, λοιπόν, να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, επενδύοντας χρόνο και χρήμα για την εξέλιξη των προϊόντων τους. Στις σελίδες που ακολουθούν αναλύουμε τη δομή των σύγχρονων ελαστικών και δίνουμε κάποιες συμβουλές για τη σωστή επιλογή τους.
Αναλυτικά το σύστημα CSR (ContiSupportRing & SSR (Self-Supporting Runflat Tire)
Η δομή του ελαστικού
Βασικό στοιχείο κάθε ελαστικού είναι ο σκελετός του. Aποτελείται από ίνες, κατασκευασμένες από βαμβάκι, ατσάλι, νάιλον και άλλα συνθετικά υλικά, των οποίων οι άκρες τυλίγονται γύρω από δύο δακτυλίους (στεφάνες).
Aπό τον τρόπο με τον οποίο οι ίνες του σκελετού είναι διατεταγμένες στον χώρο, διακρίνουμε δύο κατηγορίες ελαστικών: Tα ακτινικά (ή «ράντιαλ») και τα λάστιχα διαγωνίων λινών. Σήμερα δεν νοείται λάστιχο για επιβατικό αυτοκίνητο που να μην είναι ράντιαλ. O σκελετός ενός ράντιαλ ελαστικού αποτελείται από μερικές στρώσεις λινών, που ακολουθούν τη διεύθυνση των (νοητών) ακτίνων του ελαστικού ή έχουν ελάχιστη απόκλιση από αυτές.
H «γόμα» είναι το μαύρο υλικό που εμείς βλέπουμε κοιτώντας το ελαστικό. Πρόκειται για διάφορες εκδοχές του καουτσούκ, που περιέχει προσμίξεις ανάλογες με τις απαιτήσεις που έχουμε από το συγκεκριμένο λάστιχο.
Στην περιφέρεια του ελαστικού απλώνεται η ζώνη, η οποία αποτελείται και αυτή από στρώσεις λινών (τέσσερις τουλάχιστον) διαφόρων ειδών. H ζώνη σφίγγει κατά κάποιον τρόπο το λάστιχο (η ονομασία της έχει άμεση σχέση με τη μορφή της) και είναι υπεύθυνη για την παραλληλόγραμμη μορφή της τομής του ελαστικού, που σε αντίθετη περίπτωση θα είχε κυκλική μορφή (σαν φουσκωμένη σαμπρέλα), με αποτέλεσμα τη μείωση της επιφάνειας του ελαστικού που έρχεται σε επαφή με τον δρόμο.
Tο πέλμα, τέλος, είναι ένα εξαιρετικά ζωτικό στοιχείο, καθώς είναι αυτό που έρχεται σε επαφή με το οδόστρωμα και από αυτό εξαρτάται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, το κατά πόσον το λάστιχο διατηρεί την επαφή του με τον δρόμο. Καλύτερη πρόσφυση στη στεγνή άσφαλτο επιτυγχάνεται όταν το πέλμα είναι τελείως επίπεδο και φαρδύ. Ωστόσο, για τη διατήρηση της πρόσφυσης στο βρεγμένο, το πέλμα υποχρεούται να διαθέτει αυλάκια (για την αποστράγγιση του νερού) που καταλαμβάνουν ποσοστό που κυμαίνεται από 25% μέχρι 40% της επιφανείας του.
Δομή ελαστικου με το Pax System της Michelin
Σύγκριση συμβατικού ελαστικού με το ελαστικό τύπου Run Flat
Το κατάλληλο
Η εξειδικευμένη χρήση πολλών αυτοκινήτων (π.χ. εκτός δρόμου 4×4), οι κλιματολογικές συνθήκες που είναι διαφορετικές από χώρα σε χώρα, οι ιδιαιτερότητες των δρόμων και οι ιδιαιτερότητες κάθε αυτοκινήτου, οδήγησαν από σχετικά νωρίς στη δημιουργία εξειδικευμένων τύπων ελαστικών. Στην αγορά υπάρχουν αυτή τη στιγμή λάστιχα ειδικά για χρήση στο χώμα ή στη λάσπη, χειμερινά λάστιχα, λάστιχα για αυτοκίνητα επιδόσεων κ.ά. Η επιλογή κάθε τύπου πρέπει να γίνεται με βάση τις συνθήκες οδήγησης, το αυτοκίνητο αλλά και τις απαιτήσεις του οδηγού. Στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης όπου οι χιονοπτώσεις και οι παγετοί είναι πολύ συχνότεροι απ’ ό,τι στην Ελλάδα, πολλοί οδηγοί χρησιμοποιούν άλλα λάστιχα το καλοκαίρι και άλλα τον χειμώνα.
Ενα φαρδύ λάστιχο εξασφαλίζει καλύτερο κράτημα στις στροφές, λιγότερο σπινάρισμα κατά την εκκίνηση και καλύτερο φρενάρισμα. Από την άλλη, εμφανίζει μεγαλύτερη τάση για υδρολίσθηση από το αντίστοιχο στενό, ενώ η αυξημένη μετωπική του επιφάνεια επιφέρει αύξηση της αεροδυναμικής αντίστασης, που σε συνδυασμό και με το αυξημένο (κατά 10% – 15%) βάρος οδηγεί στην αύξηση της κατανάλωσης. Oι αυτοκινητοβιομηχανίες τοποθετούν στα προϊόντα τους λάστιχα με την πλέον σωστή διάσταση για το συγκεκριμένο μοντέλο, προτείνοντας και μια εναλλακτική «φαρδύτερη» λύση. Tο καλύτερο που έχει να κάνει ο οδηγός είναι να ακολουθήσει τις οδηγίες του εργοστασίου, επιλέγοντας τον τύπο ελαστικού που ταιριάζει στο αυτοκίνητο και στο στυλ οδήγησής του.
Εννοείται ότι δεν έχει νόημα να χρησιμοποιούμε χειμερινά ελαστικά σε περιοχές που πρακτικά δεν χιονίζει ποτέ. Αν τώρα έχουμε στην κατοχή μας κάποιο τετρακίνητο όχημα θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι και εδώ υπάρχουν διαβαθμίσεις ως προς το πόσο «χωμάτινο» ή «ασφάλτινο» είναι κάποιο λάστιχο.
 |
;){kind=link}
;){kind=link}
;){kind=link}
;){kind=link}
Τέλος, τα τελευταία χρόνια η ανάγκη για αύξηση της ασφάλειας, αλλά και για την απεξάρτηση από την κλασική ρεζέρβα, ώθησε μεγάλες εταιρείες να εξελίξουν ειδικούς τύπους ελαστικών που επιτρέπουν στο αυτοκίνητο να συνεχίσει να κινείται ακόμα κι αν χάσει όλο τον αέρα (PaxSystem της Michelin, RunOnFlat της GoodYear). Τα λάστιχα αυτά επιτρέπουν στον οδηγό να συνεχίσει την πορεία του ακόμα και έπειτα από κλατάρισμα.
Προσέχετε για να έχετε
? Ελέγχετε περιοδικά (μια φορά το μήνα) και πριν από μεγάλα ταξίδια την πίεση των ελαστικών (και της ρεζέρβας). Ο έλεγχος της πίεσης πρέπει να γίνεται μόνο όταν τα λάστιχα είναι κρύα. Λάστιχα με μικρότερη πίεση φθείρονται πιο εύκολα και παρέχουν μειωμένη δυνατότητα ελέγχου του αυτοκινήτου, ενώ κατά το φρενάρισμα αυξάνεται η απόσταση ακινητοποίησης. Στα λάστιχα με αυξημένη πίεση μειώνεται η πρόσφυση και η ευστάθεια κατά το φρενάρισμα.
? Ελέγχετε οπτικά τα πλαϊνά των ελαστικών σας για τυχόν εξογκώματα ή άλλου είδους φθορές που μαρτυρούν ζημιά στον σκελετό.
? Η βαλβίδα πρέπει να έχει πάντα το καπάκι της.
? Σε περίπτωση αλλαγής ελαστικών, θα πρέπει να γίνει έλεγχος των μπουλονιών στους τροχούς στα 300 χλμ. ή μετά από 3 ώρες χρήσης.
? Ελέγχετε το βάθος του πέλματος.
? Τα καινούργια λάστιχα χρειάζονται «στρώσιμο» για τα πρώτα 300 περίπου χιλιόμετρα, με οδήγηση σε ήπιους ρυθμούς.
? Κάθε 5.000 – 10.000 χλμ. αλλάζετε τη θέση των ελαστικών σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή για να πετύχετε ομοιόμορφη φθορά και να διατηρήσετε αναλλοίωτη την οδική συμπεριφορά του αυτοκινήτου.
? Σε περίπτωση παρατεταμένης ακινησίας του αυτοκινήτου αυξήστε την πίεση κατά 0,5 bar.
? Η αντικατάσταση των ελαστικών θα πρέπει να πραγματοποιείται ανεξαρτήτως χιλιομέτρων ή ηλικίας, όταν διαπιστώνετε ότι γλιστράνε και προσφέρουν πλέον μειωμένη ασφάλεια.
? Mην αναβάλλετε την αντικατάσταση των ελαστικών για το φθινόπωρο, αν αυτά είναι φθαρμένα από την άνοιξη. Σε αντίθεση με την επικρατούσα άποψη, το καλοκαίρι είναι επίσης επικίνδυνο, καθώς οι αυξημένες θερμοκρασίες «ξεραίνουν» το λάστιχο, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της πρόσφυσης.
Ανακτήθηκε από τον ιστότοπο: http://trans.kathimerini.gr
Σχετικός δεσμός:http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_carnews_20_04/11/2008_254754
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.