sntoumanis's blog

http://www.minedu.gov.gr/publications/docs2011/to_neo_lykeio_110330.doc

Aπό www.tanea.gr

ΒΙΑ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 12 Μαρτίου 2011

Κάποιοι υπήρξαν θύτες. Αλλοι θύµατα ή παρατηρητές. Πλέον παρεµβαίνουν, ακούν, συµφιλιώνουν. Είναι η οµάδα φιλίας του 2ου Γυµνασίου Ασπροπύργου. Παιδιά που µαθαίνουν και διδάσκουν τον σεβασµό µε δικούς τους όρους, χωρίς τη µεσολάβηση και τις τιµωρίες των µεγάλων
Η παρεξήγηση έγινε για ένα σκίρτηµα. Την ώρα του µαθήµατος άφησε το θρανίο του, µπήκε στο διπλανό τµήµα και χτύπησε ένα παιδί. Αδύναµος να ελέγξει τον θυµό του. Μεγαλωµένος στη βία. Σε µια γειτονιά όπου αρκετοί πατεράδες συµβουλεύουν τους γιους να απαντούν στην πρόκληση µε γροθιές. Τους χώρισαν. Τον ηρέµησαν.

∆εν τον απέβαλαν.

Εχουν περάσει αρκετές εβδοµάδες από εκείνο τον καβγά. Ο έφηβος µε τις µαύρες φόρµες και τα δύο σκουλαρίκια στο αριστερό αυτί κάθεται σε έναν κύκλο είκοσι ανθρώπων. Αγουρα πρόσωπα. Αγόρια αµούστακα. Κορίτσια που κοκκινίζουν όταν µιλούν. Αποκαλούνται οµότιµοι διαµεσολαβητές. Είναι µαθητές του 2ου Γυµνασίου Ασπροπύργου, µέλη µιας οµάδας φιλίας που επιλύει συγκρούσεις και προλαµβάνει τη βία µεταξύ των συµµαθητών, πριν χρειαστεί να επέµβουν οι καθηγητές.

Το έργο τους δεν είναι πάντα εύκολο. Σε µία από τις πρώτες τους αποστολές ένα παιδί είχε βάλει κάποιον εξωσχολικό να σπάσει τη µύτη ενός συµµαθητή του. Από το νοσοκοµείο, εκείνος απειλούσε ότι θα έστελνε φίλους του και ο καβγάς θα συνεχιζόταν πέρα από τα κάγκελα του γυµνασίου. Σε ένα άλλο περιστατικό µια καθηγήτρια έσπασε το πόδι της προσπαθώντας να χωρίσει δύο αγόρια.

Χρειάστηκαν τέσσερις ώρες διαλόγου, η παρέµβαση τεσσάρων συµµαθητών τους και µιας ψυχολόγου (από τον ∆εκέµβριο έχει σταµατήσει τις επισκέψεις στο σχολείο αφού έληξε η σύµβασή της µε τον δήµο) για να δεσµευτούν τα δύο παιδιά ότι δεν θα χτυπηθούν ξανά. Εκτοτε, τήρησαν τον λόγο τους. «Κάποια παιδιά προσπαθούν να επιβληθούν στους άλλους επειδή καταπιέζονται στη ζωή τους. Μέσα από εµάς όµως µαθαίνουν την ισότητα», λέει ο Θανάσης Τουρκοδηµήτρης, µέλος της οµάδας.

Οι διαµεσολαβητές δεν είναι πάντα οι πιο σκληροτράχηλοι του σχολείου. Πρώην νταήδες που έχουν κερδίσει την προσοχή των συµµαθητών τους εµπνέοντας φόβο. Ανάµεσά τους βρίσκονται και παιδιά λιγοµίλητα, µαζεµένα. Κάποιοι έχουν χαµηλούς βαθµούς. Αλλοι υψηλές επιδόσεις. Παιδιά Ελλήνων και µεταναστών. Στην πλειονότητά τους από οικονοµικά ασθενέστερες οικογένειες. Τα περισσότερα µένουν στα Νεόκτιστα, µια συνοικία στην πλάτη των διυλιστηρίων των Ελληνικών Πετρελαίων. Ξυπνούν µε θέα τα φουγάρα. Μυρίζουν την ανάσα τους. Ζουν σε σπίτια που στις αυλές τους βυθίζονται τα πόδια πυλώνων της ∆ΕΗ. Μεγαλώνουν σε ένα µέρος όπου, όπως έχουν πει στους καθηγητές τους, το βράδυ είναι «απαγορευµένη ζώνη».

«Η βία είναι στη ζωή τους. Αλλά µέσα από τη λειτουργία της οµάδας µαθαίνουν την αυτοσυγκράτηση», λέει η διευθύντρια του σχολείου Αγγελική Γιαννάτου. ∆ιδάσκει εκεί από το 1983. Φοράει γυαλιά, έχει κοντά µαλλιά και γλυκιά φωνή µε διδακτική χροιά. Με δική της πρωτοβουλία, πριν από έξι χρόνια, άρχισε να λειτουργεί η οµάδα των διαµεσολαβητών στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράµµατος Comenius, σε συνεργασία µε σχολεία του εξωτερικού όπου εφαρµοζόταν ήδη. Σήµερα, το πρόγραµµα αγωγής υγείας έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του.

η ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΙΑΣ όµως συνεχίζει τη δράση της. «Εχουν σταµατήσει οι καβγάδες εκτός σχολείου. Τα παιδιά αποδεικνύονται πολύ ώριµα αν τα εµπιστευτείς», υποστηρίζει η Αγγελική Γιαννάτου. Ο Βίκτωρας Μάνεβ, ένα από τα µέλη των διαµεσολαβητών, επιβεβαιώνει τα λόγια της. Την ώρα της γυµναστικής ιδρώνει στην τσιµεντένια αυλή. Ψηλός, µε ανάκατα µαλλιά, ουρίτσα στον σβέρκο και λόγια µετρηµένα. «Εχω µάθει να συγκρατώ τα νεύρα µου», λέει και εκτονώνει την ενέργειά του κλοτσώντας
Οι «διαµεσολαβητές» προλαµβάνουν τη βία µεταξύ των µαθητών πριν επέµβουν οι καθηγητές
την µπάλα στο τέρµα.

Η διαµεσολάβηση γίνεται στη βιβλιοθήκη του σχολείου. Σε δύο αντικρυστά θρανία κάθονται τα παιδιά που έχουν τσακωθεί και οι συµφιλιωτές τους. Στην αίθουσα δεν υπάρχει µεγάλος. Αφού κάθε πλευρά µιλήσει για το περιστατικό, αναζητούν κοινή λύση. Αποφασίζουν να δώσουν τέλος στην παρεξήγηση και υπογράφουν έπειτα µια συµφωνία που πρέπει να τηρήσουν. «Με την τιµωρία το πρόβληµα θα συνέχιζε εκτός σχολείου. Η υπογραφή τούς δεσµεύει απέναντι στους συνοµηλίκους τους. ∆ίνουν τον λόγο τους», λέει η γυµνάστρια Μαρία Αθανασοπούλου, µία από τους τέσσερις εκπαιδευτικούς που επιβλέπουν το πρόγραµµα. Πέρσι η οµάδα παρενέβη σε 18 περιστατικά. Φέτος σε έξι.

Στα πρώτα στάδια εφαρµογής οι διαµεσολαβητές αντιµετωπίστηκαν µε δυσπιστία. «Στην αρχή δεν µας έπαιρναν στα σοβαρά τα παιδιά. “Εσείς θα αλλάξετε το σχολείο;” µας έλεγαν», θυµάται η Μαρία Πετρίδη, ένα από τα πρώτα µέλη των διαµεσολαβητών πριν από έξι χρόνια, η οποία σήµερα σπουδάζει στο Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών.

∆ύσπιστοι όµως παραµένουν ακόµη και ορισµένοι καθηγητές. ∆εν ικανοποιούνται αν δεν επιβληθεί τιµωρία. Θεωρούν ότι ακυρώνεται ο παιδαγωγικός τους ρόλος. Οτι η οµάδα τούς παρακάµπτει. Ο 14χρονος Αλέξανδρος Χάσα διαφωνεί. Μπήκε στην οµάδα για να σταµατήσει ο κύκλος ενός τσακωµού, ο οποίος διαρκούσε τέσσερις µέρες έξω από το σχολείο.

Τα κατάφερε. Τώρα θέλει να συµφιλιώσει και άλλους. «Εµείς προσεγγίζουµε αλλιώς τα παιδιά. Μαθαίνουµε να τους ακούµε. Και στο τέλος οι χειρότεροι εχθροί γίνονται φίλοι», λέει. 63%
των µαθητών Δηµοτικού, 51% των µαθητών Γυµνασίου και 36% των µαθητών Λυκείου στην Ελλάδα δηλώνουν ότι υπάρχουν συµµαθητές που τους συµπεριφέρονται άσχηµα.

89%
των διαπληκτισµών στο προαύλιο αφορούν ύβρεις και 47,7% ταπείνωση του άλλου. Πιο συχνά
είναι τα βίαια περιστατικά ανάµεσα στους µαθητές του Γυµνασίου από τους µαθητές του Λυκείου.

55%
των παιδιών στο Δηµοτικό αναφέρουν ότι κάποιος συµµαθητής τους τα έχει κοροϊδέψει ή βρίσει ενώ 37% δηλώνουν ότι έχουν χτυπηθεί από άλλα παιδιά.

Πηγή: Ειδική Επιτροπή Μελέτης των οµάδων Ενδοσχολικής Βίας της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωµάτων του ανθρώπου
΄ LINKS:
n Συνήγορος του Παιδιού: http://www.0-18. gr/ n Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής υγείας του Παιδιού και του Εφήβου: http://www.epsype.gr ΄ ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ:
n Γραµµή στήριξης παιδιών και εφήβων:

116-111 n Γραµµή για παιδιά στον Συνήγορο του Παιδιού: 800-11-32000
«Το σχολείο δεν ακούει»

ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ήταν να φύγει.

Είχαν περάσει µήνες που ζητούσε βοήθεια από τους καθηγητές της. «Ξέχνα το», της είπαν. Αλλά το γκρουπ στο facebook που είχαν φτιάξει συµµαθητές της για να την προσβάλλουν παρέµενε ενεργό. Με το όνοµά της, τις φωτογραφίες της, τα σχόλιά τους. Αλλαξε σχολείο. Οι παλιοί καθηγητές της δεν ήξεραν πού πήγε ή τι απέγινε. Οπως συµβαίνει συχνά σε περιπτώσεις σχολικού εκφοβισµού, οι εκπαιδευτικοί δεν άκουσαν. Το σχολείο της δεν την προστάτεψε. Αυτό είναι ένα από τα περιστατικά που φτάνουν κάθε χρόνο στο γραφείο του Συνηγόρου του Παιδιού Γιώργου Μόσχου.

Από το 2003 επισκέπτεται κάθε χρόνο 60 σχολεία. Και όπως λέει, οι καθηγητές γνωρίζουν µόνο το 30% των περιπτώσεων.«Η βία στα σχολεία εµφανίζεται σε όλες τις µορφές της: υπόγεια, λεκτική, σωµατική. Οι εκπαιδευτικοί αναζητούν λύσεις. Αλλά ο πρώτος τρόπος που έχουν µάθει να αντιδρούν είναι µε παρατηρήσεις ή ποινές», λέει ο Γιώργος Μόσχος.

Επειτα από εισήγηση του Συνηγόρου του Παιδιού το υπουργείο Παιδείας απέστειλε πρόσφατα στα σχολεία της χώρας εγκύκλιο µε δέκα µέτρα για την πρόληψη φαινοµένων βίας και επιθετικότητας µεταξύ µαθητών. Μεταξύ άλλων το υπουργείο προτείνει την ανάθεση ρόλων συµβούλων σε εκπαιδευτικούς µε ειδικές γνώσεις και δεξιότητες και την παρέµβασή τους ύστερα από την εκδήλωση βίαιων ενεργειών, µε σκοπό τη συµφιλίωση των µαθητών. Παράλληλα αναφέρει ότι θα πρέπει να συµµετέχουν και τα παιδιά στην επίλυση των διαφορών µε τη δηµιουργία οµάδων φιλίας ή διαµεσολάβησης.

Αντίστοιχες οµάδες λειτουργούν σήµερα στην Ελλάδα σε ένα ιδιωτικό και τρία δηµόσια σχολεία. Η πιο παλιά είναι αυτή στο 2ο Γυµνάσιο Ασπροπύργου. Μετρά έξι χρόνια ζωής. Οι διαµεσολαβήσεις γίνονται την ώρα των µαθηµάτων µε άδεια των καθηγητών, ενώ η οµάδα των παιδιών συγκεντρώνεται κάθε ∆ευτέρα, µετά το τελευταίο κουδούνι. Παρουσία καθηγητών συνοµιλούν και συµµετέχουν σε παιχνίδια εµπιστοσύνης. Σε ένα από αυτά, κάποιο παιδί κλείνει τα µάτια και αφήνεται να πέσει προς πίσω. Γύρω του βρίσκονται οι συµµαθητές του που θα το κρατήσουν να µη χτυπήσει. Μαθαίνουν έτσι να βασίζονται ο ένας στον άλλο. «Μειώθηκαν οι ποινές και τα περιστατικά βίας», λέει ο Γιώργος Μόσχος που έχει συναντήσει πολλές φορές τους διαµεσολαβητές του Ασπροπύργου.

«Η παραδοσιακή αντίληψη που θέλει τα παιδιά να µην είναι πρωταγωνιστές στην επίλυση συγκρούσεων ανατρέπεται. Τα παιδιά µαθαίνουν να διαχειρίζονται τις κρίσεις και να επικοινωνούν».

Aπό το www.tovima.gr


Λώρη Κέζα

Η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου λατρεύει την αγγλική. Το 2001 έλεγε ότι πρέπει να γίνει η δεύτερη επίσημη γλώσσα ώστε να αντεπεξέλθουμε στη Βαβέλ της διευρυμένης Ευρώπης. «Δεν θα πάθουν τίποτε αν μάθουν να μιλούν το ίδιο καλά όπως τα ελληνικά και τα αγγλικά». Όταν λοιπόν ανέλαβε τη διάπλαση των ελληνοπαίδων, υποσχέθηκε αύξηση στις ώρες διδασκαλίας των ξένων γλωσσών. Έλεγε ότι στο λύκειο, στο δημόσιο λύκειο, τα παιδιά θα αποκτούν «γλωσσική επάρκεια». Δεν της έφταναν τα αγγλικά που τα ανακοίνωσε ως υποχρεωτικά, είπε ότι θα υπάρχει επιλογή και τρίτης γλώσσας. Πολύ ωραία αυτά, αλλά ποιος θα τη διδάξει την τρίτη γλώσσα όταν δρομολογείται η κατάργηση των ξενόγλωσσων Τμημάτων Φιλολογίας;

Το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την κατάργηση Τμημάτων Φιλολογίας έτσι, en passant, στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου για τα συγγράμματα. Μελετάται η κατάργηση των γαλλικών, ισπανικών και ιταλικών σπουδών, δηλαδή των ασύμφορων, αντιπαραγωγικών Τμημάτων όπου κάθονται κι ασχολούνται με τον Δον Κιχώτη και τη Μαντάμ Μποβαρί, όπου διυλίζουν τον ρομαντικό στίχο ή ασχολούνται, φευ, με τα τερτίπια της γλώσσας. Όχι τίποτε άλλο, αλλά οι φοιτητές καταλαμβάνουν τα έδρανα για τέσσερα ολόκληρα έτη αντί να ξεπετάξουν το αντικείμενο σε τρία χρονάκια, όπως κάνουν στις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Η ιδέα είναι να συγχωνευτούν σε ένα Τμήμα Λατινογενών Σπουδών. Οι πτυχιούχοι θα τσαλαβουτήσουν σε τρεις πολιτισμούς, σε τρεις γλώσσες, σε τρεις φιλολογίες και μετά θα διοριστούν για να μεταλαμπαδεύσουν την ημιμάθειά τους στα σχολεία, στα δημόσια σχολεία. Οι καθηγητές θα διδάσκουν μία ώρα Γαλλικά, δύο ώρες Ιταλικά και αν υπάρχει τρύπα στο πρόγραμμα θα κάνουν και τα Θρησκευτικά.

Δεν αντιλέγει κανείς, η κυρία Διαμαντοπούλου θα κάνει οικονομία και θα συμμαζέψει την πολυπλόκαμη ανώτατη εκπαίδευση. Στο κάτω κάτω, σε λίγο καιρό όσοι θέλουν να ασχοληθούν με τις αντιπαραγωγικές επιστήμες θα μπορούν να σπουδάσουν στα επίσημα υποκαταστήματα των ξένων πανεπιστημίων και να λάβουν αναγνωρισμένες περγαμηνές. Υπάρχει άραγε άλλη λύση πλην της συγχώνευσης; Υπάρχει, απλώς δεν έχουν κληθεί οι πανεπιστημιακοί να δώσουν την άποψή τους. Στο υπουργείο τα λένε αναμεταξύ τους χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τα χρονίζοντα αιτήματα των διδασκόντων. Εδώ και χρόνια υποβάλλεται αίτημα για τον περιορισμό του αριθμού των εισακτέων. Αν αντί για 300 φοιτητές εισέρχονταν 100, δεν θα πετύχαιναν όσοι έχουν βαθμούς κάτω από το δέκα. Η κυρία Διαμαντοπούλου απαντά στον μαξιμαλισμό με την κατάργηση της αυτονομίας των σπουδών. Αν πάντως το μοντέλο της συγχώνευσης θεωρηθεί επιτυχημένο, μπορεί να διευρυνθεί. Να γίνει τμήμα Φυσικογυμναστικής: θα παράγει καθηγητές που θα διδάσκουν τα περί βαρύτητας δίνοντας ταυτόχρονα οδηγίες για το άλμα εις μήκος.

Η υπουργός Παιδείας έχει κρατήσει από την αρχή καχύποπτη στάση απέναντι στους πανεπιστημιακούς. Μια στάση που συμπυκνώνεται στην έκφραση «σε τσάκωσα». Με τα συγγράμματα υπάρχει πράγματι πρόβλημα σπατάλης και ανοργανωσιάς με ενδεχόμενο δόλο. Αντί όμως να γίνεται επίθεση σε ένα νοσηρό σύστημα, θα μπορούσε να γίνει θετική παρέμβαση: να φτιαχτούν βιβλιοθήκες της προκοπής παράλληλα με τις περικοπές στις εκτυπώσεις περιττών βιβλίων. Αντί θετικής πρότασης όμως γινόμαστε μάρτυρες μιας επίδειξης δυναμικών αποφάσεων και επίδειξης νεωτερισμών που σχετίζονται με την ψηφιοποίηση. Εν ολίγοις ο φοιτητής Λατινογενών Σπουδών δεν θα εμβαθύνει σε καμία λογοτεχνία, όμως θα διαθέτει e – book, θα έχει πρόσβαση στο site της σχολής και θα κατεβάζει τις σημειώσεις του στο iPad σε απαράμιλλα greeklish.

Aπό www.enet.gr

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Της ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΛΙΑΤΣΟΥ
Τα θεωρούσαν σχολεία «ελιτίστικα», που απευθύνονταν σε λίγους και άριστους. Αυτός ήταν και ο ένας λόγος που τα κατήργησαν. Ο άλλος ήταν ότι πίστευαν πως «διά της εξισώσεως» όλων των σχολείων θα αναβαθμιζόταν η δημόσια εκπαίδευση.

Με κλήρωση στο Δημοτικό και εξετάσεις σε Γυμνάσιο, Λύκειο
Από τη δεκαετία του 1980, που καταργήθηκαν, μέχρι σήμερα, τα Πειραματικά και Πρότυπα Σχολεία διατήρησαν μόνο τη φήμη που συνδέθηκε με το όνομά τους. Ολα τα άλλα άλλαξαν. Καταργήθηκαν η επιλογή των μαθητών, των εκπαιδευτικών, τα ξεχωριστά προγράμματα, οι καινοτόμες μορφές διδασκαλίας. Καταργήθηκε για τα Πειραματικά η σύνδεση με τα ΑΕΙ και, μαζί με αυτήν, η εποπτεία και η ευθύνη που είχαν οι πανεπιστημιακοί καθηγητές της Παιδαγωγικής για τη λειτουργία των σχολείων αυτών.

Τριάντα χρόνια μετά, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας επαναφέρει, και μάλιστα αναβαθμίζει, το θεσμό των Πειραματικών και Πρότυπων Σχολείων, τα οποία θα λειτουργήσουν κανονικά από την επόμενη σχολική χρονιά.

Σύνδεση με ΑΕΙ

Με σχέδιο νόμου, που θα κατατεθεί την επόμενη εβδομάδα στη Βουλή, προβλέπεται η πλήρης αναμόρφωση του θεσμού, καθώς κρίνεται πλέον πως κακώς καταργήθηκε η σύνδεση όλων των Πειραματικών Σχολείων με τα πανεπιστήμια, αλλά και η ίδρυση νέων Πειραματικών Σχολείων σε περιοχές της χώρας όπου υπάρχουν πανεπιστημιακά τμήματα.

Στο σχέδιο νόμου, όπου περιγράφεται το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων αυτών, προβλέπεται ότι λειτουργούν με ξεχωριστό ωρολόγιο πρόγραμμα, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε μονάδας. Στις ιδιαίτερες δράσεις τους προβλέπεται η δημιουργία ομίλων, προκειμένου να αναπτυχθούν οι ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες των μαθητών που φοιτούν σ’ αυτά. Οι όμιλοι θα λειτουργούν πέρα από το ωρολόγιο πρόγραμμα (δηλαδή την 8η και 9η ώρα) μία ή δύο φορές την εβδομάδα και θα αφορούν γνωστικούς τομείς, όπως τα μαθηματικά, η γλώσσα, η λογοτεχνία, τα εικαστικά, ο αθλητισμός κ.λπ.

Η καινοτομία στο νέο καθεστώς πλέον των Πειράματικων-Προτύπων Σχολείων είναι ότι στους ομίλους αυτούς θα μπορούν να εγγραφούν και μαθητές που φοιτούν στα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της ευρύτερης περιοχής, με σκοπό να δημιουργηθούν πυρήνες αριστείας και δημιουργικότητας, χωρίς να υπονομεύεται η κοινωνικοποίησή τους, την οποία θα προκαλούσε η αποκοπή των μαθητών από την ομάδα των συνομηλίκων τους.

Τεστ και κλήρωση

Η εισαγωγή των μαθητών στα Δημοτικά Πειραματικά-Πρότυπα θα γίνεται έπειτα από κλήρωση, ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής τους, ενώ στα Γυμνάσια και Λύκεια θα γίνεται ύστερα από εξετάσεις ή τεστ δεξιοτήτων.

Στο άρθρο 1 του σχεδίου νόμου ορίζονται ως σκοποί λειτουργίας των Πειραματικών-Πρότυπων Σχολείων οι εξής:

1 Η παροχή υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης στους μαθητές για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του κάθε μαθητή και την υποστήριξη του στόχου της αριστείας.

2 Η προαγωγή της εκπαιδευτικής έρευνας στην πράξη, σε συνεργασία με τα αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα, στη διδακτική των επιμέρους γνωστικών αντικειμένων, στον ψυχοπαιδαγωγικό τομέα.

3 Η εκπαίδευση των φοιτητών και η επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών μέσα από την πρακτική άσκηση των προπτυχιακών φοιτητών των Παιδαγωγικών Τμημάτων.

4 Η πειραματική εφαρμογή κυρίως προγραμμάτων σπουδών, αναλυτικών προγραμμάτων, μεθόδων διδασκαλίας, καινοτόμων και δημιουργικών δράσεων, νέου μοντέλου διοίκησης και λειτουργίας του σχολείου.

Ως Πειραματικά-Πρότυπα Σχολεία θα οριστούν:

* Ολα τα σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης των πανεπιστημίων.

* Τα πρώην Πρότυπα Σχολεία, τα οποία ονομάστηκαν Πειραματικά με το νόμο 1566/1985.

* Οσα έχουν οριστεί ως τέτοια, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου 1566/85.

* Τα Ολοήμερα Πειραματικά Δημοτικά Σχολεία.

Νέα Πειραματικά Σχολεία γενικής εκπαίδευσης μπορούν να ιδρυθούν έπειτα από σύνδεσή τους με ΑΕΙ σε κάθε νομό, με κοινή απόφαση του υπουργού Οικονομικών και Παιδείας, έπειτα από σύμφωνη γνώμη της Διοικούσας Επιτροπής των Πειραματικών (ΔΕΠΠΣ). Προκειμένου να οριστεί ένα σχολείο ως Πειραματικό, εκτός από τη σύνδεσή του με το ΑΕΙ, θα πρέπει να διαθέτει τις ανάλογες υλικοτεχνικές υποδομές, το εκπαιδευτικό προσωπικό, συνθήκες λειτουργίας, εμπειρία του προσωπικού από δημιουργικές πρωτοβουλίες και άλλα στοιχεία, τα οποία θα ορίζονται με απόφαση του υπουργού Παιδείας.

Ο διευθυντής του Πειραματικού-Πρότυπου Σχολείου επιλέγεται από τη ΔΕΠΠΣ για πενταετή θητεία, ενώ ο υποδιευθυντής του Πειραματικού επιλέγεται από το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο με την ίδια θητεία. Το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο (ΕΕΣ) είναι ένα πενταμελές όργανο που συγκροτείται με απόφαση του υπουργού Παιδείας. Το ΕΕΣ αποτελείται από έναν καθηγητή του ΑΕΙ, με το οποίο συνδέεται το σχολείο, ένα μέλος ΔΕΠ από το ίδιο ΑΕΙ, τον υπεύθυνο σχολικό σύμβουλο της μονάδας, το διευθυντή του σχολείου και έναν εκπαιδευτικό από τους συντονιστές των μαθημάτων.

Το Εποπτικό Συμβούλιο

Στο Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο πέφτει το βάρος όλων των καινοτόμων και ερευνητικών δραστηριοτήτων του σχολείου. Αποφασίζει για τη δημιουργία ομίλων μαθητών ή τμημάτων ειδικής υποστήριξης. Σχεδιάζει την τροποποίηση του αναλυτικού και του ωρολόγιου προγράμματος, προκειμένου να υλοποιηθούν καινοτομίες, να λειτουργήσουν όμιλοι, πιλοτικά προγράμματα, συνεργασίες με σχολεία εσωτερικού ή εξωτερικού.

Προβλέπεται ακόμη ότι το κάθε Πειραματικό Σχολείο θα λειτουργεί ως φορέας ενδοσχολικής επιμόρφωσης και θα διοργανώνει σεμινάρια, ημερίδες, συνεργασίες μεταξύ των σχολείων και των εκπαιδευτικών σε θέματα που αφορούν την εφαρμογή καινοτόμων και δημιουργικών δραστηριοτήτων και την εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων διδασκαλίας. *

Aπό www.tanea.gr

ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΜΤΖΗΣ

ο τυφλός µαθητής αριστεύει στο σχολείο και διαπρέπει στους διαγωνισµούς Μαθηµατικών

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΣΤΕΦΑΝΗ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 12 Μαρτίου 2011

Στην ηλικία των δέκα µηνών διαπιστώθηκε ότι ο 15χρονος σήµερα Αργύρης Κουµτζής είχε «ατροφικό οπτικό νεύρο». Αυτό σηµαίνει ότι έχει όραση κάτω από το ένα εικοστό πέµπτο. Το ότι είναι πρακτικά τυφλός ουδό
λως εµποδίζειτο πάθος τουγια µάθηση. Αυτό το πάθος άλλωστε, οδήγησε στη βράβευσή του πριν από λίγες µέρες από την Ελληνική Μαθηµατική Εταιρεία για τις επιδόσεις του.

Ο Αργύρης δεν είναι ιδιαίτερα µελετηρός. Του αρκούντο πολύ δυο ώρες διαβάσµατος την ηµέρα. Δεν χρειάζεται, θεωρεί, να διαβάζει περισσότερο, αφού έχει το προσόν ακούγοντας να τα «πιάνει» µε την πρώτη. «Η προσοχή µου δεν αποσπάται την ώρα του µαθήµατος. Και δεν αποστηθίζω, αλλά προσπαθώ πρώτα να κατανοώ σε βάθος και µετά να θυµάµαι ό,τι χρειάζεται…», περιγράφει. Ενα πράγµα, πάντως, τον θυµώνει. Να υπονοήσει κανείς ότι τουχαρίζονται. «Τη σηµαία δεν µου την έδωσαν επειδή είµαι τυφλός, αλλά γιατί µου άξιζε, βάσει των επιδόσεών µου στην τάξη…», σχολιάζει το γεγονός ότι παρήλασε ως σηµαιοφόρος της ΣΤ’ Δηµοτικού το 2007.

Σήµερα, πηγαίνει στη Γ’ τάξη του 1ου Γυµνασίου Πεύκων Θεσσαλονίκης.

Δεκαεννέα και 11/13 (!) ήταν ο µέσος όρος της βαθµολογίας του στο πρώτο τρίµηνο της τρέχουσας σχολικής χρονιάς. Σε ορισµένα από τα µαθήµατά του, ωστόσο, δυσκολεύεται: οι καθηγητέςγράφουν στον πίνακα – οι συµµαθητές του είναι βλέποντες – οπότε ο ίδιος δεν µπορεί να τους παρακολουθήσει απόλυτα. Τουλάχιστον στα πειράµατα της Φυσικής, η καθηγήτρια του δίνει να ψηλαφίσει τα όργανα που χρησιµοποιεί στη διδασκαλία. Αλλοτε, πάλι, ο Αργύρης βλέπει µε τα µάτια δεύτερου εκπαιδευτικού, µε παράλληλη στήριξη. Είναι δίπλα του την ώρα που ο βασικός καθηγητής δείχνει στα υπόλοιπα παιδιά τις ασκήσεις.

Του µεταφέρει στη δική του γραφή, τη Μπρέιγ, ό,τι έχει γράψει η κιµωλία. Και τοαντίστροφο: περνάσε χαρτί όσα αυτός γράφει µε τον τρόπο του, ώστε να τα ελέγξει κατόπιν ο διδάσκων.

«Κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται στην αίθουσα δέκα ώρες τη βδοµάδα στα Φιλολογικά. Ισάριθµες ώρες χρειαζόµαστε βοήθεια και στα Μαθηµατικά, τόσο εγώ, όσο και ο αδερφός µου, που έχει τηνίδια αναπηρία. Τους καθηγητές αυτούς, όµως, τους έχουµε διαθέσιµους µόνο για πέντε και τρεις ώρες, αντίστοιχα, ο καθένας µας. Ευτυχώς, είναιπολύ συνεργάσιµοι και πρόθυµοι, άρα σε γενικές γραµµές τα βολεύουµε…», σηµειώνει.

Η ΚΛΙΣΗ τού. Πολύ µικρόπαιδί ήταν όταν ρωτούσε τον πατέρα του: «Είναι δύσκολη η Νοµική, µπαµπά;». «Το µόνο που θέλει είναι διάβασµα!», τουαπαντούσε εκείνος. Μεγαλώνοντας, ωστόσο,έστρεψε αλλού το ενδιαφέρον του. Οι πάντες γύρω του διέκριναν την κλίση του στις θετικές επιστήµες.Παλαιότερα, τιµήθηκε από την Ενωση Ελλήνων Φυσικών για τις επιδόσεις του στο µάθηµα, προς τα εκεί σκέφτεται µελλοντικά να κατευθυνθεί. Και στα Μαθηµατικά, όµως, έχει το απαραίτητο µυαλό «ξυράφι». Μετά και την προ τετραετίας πρωτιά του σε διαγωνισµό Μαθηµατικών στη Δυτική Θεσσαλονίκη, τη σεζόναυτή προόδευσε. Πήρε µέρος στον πανελλήνιο διαγωνισµό, όπου έδινε προφορικά απαντήσεις στους εξεταστές του. Ενα από τα ασηµένια µετάλλια, που αντιπροσωπεύει µια θέση ανάµεσα στην τέταρτη και στη δωδέκατη στη χώρα, κρεµάστηκε στο στήθος του πρόσφατα, στη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστηµίου Αθηνών. «Αρχικά ξαφνιάστηκα, αλλά και χάρηκα πολύ µ’ αυτή την επιτυχία µου! Στη συνέχεια ένιωσα και υπερήφανος,αφού είχε δικαιωθεί η απόφασή µου να συµµετάσχω στον διαγωνισµό. Από την Ε’ Δηµοτικού έχω αυτή την έφεση. Τότε που ο παππούς µου µού διάβαζε από την αρχή όλο το βιβλίο και προσπαθούσε να µου εξηγήσει ό,τι µπορούσε. Και στην ΣΤ’, θυµάµαι, είχα έναν πολύ καλό δάσκαλο. Ουσιαστικά αυτός µού µετέδωσε την αγάπη για τα Μαθηµατικά…», ανατρέχει.

Σε κάθε περίπτωση, το µέλλον του δεν το έχεισκεφτεί και πολύ. Αυτό που σίγουραξέρει, πάντως, είναι πως θέλεινα σπουδάσει, κάτι σχετικό µε τη Φυσική.Από κει και πέρα, δεν τον απασχολείγια την ώρα το επάγγελµα που αργότερα θα ακολουθήσει.«Αρχή µου είναι να αντιµετωπίζω ένα-ένα τα ζητήµατα όταν παρουσιάζονται.Να µη στενοχωριέµαι γιαπράγµατα που δεν έχουν βρεθεί ακόµη µπροστά µου…», ξεκαθαρίζει.

Μεγάλη λατρείατου τυφλού αριστούχου είναικαι το σκάκι. Κάθε Σάββατο, 12 µε 2, θα βρεθεί οπωσδήποτε στον σκακιστικό σύλλογο της περιοχής του ή θα κάνει µαθήµατα και µε δάσκαλο στο σπίτι. Ηταν πέντε χρονών όταν πήρε τα πρώτα βασικά µαθήµατα απότον πατέρα του, που δυο χρόνια αργότερα τον είχε πια του… χεριούτου! Και σήµερα, το βρίσκει ήσυχο άθληµα, άρα και ιδανικό για τον ίδιο, που εκ των πραγµάτων είναι αργός. Στην ειδική, τρυπηµένη σκακιέρα του έχει µάθει να ψηλαφίζει ανάλογα τα πιόνια του. Οι σκακιστικές διακρίσεις του αναρίθµητες, µε κυριότερες τις τρεις παρουσίες του, ως εκπρόσωπος της Ελλάδας, σε σπουδαία διεθνή τουρνουά όπου κι αντιµετώπισε επιτυχώς ενήλικες.

Να κάθεται και να τεµπελιάζει, ο Αργύρης δεν το θέλει µε τίποτα. Προτιµά να αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του και στοεξωσχολικό διάβασµα, η Λογοτεχνία τον ευχαριστεί. Μόνο που τότε τα πράγµατα δεν είναι καθόλου εύκολα για τους γονείς του : είναι υποχρεωµένοι ακόµα και να ξενυχτούν για να του σκανάρουν σελίδα σελίδα τα βιβλία του. Κι αυτός ακούει από τα ηχεία του υπολογιστή του ένα ειδικό φωνητικό σύστηµα – µια φωνή που του διαβάζει το εκάστοτε κείµενο. Ενάµιση χρόνο τώρα, µαθαίνει και να γρατζουνά – σε κατ’ οίκον διδασκαλία – την κιθάρα του. Συνήθως την έχει αγκαλιά για νατον ξεκουράζει,να τον ηρεµεί. Η µουσικήείναι γι’ αυτόν µία επιπλέον γλώσσα. Στο σπίτι του κάνει και ιδιαίτερα, σε Φιλολογικά και Μαθηµατικά. Βελτιώνεικαι τα Αγγλικά του σε φροντιστήριο. Μέχρι πρότινος, προλάβαινε και τιςπροπονήσεις του «Αλµπατρος», κολυµβητικής οµάδας για αρτιµελείς. Σήµερα, του αρέσει να κάνει κι ορθοπεταλιές, µε ειδικό διπλό ποδήλατο, µε βλέποντα συνοδό για οδηγό του. Με αυξηµένη ικανότητα αντίληψης του κλειστούχώρου, καταφέρνει να ισορροπεί όποτεπατινάρει στην άσφαλτο ή και σε παγοδρόµιο! Τον χειµώνα πια, εκδράµει ακόµα και για σκι. Σε χιονοδροµικά, όπου εκπαιδευτής τον µαθαίνει να στέκεται όρθιος µε τα µπατόν του.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Συνταξιούχοι της Εθνικής Τράπεζας και οι δυο γονείς του, ο τυφλός Σωτήρης και ηµερικώς βλέπουσα ΔιονυσίαΚουµτζή, µοχθούν νυχθηµερόν να µη λείψει τίποτα από τον Αργύρη, τον 13χρονο Σεβαστό και τον 7χρονο Χρήστο, τον µοναδικό πλήρως βλέποντα της οικογένειας. Ολοι µαζί τα καταφέρνουν όλα µόνοι τους. Από µαγείρεµα, σκούπισµα, µέχρι τα λοιπά απαραίτητα οικιακά. Η πρακτική δυσκολία τους είναι κάθε φορά που πρέπει να µετακινηθούν έξω οµαδικά. Κατά τ’ άλλα, και ο Αργύρηςκαι οι δικοί του ξέρουν να ζουν, όπως λένε, απόλυτα φυσιολογικά…
ΕΙΠΕ
Οι δυσκολίες που αντιµετωπίζω είναι πολλές, αλλά αυτό µε κάνει να πεισµώνω, να προσπαθώ ακόµη σκληρότερα
ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ
Είχα καταλάβει από πολύ νωρίς πως πρόκειται για παιδί µε ιδιαίτερες ικανότητες.
Αναρωτιέµαι, όµως, τι µέλλον µπορεί να έχει ένα τέτοιο µυαλό στην Ελλάδα;

Aπό www.tanea.gr

Γράφει η Αννα Φραγκουδάκη

# Στο βιβλίο του «Παιδαγωγική της ελευθερίας», ο μεγάλος παιδαγωγός Πάουλο Φρέιρε γράφει (σ. 17 της αγγλικής έκδοσης): «Η περιέργεια με τη μορφή συνεχούς αναρώτησης και στόχο την αποκάλυψη πραγμάτων κρυμμένων, σαν ερώτηση ήδη λεκτικά διατυπωμένη ή σαν σκέψη ακόμα ασαφής, σαν υπόθεση και δοκιμή, είναι εγγενής στο φαινόμενο να είναι κανείς ζωντανός. Δεν υπάρχει δημιουργικότητα χωρίς την περιέργεια που μας κάνει υπομονετικά ανυπόμονους, απέναντι σ΄ έναν κόσμο που δε φτιάξαμε εμείς, για να προσθέσουμε όμως κι εμείς κάτι δικό μας».

Η περιέργεια είναι το θεμελιακό κίνητρο της γνώσης. Βασική αρχή που κοντά ενάμιση αιώνα όλοι οι μεγάλοι παιδαγωγοί υποστήριξαν και οι πιο πολλοί απέδειξαν με θεαματικά αποτελέσματα. Η περιέργεια είναι εκείνη που αποδίδει στη γνώση άμεση χρησιμότητα, τη μετατρέπει από σχολικό καταναγκασμό σε διανοητική περιπέτεια, αναπτύσσει τη δημιουργικότητα, καλλιεργεί την κριτική ικανότητα και οδηγεί στην κριτική σκέψη.

# Τον περασμένο Ιούνιο δημοσιοποιήθηκε από την υπουργό Παιδείας σχέδιο για το «νέο σχολείο», που μεταξύ άλλων έγραφε: «Οι μαθητές και οι μαθήτριες από την απομνημόνευση θα καθοδηγούνται πώς να ψάξουν τις πληροφορίες, πώς να αποφασίσουν ποιες τους είναι χρήσιμες και ποιές όχι, πώς να τις συνθέσουν, πώς να σταθούν κριτικά απέναντί τους. […] Με άλλα λόγια οι μαθητές και οι μαθήτριες μαθαίνουν ΄πώς να μαθαίνουν΄» . Τι απέγιναν αυτές οι προσδοκίες;

# Τι έγιναν οι αλλαγές που ήταν «αναγκαίες», που στηρίζονταν στην αρχή «Πρώτα ο Μαθητής», που θα άρχιζαν από το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο; Τι έγινε η αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων; Το ίδιο επίσημο κείμενο έγραφε επίσης: «Τα Αναλυτικά Προγράμματα […] δεν προκαλούν τον μαθητή και τη μαθήτρια να ερευνήσει, να ανακαλύψει και να οικοδομήσει τη γνώση. Προσφέρουν έτοιμες απαντήσεις για απομνημόνευση. Δεν αφήνουν περιθώρια ούτε στον εκπαιδευτικό ούτε στον μαθητή και τη μαθήτρια να αναπτύξουν ανάπτυξης πρωτοβουλίες. Είναι ανάγκη να αλλάξουμε το σχολείο». Πολύ σωστά.

Και πράγματι «είναι [μεγάλη] ανάγκη να αλλάξουμε το σχολείο». Πότε άραγε θα γίνει αυτό;

Aπό www.tanea.gr

Τα µαθήµατα πληθαίνουν, οι εξετάσεις θυµίζουν µαραθώνιο. Και δεν λείπουν οι γονείς που κόβουν από τα παιδιά τους τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Οι ειδικοί όµως διαφωνούν
Η ώρα είναι 7.30 το βράδυ και ο 13χρονος Ιάσονας έχει µόλις τελειώσει την προπόνησή του στο βόλεϊ µε τον σύλλογο Α.Ε. Γκράβας στο κλειστό γυµναστήριο που βρίσκεται στα όρια Γαλατσίου – Πατησίων. «Αν έµενε σπίτι, τι θα έκανε; Ή θα ήταν στον υπολογιστή ή στην τηλεόραση. ∆εν είναι λοιπόν καλύτερα που βρίσκεται εδώ για να αθληθεί καιναξεδώσει;», λέει στα «ΝΕΑ» ο πατέρας τουΓιάννης Χρήστου καθώς τον περιµένειγια να γυρίσουν σπίτι. Ο Γιάννης Χρήστου όχι µόνο δεν εµπόδισε τα δύο του παιδιά να ασχολούνται µε δραστηριότητες εκτός των σχολικών µαθηµάτων, αλλά τα ενθάρρυνε και τα διευκόλυνε. Ενδεικτικό είναι ότι έψαξε αρκετά για να βρει σπίτι κοντά στις αθλητικές εγκαταστάσεις, µε στόχο η κόρη του αλλά καιο γιος του να έχουν άνετη πρόσβαση σ’ αυτές στον ελεύθερό τους χρόνο.

Η κόρη του κ. Χρήστου είναι σήµερα φοιτήτρια, αλλάη παιδική και εφηβική της ηλικία δεν ήταν σπίτι – σχολείο, σχολείο – σπίτι. «Σε µικρή ηλικία την πήγαινα µπαλέτο. Αργότερα αποφάσισε ότι δεν ήθελε να συνεχίσει και ξεκίνησε κολυµβητήριο». Στη συνέχεια ασχολήθηκε µε το βόλεϊ στον σύλλογο Α.Ε. Γκράβας που έφτιαξαν οι κάτοικοι της περιοχής – ανάµεσά τους και ο Γιάννης Χρήστου –, µε στόχο να δώσουν διέξοδο στα παιδιά τους. Με παρόµοιες αθλητικές δραστηριότητες ασχολείται στον ελεύθερό του χρόνο και ο Ιάσονας.

Ο πατέρας του Ιάσονα είναι της άποψης πως οι γονείς δεν πρέπει να είναι αυστηροί και να απαιτούν από τα παιδιά απόλυτη αφοσίωση στα µαθήµατα και τα φροντιστήρια. Αντίθετα, θεωρεί πως πρέπει να ωθούν τα παιδιά να καταπιάνονται µε εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως είναι ο αθλητισµός, οι τέχνες, το παιχνίδι.

«Θεωρώ ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει ελεύθερο χρόνο. Εµείς ως εργαζόµενοι λέµε κάποια στιγµή “θέλω άδεια για να ξεκουραστώ”. ∆εν χρειάζονται λοιπόν και τα παιδιά λίγο αποφόρτιση από το διάβασµα;», λέει. Το µοντέλο διαπαιδαγώγησης που έχει επιλέξει για τα παιδιά του ο Γιάννης Χρήστου ακολουθεί η συντριπτική πλειονότητα των γονέωνστην Ελλάδα. Αυτό τονίζουν στα «ΝΕΑ» γονείς, εκπαιδευτικοί καιειδικοί.

Τουλάχιστον µέχρι τη Β΄ Λυκείου οι περισσότεροι γονείς επιλέγουν για τα παιδιά τους τον συνδυασµό µαθηµάτων – παιχνιδιού – χόµπι. Αυτό το µήνυµα στέλνουν στους υπόλοιπους γονείς: «Αφήστε τα παιδιά να παίξουν». Υπάρχει ωστόσο µια µικρή µερίδα γονιών που απαιτούν από τα παιδιά τους να είναιπροσηλωµένα µόνο στα µαθήµατά τους. Μάλιστα, τους ζητούν και υψηλές επιδόσεις στο σχολείο και ταυτόχρονα δεν τους επιτρέπουν να έχουν άλλες ασχολίες και ελεύθερο χρόνο. Με την πρακτική τους όµως δεν συµφωνούν οι ειδικοί: προειδοποιούν πως η υπερβολική αυστηρότητα των γονέων εγκυµονεί σοβαρούς κινδύνους για τα παιδιά.

Για όσους αναρωτιούνται πάντως µήπως η… χαλαρότητα που δείχνουν κάποιοι γονείς έχει ως αποτέλεσµα τα παιδιά να παραµελούν τα µαθήµατά τους και να στερούνται γνώσεων, οι γονείς – υπέρµαχοι του «φιλελεύθερου» µοντέλου διαπαιδαγώγησης λένε ότι αυτό δεν συµβαίνει όταν υπάρχει µέτρο και όρια. Ο Γιάννης Χρήστου προσθέτει, µε την εµπειρία τόσο του εκπαιδευτικού – διδάσκει σε επαγγελµατικό λύκειο – όσο και του γονιού – είναι και πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων στο 40ό Γυµνάσιο Αθηνών –, πως ο ιδανικός τρόπος για να αντιµετωπίζουν οι γονείς τα παιδιά από το δηµοτικό έως την εφηβεία και τις λυκειακές τάξεις είναι κάπου στη µέση: ούτεδηλαδή να είναι υπερβολικά χαλαροί ούτε υπερβολικά αυστηροί.

Απαραίτητο θεωρεί τονελεύθερο χρόνο για τα παιδιά και ο ∆ιονύσης Μπουγονικολός. Η κόρη του ασχολείται µε το βόλεϊ στον ελεύθερό της χρόνο. «Παλαιότερα έκανε καράτε για οκτώ χρόνια αλλά και µαθήµατα µουσικής. Η ίδια ταέχει επιλέξει», λέει. Οπως προσθέτει, σίγουρα προέχουν τα µαθήµατα, αλλά «θέλω να ασχολείται µε τον αθλητισµό. Κι αυτό διότι της προσφέρει υγεία, φυσική κατάσταση. Και βέβαια τα παιδιά µαθαίνουν την οµαδικότητα».

Με την άποψη του ∆ιονύση Μπουγονικολού συµφωνεί και ο Ανδρέας Θεολόγου που είναι πρόεδρος της Ενωσης Γονέων και Κηδεµόνων στο 5ο ∆ιαµέρισµα της Αθήνας. «Οχι µόνο επιτρέπω στον γιο µου, µαθητή της Α΄ Γυµνασίου, να έχει ελεύθερο χρόνο και εξωσχολικές δραστηριότητες, τον ενθαρρύνω κιόλας. Ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Πρέπει να εκτονώνεται. Αλλιώς πού θα εκτονώνεται; Σ’ εµένα…», λέει χαριτολογώντας. Οπως συµπληρώνει, «τα παιδιά πρέπει να έχουν χρόνο και για παιχνίδι. Γι’ αυτό θα πρέπει τα σχολεία να µένουν ανοιχτά και τα Σαββατοκύριακα ώστε να προσφέρονται δραστηριότητες στα παιδιά».

«Τα σχολεία πρέπει να µένουν ανοιχτά και τα Σαββατοκύριακα»

Λιγότερος ο ελεύθερος χρόνος στο λύκειο

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΡΙ∆Α των γονέων, οι οποίοι είναι ανεκτικοί απέναντι στα παιδιά τους και τους επιτρέπουν ποικίλες δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο, «µεταµορφώνονται» προς το αυστηρότερο όταν εκείνα φθάσουν στις τελευταίες τάξεις του λυκείου.

Αυτό συµβαίνει διότι τότε τα παιδιά προετοιµάζονται για τις Πανελλαδικές και έχουν πιο φορτωµένο πρόγραµµα. Μοιραία οι γονείς τα πιέζουν περισσότερο να ασχοληθούν µε τα µαθήµατά τους παρά µε εξωσχολικές δραστηριότητες. «Υπάρχουν γονείς που όταν τα παιδιά πάνε στο λύκειο λένε “κοµµένος ο αθλητισµός”. Πιστεύουν πώς µία ώρα προπόνηση ή ένας αγώνας την εβδοµάδα θα κάνει κακό στα παιδιά και στα µαθήµατά τους, ενώ δεν είναι έτσι», λέει ο Γιάννης Χρήστου.

Ενδεικτικά είναι και τα αποτελέσµατα έρευνας που πραγµατοποίησε για την ποιότητα της ζωής µαθητών και εφήβων στην Αθήνα πριν από 3 χρόνια το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως µόλις 3 στα 10 παιδιά στο λύκειο ασχολούνται εκτός σχολείου µε κάποιο σπορ.

Ακόµη µικρότερα είναι τα ποσοστά των παιδιών που παρακολουθούν µαθήµατα χορού και µουσικής. Αντίθετα οι µαθητές γυµνασίου ασχολούνται εκτός σχολείου µε κάποιο άθληµα σε ποσοστό 44,5%. Η υπερβολική αυστηρότητα των γονέων εγκυµονεί σοβαρούς κινδύνους σε παιδιά και εφήβους, λέει στα «ΝΕΑ» ο ψυχίατρος – ψυχολόγος και πρόεδρος της Εταιρείας Ψυχολογικής Ψυχιατρικής Ενηλίκου και Παιδιού Ιωάννης Κούρος. Οπως σηµειώνει, όταν οι γονείς έχουν πολύ αυστηρές επιδιώξεις και απαιτήσεις από τα παιδιά και ταυτόχρονα επιβάλλουν άτεγκτη πειθαρχία γι’ αυτές τις επιδιώξεις υπάρχει κίνδυνος αυτά να εκδηλώσουν σοβαρές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. «Κάποια παιδιά δεν αντέχουν. Είναι πιθανόν να παρουσιάσουν ψυχώσεις, επιθετική συµπεριφορά, διαστροφική δόµηση προσωπικότητας».

Ο ψυχίατρος προσθέτει πως εάν οι γονείς πιέζουν και αποφασίζουν τι επάγγελµα θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους, επίσης θα τα βλάψουν. «Θα γίνουν άτοµα που θα έχουν συνέχεια ένα “ανικανοποίητο”».

Γι’ αυτό ο Ιωάννης Κούρος συµβουλεύει τους γονείς να επιδιώκουν η προσπάθεια απόκτησης γνώσεων και όποιων επαγγελµατικών δεξιοτήτων να συνοδεύεται από µία φυσιολογική καθηµερινότητα. Με τις παρέες, τα πάρτι, τη διασκέδαση και την κοινωνικότητα.

«∆εν επιτρέπω παιχνίδι ή τηλεόραση»

«Πολλοί αναρωτιούνται πώς οι κινέζοι γονείς καταφέρνουν να µεγαλώνουν παιδιά που σηµειώνουν επιτυχίες (…). Πώς πρωτοπορούν στη µουσική. Θα σας πω εγώ διότι το έκανα µε τα παιδιά µου», περιγράφει στην εφηµερίδα «Wall Street Journal» η κινεζικής καταγωγής πανεπιστηµιακός Εϊµι Τσούα, µητέρα δύο κοριτσιών, που έγινε διάσηµη για το βιβλίο µε συµβουλές προς γονείς «Battle hymn of the Tiger Mother» («Υµνος µάχης της Μητέρας Τίγρης»). ∆εν επιτρέπει στις κόρες της: Να δουν τηλεόραση ή να παίξουν παιχνίδια στον υπολογιστή. Να παίξουν σε ένα θεατρικό του σχολείου. Να µην είναι πρώτες στα µαθήµατα. Οπως τονίζει, οι κινέζες µητέρες περνούν 10 φορές περισσότερο χρόνο µαζί µε τα παιδιά τους για τη µελέτη τους σε σύγκριση µε τις µητέρες του δυτικού κόσµου.