Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ & ΤΟΥ DOUGLAS C. ENGELBART

Αγαπητέ Kύριε Έvγκελμπαρτ, ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας να έρθετε στο Στάνφoρvτ. Δυστυχώς η Σχολή των Ηλεκτρολόγων-Μηχανικών είναι μικρή και έχουμε διαλέξει να επικεντρώσουμε, το ενδιαφέρον μας μόνο σε περιοχές που πιστεύουμε ότι έχουν πραγματικές δυνατότητες. Επειδή λοιπόν οι υπολογιστές είναι, χρήσιμοι μόνο για όσους ασχολούνται με επισκευές, δεν μας ενδιαφέρει να εστιάσουμε σε αυτούς. Καλή τύχη κ.λπ. Αυτά το 1951 από τον πρύτανη της σχολής. Και δεν ήταν ο μόνος. Κάτι ανάλογο πίστευε την ίδια εποχή και ο Ντέιβιντ Πάκαρντ της ,γνωστής δυάδας Χιούλετ και Πάκαρντ.

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, στη FaII Joint Computer Conference του Σαν Φρανσίσκο, τελειώνοντας μια επίδειξη 90 λεπτών, η ομάδα των μηχανικών και των κομπιουτεράδων που είχε παρουσιάσει ένα σωρό καταπληκτικά πράγματα, αποθεώθηκε από όσους την παρακολούθησαν, καθώς αυθόρμητα σηκώθηκαν όρθιοι χειροκροτώντας με την καρδιά τους. Η επίδειξη είχε πραγματοποιηθεί με τη βοήθεια ενός ογκωδέστατου υπολογιστή, αλλά με χωρητικότητα μόλις 192 ΚΒ, δικτυωμένου σε απόσταση 40 χιλιομέτρων περίπου από την αίθουσα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ακόμη ότι το «ποντίκι» είναι εφεύρεση της Apple, ότι ο Στιβ Τζομπs το έκλεψε από τη Xerox ή ότι τα Windows γεννήθηκαν στις εγκαταστάσεις της Microsoft. Πολυμέσα, υπερκείμενο, παραθυρικές εφαρμογές και ποντίκι εμφανίστηκαν τότε και μονομιάς σε εκείνη την επίδειξη. Το «μυαλό» της ομάδας ήταν ο τελείως άγνωστος στον περισσότερο κόσμο Ντάγκλας Έvγκελμπαρτ. Ο άνθρωπος που είχε αντίθετη άποψη σχετικά με το μέλλον της ψηφιακής τεχνολογίας και ,των υπολογιστικών μηχανημάτων και στη δεκαετία του '50 πήγε σε κάποιο άλλο ερευνητικό Ινστιτούτο του Στάνφορντ. Έφτιαξε την ομάδα του και άρχισε να ψάχνει τρόπους για να κάνει κομπιούτερ προέκταση όχι του ανθρώπινου σώματος αλλά του ανθρώπινου μυαλού, όπως έλεγε. Ο Ντάγκλας Έvγκελμπαρτ, δουλεύοντας ως τεχνικός στα ραντάρ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έμαθε τη χρησιμότητα του να έχεις ταυτόχρονα συγκεντρωμένες σε διάφορα σημεία της οθόνης όσες πληροφορίες χρειάζεσαι. Το 1964 κατασκευάστηκε το πρώτο ποντίκι από έναν πολύ ικανό συνεργάτη του Έvγκελμπαρτ, τον Μπιλ Ιvγκλιs. Ήταν ξύλινο(!), με δύο κάθετες μεταξύ τους μεταλλικές ρόδες να εξέχουν, και ονομαζόταν «δείκτης προσδιορισμού θέσεως με συντεταγμένες Χ και Υ, σε οθόνη». Μόλις το 1970 κατοχυρώθηκε ως ευρεσιτεχνία, αλλά, κατά τα? έθιμα της εποχής, όποιος χρηματοδοτούσε την έρευνα καρπωνόταν και τα έσοδα από μια εφεύρεση. Μόνο που ούτε η εταιρεία είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε στα χέρια της, και το πούλησε, στην Apple έναντι 40.000 δολαρίων μόνο.

Έτσι, ο Έvγκελμπαρτ δεν κέρδισε ποτέ τίποτε από όσους κράτησαν στο χέρι τους την τόσο χρήσιμη αλλά και τόσο διάσημη συσκευή του. Ελάχιστοι ξέρουν τον εφευρέτη της και ο ίδιος δεν θυμάται καν πότε ακριβώς αποφάσισαν να το λένε «ποντίκι», εξαιτίας του καλωδίου που έφευγε από τη μία άκρη του. Για την ιδέα του η οθόνη να χωρίζεται σε διάφορα παράθυρα ουδέποτε κατοχύρωσε κάποια αναγνώριση, αφού εκείνη την εποχή η αρμόδια επιτροπή δεν παραχωρούσε διπλώματα ευρεσιτεχνίας για ιδέες, όπως ένα πρόγραμμα για υπολογιστικό μηχάνημα. Με άλλα λόγια, τότε δεν μπορούσε κανένας να πατεντάρει το software. Έτσι, σήμερα έχουμε ξεχάσει ότι, ήταν δική του ακόμη και η ιδέα του Hypertext, ενός κειμένου καταχωρισμένου σε ηλεκτρονικά μέσα, στο οποίο έχουμε τη δυνατότητα να ξεκινάμε σε οποιοδήποτε σημείο του, να ακολουθούμε οποιαδήποτε σειρά για την ευνοϊκότερη ανάγνωσή του, να μην έχει πάντα ορισμένη αρχή ή τέλος, όπως γίνεται σήμερα με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ο πατριάρχης του Hypertext, ο Τεντ Νίλσον, πάντως, έχει αναγνωρίσει τη συμβολή του Έvγκελμπαρτ και σε αυτό. Το μεγαλύτερο χρηματικό ποσό που πήρε ποτέ ο Έvγκελμπαρτ για το ποντίκι του ήταν 500.000 δολάρια, μόλις το 1997, από ένα βραβείο του ΜΙΤ, το μεγαλύτερο ποσό παγκοσμίως που δίνεται σε έναν εφευρέτη. Σήμερα είναι πλέον ένας ογδοντάρης που συνεχίζει να κάνει μεγάλα σχέδια για τον κόσμο από τη θέση του Bootstrap lnstitute. Το όνομα του εν λόγω οργανισμού δηλώνει συμβολικά ότι κάποια εταιρεία ή οργάνωση μπορεί να βελτιωθεί από μόνη της, αν αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες της κάνουν την αδύνατη (φυσικά) κίνηση να σηκώσουν τον εαυτό τους τραβώντας προς τα πάνω τα σπιρούνια από τις μπότες τους. Η ιδέα είναι ότι αυξάνοντας τη συλλογική νοημοσύνη της, η ομάδα μπορεί να σηκωθεί πραγματικά πολύ ψηλά…Έτσι, ανάμεσα στα άλλα μεγαλεπήβολα σχέδια του Έvγκελμπαρτ, περιλαμβάνονται η αύξηση της συλλογικής νοημοσύνης σε παγκόσμια κλίμακα μέσω των κομπιουτερικών δικτύων, η συμμετοχή στη γνώση, το μοίρασμα των κόπων και των κινδύνων για την απόκτηση νέων γνώσεων. Πάντως και τίποτε άλλο να μην προσφέρει ο Ένγκελμπαpτ, φαίνεται πως έχει κάνει ήδη αρκετά.

Πηγή: Περιοδικό RAM, το κανονικό άρθρο κυκλοφόρησε με τον τίτλο "Ντάγκλας Ένγκελμπαpτ: Πιάστε το ποντίκι"

Σημείωση: Δυστυχώς δεν έχω κρατήσει στοιχεία όπως τεύχος, έτος και αρθρογράφο. Sorry!!!