Μαμά…

η πρώτη αγκαλιά που μας χώρεσε ολόκληρους. Το πρώτο χέρι που κρατήσαμε όταν φοβηθήκαμε. Η φωνή που μας ηρεμεί, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν δύσκολα. Είναι εκεί στα μικρά και στα μεγάλα· σε ένα φιλί πριν το σχολείο, σε ένα “μπράβο” που μας κάνει να πετάμε, σε ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη και περηφάνια. Οι μαμάδες δεν μετρούν την αγάπη τους. Τη σκορπούν απλόχερα κάθε μέρα, μέσα από αμέτρητες μικρές πράξεις φροντίδας, υπομονής και τρυφερότητας.

Σήμερα, με τις παιδικές καρδιές γεμάτες συναίσθημα, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο “Σ’αγαπώ” σε όλες τις μαμάδες του κόσμου. Γιατί πίσω από κάθε παιδικό χαμόγελο, κρύβεται πάντα μια μαμά που αγαπά αθόρυβα, ακούραστα και αληθινά

Χρόνια πολλά στις πιο ζεστές αγκαλιές του κόσμου!

Στο Νηπιαγωγείο μας, η γιορτή της Μητέρας γέμισε χρώματα, γέλια και…πολλή αγάπη!

Τα παιδιά έβαλαν τα πιο τρυφερά τους συναισθήματα μέσα σε μια κατασκευή-έκπληξη: ένα λουλούδι που δε μαραίνεται ποτέ, γιατί είναι φτιαγμένο από καρδιάς! Χεράκια μικρά, γεμάτα δημιουργία και χαρά, δούλεψαν με ενθουσιασμό για να φτιάξουν αυτά τα μοναδικά γλαστράκια. Ένα λουλούδι για κάθε μαμά, για να της πουν με τον πιο γλυκό τρόπο: ” Σ’ αγαπάω!” Γιατί η μαμά…είναι η πιο ζεστή αγκαλιά, το πιο γλυκό χαμόγελο, το πρώτο τραγούδι της ζωής μας.

Με συγκίνηση, μοιραζόμαστε και ένα όμορφο ποίημα του Γεώργιου Βιζυηνού “Η μητέρα”- αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου:

Πώς να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό,

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω

φιλά να γειάνει την πληγή.

Αυτή, τι πρέπει να αφήσω

και τι να κάμω μ’ οδηγεί.

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Γεώργιος Βιζυηνός, Η μητέρα

«Πώς να πειράξω τη μητέρα
να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα
για το καλό μου προσπαθεί;
Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω
ό,τι ορίζει κι απαιτεί,
αφού στη γη δεν έχω άλλο
κανένα φίλο σαν αυτή;
Αυτή στα στήθη τα γλυκά της
με είχε βρέφος απαλό,
με κάθιζε στα γόνατά της
και μ’ έμαθε να ομιλώ.
Αυτή με τρέφει και με ντύνει
όλο το χρόνο που γυρνά,
και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,
σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.
Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω
φιλά να γειάνει την πληγή.
Αυτή, τι πρέπει να αφήσω
και τι να κάμω μ’οδηγεί.
Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα
να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα
για το καλό μου προσπαθεί;».

Χρόνια Πολλά σε όλες τις μανούλες!