Στο Νηπιαγωγείο μας, η γιορτή της Μητέρας γέμισε χρώματα, γέλια και…πολλή αγάπη!
Τα παιδιά έβαλαν τα πιο τρυφερά τους συναισθήματα μέσα σε μια κατασκευή-έκπληξη: ένα λουλούδι που δε μαραίνεται ποτέ, γιατί είναι φτιαγμένο από καρδιάς! Χεράκια μικρά, γεμάτα δημιουργία και χαρά, δούλεψαν με ενθουσιασμό για να φτιάξουν αυτά τα μοναδικά γλαστράκια. Ένα λουλούδι για κάθε μαμά, για να της πουν με τον πιο γλυκό τρόπο: ” Σ’ αγαπάω!” Γιατί η μαμά…είναι η πιο ζεστή αγκαλιά, το πιο γλυκό χαμόγελο, το πρώτο τραγούδι της ζωής μας.
Με συγκίνηση, μοιραζόμαστε και ένα όμορφο ποίημα του Γεώργιου Βιζυηνού “Η μητέρα”- αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου:
Πώς να πειράξω τη μητέρα
να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα
για το καλό μου προσπαθεί;
Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω
ό,τι ορίζει κι απαιτεί,
αφού στη γη δεν έχω άλλο
κανένα φίλο σαν αυτή;
Αυτή στα στήθη τα γλυκά της
με είχε βρέφος απαλό,
με κάθιζε στα γόνατά της
και μ’ έμαθε να ομιλώ.
Αυτή με τρέφει και με ντύνει
όλο το χρόνο που γυρνά,
και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,
σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.
Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω
φιλά να γειάνει την πληγή.
Αυτή, τι πρέπει να αφήσω
και τι να κάμω μ’ οδηγεί.
Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα
να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα
για το καλό μου προσπαθεί;
