” ‘Ενας γίγαντας…που άνοιξε την καρδιά του”

Στα πλαίσια της ομαλής μετάβασης των νηπίων στο Δημοτικό, πραγματοποιήσαμε μια πολύ όμορφη κοινή δραστηριότητα: παρακολουθήσαμε μαζί με τα παιδιά του Δημοτικού την παράσταση κουκλοθεάτρου ” Ο Εγωιστής Γίγαντας”, βασισμένη στο αγαπημένο παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ.

Η παράσταση, σε επιμέλεια και εμψύχωση της κυρίας Ξηρομερίτη, ταξίδεψε μικρούς και μεγάλους σε έναν μαγικό κήπο…έναν κήπο που για χρόνια ήταν κλειστός, παγωμένος και μοναχικός, μέχρι που η καλοσύνη και η αγάπη των παιδιών ζέσταναν την καρδιά του γίγαντα και τον έκαναν να αλλάξει.

Τα παιδιά παρακολούθησαν με μεγάλο ενδιαφέρον, γέλασαν, προβληματίστηκαν, συγκινήθηκαν. Ήταν μια βιωματική εμπειρία γεμάτη συναισθήματα, που άνοιξε όμορφα τον διάλογο γύρω από την έννοια του μοιράζομαι, του νοιάζομαι και του συγχωρώ. Η κοινή αυτή δράση ενίσχυσε τους δεσμούς ανάμεσα στα παιδιά του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού, δημιουργώντας ένα θετικό κλίμα εξοικείωσης, ασφάλειας και συνεργασίας, στοιχεία απαραίτητα για μια ομαλή και γλυκιά μετάβαση.

IMG 3077 IMG 3078 IMG 3079 IMG 3080 IMG 3081 IMG 3082 IMG 3085 1 IMG 3090 IMG 3094 IMG 3095 IMG 3096

“Για τη μαμά…με αγάπη”

Στο Νηπιαγωγείο μας, η γιορτή της Μητέρας γέμισε χρώματα, γέλια και…πολλή αγάπη!

Τα παιδιά έβαλαν τα πιο τρυφερά τους συναισθήματα μέσα σε μια κατασκευή-έκπληξη: ένα λουλούδι που δε μαραίνεται ποτέ, γιατί είναι φτιαγμένο από καρδιάς! Χεράκια μικρά, γεμάτα δημιουργία και χαρά, δούλεψαν με ενθουσιασμό για να φτιάξουν αυτά τα μοναδικά γλαστράκια. Ένα λουλούδι για κάθε μαμά, για να της πουν με τον πιο γλυκό τρόπο: ” Σ’ αγαπάω!” Γιατί η μαμά…είναι η πιο ζεστή αγκαλιά, το πιο γλυκό χαμόγελο, το πρώτο τραγούδι της ζωής μας.

IMG 3011 IMG 3012

Με συγκίνηση, μοιραζόμαστε και ένα όμορφο ποίημα του Γεώργιου Βιζυηνού “Η μητέρα”- αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου:

Πώς να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό,

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω

φιλά να γειάνει την πληγή.

Αυτή, τι πρέπει να αφήσω

και τι να κάμω μ’ οδηγεί.

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;