Ο νέος χρόνος κατέφτασε και πρώτη του δουλίτσα ηταν να μας γνωρίσει τα παιδιά του μέσα απο την ιστορία της “Κυρά Καλής και της Κυρά Κακής”.. ο γέρο-χρόνος και οι 12 μήνες της όμορφης αυτής ιστορίας, ήταν η αφορμή για την πρώτη ομαδική κατασκευή του 2026.. έτσι… αφού χωρίσαμε το χρόνο σε 4 φέτες, τις εποχές, παίξαμε λεκτικό παιχνίδι με μαντεψιές…
Και κάπου εκεί αποφασίσαμε να χωριστούμε με ομάδες, και κάθε ομάδα να φτιάξει μια εποχή, διαλέγοντας τα αντίστοιχα υλικά..
Έτσι, η άνοιξη με τα λουλούδια της, το καλοκαίρι με την αμμουδιά του,το φθινόπωρο με τα φύλλα του και ο χειμώνας με τα χιόνια του, στόλισαν τον κύκλο των εποχών με τη βοήθεια όλων!
Ο νέος χρόνος, εκτός από τις εποχές του και τους μήνες του,κουβαλάει στην πλάτη του και τους στόχους μας.. δεν υπάρχει χρόνος χωρίς στόχους.. και εννοείται όλοι μικροί μεγάλοι έχουμε έναν στόχο για τη νέα χρονιά.. ένα γλυκό σκιουράκι μέσα από την ιστορία του μας το θύμισε! “Ο στόχος του σκίουρου”, το παραμύθι όπου όλοι οι ήρωες του δάσους περιέγραφαν το στόχο του,εκτός απο τον ίδιο το σκίουρο,ήταν μια καλη ευκαιρία για να θέσουμε κι εμεις τους δικούς μας στόχους.. το σκιουράκι βέβαια, ειχε και αυτο το δικό του στόχο χωρίς να το εχει συνειδητοποιήσει.. και δεν ηταν άλλος, απο το να βοηθάει τα ζώα του δάσους να πραγματοποιουν τους στόχους τους!!
ενας πραγματικός στοχος,ηρθε στην παρεούλα μας, γεμαρος με κύκλους, μεγάλους μεσαίους,μικρους.. αφου τους βάλαμε στη σειρά,τους κολλήσαμε.. έπειτα τα βελάκια-στόχοι στολισαν τον πρωτο κύκλο.. μεχρι να βάλουμε τα δυνατά μας,και σιγά σιγά να φτάσουμε και στο κέντρο!!!
Καθένας έχει το δικό του στόχο φυσικά.. άλλος να πάει στο διάστημα,άλλος να ζωγραφίζει καλύτερα, άλλος να πηγαίνει βόλτες.. και τοσα άλλα!!
Και κάπου εκει, ο πρώτος μήνας του χρόνου, ο μήνας των στόχων, της νεας αρχής και της παγωνιάς, μας έφερε ενα ωραίο τραγούδι για το άσπρο κρύο χιόνι.. και ετσι γνωρίσαμε τη χιονονιφαδα, με τα ωραία κρυσταλλωτα σχήματα της,που έπεσε στο πάτωμα μας και εμεις τη χορέψαμε, την τραγουδήσαμε και την παίξαμε με τα ποδαράκια μας πατώντας τις άκρες της που είχαν πάνω αριθμούς.. δεξιά και αριστερά, έπρεπε να δουμε καλα,να βρουμε τον ίδιο αριθμό και να πατήσουμε πάνω ανοιγοντας τα πόδια.. ηταν πολυ διασκεδαστικο και καθόλου δύσκολο τελικά!
Έφτασαν τα Χριστούγεννα και οπως κάθε χρόνο ξεκινήσαμε πυρετωδώς τις προετοιμασίες.. πρόβες..κατασκευές.. απο όλα είχαμε και φέτος για να προλάβουμε να τα ολοκληρώσουμε στην ωρα τους..!
Ετσι, σηκώσαμε τα μανίκια μας και αρχίσαμε να βαφουμε, να στιλιζουμε και να δοκιμάζουμε διάφορες υφές για την ολοκλήρωση των δημιουργιών μας…
Όλα απο ανακυκλώσιμα υλικά, ολα με φαντασία, μεράκι, αγάπη και πολυ χρυσόσκονη!!!
Ετσι φτιάξαμε μια κάρτα απο φυσαλίδες, ενα ημερολόγιο απο χαρτοκουτα, μια φάτνη απο αυγοθήκη και στολίδια απο αφρό ξυρίσματος!
Μάθαμε για τα έθιμα των Χριστουγέννων, τα παραδοσιακά φαγητά των ημερών, αλλα και τα κάλαντα που λεμε στα χωριά..παιξαμε παιχνιδι με τον πίνακα του Λύτρα “καλαντα” και τα συγκρίναμε με τα δικα μας τα κρητικά που τα ακουσαμε κιολας απο τον Γιώργο Μαγγελάκη ..
Διασκεδάσαμε με τα παιχνίδια που βρηκαμε στο εργαστήρι του Αη Βασιλη…
Επισκεφθηκαμε την κυρία Ανδριάνα στο φούρνο της στο Καψοδάσος και φτιάξαμε μαζί της τα μπισκότα του Αη Βασίλη..
Ενω στο σχολείο φτιάξαμε τα δικα μας μπισκοτόσπιτα!
Κάναμε τη γιορτή μας, προτρέποντας τον Άγιο Βασίλη να κανει δίαιτα!!!
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ….Μπορεί να ειναι ο τελευταίος αλλα ειναι ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου! Οχι άδικα, θεωρείται χουβαρντάς, αφού μας γεμίζει δώρα! Στο σχολείο μας κατέφτασε με ενα καράβι/ημερολόγιο, ενα καλοσυνάτο ημερολόγιο που εκκινησε τους μαθητές μας να εκτελέσουν αποστολές καλοσύνης και χαράς μέχρι τη μερα των Χριστουγέννων! 24 προτροπές για καλές πράξεις με στόχο τη χαρα είτε των παιδιών είτε των γύρω τους…
Η πρώτη βδομάδα πέρασε και ήδη τα παιδιά με τους γονείς τους το χρησιμοποίησαν! Μοιραστηκαν στιγμιότυπα απο τις δράσεις τους μέσω padlet, ετσι ώστε να βλέπουν και οι συμμαθητές τους τα όσα όμορφα κάνουν κάθε μέρα!
Εκτός απο το σπίτι ομως τα παιδιά εχουν ημερολόγιο και στο σχολείο. Το ημερολόγιο-νάνος μας προτρέπει να διαβάσουμε χριστουγεννιάτικα αινίγματα και να βρουμε τη λύση τους! Μέχρι τώρα τα παμε καλά!!
Ο Τσέστερ μας προέτρεψε κι εκείνος να ανοίξουμε τη ντουλάπα του σχολείου μας,που είχε αλλάξει το εσωτερικό της! Ενα σωρό χειμωνιάτικα ρούχα ξεπήδησαν, τα ονοματίσαμε και φυσικά τα βάλαμε με τη φαντασία μας και εννοείται ντυσαμε και τον Τσέστερ με χειμωνιάτικα αξεσουάρ!
Παρέα με τον Τσέστερ, είδαμε σε βίντεο την ιστορία απο το εξαιρετικό βιβλίο “Ξενοδοχείο: Η Χειμερία Νάρκη ” του John Kelly…
Ήρθε ο χειμώνας. Η ώρα για τη Χειμερία Νάρκη είχε φτάσει. Αλλά ο Αρκούδος δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Η σπηλιά του ήταν γεμάτη από μικρά ζώα που είχαν κουλουριαστεί γύρω του, το Ρακούν, ο Κάστορας, το Κουνάβι. Ο Αρκούδος ξεσπά: «Δεν αντέχω να με μεταχειρίζονται σαν ένα γούνινο πάπλωμα». Και παίρνει τη μεγάλη απόφαση: να κάνει κράτηση σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο. Ζητώντας να τον ξυπνήσουν το πρωί της 1ης Μαρτίου, ο Αρκούδος οδηγήθηκε από τον γκρουμ στο τεράστιο δωμάτιό του. «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ», είπε ο Αρκούδος χοροπηδώντας στο κρεβάτι….
Τα ζωάκια ξεπήδησαν απο το παραμύθι και βρέθηκαν σε ενα χειμωνιάτικο τοπίο, εκει όπου και ανήκουν! Εμείς το στολίσαμε λίγο παραπάνω με τη βοήθεια διαφόρων σπόρων, και τους φτιάξαμε τις φωλιές τους..
Επειτα παιξαμε λεκτικο παιχνίδι και με βαση την καρτα- ζωάκι που ειχαμε ,ψαχναμε να βρούμε που ειναι η φωλιά του..επειτα, αφου καναμε την αντιστοίχιση, τα τοποθετούσαμε στις φωλιές τους για να κοιμηθούν μεχρι την άνοιξη!
Φυσικά φτιάξαμε φωλιτσα στην αρκούδα για να κοιμάται όμορφα τωρα το χειμώνα!
Όμως δεν αφησαμε τα ζωακια του παγου παραπονεμένα! Αφού είδαμε στο χάρτη που μένουν, στη συνέχεια τα παίξαμε στη φωτοτράπεζα και τους κάναμε σπιτακια με κομμάτια απο φελιζολ..
Πειραματιστήκαμε με τη σόδα και φτιάξαμε χιόνι στέρεο και ρευστο, τύπου oobleck, για τα πολικα ζωα,και διασκεδάσαμε με τη ψυχή μας !
Κάναμε αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα ανθρώπων με αναπηρία, και σε αυτο μας βοήθησε η ιστορία της Μαρίνας Γιώτη που εχει γράψει ειδικά για το make a wish Ελλάδος..
“ένα αστέρι στην καρδιά ” λοιπόν ειχε ενα μικρο αρκουδάκι που το έψαχνε πολυ καιρό στον ουρανό για να μπορέσει να το χαρίσει στην αγαπημένη του φίλη που ηταν άρρωστη.. δεν ειχε συνειδητοποιήσει πως οταν τελικά τα κατάφερε, η καρδιά του δεν άδειασε..αλλα το αντίθετο, το φως απο το αστέρι της καρδιάς του έγινε ακομα πιο φωτεινό, γιατί μεγάλωσε η δύναμη της αγάπης του και γιατί οταν βοηθάμε, όπως μπορούμε,με ό,τι όπλα και αν εχουμε,νιώθουμε κι εμείς ακομα πιο φωτεινοί, πιο δυνατοί και η χαρα που δίνουμε πολλαπλασιαζεται!!!!
Απο την ιστορία αυτη ξεπήδησαν πολλα αστέρια, που έγιναν οι ευχες μας για τα παιδιά που το εχουν ανάγκη. Με την ελπίδα οτι οι ευχες αυτές, οι δικές μας και των παιδιών που το εχουν ανάγκη, γίνουν πραγματικότητα..
Έτσι γεμίσαμε το δεντράκι των ευχών και φυσικα γίναμε κι εμεις εθελοντές, οπως το αρκουδάκι, αγοράζοντας τα αστεράκια απο το make a wish!
Η ιστορία της Ελισάβετ και της μαμάς της μας θύμισε ξανα οτι εχουμε ολοι αυτο το φως στην καρδιά,αυτη τη λάμψη που ολοένα μεγαλώνει αρκεί να της δώσουμε εμεις τη δύναμη, έστω και με ενα τρόπο μαγικό! Ο καπετάν Αστριός και η ιστορία του στον γαλαξία με τα περίεργα μακαρόνια και το μαγικό ραβδί, προέκυψε απο τα παραμυθοζάρια! Η Ελισάβετ και η μαμα της έγιναν συγγραφείς, και εικονογράφοι και μας χάρισαν αυτη την φανταστική ιστορία σε βιβλίο που τύπωσαν! Ετσι ενα νέο χειροποίητο βιβλίο προστέθηκε στη βιβλιοθήκη μας,και θα αποτελέσει σίγουρα έμπνευση και για τους υπόλοιπους!!!
Και επειδή το φως μας πάει πολύ,δε θα μπορούσαμε και φετος, να μη δώσουμε φως και λάμψη και στο δέντρο μας..ετσι οπως κάθε χρόνο, συγκεντρωθηκαμε στο σχολείο μας,παλιοί και νέοι μαθητές, αγαπημένοι φίλοι, αδέρφια,ξαδέρφια, ολοι μια οικογένεια.. βαλαμε τα δυνατά μας και στολίσαμε το χριστουγεννιάτικο μας δέντρο, βαλαμε το γραμμα του Αη Βασιλη στο γραμματοκιβώτιο και καναμε και τα γενέθλια της Ελένης! Μια γεμάτη βδομάδα εφτασε στο τέλος της .. ευχόμαστε να κυλήσει το ίδιο όμορφα ο μήνας αυτός!!!
Ο Νοέμβριος μας τραγούδησε το ποίημα του και κάπου εκει ακούσαμε για τον γεωργο και τη σκληρή δουλειά του.. αφου σχολιάσαμε τα σποράκια που φυτεύει, επικεντρωθήκαμε στο σιτάρι που φέρνει το αλεύρι… και χάρη σε αυτό απολαμβανουμε και ολα τα υπόλοιπα φαγώσιμα…
Το σπορακι του Eric Carl μας ειπε την ιστορία..και έπειτα μάθαμε και για τη διαδικασία” απο τη σπορά στο αλεύρι”.. είδαμε τα εργαλεία του γεωργού μάθαμε το τραγούδι του και το παιξαμε έξω… κάθε φορά με άλλο αγρότη!ετσι δραματοποιησαμε διασκεδαζοντας το τραγούδι “ο γεωργός πάει στον αγρό”…
Ομως επειδή η πραγματικότητα ειναι οσως πιο προτιμητεα απο τη φαντασία, το χωραφακι του αγρότη με χώμα αληθινό, τρακτέρ λαχανικά και σκιαχτρο ήρθαν στην αυλή μας και ετσι ευχαριστηθηκαμε για άλλη μια φορα το αισθητηριακό παιχνίδι..
Οι πίνακες του Θεόφιλου με θέμα τη σπορά έγιναν παζλ και εμεις τα συνθέσαμε..
Διαβασαμε την ιστορία του σκιαχτρου του φοβέρα και τραγουδήσαμε παρόμοιο τραγούδι..ενω παιξαμε το παραδοσιακό παιχνιδι “καρβελά καρβελά πόσα ψωμιά??”
Το χώμα του γεωργού το λατρέψαμε,και ετσι φτιάξαμε εναν γρασιδα που ελπίζουμε να βγάλει πράσινα μαλλάκια σε λίγες μέρες…
Διαβάσαμε ενα όμορφο βιβλίο που αναφερόταν σε έναν φούρναρη δίπλα στη θάλασσα…
Ενω τελικά ανεβήκαμε μεχρι το Καψοδάσος για να βρουμε τον κύριο Νίκο Μαρκουτσάκη, που ειναι φούρναρης και αυτος και αγαπαει πολυ τη δουλειά του..
Μας έδειξε ενα σωρό αλεύρια, τα εργαλεία του,τον φούρνο του..ενω μας επέτρεψε να παίξουμε στον πάγκο του καιννα φτιάξουμε κι εμείς τα δικα μας καρβέλια..
Ο μήνας αυτός κλείνει με μια μεγάλη βόλτα στο χωριό… όμορφα περάσματα, παλιές εικόνες απο σπίτια και όμορφα λουλούδια μας συντροφευαν αυτο το πρωινό..
Ένα όψει της Παγκόσμιας Ημέρας των δικαιωμάτων των παιδιών, ασχοληθήκαμε και εφαρμόσαμε σχετικό Εργαστήριο Δεξιοτήτων, προσεγγίζοντας το θέμα με τη βοήθεια των αγαπημένων φίλων των παιδιών: των ζώων..
Ετσι, το γαιδουρακι “Ετσιμελέν” ,(απο τη λέξη Ετσι με λένε), μεσα απο την ιστορία που μας διηγήθηκε και το τραγούδι που του άρεσε να παίζει στο ακορντεόν του, μας έμαθε οτι έχουμε ολοι Δικαίωμα στην ταυτότητα και στο όνομα! Μας εξήγησε οτι υπάρχουν παιδιά που αλλάζουν το όνομά τους απο επιλογή (το κανουν πιο μικρό για να είναι πιο εύκολο), ή το αλλάζουν γιατί αλλάζουν οικογένεια, αν κατι άσχημο συμβεί στη ζωή τους και υιοθετηθουν..
Αυτά και αλλα πολλα μας ειπε στην ιστορία του στη φωτοτράπεζα..και εμεις επισης αποφασίσαμε κάνοντας συνέλευση να γράψουμε το όνομά μας στο δέντρο το δικό μας που εχει η τάξη μας και να κολλήσουμε το αγαπημένο μας ζωάκι δίπλα..
Την επόμενη μερα η καμηλοπαρδαλη “Μπορούλι”, (απο τη λεξη μπορώ), μας ειπε με απλα λόγια, γιατί τα απλα λόγια είναι και τα πιο αληθινά, οτι ολα τα μπορεί ακομα και αν βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο.. εχει ταλέντο στο πιάνο και εχει πολλούς φίλους που τη στηρίζουν σε αυτό!
Το ίδιο ισχύει και για τον Αντώνη Τσαπατάκη, τον πρωταθλητή παραολυμπιονικη που μετα απο ατύχημα με τη μηχανή του υποστηρίζεται απο αναπηρικό αμαξίδιο, μα προ πάντων απο αληθινούς φίλους.
Ο Αντώνης αγαπήθηκε πολυ απο τα παιδιά που κάθε μέρα ζητούσαν την παρέα του ακομα και την ωρα του πρωινού..
επειτα νιώσαμε κι εμεις τις δυσκολίες των ανθρώπων με αναπηρίες, βλέποντας και χρησιμοποιώντας αντικείμενα που διευκολύνουν τη ζωή τους..
Καταλάβαμε πόσο δυσκολευονται οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης μεσα απο τα μαύρα γυαλιά, αλλα και πώς καταφέρνουν να διαβάζουν μέσω της μεθοδου Braille, που μας έδειξε η κυρία Ελένη..ετσι δε διστάσαμε να φτιάξουμε το δικό μας αρχικό με αυτη τη μέθοδο
Και φυσικά καταλήξαμε στο ότι ολα μπορούν να τα καταφέρουν και εκείνοι οπως εμάς και έχουν μάλιστα πολλα πολλα ταλέντα! Και φυσικά εχουν Δικαίωμα γιαυτό!
Τέλος, το αρκουδάκι “Σιγουράκι”, (απο τη λέξη σιγουριά),μας θύμισε μεσα απο τη δικιά του ιστορία οτι ολοι εχουν Δικαίωμα στο φαγητό, στα ρούχα και στην οικογένεια… δεν είναι πάντα κατι που εχουν ολοι που θα γεννηθούν..εχουν όμως Δικαίωμα να το διεκδικούν και γιαυτό ειναι απαραίτητο ολοι να ευαισθητοποιουμαστε σε αυτο…
Το αρκουδάκι Σιγουράκι μας έδειξε φωτογραφίες απο παιδιά που δεν εχουν ολα όσα εχουμε εμεις δεδομένα…και εκείνο μεσα απο την ιστορία του μας έμαθε οτι χρειαζόταν φροντίδα σπίτι, φαγητό…
Φτιάξαμε ομαδικά τα πράγματα που εμεις θεωρούμε απαραίτητα να εχει ενα παιδι στη ζωή του… φυσικά αποφασίσαμε μεσα απο τη συνέλευση μας οτι απαραίτητα, πολυ πολυ απαραίτητα, ειναι: η οικογένεια, το φαγητό, τα ρούχα τα βιβλία αλλα και ο ήλιος, το ουράνιο τόξο που φέρνει την ελπίδα, και το αστέρι που κανει πραγματικότητα τις ευχές.. οι ιδέες και οι ζωγραφιές μιλάνε απο μόνες τους!
Έπειτα φέραμε ολοι στο αρκουδάκι Σιγουρακι, πράγματα απο την τάξη μας που θα του ηταν απαραίτητα.. παιχνίδια, πολλα παιχνίδια και χρήματα για να πληρώνει τους γιατρούς και τα φάρμακα του..η το φαγητό του…
Τέλος σε ενα βιβλιαράκι συγκεντρωσαμε ολα τα δικαιώματα και φτιάξαμε το σπιτάκι των δικαιωμάτων που στολίζει την τάξη μας..
Τέλος η κυρία Μπορμπουδάκη, αρχαιολόγος, μας έμαθε παραπάνω πράγματα για τη γη μας και τα φαινόμενα της …ενω μεσα απο πειράματα κάναμε τη δική μας έκρηξη στο ηφαίστειο που δημιουργήσαμε! Δεν είχαμε άδικο που την περιμέναμε τόσο καιρό να μας τα πει! Αξιζε τον κόπο ή αναμονή!
Εδώ πολυτεχνείο εδω πολυτεχνείο φώναζαν οι φοιτητές απο το ραδιοφωνικό σταθμό για να ακουστεί το μήνυμα της εξέγερσης σε όλη τη χώρα..
Κίονες, δύο κυρίες, συνθήματα ψωμί-παιδεία-ελευθερία και τα παγκάκια που καθόμαστε, στήθηκαν στην παρεούλα μας και μας έβαλαν να σκεφτούμε τι σημαίνουν ολα αυτά…
Στο μυαλό μας έγιναν ολα πιο εύκολα όταν τα playmobil μας ειπαν την ιστορία με το δικό τους τρόπο..ο κύριος Παπαδόπουλος λοιπόν με την παρέα του δεν φέρθηκε πολυ καλά στη χώρα μας με τους κανόνες που έβαζε.. κι έτσι μια παρέα γενναίων φοιτητών αποφάσισαν να ξεσηκωθουν στις 17 Νοέμβρη μεσα στη σχολή τους το Πολυτεχνείο.. αστυνομία, τανκς έριξαν την καγκελοπορτα, πολλοί απο τους φοιτητές χάθηκαν κι εμεις σήμερα τους τιμούμε αφήνοντας γαρύφαλλα στο Πολυτεχνείο..
Μια εικόνα μας έκανε να σκεφτούμε τι ειναι αυτο που ένιωθαν οι φοιτητές και όλος ο κόσμος στη χώρα μας την περίοδο εκείνη.. σαν ενα χερι λοιπόν που τους καθοδηγουσε, τους ελεγε τι να σκεφτούν, πως να μιλούν, τι να λένε και πως να συμπεριφέρονται..
Παρομοίασαμε αυτη την περίοδο με το παιχνίδι της μαριονέτας..ετσι παιξαμε με μαριονέτες, τις είδαμε να κάνουν κινήσεις οπως εμείς αποφασίζαμε να τις κουνησουμε, αρα εμείς τις κατευθυναμε οπως εμείς θέλαμε.. θα μας άρεσε εμάς να μας λεει συνέχεια κάποιος πως να μιλάμε, πως να συμπεριφερομαστε και να μας ελέγχει σε όλα?
Το νιώσαμε παίζοντας θεατρικό παιχνίδι κάνοντας τις μαριονέτες και έχοντας το φίλο μας για κουκλοπαίχτη .. βέβαια εδώ τα πράγματα ηταν πιο διασκεδαστικά!
Την επόμενη μέρα γνωρίσαμε έναν διαφορετικό καλλιτέχνη.. μάθαμε οτι υπάρχουν και καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν στους δρόμους, στους τοίχους.. ένας από αυτούς είναι ο Άγγλος καλλιτέχνης Bansky που χρησιμοποιεί μεγαλα στενσιλ και δημιουργεί graffiti σε μεγάλα κτίρια. Έγινε γνωστός για τα έργα του που έχουν θέμα επαναστατικό.. τα είδαμε,τα σχολιάσαμε και φυσικα τα συνδυασαμε με το Πολυτεχνείο..
Με βάση το έργο του με το κοριτσάκι που αφήνει μπαλόνια αγάπης στον αέρα, φτιάξαμε την δική μας αφίσα για το πολυτεχνείο με την τεχνική του κολλάζ..η κυρία Ελένη μας τράβηξε ωραίες φωτογραφίες απο τη μηχανή της ,κόψαμε, κολλήσαμε, κάναμε κι εμεις στενσιλ όπως τον Bansky σε σχήμα καρδιάς και σιγά σιγά τα ενωσαμε κάνοντας το δικό μας μήνυμα για το πολυτεχνείο με τη βοήθεια ενός ποιήματος..
Η ιστορία που είδαμε με την κυρά Δημοκρατία και την κυρά Δικτατορία μας έμαθε νέα συνθήματα οπως “ολοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί” και έτσι ολοι μαζί φτιάξαμε τα φορέματα της κυρας Δημοκρατίας και της κυρας Δικτατορίας σύμφωνα με τα συναισθήματα που νιώσαμε γι αυτές…
Μάθαμε τον αριθμό 4 και παίξαμε με τους κίονες που αφαιρουσαμε απο το Πολυτεχνείο σύμφωνα με το πόσους έριχνε το τανκς…
Μάθαμε το τραγούδι τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο μεσα απο εικονολεξο και το φτιάξαμε στον πίνακα μας έξω
Και οχι μόνο!
Ενω είδαμε την ιστορία με τα παραμυθοζαρια που έφτιαξε η Εμμανουέλα!
Ο μήνας Νοέμβριος ηρθε και μαζί του κουβαλάει τις ελιές που μάζεψε απο τον ελαιώνα.. ηρθε στην τάξη μας και μας έμαθε πώς οι ελιές γίνονται λάδι και πόσο χρήσιμο ειναι για τη ζωή μας…
Μεσα απο εποπτικο υλικό και περιγραφές των παιδιών έγιναν οι εμπειρίες μας γνώση.. συνειδητοποιήσαμε ποσο εχουν αλλάξει τα πράγματα και πώς το επάγγελμα του αγρότη εχει γίνει λίγο πιο ξεκούραστο με τα σύγχρονα μεσα..
Μεσα απο μια ιστορία με τρεις ελίτσες τρεχαντούλες, περάσαμε στον αριθμό 3, ενω η beebot μας επισκέφθηκε για να βάλουμε σε μια τάξη τα στάδια που περνάνε οι ελιές για να γίνουν λάδι στο εργοστάσιο…
Μάθαμε το τραγούδι ντηκι ντηλι το καντήλι με τη βοήθεια καρτελών και πραγματικού καντηλιου…ενώ
Κάναμε πειράματα διαλυτότητας με νερό, ξυδι, ζάχαρη αλάτι και λάδι.. και συνειδητοποιήσαμε οτι το μονο που δεν διαλύεται και δεν γίνεται ενα με το νερο ειναι το λάδι μας…όσες προσπάθειες και αν κάναμε!
Και αφου εξηγήσαμε τοσα για το λάδι δε μπορούσαμε να μην αναφέρουμε πόσο χρήσιμο ειναι και στη θρησκεία μας.. έτσι, και με αφορμή τη βάφτιση της φίλης μας Μαρίας, στήσαμε μια μικρή βάφτιση στην τάξη μας,με παπα, νονα και οικογένεια του μωρού.. βαφτίσαμε το μωρό και του βάλαμε λαδάκι στο σώμα του…
Η Μαρία μας εκτός των άλλων είχε και τα γενέθλια της και ετσι μας κέρασε κιόλας λίγο πριν τη βάφτιση της!
Φτιάξαμε κατασκευούλα με την ελιά απο ανακυκλωσιμα υλικά…
Και τέλος καλέσαμε το πυροσβεστικό κλιμάκιο της Ανώπολης για να μας επισκεφθεί και να μας μιλησει για το επάγγελμα του Πυροσβέστη στα πλαίσια της θεματικής μας της προηγούμενης βδομάδας!
Ακόμα πιο γεμάτοι λοιπόν απο γνώσεις καλωσορίζουμε το μήνα Νοέμβριο και ανυπομονούμε να δουμε τι αλλο μας επιφυλάσσει!
Αυτή τη βδομάδα ασχοληθήκαμε με το επάγγελμα του πυροσβέστη και τα επαγγέλματα που σχετίζονται με την προστασία μας και την φροντίδα του εαυτού μας…
Μάθαμε πολυ σημαντικούς αριθμούς που πρέπει να καλούμε σε περίπτωση που συμβεί φωτιά,σεισμός, κατι άσχημο στον τόπο μας ή το συνάνθρωπό μας…. το 199,το 100 και το 166 ειναι οι αριθμοί πρώτης ανάγκης όμως αν δεν τους θυμόμαστε είπαμε οτι μπορούμε να καλούμε το 112!
Ο πυροσβέστης λοιπόν με το όχημα του θα μας βοηθήσει και σε περίπτωση φωτιάς αλλα και σε περίπτωση σεισμού.. τι ειναι όμως ο σεισμός? Μεσα απο βίντεο και εικόνες είδαμε τι συμβαίνει στο εσωτερικό της γης, και παιξαμε παιχνίδια με αυγά και πλαστελίνη .. οπως αυτα λοιπόν, ετσι και η γη εχει στρώματα μεσα της,οπως πυρήνας, μανδύας και φλοιός.. και οπως το αυγό σπάει απέξω, ετσι και ο φλοιός κάνει ρωγμές οταν γίνεται σεισμός..
Η γη που φτιάξαμε απο πλαστελίνη μας βοήθησε καλύτερα στην κατανόηση, καθώς κάθε χρώμα αντιστοιχουσε σε ενα στρώμα της..
Στην ουσία αυτο που συμβαίνει ειναι οτι οι πλάκες της είτε τριβονται, είτε απομακρύνονται είτε συγκρούονται και ετσι προκαλείται ο σεισμός.. αυτοσχέδιες πλάκες και παιχνίδια playmobil μας έκαναν να το κατανοήσουμε καλύτερα…
Τι κάνουμε όμως σε περίπτωση σεισμού? Μάθαμε μεσα απι εικόνες τη σωστή συμπεριφορά, είδαμε το βαλιτσάκι του σεισμού και τι περιέχει, και κάναμε την πρώτη μας άσκηση για φέτος!
Ηρθε και φέτος η στιγμή να γιορτάσουμε την εθνική μας επέτειο.. οπως κάθε χρόνο αφου μιλήσαμε για τα γεγονότα, αναλύσαμε τη λεξη ΌΧΙ και το συμβολισμό της στη στάση των Ευζώνων μας ,ενω αναλύσαμε και το συμβολισμό των χρωματων της σημαίας μας..
Ολοι μαζί βάψαμε και φτιάξαμε μια μεγάλη σημαία απο ανακυκλώσιμο υλικό…
Ενώ ένα ψυχοκινητικο παιχνίδι με σημαίες και άλλων χωρών μας περίμενε, που ηταν μισές κι εμεις τις κάναμε ολόκληρες!
Η δική μας σημαία φτιάχτηκε απλα απο γαλάζιες και μπλε γραμμουλες , με τον εαυτό μας μεσα να φωνάζει τη λέξη ΌΧΙ…
Ο Διονύσιος Σολωμός ηρθε στην παρεα μας να μας πει τον εθνικό ύμνο που εγραψε . Ειναι φτιαγμένος απο τα χεράκια του συμμαθητή μας Γιάννη και μένει αναλλοίωτος στο χρόνο οπως και ο ύμνος που δημιούργησε για την Ελλάδα μας..
Ετοιμάσαμε και την πρόσκληση για τη γιορτή μας και αυτο που μένει ειναι να ξεφυλλισουμε το ημερολόγιο ενός μουλαριού του 1940..
Ενω παράλληλα ξεκινήσαμε τη δανειστική μας βιβλιοθήκη, και ο καθένας πήρε το αγαπημένο του παραμύθι μεσα στην υπέροχη τσαντα που μας έφτιαξε η μαμα της Ελένης μας!
Η μερα της γιορτής μας εφτασε και το ημερολόγιο του μουλαριού μας διηγήθηκε στιγμιότυπα απο τη ζωή του πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940.. αν και δε μιλούσε γιατί δεν ειναι άνθρωπος, τα παιδιά απέδωσαν όσα ήθελε εκείνο να μας πει..
Ειχε αφεντικό που το φροντιζε και το δωσε δώρο στην κόρη του τη Λενιω που παντρευοταν ενα παλληκάρι.. οι ετοιμασίες του γάμου πολλές, και εκείνο ηταν υπεύθυνο να μεταφέρει τα προικιά..
Ο γάμος έγινε, η Λενιω παντρεύτηκε το παλληκάρι και το μουλάρι έκανε όσα έπρεπε…
Ομως εκει που μιλούσαμε για χαρές, το μουλάρι έπρεπε να αλλάξει ρόλο… εκει που χαιρόταν ολοι για αυτο το γάμο,ξαφνικά ξέσπασε ο πόλεμος.. το παλληκάρι έπρεπε να τον πάρει μαζί του στον πόλεμο. Να του φορτώσει στη ράχη του οχι προικιά, μα όπλα και πολεμοφοδια. Δεν του άρεσε η ιδέα,όμως ποιος αρνείται την ελευθερία..?
….”πατρίδα πατρίδα ολα τα παιδιά σου,
στα σύνορα πεθαίνουν για την ελευθεριά σου…”
Και όπως κάθε χρόνο ο παπα Σπύρος μας συνόδευσε στην μικρή μας παρέλαση μεχρι το ηρώο για την απόδοση τιμής στους ήρωες του τόπου μας..
Το φθινόπωρο έφτασε και μας έφερε τους θησαυρούς του σε ενα κουτί!! Βάζαμε το χεράκι μας, παρατηρούσαμε και βάζαμε στη βαλίτσα μας το καθετί στη σωστή θέση.. ετσι φύλλα, καρποί και φρούτα μας γέμισαν φθινοπωρινές εικόνες..
Ομως τι καλύτερο απο το να νιώσουμε το φθινόπωρο με τις αισθήσεις μας ! Παίξαμε λοιπόν αισθητηριακά παιχνίδια στην αυλή μας.. νιώσαμε τα στοιχεία του φθινοπώρου με τα ποδαράκια μας…
…ενω με τα χέρια μας φτιάξαμε ενα περίεργο τσάι βάζοντας φυλλα,καρύδια,ρόδια, κανέλα και αλλα καλούδια της υπέροχης φύσης . Ανακατεψαμε,Μυρίσαμε, γεμίσαμε,αδειασαμε,είδαμε τα χρώματα να αλλάζουν στο υγρό στοιχείο και γενικά το διασκεδάσαμε!
Φτιαξαμε ενα ομορφο μανιτάρι απο φυσικά και ανακυκλώσιμα υλικά και παιξαμε σχετικά παιχνίδια με τα φρούτα του φθινοπώρου!
Τέλος πειραματιστήκαμε με τα χρώματα, το ξυδι και τη σόδα και κάναμε ενα φθινοπωρινό δέντρο με χρώματα που έβγαζαν αφρούς!
Το φθινόπωρο όμως μας φέρνει εκτός απο τα χρώματα του και ιστορία.. ετσι ο πίνακας του Αλεξανδρακη μας έφερε μια μικρή γεύση απο την εικόνα του πολέμου. Τη σχολιάσαμε.. και στοιχεία του πίνακα μας έφεραν πιο κοντά στην ιστορία..
Έτσι ξεπήδησαν απο τον πίνακα η βαλίτσα του στρατιωτη και το μουλάρι του.. ανοίξαμε τη βαλίτσα, είδαμε ενα σωρό πράγματα που χρειάζονται στο στρατιωτη, οπως κιάλια, παγούρι,εικόνα για να τον προστατεύει απο τους εχθρούς..κάλτσες, κασκόλ και μαξιλάρι που του επέλεξαν η γυναίκα του και η μάνα του.. αλλα και ενα ημερολόγιο.. το ημερολόγιο του μουλαριού, που ειχε γραμμένες τις δικές του σκέψεις και εικόνες από εκείνη την εποχή…
Την επόμενη μέρα, ο χάρτης της Ελλάδας, διάφορα αλλα στρατιωτάκια, άλλα χακί και αλλα μπεζ, μας ειπαν την ιστορία του μεγάλου Όχι και ετσι καταλάβαμε περισσότερα για τα γεγονότα του 1940 και τις χώρες που τα προκάλεσαν…
Φτιάξαμε τη λεξη του οχι και τη σημαία μας , ενω κάναμε κατασκευή συνδυάζοντας και τα δύο..
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
