Την προηγούμενη βδομάδα, βγάλαμε από τα παράθυρά μας τις χιονονιφάδες που είχαν φτιάξει τα παιδιά, για να αλλάξουμε διακόσμηση. Δεν ήθελα να τους τις δώσω να τις πάρουν στο σπίτι σκόρπιες, γιατί το πιθανότερο είναι πως δε θα έφταναν καν εκεί χωρίς απώλειες και το δεύτερο πιθανότερο πως, όσες έφταναν σώες, δε θα επιζούσαν για πολύ… Θα ήταν κρίμα, γιατί είχαν κάνει τόσο κόπο, αλλά και τόση χαρά με το αποτέλεσμα της δουλειάς τους.
Τους έδωσα, λοιπόν, από μία λωρίδα χαρτιού του μέτρου, ανάλογη με το πόσες χιονονιφάδες είχαν φτιάξει, ένα χοντρό πινέλο και τις νερομπογιές τους. Τους έδωσα την οδηγία να γεμίσουν το χαρτί με ψυχρά χρώματα (και λίγο φούξια, για να το γλυκάνουμε λίγο), όπως τους αρέσει.

Όταν η εργασία τους στέγνωσε, τους κόλλησα τις χιονονιφάδες τους.

Μιλώντας για την αμυγδαλιά, έδειξα στα παιδιά πίνακες Ιαπώνων ζωγράφων, που απεικονίζουν ανθισμένα δέντρα, όπως αυτός:

Έπειτα, κάθε παιδί πήρε ένα μακρόστενο άσπρο Canson και ένα καλαμάκι. Στόχος ήταν να κάνουν κλαδιά από αμυγδαλιές που φαίνονται από ένα στενό παράθυρο. Εγώ τους έβαζα λίγη μαύρη αραιωμένη μπογιά και τα παιδιά φυσούσαν, ώσπου η μπογιά να διακλαδιστεί και να σχηματίσει κλαδιά. Η διαδικασία αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη για τα νήπια, γιατί απαιτεί πολύ καλό οπτικοκινητικό συντονισμό, έλεγχο της αναπνοής, αλλά και ολόκληρου του σώματός τους. Στην αρχή, οι προσπάθειές τους απέβαιναν άκαρπες, ενώ φυσούσαν άσκοπα. Σιγά-σιγά, κατάλαβαν ποια στάση πρέπει να έχει το σώμα τους, πόσο δυνατά πρέπει να φυσούν και πότε, πόσο πρέπει να σφίγγουν τα χείλη τους, ώστε να μη βγαίνει αέρας παρά μόνο μέσα από το καλαμάκι, πώς να κρατούν το καλαμάκι. Με την πρώτη επιτυχία αναθάρρησαν και μετά δεν ήθελαν να σταματήσουν!

Όταν τα κλαδιά στέγνωσαν, πρόσθεσαν τα λουλούδια, κάνοντας κουκκίδες με πινέλο και ροζ μπογιά.

Τους κόλλησα το έργο τους σε μαύρο Canson, ώστε να έχει κορνίζα και να αναδεικνύεται περισσότερο.