Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1992, ανακήρυξε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, δίνοντας την ευκαιρία κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία.

Σε προηγούμενη δραστηριότητα με αφορμή τα δικαιώματα των παιδιών είχαμε παρακολουθήσει το βιβλίο Η Αργυρώ γελάει

το οποίο αναφέρεται στη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη δύναμη του χαμόγελου. Μέσα από την ιστορία της Αργυρώς, παρουσιάζεται ένα παιδί που μπορεί να είναι «διαφορετικό» από τα άλλα (στον τρόπο που σκέφτεται, συμπεριφέρεται ή επικοινωνεί), αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο ικανό να χαίρεται, να αγαπά και να ανήκει. Το γέλιο της Αργυρώς λειτουργεί συμβολικά: δείχνει αισιοδοξία, εσωτερική δύναμη και αντίσταση σε στερεότυπα ή αρνητικές συμπεριφορές γύρω της.

Στα παιδιά δόθηκε για ακόμα μια φορά η δυνατότητα να μιλήσουν για όλα όσα μπορούσε να κάνει η Αργυρώ παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε (νοητική αναπηρία). Παράλληλα, είδαμε και άλλες εικόνες παιδιών αλλά και ενηλίκων με άλλου τύπου δυσκολίες, οι οποίοι ωστόσο έχουν βρει τον τρόπο να αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα με τον δικό τους τρόπο, χωρίς να στερούνται όλα όσα πολλές φορές θεωρούμε δεδομένα. Ενδεικτικά:

Παρακολουθήσαμε το τραγούδι Να αγαπάς | Νοηματική Γλώσσα στη νοηματική γλώσσα, καθώς επίσης είδαμε τη γραφή Braille, την οποία χρησιμοποιούν τα άτομα χωρίς όραση, την οποία μάλιστα συναντάμε στη καθημερινή μας ζωή σε διάφορα προϊόντα (γάλα, φάρμακα, νερό κλπ) χωρίς να το γνωρίζουμε.

Στη συνέχεια είδαμε και το σύμβολο των ΑΜΕΑ, μιλήσαμε για το τι σημαίνουν τα αρχικά γράμματα, αλλά και για το τι θα πρέπει να κάνουμε ή να μην κάνουμε, κάθε φορά που βλέπουμε το αντίστοιχο σύμβολο σεβόμενοι τα άτομα αυτά.

Έπειτα, θέλοντας να μπούμε και εμείς στη δική τους θέση και να αντιληφθούμε το μέγεθος των δυσκολιών που με τόση αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν παίξαμε κάποια βιωματικά παιχνίδια.

Το πρώτο παιχνίδι ήταν η ζωγραφική με το στόμα. Βλέποντας έργα εξαιρετικών ζωγράφων τόσο με το στόμα, όσο και με το πόδι, τα παιδιά σκέφτηκαν πως θα μπορούσαν και τα ίδια να το καταφέρουν. Πράγματι ανά δύο στο καβαλέτο της τάξης, χρησιμοποιώντας τα πινέλα με το στόμα το κάθε παιδί προσπάθησε να φτιάξει τη δική του ζωγραφιά. Τελικά δεν ήταν τόσο εύκολο όσο φαινόταν.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν κάπως έτσι…

Το δεύτερο παιχνίδι αφορούσε τα δεμένα μάτια. Το κάθε παιδί με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού έπρεπε να βρει τον δρόμο να βγει από την παρεούλα, φυσικά χωρίς βοήθεια. Μπορεί να σκοντάψαμε μερικές φορές, η διαδρομή ωστόσο ήταν μικρή και κάπως τα καταφέραμε!

Τέλος, γνωρίσαμε το αλφάβητο της νοηματικής γλώσσας και ο κάθε μαθητής θέλησε να μας παρουσιάσει το αρχικό γράμμα του ονόματος του.