Η 12η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού εορτάστηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2025 με το σύνθημα “Κινούμαι, Ενεργώ, Δημιουργώ”, προάγοντας τη φυσική αγωγή και την κοινωνική συμμετοχή των μαθητών.

Με αφορμή την ημέρα και στο πλαίσιο του σχεδίου δράσης για τη μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό σχολείο, αποφασίσαμε να συμμετέχουμε σε από κοινού αθλητικές δράσεις με το δημοτικό σχολείο. Παρότι οι καιρικές συνθήκες δεν μας ευνόησαν για περαιτέρω δραστηριότητες στον αύλειο χώρο, εντούτοις η ημέρα κύλησε πολύ όμορφα. Οι μαθητές μετά την πρωινή προσέλευση ετοιμάστηκαν για την πρωινή πεζοπορία. Στο δρόμο για το δημοτικό οι μαθητές μας έκαναν μια ωραία ξενάγηση στο χωριό, παρατηρήσαμε το περιβάλλοντα χώρο με τα χρώματα που έχουν αυτή την εποχή τα δέντρα συνθέτοντας ένα όμορφο φθινοπωρινό τοπίο.

Η άφιξη στο δημοτικό ήταν λίγο περίεργη. Τα μεγαλύτερα παιδιά αγκάλιασαν αμέσως το νηπιαγωγείο, το οποίο ωστόσο για κάμποση ώρα ένιωθε λίγο αμήχανα στη θέα του “μεγάλου” σχολείο με τα πολλά παιδιά και τους εκπαιδευτικούς. Εξαίρεση αποτελούσαν τα παιδιά που είχαν μεγαλύτερα αδέρφια στο δημοτικό σχολείο.

Αρχικά, παρακολουθήσαμε και παίξαμε ένα μουσικοκινητικό παιχνίδι:

Στα σπορ, λέμε ΝΑΙ/we say yes to sports/τραγούδι μουσικοκινητικής-ψυχοκινητικής αγωγής

Έπειτα, απολαύσαμε το πρωινό μας γεύμα προτού ξεκινήσουν οι αθλητικές δραστηριότητες. Πρώτα ξεκινήσαμε με την σκυταλοδρομία. Δημοτικό και νηπιαγωγείο μοιράστηκα σε δύο ίσες ομάδες και το παιχνίδι ξεκίνησε.

Σειρά είχε το παιχνίδι με τις μπάλες.

Στη συνέχεια, κάναμε ένα μικρό διάλλειμα ζωγραφίζοντας ένα από τα αγαπημένα μας αθλήματα. Το κάθε παιδί διάλεξε όποιο του άρεσε περισσότερο.

Αργότερα, τα παιδιά της τρίτης τάξης του δημοτικού, μας οδήγησαν στην τάξη τους όπου εκεί είχαν τη δικιά τους γωνιά οικοδομικού υλικοί με την οποία τα παιδιά του νηπιαγωγείου ενθουσιάστηκαν. Δημοτικό και νηπιαγωγείο ξεκίνησαν μια ομαδική κατασκευή.

Στο τέλος της ημέρας το σύνθημα ήταν ένα:

Κοιτώντας ο ένας τον άλλο αναρωτηθήκαμε πόσο πολύ μοιάζουμε ή διαφέρουμε τελικά μεταξύ μας; Στη συνέχεια, παρατηρώντας τον εαυτό μας στο καθρέφτη είδαμε ο καθένας τα δικά του χαρακτηριστικά και τα περιγράψαμε. Έχουμε τελικά αρκετά κοινά μεταξύ μας, αλλά και πολλά διαφορές. Παίζοντας λοιπόν το παιχνίδι καθρέφτη καθρεφτάκι μου ξεκινήσαμε να καταγράφουμε τι κοινό έχουμε;

Έπειτα, παρατηρώντας διάφορα πορτραίτα ζωγράφων συζητήσαμε σχετικά με το τι είναι το πορτραίτο. Έτσι, αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε τα πορτραίτα του προσώπου μας χρησιμοποιώντας τα τάμπλετ του σχολείου και το λογισμικό tuxpaint, αφού προηγουμένως εξηγήσαμε τα βασικά εργαλεία χρήσης αυτού. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν.

Τα πορτραίτα μας

Τέλος, επειδή μας άρεσε το παιχνίδι με τον καθρέφτη αποφασίσαμε να φτιάξουμε τους δικούς μας καθρέπτες και να παίζουμε. Κόψαμε οβάλ σχήματος σκληρό χαρτόνι στο αγαπημένο χρώμα των παιδιών, κολλήσαμε ασημί χαρτόνι που καθρεφτίζει και το διακοσμήσαμε με διάφορα αυτοκόλλητα και στρας που επιθυμούσε το κάθε παιδί. Τι διασκεδαστική δουλειά. Οι μαγικοί καθρέφτες ήταν έτοιμοι!

Πρόκειται για  μια  ωραία  ιστορία της   Χριστίνας Κωνσταντουδάκη, για την ανασφάλεια που οδηγεί στο  φόβο  και την εσωστρέφεια.  Μιλάει για  τα μεταβατικά αντικείμενα που βοηθούν  τα μικρά παιδιά  να αντιμετωπίσουν  αυτήν την ανασφάλεια,  όταν βρεθούν σε ένα  νέο  περιβάλλον.

Αφού διαβάσαμε το βιβλίο συζητήσαμε “για τον φόβο που ένιωσε ο Σταύρος στο νέο περιβάλλον του σχολείου, τι ήταν αυτό που τον έκανε  να νιώθει ασφαλής; Με ποιον τρόπο ξεπέρασε το φόβο του;” Άραγε τα παιδιά πως νιώθουν όταν έρχονται σχολείο;

Έπειτα, με αφορμή το βιβλίο ζητήθηκε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν τον εαυτό τους και τη δική τους κουβέρτα όπως ακριβώς και το εξώφυλλο.

Στη συνέχεια, συζητήσαμε  “Τι είναι αυτό που τους κάνει να νιώθουν ασφάλεια;” Τα περισσότερα παιδιά φυσικά αναφέρθηκαν σε αγαπημένα τους αντικείμενα/παιχνίδια. Γι’ αυτό και είπαμε να φέρει ο καθένας την επόμενη ημέρα αυτό που αγαπούσε περισσότερο και να μας το παρουσιάσει, θέλοντας έτσι να γνωρίσουμε καλύτερα και ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Πράγματι, την επόμενη ημέρα τα παιδιά έφεραν τα αγαπημένα τους αντικείμενα, τα οποία μας παρουσίασαν στην ολομέλεια λέγοντας δύο πράγματα γι αυτά: “γιατί επέλεξαν αυτό το αντικείμενο; ποιος τους το πήρε; τι τους κάνει να νιώθουν όταν είναι με αυτό;”

Τέλος, ζωγραφίσαμε έναν τεράστιο ήλιο στις ακτίνες του οποίου το κάθε παιδί ζωγράφισε το δικό του αγαπημένο αντικείμενο που τον κάνει να νιώθει ασφαλής. Αυτή ήταν μια εργασία που θα κοσμούσε τον τοίχο της τάξης μας, προκειμένου τα αγαπημένα μας αυτά αντικείμενα να μας προσφέρουν συντροφιά και την αίσθηση της ασφάλειας καθόλη τη σχολική χρονιά.

Στις 22 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο! Ευκαιρία για συζήτηση και προβληματισμό! Γιατί αλήθεια καθιερώθηκε από τη στιγμή που το αυτοκίνητο προσφέρει τόσα πολλά στον άνθρωπο; Χάρη στο αυτοκίνητο μπορούν να πάνε οι μεγάλοι γρηγορότερα στη δουλειά τους , μπορούν να κουβαλήσουν τα ψώνια τους από το σούπερ μάρκετ , μπορούν να πάνε διακοπές , ταξίδια , στο σχολείο κλπ

Ας σκεφτούμε όμως και την αρνητική χρήση του αυτοκινήτου , το οποίο μολύνει τον αέρα που αναπνέουμε , προκαλεί ηχορύπανση με τη διαρκή κίνηση στους αυτοκινητόδρομους , τα κορναρίσματα και τις φωνές.

Αν δεν υπήρχαν ωστόσο τα αυτοκίνητα με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να μετακινηθούμε; Τα παιδιά έδωσαν πολλές απαντήσεις:” μηχανές, ηλεκτρικά πατίνια, λεωφορεία, μετρό κλπ” 

Γιατί οι άνθρωποι αποφάσισαν να καθιερώσουν μια ημέρα όπου τα αυτοκίνητα θα είναι σταματημένα;

Πως να είναι άραγε μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα; ή αντίστοιχα μια μεγάλη πόλη γεμάτη αυτοκίνητα και κίνηση στους δρόμους; Αρχικά, αποφασίσαμε να μιμηθούμε όλοι τα αυτοκίνητα και να υποθέσουμε πως είμαστε όλοι μέσα στο δικό μας αμάξι στο δρόμο της πόλης. “Πω Πω φασαρία, κορναρίσματα!” Έπειτα, αναρωτηθήκαμε πως θα ήταν μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα;. τι ήχους θα ακούγαμε; Με αφορμή αυτο χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα θα ζωγράφιζε μια πόλη γεμάτη αυτοκίνητα φασαρία και ρύπους πολλούς από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων. Φυσικά θα ήταν μια πόλη δυστυχισμένη γι’ αυτό και τα παιδιά αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν μόνο σκούρα χρώματα. Στην άλλη πλευρά βρίσκονταν η χαρούμενη πόλη, στην οποία δεν υπάρχουν τα αυτοκίνητα, γι αυτό και είναι χαρούμενη, με όμορφα φανταχτερά χρώματα.