Είναι άραγε σημαντικοί οι κανόνες; Μπορούν όλα να κυλήσουν ομαλά αν δεν υπήρχαν οι κανόνες; Αυτό ήταν κάτι που μας προβλημάτισε εκείνη την ημέρα με αφορμή ένα περιστατικό που συνέβη μέσα στην τάξη. Αφού λοιπόν, συζητήσαμε και καταλήξαμε για το πόσο σημαντικό είναι να έχουμε κανόνες αρχικά, για την ασφάλεια μας και έπειτα για να περνάμε όλοι καλά, αποφασίσαμε να ορίσουμε μόνοι μας και να καταγράψουμε ποιους κανόνες θέλουμε να έχουμε στην τάξη μας. Κάθε παιδί λέει την δική του ιδέα και η νηπιαγωγός καταγράφει. Η ιδεοθύελλα ολοκληρώθηκε.

Επειδή, όλα όσα είπαν τα παιδιά ήταν πάρα πολλά, είπαμε να προχωρήσουμε σε ψηφοφορία επιλέγοντας τους οκτώ ποιο σημαντικούς κανόνες με τους οποίους συμφωνούμε όλοι. κάθε παιδί λοιπόν επέλεξε αυτούς που θεωρούσε πιο σημαντικούς. Όταν ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία σειρά είχε η καταμέτρηση. Η νηπιαγωγός μαζί με τα παιδιά συνοψίζουν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας. πόσες ψήφους συγκέντρωσε ο κάθε κανόνας; καταγράφουμε τους αριθμούς!

Τις τελικές αποφάσεις αποτυπώνουν πάνω σε φθινοπωρινά φύλλα. Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες των δύο ατόμων (νήπιο-προνήπιο) αποτυπώνοντας δύο από τους επικρατέστερους οκτώ κανόνες.

Έπειτα, ενοποιούμε κανόνες με κείμενα, τα οποία έγραψαν τα μεγάλα νήπια, δεδομένου ότι είναι εξοικειωμένα με τη γραφή, ενώ τα μικρότερα ανέλαβαν το καλλιτεχνικό κομμάτι της αφίσας.

Αρχικά, κόλλησαν τα φθινοπωρινά φύλλα-κανόνες, έπειτα, σχεδίασαν τις παλάμες τους, τις έκοψαν και έγραψαν επάνω το όνομά τους, ως ένδειξη συμφωνίας με το συμβόλαιο των κανόνων, δημιουργώντας τα αγκάθια ενός σκατζόχοιρου. Τα μικρότερα παιδιά, ζωγράφισαν τον ουρανό, τον ήλιο, το δέντρο και το ουράνιο τόξο!

Τέλος, βάλαμε και τον τίτλο: “οι κανόνες της τάξης μας”

Τα παιδιά ήρθαν στο σχολείο με τη σφυρίχτρα τους που έλαβαν από το δωράκι της πρώτης ημέρας ανυπομονώντας γι’  αυτό το  “μαγικό”  που θα συμβεί, “αρκεί τρεις φορές να σφυρίξεις για να με αποκαλύψεις“. Έτσι, το πρωί μόλις καθίσαμε στην παρεούλα βρήκαμε ένα παράξενο κουτί με ένα γράμμα δεμένο επάνω. Τα παιδιά τότε άρχισαν να κάνουν εικασίες για το ποιος μας έστειλε αυτό του κουτί. Ανοίξαμε λοιπόν το γράμμα το μυστήριο για να λύσουμε.

Ωστόσο, το μυστήριο παρέμεινε άλυτο. Στο γράμμα έγραφε πως κάποιος θέλει να έρθει στο σχολείο μας, να μας συναντήσει, φίλους να μας κάνει, αλλά δεν αποκάλυψε ποιος ήταν. Η λύση ήταν να παίξουμε το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού. Ανοίγοντας το κουτί μια μεγάλη πατούσα μας περίμενε. Τότε τα παιδιά πως πρόκειται για κάποιο ζώο και άρχισαν να κάνουν τις δικές τους υποθέσεις: “γάτα, σκύλος, αρκούδα κλπ“

Κάπως έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι. Οι πατούσες μας οδηγούσαν σε διάφορες γωνιές και χώρους της τάξης, από την βιβλιοθήκη μέχρι την κουζίνα και τις τουαλέτες. Σε κάθε σταθμό κρυβόταν και ένα στοιχείο. Επιπλέον, διασχίζοντας και εξερευνώντας ουσιαστικά όλο το σχολείο μας δόθηκε η δυνατότητα να εξοικειωθούμε με το χώρο και να μάθουμε τον τρόπο χρήσης του κάθε χώρου-γωνιά.

Στο τελευταίο μάλιστα στοιχείο έγραφε: “για να με δεις και να σε δω πρέπει να ρίξεις ένα χορό”. Έτσι και έγινε!

Τα παιδιά αφού συλλέξαν όλα τα κομμάτια, προχώρησαν στην κατασκευή του παζλ για να λύσουν το μυστήριο.

Το ζώο αποκαλύφθηκε! Ήταν ένα λιοντάρι, ο Λέανδρος, ο οποίος είχε ένα πρόβλημα και ήθελε να το μοιραστεί με τα παιδιά. Αρχικά, ως ένα καλό και ευγενικό λιοντάρι, συστήθηκε στα παιδιά, κάνοντας χειραψία με τον καθένα. Έπειτα, τα παιδιά τόσο που τον συμπάθησαν ήθελαν να τον κάνουν μια μεγάλη αγκαλιά.