Η 12η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού εορτάστηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2025 με το σύνθημα “Κινούμαι, Ενεργώ, Δημιουργώ”, προάγοντας τη φυσική αγωγή και την κοινωνική συμμετοχή των μαθητών.

Με αφορμή την ημέρα και στο πλαίσιο του σχεδίου δράσης για τη μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό σχολείο, αποφασίσαμε να συμμετέχουμε σε από κοινού αθλητικές δράσεις με το δημοτικό σχολείο. Παρότι οι καιρικές συνθήκες δεν μας ευνόησαν για περαιτέρω δραστηριότητες στον αύλειο χώρο, εντούτοις η ημέρα κύλησε πολύ όμορφα. Οι μαθητές μετά την πρωινή προσέλευση ετοιμάστηκαν για την πρωινή πεζοπορία. Στο δρόμο για το δημοτικό οι μαθητές μας έκαναν μια ωραία ξενάγηση στο χωριό, παρατηρήσαμε το περιβάλλοντα χώρο με τα χρώματα που έχουν αυτή την εποχή τα δέντρα συνθέτοντας ένα όμορφο φθινοπωρινό τοπίο.

Η άφιξη στο δημοτικό ήταν λίγο περίεργη. Τα μεγαλύτερα παιδιά αγκάλιασαν αμέσως το νηπιαγωγείο, το οποίο ωστόσο για κάμποση ώρα ένιωθε λίγο αμήχανα στη θέα του “μεγάλου” σχολείο με τα πολλά παιδιά και τους εκπαιδευτικούς. Εξαίρεση αποτελούσαν τα παιδιά που είχαν μεγαλύτερα αδέρφια στο δημοτικό σχολείο.

Αρχικά, παρακολουθήσαμε και παίξαμε ένα μουσικοκινητικό παιχνίδι:

Στα σπορ, λέμε ΝΑΙ/we say yes to sports/τραγούδι μουσικοκινητικής-ψυχοκινητικής αγωγής

Έπειτα, απολαύσαμε το πρωινό μας γεύμα προτού ξεκινήσουν οι αθλητικές δραστηριότητες. Πρώτα ξεκινήσαμε με την σκυταλοδρομία. Δημοτικό και νηπιαγωγείο μοιράστηκα σε δύο ίσες ομάδες και το παιχνίδι ξεκίνησε.

Σειρά είχε το παιχνίδι με τις μπάλες.

Στη συνέχεια, κάναμε ένα μικρό διάλλειμα ζωγραφίζοντας ένα από τα αγαπημένα μας αθλήματα. Το κάθε παιδί διάλεξε όποιο του άρεσε περισσότερο.

Αργότερα, τα παιδιά της τρίτης τάξης του δημοτικού, μας οδήγησαν στην τάξη τους όπου εκεί είχαν τη δικιά τους γωνιά οικοδομικού υλικοί με την οποία τα παιδιά του νηπιαγωγείου ενθουσιάστηκαν. Δημοτικό και νηπιαγωγείο ξεκίνησαν μια ομαδική κατασκευή.

Στο τέλος της ημέρας το σύνθημα ήταν ένα:

Κοιτώντας ο ένας τον άλλο αναρωτηθήκαμε πόσο πολύ μοιάζουμε ή διαφέρουμε τελικά μεταξύ μας; Στη συνέχεια, παρατηρώντας τον εαυτό μας στο καθρέφτη είδαμε ο καθένας τα δικά του χαρακτηριστικά και τα περιγράψαμε. Έχουμε τελικά αρκετά κοινά μεταξύ μας, αλλά και πολλά διαφορές. Παίζοντας λοιπόν το παιχνίδι καθρέφτη καθρεφτάκι μου ξεκινήσαμε να καταγράφουμε τι κοινό έχουμε;

Έπειτα, παρατηρώντας διάφορα πορτραίτα ζωγράφων συζητήσαμε σχετικά με το τι είναι το πορτραίτο. Έτσι, αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε τα πορτραίτα του προσώπου μας χρησιμοποιώντας τα τάμπλετ του σχολείου και το λογισμικό tuxpaint, αφού προηγουμένως εξηγήσαμε τα βασικά εργαλεία χρήσης αυτού. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν.

Τα πορτραίτα μας

Τέλος, επειδή μας άρεσε το παιχνίδι με τον καθρέφτη αποφασίσαμε να φτιάξουμε τους δικούς μας καθρέπτες και να παίζουμε. Κόψαμε οβάλ σχήματος σκληρό χαρτόνι στο αγαπημένο χρώμα των παιδιών, κολλήσαμε ασημί χαρτόνι που καθρεφτίζει και το διακοσμήσαμε με διάφορα αυτοκόλλητα και στρας που επιθυμούσε το κάθε παιδί. Τι διασκεδαστική δουλειά. Οι μαγικοί καθρέφτες ήταν έτοιμοι!

Πρόκειται για  μια  ωραία  ιστορία της   Χριστίνας Κωνσταντουδάκη, για την ανασφάλεια που οδηγεί στο  φόβο  και την εσωστρέφεια.  Μιλάει για  τα μεταβατικά αντικείμενα που βοηθούν  τα μικρά παιδιά  να αντιμετωπίσουν  αυτήν την ανασφάλεια,  όταν βρεθούν σε ένα  νέο  περιβάλλον.

Αφού διαβάσαμε το βιβλίο συζητήσαμε “για τον φόβο που ένιωσε ο Σταύρος στο νέο περιβάλλον του σχολείου, τι ήταν αυτό που τον έκανε  να νιώθει ασφαλής; Με ποιον τρόπο ξεπέρασε το φόβο του;” Άραγε τα παιδιά πως νιώθουν όταν έρχονται σχολείο;

Έπειτα, με αφορμή το βιβλίο ζητήθηκε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν τον εαυτό τους και τη δική τους κουβέρτα όπως ακριβώς και το εξώφυλλο.

Στη συνέχεια, συζητήσαμε  “Τι είναι αυτό που τους κάνει να νιώθουν ασφάλεια;” Τα περισσότερα παιδιά φυσικά αναφέρθηκαν σε αγαπημένα τους αντικείμενα/παιχνίδια. Γι’ αυτό και είπαμε να φέρει ο καθένας την επόμενη ημέρα αυτό που αγαπούσε περισσότερο και να μας το παρουσιάσει, θέλοντας έτσι να γνωρίσουμε καλύτερα και ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Πράγματι, την επόμενη ημέρα τα παιδιά έφεραν τα αγαπημένα τους αντικείμενα, τα οποία μας παρουσίασαν στην ολομέλεια λέγοντας δύο πράγματα γι αυτά: “γιατί επέλεξαν αυτό το αντικείμενο; ποιος τους το πήρε; τι τους κάνει να νιώθουν όταν είναι με αυτό;”

Τέλος, ζωγραφίσαμε έναν τεράστιο ήλιο στις ακτίνες του οποίου το κάθε παιδί ζωγράφισε το δικό του αγαπημένο αντικείμενο που τον κάνει να νιώθει ασφαλής. Αυτή ήταν μια εργασία που θα κοσμούσε τον τοίχο της τάξης μας, προκειμένου τα αγαπημένα μας αυτά αντικείμενα να μας προσφέρουν συντροφιά και την αίσθηση της ασφάλειας καθόλη τη σχολική χρονιά.

Στις 22 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο! Ευκαιρία για συζήτηση και προβληματισμό! Γιατί αλήθεια καθιερώθηκε από τη στιγμή που το αυτοκίνητο προσφέρει τόσα πολλά στον άνθρωπο; Χάρη στο αυτοκίνητο μπορούν να πάνε οι μεγάλοι γρηγορότερα στη δουλειά τους , μπορούν να κουβαλήσουν τα ψώνια τους από το σούπερ μάρκετ , μπορούν να πάνε διακοπές , ταξίδια , στο σχολείο κλπ

Ας σκεφτούμε όμως και την αρνητική χρήση του αυτοκινήτου , το οποίο μολύνει τον αέρα που αναπνέουμε , προκαλεί ηχορύπανση με τη διαρκή κίνηση στους αυτοκινητόδρομους , τα κορναρίσματα και τις φωνές.

Αν δεν υπήρχαν ωστόσο τα αυτοκίνητα με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να μετακινηθούμε; Τα παιδιά έδωσαν πολλές απαντήσεις:” μηχανές, ηλεκτρικά πατίνια, λεωφορεία, μετρό κλπ” 

Γιατί οι άνθρωποι αποφάσισαν να καθιερώσουν μια ημέρα όπου τα αυτοκίνητα θα είναι σταματημένα;

Πως να είναι άραγε μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα; ή αντίστοιχα μια μεγάλη πόλη γεμάτη αυτοκίνητα και κίνηση στους δρόμους; Αρχικά, αποφασίσαμε να μιμηθούμε όλοι τα αυτοκίνητα και να υποθέσουμε πως είμαστε όλοι μέσα στο δικό μας αμάξι στο δρόμο της πόλης. “Πω Πω φασαρία, κορναρίσματα!” Έπειτα, αναρωτηθήκαμε πως θα ήταν μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα;. τι ήχους θα ακούγαμε; Με αφορμή αυτο χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα θα ζωγράφιζε μια πόλη γεμάτη αυτοκίνητα φασαρία και ρύπους πολλούς από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων. Φυσικά θα ήταν μια πόλη δυστυχισμένη γι’ αυτό και τα παιδιά αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν μόνο σκούρα χρώματα. Στην άλλη πλευρά βρίσκονταν η χαρούμενη πόλη, στην οποία δεν υπάρχουν τα αυτοκίνητα, γι αυτό και είναι χαρούμενη, με όμορφα φανταχτερά χρώματα.

Είναι άραγε σημαντικοί οι κανόνες; Μπορούν όλα να κυλήσουν ομαλά αν δεν υπήρχαν οι κανόνες; Αυτό ήταν κάτι που μας προβλημάτισε εκείνη την ημέρα με αφορμή ένα περιστατικό που συνέβη μέσα στην τάξη. Αφού λοιπόν, συζητήσαμε και καταλήξαμε για το πόσο σημαντικό είναι να έχουμε κανόνες αρχικά, για την ασφάλεια μας και έπειτα για να περνάμε όλοι καλά, αποφασίσαμε να ορίσουμε μόνοι μας και να καταγράψουμε ποιους κανόνες θέλουμε να έχουμε στην τάξη μας. Κάθε παιδί λέει την δική του ιδέα και η νηπιαγωγός καταγράφει. Η ιδεοθύελλα ολοκληρώθηκε.

Επειδή, όλα όσα είπαν τα παιδιά ήταν πάρα πολλά, είπαμε να προχωρήσουμε σε ψηφοφορία επιλέγοντας τους οκτώ ποιο σημαντικούς κανόνες με τους οποίους συμφωνούμε όλοι. κάθε παιδί λοιπόν επέλεξε αυτούς που θεωρούσε πιο σημαντικούς. Όταν ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία σειρά είχε η καταμέτρηση. Η νηπιαγωγός μαζί με τα παιδιά συνοψίζουν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας. πόσες ψήφους συγκέντρωσε ο κάθε κανόνας; καταγράφουμε τους αριθμούς!

Τις τελικές αποφάσεις αποτυπώνουν πάνω σε φθινοπωρινά φύλλα. Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες των δύο ατόμων (νήπιο-προνήπιο) αποτυπώνοντας δύο από τους επικρατέστερους οκτώ κανόνες.

Έπειτα, ενοποιούμε κανόνες με κείμενα, τα οποία έγραψαν τα μεγάλα νήπια, δεδομένου ότι είναι εξοικειωμένα με τη γραφή, ενώ τα μικρότερα ανέλαβαν το καλλιτεχνικό κομμάτι της αφίσας.

Αρχικά, κόλλησαν τα φθινοπωρινά φύλλα-κανόνες, έπειτα, σχεδίασαν τις παλάμες τους, τις έκοψαν και έγραψαν επάνω το όνομά τους, ως ένδειξη συμφωνίας με το συμβόλαιο των κανόνων, δημιουργώντας τα αγκάθια ενός σκατζόχοιρου. Τα μικρότερα παιδιά, ζωγράφισαν τον ουρανό, τον ήλιο, το δέντρο και το ουράνιο τόξο!

Τέλος, βάλαμε και τον τίτλο: “οι κανόνες της τάξης μας”

Τα παιδιά ήρθαν στο σχολείο με τη σφυρίχτρα τους που έλαβαν από το δωράκι της πρώτης ημέρας ανυπομονώντας γι’  αυτό το  “μαγικό”  που θα συμβεί, “αρκεί τρεις φορές να σφυρίξεις για να με αποκαλύψεις“. Έτσι, το πρωί μόλις καθίσαμε στην παρεούλα βρήκαμε ένα παράξενο κουτί με ένα γράμμα δεμένο επάνω. Τα παιδιά τότε άρχισαν να κάνουν εικασίες για το ποιος μας έστειλε αυτό του κουτί. Ανοίξαμε λοιπόν το γράμμα το μυστήριο για να λύσουμε.

Ωστόσο, το μυστήριο παρέμεινε άλυτο. Στο γράμμα έγραφε πως κάποιος θέλει να έρθει στο σχολείο μας, να μας συναντήσει, φίλους να μας κάνει, αλλά δεν αποκάλυψε ποιος ήταν. Η λύση ήταν να παίξουμε το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού. Ανοίγοντας το κουτί μια μεγάλη πατούσα μας περίμενε. Τότε τα παιδιά πως πρόκειται για κάποιο ζώο και άρχισαν να κάνουν τις δικές τους υποθέσεις: “γάτα, σκύλος, αρκούδα κλπ“

Κάπως έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι. Οι πατούσες μας οδηγούσαν σε διάφορες γωνιές και χώρους της τάξης, από την βιβλιοθήκη μέχρι την κουζίνα και τις τουαλέτες. Σε κάθε σταθμό κρυβόταν και ένα στοιχείο. Επιπλέον, διασχίζοντας και εξερευνώντας ουσιαστικά όλο το σχολείο μας δόθηκε η δυνατότητα να εξοικειωθούμε με το χώρο και να μάθουμε τον τρόπο χρήσης του κάθε χώρου-γωνιά.

Στο τελευταίο μάλιστα στοιχείο έγραφε: “για να με δεις και να σε δω πρέπει να ρίξεις ένα χορό”. Έτσι και έγινε!

Τα παιδιά αφού συλλέξαν όλα τα κομμάτια, προχώρησαν στην κατασκευή του παζλ για να λύσουν το μυστήριο.

Το ζώο αποκαλύφθηκε! Ήταν ένα λιοντάρι, ο Λέανδρος, ο οποίος είχε ένα πρόβλημα και ήθελε να το μοιραστεί με τα παιδιά. Αρχικά, ως ένα καλό και ευγενικό λιοντάρι, συστήθηκε στα παιδιά, κάνοντας χειραψία με τον καθένα. Έπειτα, τα παιδιά τόσο που τον συμπάθησαν ήθελαν να τον κάνουν μια μεγάλη αγκαλιά.

Με ευχές για καλή χρόνια, χαμόγελα και καλή διάθεση υποδεχθήκαμε τους μαθητές του νηπιαγωγείου μας. Παλαιοί και νέοι μαθητές, συνοδευόμενοι από τους γονείς και τους κηδεμόνες τους, όλοι μαζί έτοιμοι για το ταξίδι της γνώσης, της χαράς και του παιχνιδιού, πραγματοποιήσαμε τον αγιασμό του σχολείου.

Η επομένη ήταν μέρα γνωριμίας και εξοικείωσης των μαθητών με το χώρο του νηπιαγωγείου. Οι μαθητές έπαιξαν ελεύθερα στις γωνίες, γνώρισαν την παρεούλα όπου καθίσαμε όλοι μαζί για να γνωριστούμε, βγήκαμε την πρώτη μας φωτογραφία ως ενθύμιο της πρώτης ημέρας στο νηπιαγωγείο,

ενώ τέλος πήραν τα δωράκια τους. Ο σύλλογος γονέων αρχικά, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για την υποστήριξη, είχε ετοιμάσει ένα δώρο για όλα τα παιδιά και ένα μικρό ακόμη δώρο έλαβαν από τις κυρίες, το οποίο τους προετοίμαζε γι’ αυτό που θα ακολουθούσε τις επόμενες ημέρες.