Τελευταία εβδομάδα στο νηπιαγωγείο πριν από τις διακοπές του Πάσχα και ήταν αφιερωμένη σε κατασκευές, αλλά και έθιμα του Πάσχα. Παρακάτω παραθέτουμε μερικές από τις κατασκευές που έφτιαξαν οι μαθητές την εβδομάδα αυτή στο ολοήμερο τμήμα:

Τα κουνελάκια μας με τα σοκολατένια αυγά

Τα κοτοπουλάκια μας

Κηροπήγιο με τον Εσταυρωμένο Χριστό μας

Οι κάρτες μας

Οι Λαμπάδες μας

Την Τετάρτη η κ. Μαργαρίτα ήρθε από το πρωί μέχρι και το τέλος του ολοήμερου προγράμματος και μας βοήθησε να πλάσουμε και να ψήσουμε τα λαζαράκια μας και τα τσουρέκια

Την Παρασκευή οι μαθητές προσήλθαν στο σχολείο συνοδευόμενοι από τους γονείς τους, πήραν τα δωράκια τους και τις κατασκευές τους και όλοι μαζί βάψαμε τα πασχαλινά αυγά (το αποτέλεσμα η αλήθεια είναι ότι δεν μας εντυπωσίασε όπως αρχικά περιμέναμε, αλλά η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει) με φυσικό τρόπο χρησιμοποιώντας μαρκαδόρους, χαρτί κουζίνας και χαρτί γκοφρέ.

“Δεν κληρονομούμε τη γη από τους προγόνους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας.”

Ινδιάνικη παροιμία

Η Ημέρα της Γης καθιερώθηκε το 1970, στις ΗΠΑ, με πρωτοβουλία του γερουσιαστή Γκέιλορντ  Νέλσον και σηματοδοτεί τη γένεση του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος. Σύντομα, εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και σήμερα, γιορτάζεται σε περισσότερες από 190 χώρες σε όλο τον πλανήτη. Το Δίκτυο Ημέρας της Γης συντονίζει τις προσπάθειες.

Η Ημέρα της Γης αποτελεί μια ημερομηνία κατά την οποία διοργανώνονται εκδηλώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο με στόχο την ευαισθητοποίηση σε περιβαλλοντικά θέματα. Συντονίζεται παγκοσμίως από το Δίκτυο Ημέρας της Γης και εορτάζεται σε περισσότερες από 175 χώρες κάθε χρόνο.
To 2009, τα Ηνωμένα Έθνη όρισαν τις 22 Απριλίου ως «Διεθνή Ημέρα της Γης»

Σήμερα η μάχη υπέρ του περιβάλλοντος είναι αναγκαία, η μάχη υπέρ του περιβάλλοντος είναι μάχη υπέρ του μέλλοντος της Γης.
Του δικού μας μέλλοντος. Εμείς το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε ενήμεροι για τις ανάγκες της που είναι και δικές μας ανάγκες και με κάθε ευκαιρία και τρόπο να τις ικανοποιούμε.

Δύο αξιόλογα βίντεο για τη σημερινή ημέρα:

Τέλος, τα παιδιά έκαναν μια κατασκευή με το δικό τους μήνυμα για την αναγκαιότητα προστασίας του πλανήτη.

Η φύση ξυπνά και ομορφαίνει !!! Τα λουλούδια και τα δέντρα γύρω μας άνθισαν.

Πού μπορούμε να συναντήσουμε λουλούδια;

Στον κήπο μας; Στην εξοχή; Στο μπαλκόνι μας;

Πώς λέγονται τα λουλούδια που φυτρώνουν στην εξοχή;

Αγριολούλουδα γιατί φυτρώνουν μόνα τους και μεγαλώνουν μόνα τους χωρίς να τα φροντίζει κανείς!!!

Υπάρχουν και άλλα όμως που τα φυτεύουν οι άνθρωποι και αυτοί τα φροντίζουν!!!

Ας δούμε μερικά…. Ποια γνωρίζετε από αυτά;

Από ποια μέρη αποτελείτε;

Τι ρόλο παίζει το καθένα στη ζωή του λουλουδιού;

Το λουλούδι μας πρέπει να κρατηθεί ζωντανό και να μεγαλώσει…. Χρειάζεται φαγητό…. θα το ετοιμάσει μόνο του !!!! Έτσι, διαβάσαμε στα παιδιά την ιστορία της Φωτοσύνθεσης: Mια ακόμη υπέροχη μέρα .Ο ήλιος λάμπει ψηλά στον ουρανό και ρίχνει το φως του στην αυλή του νηπιαγωγείου μας . Κάπου εκεί λοιπόν σε κάποια γωνιά, μέσα στο υγρό χώμα είχε το σπίτι του ένα φυτό. Το φυτό βλέποντας την τέλεια μέρα σκέφτηκε να την εκμεταλλευτεί. Ήταν η καλύτερη  μέρα για μαγείρεμα!!!
Πρώτα έπρεπε να συγκεντρώσει τα υλικά του. Έτσι θα έφτιαχνε ένα θρεπτικό  και νόστιμο φαγητό που θα το βοηθούσε να αναπτυχθεί.  Πως το λένε; …..γλυκόζη. Τεντώθηκε λοιπόν το φυτό μας, άπλωσε τα φυλλαράκια του στον ήλιο και μάζεψε όσο περισσότερο φως μπορούσε. Θα χρειαζόταν πολύ φως για να φτιάξει το φαγητό του.
Έπειτα πήρε μερικές πολύ βαθιές ανάσες. Δεν ήθελε όμως όλο τον αέρα. Α να το!!! Αυτό ζητούσε. Tο διοξείδιο του άνθρακα. Μάζεψε μπόλικο από αυτό στα φυλλαράκια του. Και τώρα το τελευταίο υλικό. Νεράκι δροσερό από το χώμα. Έψαξε με τις ρίζες του και ρούφηξε το νερό.Το έστειλε και αυτό στα φύλλα , όπου περίμεναν το φως και το διοξείδιο του άνθρακα. Ήρθε η ώρα για το μαγείρεμα της γλυκόζης. Το φυτό ανακάτεψε το φως , το διοξείδιο του άνθρακα και το νερό . Ήταν τόσο υπέροχη η μέρα που το φαγητό δεν θα αργούσε. Σε λίγο θα είχε αρκετή τροφή για να προσθέσει ακόμη ένα φυλλαράκι στο σώμα του. Έτοιμο!!! Αφού τελείωσε με το μαγείρεμα ήρθε η ώρα για καθάρισμα. Χρησιμοποίησε όλα τα υλικά, αλλά το οξυγόνο από το διοξείδιο του άνθρακα του ήταν περιττό. “Θα το αφήσω στον αέρα. Θα είναι το δώρο μου για όλα τα πλάσματα αυτού του πλανήτη” σκέφτηκε και άπλωσε πάλι τα φύλλα του αφήνοντας το οξυγόνο να αναμειχθεί με τον αέρα.

(http://toblogthszwhs.blogspot.com/2014/11/ta1_18.html :Ελεύθερη μετάφραση : Ζωή Παπαλάμπρου)

Αφού λοιπόν, μιλήσαμε για τα λουλούδια, τα οποία τόσο μας ενθουσίασαν αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια κοινή δράση με τους γονείς και να δώσουμε χρώμα στην καταπράσινη αυλή μας, φυτεύοντας όμορφα, χρωματιστά λουλούδια στα παρτεράκια μας. Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε στο πρωινό τμήμα με την κ. Όλγα και την κ. Λίτσα.

Η   Άνοιξη και τα λουλούδια ενέπνευσαν πολλούς καλλιτέχνες, ζωγράφους ποιητές κλπ. να δημιουργήσουν σπουδαία έργα!!!!

Ένας τέτοιος ζωγράφος ήταν και ο Βαν Γκογκ….

Ο Βαν Γκογκ έζησε πριν πολλά πολλά χρόνια και δημιούργησε σπουδαίους πίνακες.

Του άρεσε να ζωγραφίζει μόνος του  …. Το αγαπημένο του χρώμα ήταν το κίτρινο.. και αγαπημένο του θέμα η φύση…

Ένα από τα έργα του είναι και αυτός ο πίνακας ….

Ο οποίος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα παιδιά προκειμένου να φτιάξουν και αυτά με τη σειρά τους τους δικούς πίνακες ζωγραφικής επιλέγοντας τα χρώματα που τους αρέσουν ζωγράφισαν τα αγαπημένα τους λουλούδια.

Έχοντας προηγηθεί η επεξεργασία του παραμυθιού σχετικά με την διαφορετικότητα και την αποδοχή της αποφασίσαμε να φτιάξουμε τη δική μας πόλη. Μία πόλη που θα τους χωράει όλους μέσα, δεν θα κάνει διακρίσεις, ο καθένας θα είναι μοναδικός και όλοι μαζί θα βρούμε τον τρόπο να είμαστε αγαπημένοι. Έτσι φτιάξαμε την πόλη της διαφορετικότητας, λαμβάνοντας υπόψη και το διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο των μαθητών της τάξη μας.

Αρχικά, αφηγηθήκαμε στα παιδιά το βιβλίο: «Ο Πράσινος λύκος» προκειμένου να εισάγουμε και να προβληματίσουμε  τα παιδιά για ακόμη μία φορά αναφορικά με την διαφορετικότητα, ακολουθούν ερωτήσεις κατανόησης και αναστοχασμού: «Πως ένιωσε ο λύκος που ήταν πράσινος;, Τον αποδέχθηκαν οι άλλοι λύκοι; Τι έκανε γι’αυτό; Αν ερχόταν ένας καινούριος μαθητής στο σχολείο μας, διαφορετικός από εμάς πως θα αντιδρούσαμε; κλπ»

Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε και εσείς την αφήγηση του παραμυθιού:

Έπειτα, στο κύκλο συζήτησης ζητάμε από τα παιδιά να συνεργαστούν και να καταγράψουν σε ένα φύλλο Α3 όμοιότητες και διαφορές που εντοπίζουν μεταξύ τους. Έπειτα, συζητάμε τα ευρήματα τους και βοηθάμε τα παιδιά να σκεφτούν για το τι σημαίνει διαφορετικότητα και πόσο αδιάφορος θα ήταν ο κόσμος αν ήμασταν όλοι ίδιοι.

Τέλος, δεδομένης της καταγωγής των παιδιών τα ενθαρρύνουμε να συνεργαστούν για να κατασκευάσουν την χώρα της Αλβανίας χρησιμοποιώντας μόνο τα χρώματα που έχει η Αλβανική σημαία και τη χώρα της Ελλάδας με τον αντίστοιχο τρόπο. Τα παιδιά έπειτα προβληματίζονται με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να ενώσουμε τις δύο χώρες και τι χρώματα θα χρησιμοποιούσαμε. Τα παιδιά μιλώντας μεταξύ τους και με τη βοήθεια της νηπιαγωγού αποφάσισαν να φτιάξουν μία γέφυρα όπου θα ένωνε τις δύο χώρες, μια γέφυρα η οποία θα είχε τα χρώματα τόσο της Ελλάδας όσο και της Αλβανίας, γράφοντας και το δικό τους μήνυμα της μίας χώρας προς την άλλη : «Σε αγαπώ πολύ» «të dua shumë»

Η 2α Απριλίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού και πάνω απ’ όλα ημέρα αφιερωμένη στο παιδί με αυτισμό. Ο αυτισμός ανήκει στην κατηγορία των δυσκολιών της ανάπτυξης που διαρκεί ολόκληρη τη ζωή.

Τι είναι ο αυτισμός;

Ο αυτισμός είναι ο γενικός όρος για μια ομάδα σύνθετων διαταραχών της ανάπτυξης του εγκεφάλου η οποία οδηγεί σε ποικίλες δυσκολίες και περιορισμούς στην διαμόρφωση γνωστικών λειτουργιών, στον τρόπο επικοινωνίας και την επεξεργασία των αισθητηριακών ερεθισμάτων. Ο αυτισμός είναι μια πολύπλοκη νεύρο-ψυχιατρική διαταραχή, που εμποδίζει την ομαλή ανάπτυξη του ανθρώπου και απομονώνει τον πάσχοντα από τον υπόλοιπο κόσμο (https://www.alfavita.gr/koinonia/443973_aytismos-poies-diatarahes-paroysiazoyn-3-sta-4-paidia-poy-einai-sto-fasma)

Με αφορμή την ημέρα αυτή συμμετείχαμε στη δράση που διοργάνωσε το Ειδικό Σχολείου Αμυνταίου για τον αυτισμό. Οι μαθητές και η κ. Λίτσα ζωγράφισαν στέλνοντας το δικό τους μήνυμα πως «όλοι οι άνθρωποι είμαστε τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι, αρκεί να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλο».

Στο πλαίσιο αυτό της συζήτησης για την διαφορετικότητα οι μαθητές ασχολήθηκαν στο πρωινό τμήμα με το εξής παραμύθι «Το χαρούμενο λιβάδι» της Φυλλιώς Νικολούδη, την ιστορία του οποίου μπορείτε να ακούσετε παρακάτω:

Δύο από τα πιο όμορφα αγριολούλουδα είναι η μαργαρίτα και η παπαρούνα; Φανταστείτε πόσο όμορφα θα ήταν να βρισκόμασταν σε ένα κάτασπρο λιβάδι από κάτασπρες μαργαρίτες ή πόσο όμορφα θα ήταν να βρισκόμασταν σε ένα κατακόκκινο λιβάδι από κόκκινες παπαρούνες ή μήπως θα ήταν ακόμη πιο όμορφα να βρισκόμασταν σε ένα κοκκινόασπρο ή ασπροκόκκινο λιβάδι όπου φυτρώνουν κάτασπρες μαργαρίτες και κατακόκκινες παπαρούνες;

Πως αντιδρά μια παρέα από άσπρες μαργαρίτες, όταν μια κόκκινη παπαρούνα τολμά να ξεφυτρώσει στον αγρό τους;

Εμείς άραγε είμαστε όλοι ίδιοι; Πώς θα αντιδρούσαμε όταν ένα παιδάκι διαφορετικό από εμάς ερχόταν στο σχολείο μας ή στην παρέα μας;

Στο ολοήμερο τμήμα αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε και εμείς με τη σειρά μας δουλεύοντας ομαδικά και μοιράζοντας ρόλους το δικό μας χαρούμενο λιβάδι για να μας θυμίζει ότι «η διαφορετικότητα είναι όμορφη, κι αν κοιτάξουμε γύρω μας υπάρχει παντού, διαφορετικότητα στον κόσμο των ζώων και των φυτών, διαφορετικότητα στους ανθρώπους αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε, ωστόσο όλα αυτά είναι που μας κάνουν να είμαστε ξεχωριστοί, μοναδικοί».

Η αγωγή υγείας των νηπίων περιλαμβάνει την ενδυνάμωση της συναισθηματικής ανάπτυξης, ως θεμέλιο για την ολόπλευρη ανάπτυξη τους, τόσο για την καίρια περίοδο της προσχολικής ηλικίας, όσο και για την περαιτέρω υγιή πορεία τους σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η ενασχόληση με παραμύθια, ιστορίες και αφηγήσεις καταστάσεων, βοηθά τα παιδιά να αντιληφθούν τα βασικά συναισθήματα στην αρχή (χαρά, φόβος, λύπη, θυμός) και αργότερα πιο σύνθετα (ενοχές, άγχος, αγάπη…). Είναι ιδιαίτερα σημαντικό τα παιδιά να μπορούν όχι μόνο να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα τους, αλλά και να μάθουν να τα διαχειρίζονται. Όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά, δεν θα πρέπει να νιώθουμε ντροπή για ότι νιώθουμε, αλλά αντιθέτως να τα εκφράζουμε με ορθό-αποδεκτό τρόπο. Με αφορμή την ιστορία «το νησί των συναισθημάτων» μπορείτε να συζητήσετε με τα παιδιά σας για τη αγάπη. Πως νιώθουμε όταν αγαπάμε, τι ή ποιους αγαπάμε και να τα ζωγραφίσουμε με ζωηρά χρώματα. Αναρωτηθήκαμε με τα παιδιά, ποιο συναίσθημα θα ήμασταν ο καθένας απ’ το παραμύθι και τι θα επιλέγαμε να κάνουμε με την αγάπη;

Επιπλέον, μιλήσαμε για τα άλλα συναισθήματα που γνωρίζουμε και φτιάξαμε την κούκλα των συναισθημάτων.

Έτσι, γνωρίσαμε και τον φόβο, ένα άλλο συναίσθημα, ούτε θετικό, ούτε αρνητικό για το οποίο τα παιδιά εκφράστηκαν ελεύθερα. Την πρώτη ημέρα, ζητήσαμε από τα παιδιά να  ζωγραφίσουν ότι τους προκαλεί φόβο  και στη συνέχεια να τσαλακώσουν τα χαρτάκια – ζωγραφιές, τα σκίσαμε, τα πατήσαμε, χορέψαμε πάνω σε αυτά και τα πετάξαμε όλα μαζί στον κάδο διώχνοντας ότι μας φοβίζει μακριά.

Κλείνοντας, διαβάσαμε την ιστορία για το φοβισμένο ελεφαντάκι που βρήκε τελικά το θάρρος να περάσει μέσα από το τρομακτικό δάσος και κάναμε ένα φύλλο εργασίας.

https://youtu.be/3zW5GIFmdcc?si=iiIv2Io3AeSMgpNr

Την δεύτερη ημέρα σκορπίσαμε στο χώρο υλικά δραματοποίησης ρωτώντας τα παιδιά τι συναισθήματα τους προκαλούν. Έπειτα, ζητήσαμε να επιλέξουν αυτά που τους κάνουν πολύ τρομακτικούς φτιάχνοντας το «δρόμο του φόβου» μέσα από τον οποίο πρέπει να περάσει μόνο του ένα παιδί κάθε φορά, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούν να τον τρομάξουν.

Ακολούθησε η αφήγηση βιβλίου: «Το αγόρι και το ονειροσέντονο», ακολουθούν ερωτήσεις κατανόησης και συζήτηση σχετικά με όσα μας φοβίζουν και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε όταν φοβόμαστε. To βιβλίο μπορείτε να διαβάσετε και εσείς παρακάτω:

Λήψη αρχείου

Τέλος, όλοι μαζί κατασκευάσαμε το δικό μας «ονειροσέντονο», όπου τα παιδιά αποτυπώνουν όλα εκείνα που τους βοηθούν να διαχειριστούν την ένταση των φόβων τους και λειτουργούν προστατευτικά. Με τη συνοδεία απαλής μουσικής ξαπλώνουν στη παρεούλα σκεπτόμενοι όσα τους φοβίζουν και σκεπασμένοι με το ονειροσέντονο τους λέμε όλοι μαζί:

1,2,3 τα μάτια κλείνω τώρα εγώ, το φόβο διώχνω στο λεπτό.

1^η  Μαρτίου σήμερα καλωσορίσαμε την άνοιξη. Στις 21 Μαρτίου έχουμε την εαρινή ισημερία.  Ο μήνας αυτός συνδέεται και με τη Σαρακοστή. Σ’ αυτό οφείλονται και οι παροιμίες «Ο Μάρτης δε λείπει από τη Σαρακοστή», «Όλοι οι μήνες τρώνε κρέας και ο Μάρτης κόκαλα». Είπαμε όμως και άλλα ποιήματα, παραδόσεις παροιμίες. Φτιάξαμε ατομική κούκλα για τον Μάρτη, τον ζωγραφίσαμε και γράψαμε την παροιμία:

Μάρτης είναι νάζια κάνει,

Πότε κλαίει και πότε γελάει

Μιλήσαμε για τα “μαρτάκια”.

 Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους.

Χελιδονίσματα

Στην πατρίδα μας η άνοιξη συνδέεται και με την άφιξη των χελιδονιών. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας, συνήθιζαν να φτιάχνουν ένα ξύλινο ομοίωμα χελιδόνας, με το οποίο τριγυρνούσαν από σπίτι σε σπίτι, ζητούσαν φιλέματα και τραγουδούσαν την “χελιδόνα”.

Οι νοικοκυρές τους έδιναν λεφτά, λάδι, κρασί, αλεύρι, σιτάρι, τα οποία αφιέρωναν στην εκκλησία. Το έθιμο αυτό, συνεχίστηκε μέχρι και τα νεότερα χρόνια, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. 

Το ομοίωμα χελιδονιού που κρατούσαν, ήταν ένα ραβδάκι, που στην άκρη του στερέωναν ένα ξύλινο χελιδόνι που είχε κουδουνάκια στο λαιμό του και καθώς, πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, κουνούσαν το ραβδί τους και έλεγαν τα “χελιδονίσματα”(κάλαντα της άνοιξης). Επίσης, σε πολλές περιοχές, το ομοίωμα, στηριζόταν πάνω σε ένα καλαθάκι, το οποίο ήταν σύμβολο βλάστησης.

Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε και τα κάλαντα της άνοιξης, τα Χελιδονίσματα. Κι αν θέλετε μπορείτε να μάθετε και εσείς τα λόγια:

Χελιδονάκι πέταξε,

 βρήκε πύργο κι έκατσε και γλυκοκελάϊδησε Μάρτη,

Μάρτη μου καλέ Μάρτη, Μάρτη μου καλέ και Φλεβάρη φοβερέ

 κι αν χιονίσεις κι αν Φλεβίσεις πάλι άνοιξη θ’ ανθίσεις.

τα πουλάκια κελαϊδούν, τα δεντράκια φυλλανθούν.

Στο τέλος, φτιάξαμε και εμείς τη δικιά μας χελιδόνα!

Αρχικά, αναρωτηθήκαμε τι είναι η βροχή; πως δημιουργείται; Που πηγαίνει το νερό της βροχής; Κλπ…Τα παιδιά αφού έκαναν τις αρχικές τους υποθέσεις στη συνέχεια παρακολουθήσαμε το βίντεο «ο κύκλος του νερού- ο σταγονούλης».

Σε αυτό το σημείο του έργου μας περίμεναν πολλές προκλήσεις ! Να κάνουμε το πείραμα της βροχής, να φυλακίσουμε ένα σύννεφο στο βάζο και να «βρέξει» μέσα από υλικά που είχαμε στο σχολείο μας ! Κάναμε λοιπόν το πείραμα της βροχής  και μάθαμε έννοιες όπως εξάτμιση, συμπύκνωση, βροχόπτωση κλπ Στο τέλος ζωγραφίσαμε και τον κύκλο του νερού.

Αφού είδαμε το κύκλο του νερού μαζί με τους μαθητές μας, αποφασίσαμε να δούμε και τις ιδιότητες του. Έτσι στην αρχή αγγίξαμε τον πάγο, του δώσαμε χρώμα και ζωγραφίσαμε με αυτόν.

Έπειτα, τα τρία γουρουνάκια μας βοήθησαν να μάθουμε για τη διαλυτότητα του νερού. Μα αφηγήθηκαν την ιστορία τους λίγο διαφορετική από αυτή που όλοι γνωρίζουμε: « Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία γουρουνάκια. Ο Μπομπ, ο Τζο και ο Λουκ. Τα γουρουνάκια μεγάλωσαν και ήρθε ο καιρός να φύγουν από το σπίτι τους, όπου ζούσαν με τη μαμά τους και να φτιάξουν τα δικά τους σπιτάκια. Η μαμά τος έδωσε τρία σακιά τον Μπομπ φασόλια, τον Τζο σκόνη απορρυπαντικού και τον Λουκ αλάτι. Καθώς τα γουρουνάκια περιπλανιόταν μέσα στο μεγάλο δάσος για να βρούν το μέρος όπου θα φτιάξουν τα δικά τους σπιτάκια, βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά σε ένα ποταμάκι. Στην προσπάθεια τους λοιπόν να το διασχίσουν ένα ένα τα γουρουνάκια γλίστρησαν και έπεσαν μέσα σε αυτό. Βγαίνοντας λοιπόν από τα ποτάμι κάθισαν κάτω από τη σκιά ενός δέντρου για να στεγνώσουν, ανοίγοντας ο καθένας το σακί του για να διαπιστώσει αν τα υλικά που είχαν μέσα είχαν βραχεί και αυτά. Τότε συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Το σακί του Μπομπ με τα φασόλια δεν είχε πάθει απολύτως τίποτα, το σακί ωστόσο του Τζο με τη σκόνη πλυντηρίου έγινε μία τεράστια σαπουνάδα, ενώ του Λουκ με το αλάτι εξαφανίστηκε». Έτσι, τα τρία γουρουνάκια μην γνωρίζοντας τι τους είχε συμβεί πραγματικά ζήτησαν τη βοήθεια των παιδιών.

Πριν κάνουμε τις αρχικές μας υποθέσεις έπρεπε να αποσαφηνίζουμε τους όρους διαλυτότητα – εξαφάνιση, για το λόγο αυτό τα παιδιά δοκίμασαν ζαχαρόνερο, χωρίς να ξέρουν βέβαια τι είναι προκειμένου να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τη ζάχαρη παρότι δεν μπορούμε να τι δούμε στο νερό, δεν εξαφανίστηκε αλλά διαλύθηκε!  Στη συνέχεια συμπληρώσαμε ομαδικά ένα αρχικό φύλλο καταγραφής σχετικά με το ποιες ουσίες υποθέτουμε ότι θα διαλυθούν στο νερό και ποιες όχι.

Μετά τις αρχικές υποθέσεις σειρά είχε η επαλήθευση αυτών μέσω πειράματος. Πειραματιστήκαμε με τα υλικά που τους δίνονται και συμπληρώνουν εκ νέου ένα φύλλο καταγραφής σχετικά με τις διαλυτές και μη ουσίες

Στην παρεούλα ομαδοποιούν τα υλικά που διαλύονται και μη, συγκρίνουν τις αρχικές ιδέες με τις τελικές και εκφράζουν τη λύση του προβλήματος συμπληρώνπντας εκ νέου το διάγραμμα KWLH (Τι ξέρω; Tι θέλω να μάθω; Τι έμαθα; Πως το έμαθα;)