ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ-6 ΜΑΡΤΙΟΥ
Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού ,6 Μαρτίου
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού, το νηπιαγωγείο μας με την εξαιρετική εκπαιδευτικό του τμήματος ένταξης κα Βασιλική Δερβέντη,η οποία ανέλαβε εξ ολοκλήρου τις δράσεις ,αφιέρωσε αρκετές διδακτικές ώρες μέσα στην εβδομάδα προκειμένου να ενισχυθούν και να καλλιεργηθούν τα αισθήματα της φιλίας, του σεβασμού και της αποδοχής. Μέσα από συζητήσεις, παιχνίδια και δημιουργικές δραστηριότητες, τα παιδιά έμαθαν πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε με καλοσύνη, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον και να λέμε «όχι» σε κάθε μορφή βίας.
Στόχος μας ήταν να ενισχύσουμε την ενσυναίσθηση και τη συνεργασία, ώστε το σχολείο μας να είναι ένα ασφαλές και χαρούμενο περιβάλλον για όλους. Μάθαμε ότι η διαφορετικότητα είναι κάτι όμορφο και ότι κάθε παιδί αξίζει σεβασμό, φροντίδα και αγάπη.
Αρχικά, αναφερθήκαμε στην συγκεκριμένη ημέρα αναλύοντας και συζητώντας «τι σημαίνει εκφοβισμός» και σε ποιες μορφές τον συναντάμε στο σχολικό πλαίσιο ή κα εκτός. Σωματικός, Λεκτικός, Κοινωνικός, Διαδικτυακός)(Συζητήσαμε πόσο σημαντικό είναι να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και να χρησιμοποιούμε τις «ευγενικές λεξούλες» μας (με τη μορφή παιχνιδιού). Οι ευγενικές λέξεις και εκφράσεις αποτελούν θεμέλιο της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης, καθώς βοηθούν τα παιδιά να χτίσουν υγιείς σχέσεις και να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση.
Στη συνέχεια διαβάσαμε το παιδικό βιβλίο που αναφέρεται στον σχολικό εκφοβισμό με τίτλο, «η μέρα που έγινα και εγώ λύκος». Το βιβλίο αυτό περιγράφει τον συναισθηματικό κόμπο του φόβου, την ανάγκη για φίλους και την τελική αντιμετώπιση του εκφοβισμού, αναδεικνύοντας τη δύναμη της φιλίας.
Έπειτα, είδαμε και συζητήσαμε το εκπαιδευτική ταινία μικρού μήκους, η οποία εμβαθύνει στην ευαισθησία του θέματος αποκαλύπτοντας τα αόρατα σημάδια που μπορεί να αφήσει ο εκφοβισμός. Το animation μετατρέπει μια λεκιασμένη στολή σε σύμβολο ενός συχνά σιωπηλού προβλήματος, δείχνοντας πώς ο διάλογος μπορεί να είναι το κλειδί για να δοθεί φωνή σε αυτές τις ιστορίες. Το σύνθημα που αποδόθηκε συζητώντας την ταινία είναι «μίλα»
Ύστερα, για να εμβαθύνουμε ακόμα περισσότερο στο πόσο βαθιά μας πληγώνουν τα λόγια (ή και πράξεις) κάναμε το πείραμα με τα μήλα. Το συγκεκριμένο πείραμα είναι μια ισχυρή, οπτική δραστηριότητα κατά του σχολικού εκφοβισμού που διδάσκει στα παιδιά τις συνέπειες της λεκτικής βίας. Παίρνουμε δύο εξωτερικά όμοια μήλα (αλλά εσωτερικά το ένα είναι ήδη μαυρισμένο), τα παρομοιάζουμε με ανθρώπινες καρδιές και λέμε στα παιδιά να πουν «άσχημα» λόγια στο ένα και κομπλιμέντα στο άλλο. Αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία , κόβουμε τα δύο μήλα για να δούμε πόσο πληγώθηκε η καρδιά (το μήλο) με τα «άσχημα» λόγια. Εσωτερικά, το χτυπημένο μήλο αποδεικνύεται «τραυματισμένο» (μαυρισμένο), δείχνοντας ότι η βία πονάει, ακόμα κι αν δεν φαίνεται εξωτερικά.
Ακολούθησε το πείραμα με το τσαλακωμένο χαρτί (γνωστό και ως Wrinkled Heart Activity). Η συγκεκριμένη δραστηριότητα είναι μια πολύ διαδεδομένη, βιωματική διδακτική μέθοδος που χρησιμοποιείται για να εξηγήσει στα παιδιά τις συνέπειες του σχολικού εκφοβισμού και της λεκτικής βίας. Παρομοιάσαμε και πάλι το χαρτί με καρδιά και είπαμε στα παιδιά να πουν «άσχημα» λόγια σε εκείνο. Το χαρτί άρχισε να τσαλακώνεται μέχρι που έγινε μια χάρτινη μπάλα. Τότε συζητήσαμε ότι ακόμα και να πούμε «συγγνώμη» και το χαρτί να ξετυλιχθεί, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει πάλι όπως ήταν στην αρχή. Για αυτό είναι πολύ σημαντικό να σκεφτόμαστε πάρα πολύ πριν πούμε κάτι στους φίλους μας.
Διαβάσαμε το βιβλίο “Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε”, το οποίο αποτελεί ένα εκπαιδευτικό εργαλείο για παιδιά, διδάσκοντας ότι τα χέρια προορίζονται για δημιουργικές και θετικές δραστηριότητες (παιχνίδι, χαιρετισμός, βοήθεια και πολλά άλλα) αντί για βία.
Δημιουργήθηκε για το σχολείο μας το «κουτί της καλοσύνης», όπου κάποιοι μαθητές καθημερινά τραβούσαν από μέσα ένα χαρτάκι με «την καλή πράξη της ημέρας», την οποία θα πρέπει να πραγματοποιήσουν μέσα στην μέρα! Κάποιες από τις καλές πράξεις ηταν : βοήθησε κάποιον με την εργασία του, βοήθησε κάποιον να φορέσει το μπουφάν του, βρες ένα παιδάκι στην αυλή που είναι μόνο του και προσκάλεσε τον να παίξετε μαζί, κ.α.
Φτιάξαμε τα λουλούδια μας! Συζητήσαμε ότι ο καθένας μας είναι μοναδικός και ξεχωριστός σαν τα διαφορετικά λουλούδια, αλλά ταυτόχρονα κάποια από τα χαρακτηριστικά μπορεί να ταιριάζουν ,να είναι κοινά με κάποιου φίλου μας,σαν τα ίδια πέταλα των λουλουδιών. Για κάθε παιδί μίλησαν όλοι οι φίλοι του αναφέροντας τα «καλά» του, τα οποία στολίζουν τα πέταλα του λουλουδιού του.
Στις 6 Μαρτίου (επίσημη ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού) συζητήσαμε για τα 5 βήματα που πρέπει να ακολουθούμε όταν κάποιος μας ενοχλεί, κάνοντας και οι ίδιοι οι μαθητές αναπαράσταση ενός περιστατικού εκφοβισμού. Φτιάξαμε την παλάμη μας με τα βήματα αυτά και μάθαμε πότε πρέπει να λέμε «stop!!». Στη συνέχεια, επισκεφθήκαμε το Δημοτικό σχολείο, όπου σε συνεργασία με τους μαθητές και τις μαθήτριες της Α’ τάξης, φτιάξαμε την αφίσα μας. Συζητήσαμε για την έννοια του σχολικού εκφοβισμού και τα 5 βήματα που ακολουθούμε. Έχοντας ήδη ζωγραφισμένα δύο δέντρα συζητήσαμε ποιο είναι το δέντρο της ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ και ποιο το δέντρο του ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ. Γράψαμε συνθήματα, ζωγραφίσαμε αντίστοιχες εικόνες και ψηφίσαμε σε ποιο «δέντρο» θέλουμε να είμαστε βάζοντας με το δάχτυλό μας ένα φυλλαράκι. Τέλος, δωρίσαμε και στα παιδιά της Α’ τάξης ένα «κουτί καλοσύνης» με καλές πράξεις προς αξιοποίηση.
Όλοι μαζί, λοιπόν, στέλνουμε ένα δυνατό μήνυμα: με τη φιλία, την καλοσύνη, την κατανόηση και την αποδοχή μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο!
Ευχαριστούμε τον Διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Ερυθρών κο Νικόλαο Κουτράκη και την εκπαιδευτικό της Α τάξης κα Σωτηρία Παγώνη για την άψογη συνεργασία!!!Κυρίως ευχαριστούμε την εκπαιδευτικό του τμήματος ένταξης κα Βασιλική Δερβέντη για την εξαιρετική δουλειά που έκανε.
Όλες οι γνώσεις μας μας βοήθησαν να καταλάβουμε ότι αν είμαστε ευγενικά παιδιά και με καλούς τρόπους δε θα χρειάζεται να φτάσουμε ποτέ στο σημείο να αντιμετωπίσουμε σχολικό εκφοβισμό.
Η πρόληψη είναι καλύτερη απ’ τη θεραπεία.
Έτσι με την εκπαιδευτικό Μαρία Λιάπη τα παιδιά δημιούργησαν τους στίχους τους οποίους επεξεργάστηκαν με την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να περάσουν απ’ τη θεωρία στην πράξη, απ’ την προτεινόμενη εικόνα στη σχολική πραγματικότητα
