ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ

οι κοινωνικές δεξιότητες που κατακτά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, μέσα από την αργή, απλή διαδικασία του παιχνιδιού και της αλληλεπίδρασης, της επαφής με την οικογένειά του και της προσοχής που δίνει στον κόσμο γύρω του θα το εξυπηρετήσουν περισσότερο και για περισσότερα χρόνια στο μέλλον.

Το νηπιαγωγείο είναι μια εξαιρετικά σημαντική εκπαιδευτική βαθμίδα, όχι τόσο για το γνωστικό περιεχόμενο που προσφέρει στα παιδιά αλλά επειδή αποτελεί το πρώτο τους βασικό περιβάλλον αλληλοεπίδρασης στο οποίο εξασκούν την κοινωνικότητά τους.

Το νηπιαγωγείο εστιάζει σε πέντε κοινωνικές δεξιότητες που θα ωφελήσουν το παιδί σε όλη του τη ζωή, τις οποίες μπορούμε κι εμείς οι γονείς να καλλιεργούμε στο σπίτι:

1. Να συνεργάζεται με τα άλλα παιδιά στο παιχνίδι. Μέσα από το ομαδικό παιχνίδι το παιδί μαθαίνει να διαπραγματεύεται, να λύνει προβλήματα, να περιμένει τη σειρά του, να μοιράζεται και να πειραματίζεται. Ιδιαίτερα μέσα από το ελεύθερο, μη δομημένο παιχνίδι, όπου καλούνται να τα βγάλουν πέρα μόνα τους, χωρίς τη συνεχή καθοδήγηση ενηλίκων.

2. Να λύνει ένα πρόβλημα μόνο του. Συνήθως παρεμβαίνουμε εμείς, για παράδειγμα, σε μια σύγκρουση των παιδιών, μοιράζοντάς τους διαφορετικά παιχνίδια ή στέλνοντας το καθένα να παίξει σε διαφορετικό δωμάτιο. Την επόμενη φορά όμως, αντί να λύσουμε εξ ολοκλήρου το πρόβλημα εμείς, μπορούμε να κάνουμε στο παιδί μας την ερώτηση: «Τι πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κάνεις για αυτό;». Διδάσκοντάς το πώς να λύνει ένα πρόβλημα, του διδάσκουμε παράλληλα πώς να αποτυγχάνει και να προσπαθεί ξανά. Του δείχνουμε ότι τα λάθη μας βοηθούν να μάθουμε και να προχωρήσουμε.

3. Να αναγνωρίζει τα συναισθήματα, τόσο τα δικά του όσο και των άλλων. Με αυτό τον τρόπο, γίνεται πιο εύκολη η συνύπαρξη μαζί τους. Μπορούμε για παράδειγμα να του πούμε: «Φαινόσουν τόσο χαρούμενος όταν κέρδισες, είχες ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!». Μπορούμε, ακόμα, να του μιλήσουμε για τα συναισθήματα με αφορμή μια ιστορία σε ένα βιβλίο ή μια ταινία, ρωτώντας το π.χ.: «Πώς πιστεύεις ότι ένιωσε όταν συνέβη αυτό;». Για την ακρίβεια, είναι ευκολότερο να μιλήσουμε στο παιδί μας για τα συναισθήματα των ηρώων μιας ιστορίας, στην οποία δεν εμπλέκεται άμεσα το ίδιο το παιδί.

4. Να βοηθάει τους άλλους. Ένα από τα πρώτα βήματα είναι κάθε φορά που βλέπουμε το παιδί μας να επιδεικνύει μια τέτοια συμπεριφορά, να το ενθαρρύνουμε να τη συνεχίσει. Μπορούμε επίσης να του δίνουμε απλές ευκαιρίες να βοηθήσει στο πλαίσιο της οικογένειας, π.χ. φέρνοντάς μας τα ρούχα για να ντύσουμε το μικρότερο αδερφάκι του, η βοηθώντας στη φροντίδα του κατοικίδιου.

5. Να ελέγχει τον παρορμητισμό του. Ο έλεγχος της συμπεριφοράς συνδέεται με τον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου, ο οποίος δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα στη διάρκεια της νηπιακής ηλικίας – για την ακρίβεια, η ανάπτυξή του ολοκληρώνεται μετά την ενηλικίωση! Μπορούμε, ωστόσο, να μάθουμε σε ένα παιδί να κάνει υπομονή π.χ. για να πάρει ένα παιχνίδι ή να φάει ένα γλυκό. Σύμφωνα μάλιστα με το κλασικό πλέον πείραμα του ζαχαρωτού, τα νήπια που είναι σε θέση να αντισταθούν για λίγο απέναντι σε ένα ζαχαρωτό έχουν πιο αισιόδοξες προοπτικές μακροπρόθεσμα σε όλους τους τομείς της ζωής τους! Ένας από τους καλύτερους τρόπους να εκπαιδεύσουμε το παιδί μας στην υπομονή και τον μερικό έλεγχο της συμπεριφοράς του είναι μέσα από το παιχνίδι ρόλων, όπου το νήπιο καλείται να σκεφτεί προτού δράσει, να περιμένει τη σειρά του και να ακολουθήσει κανόνες.

3 1 1

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

H βασιλόπιτα είναι το γλύκισμα – σύμβολο της Πρωτοχρονιάς και συνδέεται με την εορτή του Αγίου Βασιλείου, από τον οποίο πήρε το όνομά της.
Η χριστιανική παράδοση για το έθιμο της βασιλόπιτας. Όταν ο Άγιος Βασίλειος ήταν επίσκοπος Καισάρειας, ο έπαρχος της Καππαδοκίας πήγε να εισπράξει φόρους με άγριες διαθέσεις. Οι κάτοικοι φοβήθηκαν και ζήτησαν την προστασία του επισκόπου τους. Αυτός τους είπε να συγκεντρώσουν ό,τι πολύτιμα αντικείμενα είχαν για να τα προσφέρουν στον έπαρχο. Ο άγιος, όμως, τον έπεισε να φύγει χωρίς να πάρει τίποτε. Ήταν παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Το έθιμο της βασιλόπιτας, όπως και άλλα του Δωδεκαημέρου (Χριστούγεννα – Θεοφάνεια), ανάγεται στα ρωμαϊκά «Σατουρνάλια», που αποτελούν συνέχεια των Ελληνικών «Κρονίων». Κατά τη διάρκειά τους προσφέρονταν ως δώρα καρποί και πλακούντες (πίτες) μέσα σε χρυσά φύλλα. Μπορεί να σχετιστεί και με τον εορταστικό άρτο της ελληνικής αρχαιότητας, που προσφερόταν στους θεούς, ιδίως στα «Θαλύσια» και τα «Θαργήλια».

Το έθιμο δεν περιορίζεται μόνο στο σπίτι και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Από τις επόμενες ημέρες και σχεδόν μέχρι και τα τέλη Φλεβάρη, σωματεία, επαγγελματικές ενώσεις και οργανώσεις κόβουν τη δική τους βασιλόπιτα. Η συνήθεια αυτή είναι νεώτερη και κατάγεται από στις παλαιότερες συντεχνίες, τα μέλη των οποίων έκοβαν την πρωτοχρονιάτικη πίτα και τη μοιράζονταν για το καλό το δικό τους και του κοινού τους επαγγέλματος.

20230127 095931