1. Ψάξτε τις αιτίες της κακής συμπεριφοράς

Κανένα παιδί δεν κλοτσά έπιπλα ή δεν κλαίει γοερά από τη μια στιγμή στην άλλη! Τα «κακά» παιδιά είναι συνήθως τα κουρασμένα, εκείνα που πεινάνε, που φοβούνται, αυτά που κάτι ζηλεύουν, αλλά κι εκείνα που θυμώνουν όταν δεν ασχολούμαστε μαζί τους. Κάνοντας μια ανοιχτή συζήτηση, του δίνουμε την ευκαιρία να μας πει τι το ενοχλεί, πώς αυτό θα μπορούσε να διορθωθεί, αλλά και να το ρωτήσουμε αν πραγματικά πιστεύει πως η συγκεκριμένη συμπεριφορά του ήταν σωστή.

2. Ακολουθούμε και οι δύο γονείς την ίδια συμπεριφορά

Αν και οι δύο γονείς ακολουθούν την ίδια πορεία διαπαιδαγώγησης, το παιδί δεν μπερδεύεται ούτε αποσυντονίζεται. Γι’ αυτό φροντίζουμε να μένουμε σταθεροί σε αυτό που λέμε και δεν κάνουμε υποχωρήσεις.

3. Ζητάμε από το παιδί να κάνει κάτι με σταθερό τόνο και σαφήνεια

Αποφεύγουμε την προστακτική και τις γενικότητες και χρησιμοποιούμε φράσεις που ενημερώνουν το παιδί για την αιτία. Για παράδειγμα αντί για «σταμάτα να μιλάς δυνατά», προτιμάμε προτάσεις όπως «Ο μπαμπάς έχει πονοκέφαλο και νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να κάνουμε όλοι λίγη ησυχία».

4. Αγνοούμε τα ξεσπάσματά του

Επίσης αδιαφορούμε για τις φωνές, τις βρισιές, τα αγενή σχόλια και όταν είναι δυνατό, φεύγουμε και αφήνουμε το παιδί χωρίς ακροατήριο. Αυτό μέχρι να ηρεμήσει.

5. Δίνουμε έμφαση στο «όχι»

Το λέμε σταθερά και με νόημα.

6. Δεν χάνουμε την υπομονή μας

Προσπαθούμε τουλάχιστον! Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε, είναι πως εμείς θα μάθουμε στο παιδί μας τι σημαίνει αυτοέλεγχος, σεβασμός και συνέπεια!

7. Θυμόμαστε πάντα το ρόλο μας ως γονείς

Και χωρίς να κάνουμε κατάχρηση εξουσίας, θυμόμαστε ότι δεν χρειάζεται πάντα να αιτιολογούμε τους κανόνες που θέτουμε ή να απολογούμαστε για τη συμπεριφορά μας.

8. Δεν ξεχνάμε πως εμείς είμαστε το πρότυπο συμπεριφοράς του παιδιού μας

Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε καλά παραδείγματα προς μίμηση και να μην κάνουμε εμείς πράγματα που απαγορεύουμε στο παιδί.

9. Επιβραβεύουμε την καλή συμπεριφορά

Αλλά πάντα με συγκεκριμένα επιχειρήματα. Δεν αρκούμαστε σε ένα «μπράβο», αλλά φροντίζουμε να είμαστε συγκεκριμένοι: «Μπράβο που έβαλες τα παιχνίδια στο κουτί» ή «Πολύ χαίρομαι που μοιράζεσαι τα παιχνίδια με την αδερφή σου».

10. Αποδεχόμαστε τα συναισθήματά του παιδιού μας 

Και ποτέ δεν τα κρίνουμε και δεν τα υποβιβάζουμε. Αντιμετωπίζουμε το παιδί με σεβασμό και ευγένεια όπως του αξίζει.

10 τρόποι επίλυσης των καβγάδων μεταξύ αδελφών

1. 1. 

      Αναλάβετε το ρόλο του διαμεσολαβητή και όχι του δικαστή.Κρατήστε ουδέτερη στάση και προσπαθήστε να τους χωρίστε,αν χρειάζεται .Συζητήστε για τα όρια της σωματικής ακεραιότητας,τον πόνο που προκαλεί και αν χρειαστεί ορίστε διαφορετικό χώρο για να ηρεμήσει το κάθε παιδί.Μην εμπλακείτε στον καβγά,φωνάζοντας.

2. Μιλήστε με το κάθε παιδί ,συζητήστε για τα συναισθήματα τους και αφιερώστε στο καθένα ξεχωριστά προσωπικό χρόνο
3. Βοηθήστε τους να βρούν τρόπους να χαλαρώνουν π.χ’’Βλέπω οτι είστε και δυο στεναχωρημένοι ή κουρασμένοι κτλ ελάτε να καθίσουμε και να πάρουμε μερικές βαθιές ανάσες και εγώ θα σας βοηθήσω να διώξουμε μακριά τη στεναχώρια ναι;Τι λέτε να τη ζωγραφίσουμε και ύστερα να την κάνουμε κομματάκια’’ κτλ
4. Ζητήστε από το καθένα σας παρουσιάσει την οπτική του και αναζητήστε κατι κοινό π.χ Και οι δυο συμφωνείτε οτι ο αδερφός σου κρατούσε εκείνη την ώρα το αυτοκινητάκι,αλλά το ήθελες και εσύ κτλ.Ύστερα ρωτήστε τη γνώμη του ενός για τα συναισθήματα του άλλου π.χ Τι έκανε την αδερφή σου να εξαγριωθεί;
5. Βοηθήστε να αναζητήσουν λύσεις για να νιώσουν και οι δυο καλύτερα π.χ Πώς μπορούμε να το διορθώσουμε;Τι θα προσπαθήσετε να καλύτερα την άλλη φορά;
6. Θεστε όρια με συνέπεια και σταθερότητα για την επιθυμητή και την ανεπιθύμητη συμπεριφορά π.χ ‘’Σου επιτρέπω να χτυπάς το μαξιλάρι σου όταν νιάθεις θυμό,αλλά όχι τον αδερφό σου.Αυτό πονάει!’’
7. Εντοπίστε την αιτία του καβγά:Αναζήτηση προσοχής,ζήλια,διεκδίκηση του ίδιου αντικείμένου ,πλήξη κα
8. Παίξτε μαζί τους κατι που να αρέσει και στους δυο π΄χ πλαστελίνη,παζλ και ενισχύστε τους την αυτοπεποίθηση τους π.χ Βλέπω οτι συνεργάζεστε πολύ ωραία!’’
9. Κάντε ένα διάλειμμα!Δείτε τον εαυτό σας μέσα σ’αυτό με ψυχραιμία.Διαφορετικά αναθέστε στον άλλο γονέα να το χειριστεί και εσείς απομακρυνθείτε για λίγο.Επιστρέψτε στα παιδιά και λειτουργώντας ως πρότυπο εξηγήστε τους’’Είχα πάει λίγο στο δωμάτιο μου να ηρεμήσω.Τώρα μπορούμε να το συζητήσουμε’’
10. .Θυμηθείτε..Οι καβγάδες είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και ειδικά στα μικρά παιδιά που τώρα ανακαλύπτουν το ‘’εγώ’’ τους και το οριοθετούν έναντι των άλλων.Σκοπός όμως είναι να τα βοηθήσουμε να λύνουν αποτελεσματικά τις όποιες συγκρούσεις και να αναπτύσσουν σχέσεις εμπιστοσύνης κα αλληλοσεβασμού με τους γύρω τους.

Η επιθετικότητα του παιδιού είναι ένα θέμα που προβληματίζει τους γονείς.Μερικές φορές δεν ξέρουν τι να κάνουν, πώς να χειριστούν την επιθετική του στάση προς τους ίδιους ή ακόμη απέναντι σε άτομα που δεν ανήκουν στο οικογενειακό περιβάλλον. Η επιθετικότητα του παιδιού  εκδηλώνεται με τους εξής τρόπους : Κλαίει γοερά, πετάει ή σπάει αντικείμενα, αρνείται να κάνει αυτό που θα του πουν ή χτυπιέται στο πάτωμα, κρατά την αναπνοή του, δαγκώνει ή βρίζει. Μπροστά σε αυτές τις καταστάσεις, οι γονείς αναρωτιούνται τι φταίει και άλλοτε αντιδρούν  με  ψυχραιμία, ενώ άλλες φορές το   τιμωρούν, ελπίζοντας ότι θα συμμορφωθεί. Ωστόσο, την αμέσως επόμενη φορά, το παιδί παρουσιάζει την ίδια συμπεριφορά.

Το παιδί αντιδρά με επιθετικότητα όταν …

– Θέλει να διεκδικήσει κάτι.

–Mαταιώνονται οι επιθυμίες του

– Κάποιος ή κάτι το ενοχλεί.

– Καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί.

Οι γονείς ενισχύουν ή προκαλούν την επιθετική συμπεριφορά του παιδιού, όταν…

– Του κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις του τύπου «μην το κάνεις αυτό».

– Το τιμωρούν  με το παραμικρό.

– Δεν έχουν σταθερή συμπεριφορά, π.χ., τη  μια είναι ανεκτικοί με κάτι που έκανε και την άλλη το τιμωρούν για το ίδιο πράγμα.

– Είναι πολύ αυταρχικοί και δε του επιτρέπουν να αναπτύξει πρωτοβουλίες.

– Το συγκρίνουν με άλλα παιδιά και το υποτιμούν.

– Δεν καλύπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες .

– Οι ίδιοι είναι πολύ περισσότερο  επιθετικοί κι απορριπτικοί από όσο νομίζουν, με αναμενόμενο αποτέλεσμα το παιδί να μιμείται την δική τους συμπεριφορά.

– Δείχνουν μεγάλη ανοχή και δεν αντιδρούν στα επιθετικά ξεσπάσματα του παιδιού προς τους ίδιους ή προς τους γύρω του κ.α.

Τι να κάνουν  οι γονείς

– Να δεχθούν ότι η  επιθετικότητα  είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού. Αυτό που έχει όμως σημασία είναι να μπορούν να τη χειρίζονται.

– Να παρατηρήσουν σε ποιες περιπτώσεις το παιδί αντιδρά επιθετικά

– Να το βοηθήσουν ώστε σταδιακά να αποκτήσει όρια και αυτοέλεγχο.

– Να αποφεύγουν τη σωματική τιμωρία . Αντίθετα, να συζητούν μαζί του και να δείχνουν κατανόηση.  

– Να γνωρίζουν πως  όταν είναι θυμωμένο, είναι μάταιο εκείνη την  στιγμή να προσπαθήσουν να του μιλήσουν. Πρέπει πρώτα να ηρεμήσει και ύστερα να συζητήσουν μαζί του.

– Να έχουν υπόψη ότι κάποιες φορές αποδεικνύεται καλή λύση η απομάκρυνση του  αδιάλλακτου παιδιού από τη συντροφιά για λίγο.

– Να του αναθέτουν πρωτοβουλίες.

– Να επαινούν   και να ενισχύουν τη συνεργατική συμπεριφορά, ενώ αντίθετα να αγνοούν τις αρνητικές πράξεις. 

– Να ζητούν την βοήθεια ειδικού όταν το παιδί παρουσιάζει  γενικευμένη άρνηση, προκλητικότητα και επιθετικότητα και η επικοινωνία του με τους γύρω είναι δύσκολη.

Από το Βιβλίο της κας Καππάτου “Οι γονείς κάνουν τη διαφορά” εκδόσεις Μίνωας.