Νίκος Δημητρίου

Μερικές στρατηγικές για να αλλάξετε παλιά, ανθυγιεινά μοτίβα.

Η δημιουργία υγιών ορίων για τοξικούς γονείς μπορεί να είναι κάτι δύσκολο, επειδή, ως ενήλικες, συχνά είμαστε ακόμα εμπλεκόμενοι σε παλιά μοτίβα της παιδικής ηλικίας, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε. Απλώς ζούμε μέσα στο μοτίβο, και το μοτίβο κάνει αυτό που κάνει, ώσπου, κάποια στιγμή, αρχίζουμε να βλέπουμε ή να νιώθουμε το πώς μας επηρεάζει.

Ακόμα κι όταν το καταλάβουμε, μπορεί να πάρει χρόνο και προσπάθεια για να αρχίσουμε να βάζουμε υγιή όρια, επειδή νιώθουμε τύψεις ή φοβόμαστε ότι θα πληγώσουμε τους γονείς μας, ή είμαστε τόσο μπλεγμένοι στην κατάσταση που δεν μπορούμε να βρούμε τον τρόπο να αποδεσμευτούμε.

Αυτό που συνήθως φοβόμαστε περισσότερο είναι το πώς θα αντιδράσουν στα νέα όρια. Φοβόμαστε ότι δεν θα μπορέσουν να ανεχτούν το όριο και ότι η ζωή τους θα καταρρεύσει. Φοβόμαστε ότι θα σταματήσουν να σχετίζονται μαζί μας, ότι δεν θα μας θέλουν πια στη ζωή τους, ή ότι η συζήτηση θα καταλήξει σε καβγά. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε αυτό τον φόβο από τότε που εκείνοι μας τον δημιούργησαν, πολλά χρόνια πριν.

Όμως, είμαστε ενήλικες, όπως κι εκείνοι. Μπορεί να προβλέπουμε σωστά το πώς θα αντιδράσουν. Αυτό το άρθρο μας δίνει μερικές απλές επιλογές για όρια σε συγκεκριμένους τύπους τοξικότητας.

Τοξικοί γονείς που προσπαθούν να μας ελέγξουν

Με τέτοιους γονείς, το ζήτημα είναι εξουσία εναντίον ενοχής. Νιώθετε ότι οι γονείς σας πρέπει να έχουν κάποιο έλεγχο επειδή πάντα είχαν, και νιώθετε ένοχοι που προσπαθείτε να πάρετε πίσω τη ζωή σας. Με κάθε παρέμβασή τους, νιώθετε μπερδεμένοι, επειδή σκέφτεστε ότι μάλλον φέρονται έτσι από αγάπη.

Μπορεί να σας αγαπούν, ή όχι, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με τις προσπάθειές τους να σας ελέγξουν. Ο έλεγχος δεν είναι αγάπη.

Μια επιλογή είναι να αρχίσετε να καταλαβαίνετε τι θέλετε και μετά να το εφαρμόσετε με τη μορφή ορίου. Όταν αντιδρούν, προσπαθήστε να είστε παρόντες με τα δικά σας συναισθήματα, αντί να προσπαθείτε να αλλάξετε τα δικά τους. Η μόνη σας δουλειά σε αυτή την περίπτωση είναι να φροντίσετε τον εαυτό σας.

Τοξικοί γονείς που είναι εθισμένοι

Όταν έχετε ανατραφεί από εθισμένους γονείς, μπορεί να έχετε μια τάση να πιστεύετε ότι είναι δική σας δουλειά να το διορθώσετε ή να τους φροντίσετε με κάποιο τρόπο. Έτσι, κάνετε παραχωρήσεις που δεν θα κάνατε για άλλον. Μπορεί να νιώθετε ένοχοι και υπεύθυνοι γι’ αυτούς, κι αυτό είναι ένα μοτίβο δύσκολο να σπάσει.

Μπορείτε να αρχίσετε να εξετάζετε τις πραγματικότητες της ευθύνης γενικά. Ποιος είναι υπεύθυνος για την ευτυχία και την ευημερία σας; Εσείς. Το ίδιο ισχύει και για εκείνους. Έτσι, αρχίστε με κάτι μικρό, για το οποίο είχατε αναλάβει την ευθύνη, και δώστε τη πίσω σε αυτούς. Από αυτό το σημείο θα αρχίσει η ανάπτυξή σας.

Τοξικοί γονείς που παίρνουν τον ρόλο του θύματος

Αυτοί οι γονείς απαιτούν, μέσω χειραγώγησης, να τους φροντίσετε. Με τη συμπεριφορά τους, το κάνουν προφανές ότι δεν μπορούν να φροντίσουν τον εαυτό τους. Ίσως παίζετε τον ρόλο του γονιού όλη σας τη ζωή. Μια επιλογή είναι να αρχίσετε με κάτι μικρό και να επιμείνετε ότι δεν θα φροντίζετε γι’ αυτό πια. Έπειτα, επιτρέψτε τους να βρουν την άκρη χωρίς τη βοήθειά σας. Συνεχίστε και αναπτυχθείτε από αυτό το σημείο.

Τοξικοί γονείς που είναι κακοποιητικοί

Αυτοί οι γονείς σας έχουν πληγώσει, συναισθηματικά ή σωματικά. Και μπορεί να πιστεύετε, επειδή έτσι σας ανέθρεψαν, ότι η συμπεριφορά τους είναι φυσιολογική.

Όμως, ως ενήλικες ελεύθεροι να επιλέξετε τη ζωή σας, έχετε επιλογή για το πόσα θα ανεχτείτε. Μπορεί να επιλέξετε να κόψετε κάθε επαφή μαζί τους. Ή μπορεί απλώς να λήγετε κάθε κουβέντα που πάει να γίνει κακοποιητική. Δεν είναι ανάγκη να ανέχεστε κακοποιητικές συμπεριφορές.

Το βασικό είναι να θυμάστε ότι η ζωή σας σας ανήκει και είναι δική σας ευθύνη να τη φροντίσετε. Δεν είναι, ούτε τώρα ούτε ποτέ, δική σας ευθύνη να φροντίσετε τη ζωή των γονιών σας. Μπορείτε να είστε καλοί με τον εαυτό σας χωρίς να φέρεστε άσχημα στους άλλους. Τα όρια δεν είναι έλλειψη καλοσύνης, είναι απλώς πιο αυθεντικά από τα παλιά ανθυγιεινά μοτίβα.

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/

Στις 18 Ιουνίου 2018, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αναγνώρισε επισήμως τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια ως διαταραχή. Αντιμέτωποι με αυτόν τον κίνδυνο, οι γονείς πρέπει να δράσουν μειώνοντας την έκθεση στις ηλεκτρονικές συσκευές και προτείνοντας εναλλακτικές απασχόλησης πολύ πιο ασφαλείς και δημιουργικές, όπως η μουσική.

Ζούμε στην ψηφιακή εποχή. Είναι λοιπόν λογικό η τεχνολογία να είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Μόνο που όταν πρόκειται για τα παιδιά μας η τεχνολογία δεν παίζει πάντα θετικό ρόλο, αλλά μάλλον το αντίθετο πολλές φορές. Είτε πρόκειται για τάμπλετς είτε για smartphones, τα παιδιά χρειάζονται ερεθίσματα άλλα, από αυτές τις εθιστικές συσκευές. Για αυτό τον λόγο η μουσική θεωρείται ως μια εναλλακτική πολύ πιο υγιής και είναι ευθύνη των γονιών να την εισάγουνε στη ζωή των παιδιών τους.

Είναι αλήθεια πως πολλοί γονείς εκτιμούν τη γαλήνη που βασιλεύει στο σπίτι όταν τα παιδιά παίζουν με το τάμπλετ ή με το smartphone. Εντούτοις, αυτές οι συσκευές μειώνουν την γνωστική τους ανάπτυξη και δεν τους προσφέρουν πάντα θετικά ερεθίσματα. Η μουσική, πέρα από την ηρεμιστική και θεραπευτική της ιδιότητα, τρέφει τον εγκέφαλο του παιδιού και ενισχύει την πνευματική του ανάπτυξη.

Τάμπλετς και smartphones, η τεχνολογία που επιβαρύνει την υγεία των παιδιών μας

Για να κατανοήσουμε την σημασία της μείωσης της χρήσης των τάμπλετς και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών για το παιδί, πρέπει καταρχήν να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο που ενέχουν. Στην πραγματικότητα, η τεχνολογία μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο τόσο σε σωματικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Σύμφωνα με μία έρευνα που εκδόθηκε στο Paediatrics Child Health Journal, τα παιδιά εκτίθενται σε μία ατέλειωτη πηγή πληροφοριών που μπορεί δύσκολα να ελεγχθεί από τους γονείς.

Στο σημείο αυτό αναφερόμαστε στο ίντερνετ, το οποίο μοιάζει με τη Λερναία Ύδρα της εποχής μας. Της κόβετε το κεφάλι κι αμέσως ένα άλλο ξεφυτρώνει στη θέση του. Πολύ δύσκολο να ελεγχθεί, το ίντερνετ φέρνει το παιδί σας σε επαφή με πολλές πληροφορίες που ενδεχομένως να αποκαλυφθούν από ακατάλληλες ως και επικίνδυνες για την ηλικία του.

Από την άλλη, η τεχνολογία επηρεάζει το παιδί σας εφόσον του δημιουργεί εξάρτηση. Το παιχνίδι σε ένα τάμπλετ ή Smartphone μπορεί να διαρκέσει ώρες ολόκληρες, οδηγώντας το παιδί σε μία αδράνεια επικίνδυνη. Στις 18 Ιουνίου 2018, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αναγνώρισε επισήμως τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια ως διαταραχή.

Αυτή η πληροφορία επιβεβαιώνει ότι μπορούν να προκαλέσουν εθισμό και πως ο καλύτερος τρόπος για να το αποφύγουμε είναι να προσφέρουμε στα παιδιά μία άλλη εναλλακτική τόσο ασφαλή όσο και διασκεδαστική.

Μουσική, ένα σπουδαίο ερέθισμα

Γιατί όμως να επιλέξουμε την μουσική; Σύμφωνα με μια έρευνα που βασίζεται στον ρόλο της μουσικής στην πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, η μουσική έχει επίδραση στις κινητικές, γλωσσικές, κοινωνικές, γνωστικές και ακαδημαϊκές ικανότητες των παιδιών. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η μουσική φέρνει το παιδί σε επαφή με πολυαισθητηριακές εμπειρίες που ενδυναμώνουν την ικανότητα μάθησης και ενισχύουν την γνωστική του ανάπτυξη.

Πολλές έρευνες οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει συσχετισμός ανάμεσα στην μουσική και στην γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών. Σύμφωνα με τους ερευνητές, όταν το παιδί παίζει ένα όργανο, βελτιώνονται οι προσοδιακές του ικανότητες, ειδικά ο ρυθμός και ο επιτονισμός. Στην πραγματικότητα, ο παραλληλισμός ανάμεσα στην γλωσσική σύνταξη και στην μουσική δομή έχει υπάρξει αντικείμενο πολλών μελετών. Σε ένα άρθρο που εκδόθηκε από το επιστημονικό περιοδικό Developmental Science, η αντίληψη του ρυθμού μπορεί να προβλέψει τις συντακτικές ικανότητες παιδιών έξι ετών.

Η μουσική ως θεραπευτικό εργαλείο

Πέρα από τον ρόλο της ως ερέθισμα, η μουσική είναι ένα εργαλείο θεραπευτικό που χρησιμοποιείται για να διαχειριστούμε πολλές διαταραχές όπως ο αυτισμός. Σε ένα άρθρο που εκδόθηκε από το περιοδικό Frontiers in Integrative Neuroscience, οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως η μουσική μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην διαχείριση του αυτισμού.

Όπως εξηγούν, τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού υποφέρουν από πολλά προβλήματα που αφορούν τις ικανότητές τους να επικοινωνήσουν με αποτελεσματικό τρόπο. Είναι δύσκολο για αυτά να μείνουν συγκεντρωμένα και δυσκολεύονται να πλησιάσουν τους άλλους. Για αυτό και η μουσική και κυρίως το μουσικό περιβάλλον, θα βοηθούσε τα παιδιά αυτά διευκολύνοντας τις κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις σε ένα πλαίσιο που τους είναι ευχάριστο.

Τι ρόλο παίζουν οι γονείς;

Εφόσον το παιδί τώρα διαμορφώνεται, είναι σημαντικό οι γονείς να το καθοδηγήσουν με τον πιο σωστό τρόπο. Αυτό που θα μπορούσε να φαίνεται ως μία καλή ιδέα όπως το να του δώσουν ένα τάμπλετ και να το αφήσουν να παίξει ήσυχο, θα μπορούσε να αποβεί ριψοκίνδυνο για το ευ ζην του και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες.

Εκτός από τα επικίνδυνα αποτελέσματα του να έρχονται σε επαφή με την τεχνολογία από τόσο μικρή ηλικία, τα παιδιά ξεχνούν την κοινωνική τους ζωή και βρίσκονται κλεισμένα στο σπίτι. Για αυτό τον λόγο οι γονείς πρέπει να δράσουν παίρνοντας τον έλεγχο και προτείνοντας εναλλακτικές πολύ πιο ασφαλείς και δημιουργικές όπως η μουσική.

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/texnologia/smartphone/7073-parte-to-tamplet-apo-ta-paidia-kai-doste-tous-ena-mousiko-organo.html

Φανταστείτε το ακόλουθο σενάριο: κάποια στιγμή πηγαίνετε στον δάσκαλο καλλιτεχνικών για να σας ενημερώσει για τις επιδόσεις του παιδιού σας στο μάθημα και σας αναφέρει ότι στα πλαίσια μιας εργασίας που ζητήθηκε από όλα τα παιδιά στην τάξη, να κατασκευάσουν ένα αεροπλανάκι, το δικό σας  παιδί ήταν το μοναδικό στην τάξη που όχι απλώς έφτιαξε ένα αεροπλανάκι αλλά ότι έφτιαξε ένα τρισδιάστατο πολύχρωμο αεροπλανάκι!

Πόσο υπερήφανη/ος  αισθανθήκατε!

Μήπως έστω για λίγο αρχίσατε να σκέφτεστε ότι το παιδί σας είναι χαρισματικό και ότι το μέλλον του διαγράφεται λαμπρό και ότι θα γίνει σπουδαίος αρχιτέκτονας, μηχανικός αεροπλάνων, αεροναυπηγός ότι μπορεί να τον ζητήσουν από τη ΝΑΣΑ αργότερα ή από κάποια μεγάλη κυβερνητική  οργάνωση που θα τον ζητήσει να πάει στις μυστικές υπηρεσίες γιατί μάλλον θα πρόκειται για άτομο με υψηλό δείκτη ευφυίας;

Μήπως αρχίσατε να καταστρώνετε σχέδια για πανεπιστήμια, σκεφτήκατε γνωστούς που μπορεί να τον προωθήσουν, δασκάλους να του κάνουν από τώρα μαθήματα για να μην χάνει χρόνο;

Μήπως την επόμενη μέρα ρωτήσατε τον παιδί σας αν θα ήθελε να κάνει μαθήματα ρομποτικής, κατασκευών, μοντελισμού? Και οποία απογοήτευση αν το παιδί σας σας απάντησε ΟΧΙ. Oτι δεν τον ενδιαφέρει τίποτα από τα παραπάνω και ότι απλώς τον ευχαριστεί να κάνει τρισδιάστατα πολύχρωμα αεροπλανάκια.

Η πίεση να αξιοποιήσουμε όσο το δυνατό περισσότερο τις ικανότητες των παιδιών μας απορροφά όλη μας την ενέργεια και προσοχή. Και μας καθιστά γονείς “ελικόπτερα”:

Όπως το ελικόπτερο πετάει και  περιφέρεται πάνω από τα κεφάλια μας για να προσγειωθεί έτσι και οι γονείς με υπερβολικά έντονη την ανάγκη του ελέγχου στα παιδιά τους, θέτουν υπερβολικές απαιτήσεις και υψηλές προσδοκίες ώστε να γίνουν άριστα, πετυχημένα, να μιλάνε πέντε γλώσσες, να κάνουν διάφορα αθλήματα, (ένα τουλάχιστον σε επίπεδο πρωταθλητισμού,) να μπορούν  να ρητορεύουν από την ηλικία των έντεκα.

Μοιάζει  να στριφογυρίζουν πάνω από τα κεφάλια τους δημιουργώντας μια βουή από παραινέσεις, προγράμματα, ωράρια και γνώσεις.

Ακόμα και ο χρόνος διασκέδασης πρέπει να είναι δομημένος, με πρόγραμμα, να έχει κάτι πολύτιμο να μάθει στο παιδί. Τα πάρτυ γίνονται θεματικά, με πρόγραμμα και συγκεκριμένη διάρκεια και διασκεδαστές που όλο και κάτι θα μάθουν στα παιδιά.

Κανένας αυθορμητισμός, καμία πρωτοβουλία στα παιδιά. Ετσι το μήνυμα μπορεί να είναι και το ακόλουθο.

Το παραθέτω αυτούσιο όπως το διάβασα στο βιβλίο του Carl Honore «Το μανιφέστο της Χαρούμενης παιδικής ηλικίας»: « η παιδική ηλικία είναι πολύτιμη για να την αφήσουμε στα χέρια των παιδιών και τα παιδιά πολύ σημαντικά για να τα παραμελούμε».

Τελικά τα εμπιστευόμαστε τα παιδιά ή όχι? Αυτά είναι τα λεγόμενα διπλά μηνύματα. Σύμφωνα με  κάποια  στατιστικά για την ψυχική υγεία των παιδιών και εφήβων διαπιστώνουμε ότι τα παιδιά υποφέρουν όλο και πιο πολύ από άγχος και κατάθλιψη. Αιτία  μεταξύ άλλων παραγόντων είναι και οι παρεμβάσεις των ενηλίκων.

Σκεφτείτε για λίγο ένα καθημερινό πρόγραμμα πολλών παιδιών στις αναπτυγμένες δυτικές χώρες. Γιόγκα για νήπια, ρομποτική, ρητορική, κολύμπι, κινέζικα, καράτε, και η λίστα δεν έχει τέλος. Ολο και περισσότερο οι γονείς προσλαμβάνουν ανθρώπους να μεταφέρουν τα παιδιά τους στις δραστηριότητες οι οποίες τις περισσότερες φορές διαδέχονται η μία την άλλη. Παιδιά κουρασμένα, αγχωμένα, με προβλήματα ύπνου.

Ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο τους οι γονείς παρεμβαίνουμε από φόβο να μην τα αφήσουμε μόνα τους. Τα παρακολουθούμε από τα κινητά μας και εντοπίζουμε ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται. Αν μπορούσαμε θα μπαίναμε στην σκέψη τους, στο μυαλό τους.

Και η εμπλοκή των γονιών δεν σταματά στην ενηλικίωση των παιδιών τους…

Στην Βρετανία και όχι μόνο, πολλοί γονείς σχεδιάζουν με κάθε λεπτομέρεια την πορεία των παιδιών τους από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο.

Στην Κίνα οι γονείς παίρνουν άδεια για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να εγκατασταθούν στα πανεπιστήμια, ενώ στην βόρεια Αμερική τα πανεπιστήμια έχουν προσωπικό για να καταχωρεί τα μηνύματα και τις κλήσεις των γονιών στα παιδιά τους αναφορικά με την βοήθεια που τους παρέχουν για την επιλογή των μαθημάτων τις εργασίες ή την επιλογή των συγκατοίκων τους. Πλέον ακόμα και μεγάλες πολυεθνικές λαμβάνουν υπόψη τους γονείς των υποψηφίων για την πρόσληψη τους!

Αραγε τι αντίκτυπο έχει όλη αυτή η εμπλοκή των γονιών στην ζωή των παιδιών; Πέρα από το ότι το μήνυμα που  περνά στα παιδιά είναι η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης στην κρίση τους, δημιουργεί επιπλέον και τις κατάλληλες συνθήκες για μια σειρά ανθυγιεινών επιπτώσεων στο σώμα και στην ψυχή και σε διάφορους τομείς όπως στην εργασία αλλά και στις ανθρώπινες σχέσεις.

Οι γονείς ελικόπτερα ανατρέφουν αγχώδη, φοβισμένα, παραχαιδεμένα παιδιά με δυσκολία στο να παίρνουν αποφάσεις για την ζωή τους και εν τέλει να γίνονται δυστυχισμένοι ενήλικες. Υπέρβαρα παιδιά αφού σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά μεγαλώνουν σε γυάλες με ελάχιστη φυσική άσκηση. Από την άλλη, όπου αυτή υπάρχει, είναι έντονη με σκληρές προπονήσεις που καταπονούν το σώμα.

Η ψυχή πονά αφού σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη ένα στα πέντε παιδιά πάσχει από κάποια ψυχολογική διαταραχή.

Όπως ο συγγραφέας Carl Honore αναφέρει «όταν οι ενήλικες «απαγάγουν» τα παιδικά χρόνια, τα παιδιά χάνουν τα πράγματα που δίνουν συνεκτικότητα και νόημα στην ανθρώπινη ζωή -τις μικρές περιπέτειες, τα μυστικά ταξίδια, τις αναποδιές και τις ατυχίες, την απολαυστικότατη αναρχία, τις μοναχικές στιγμές, ακόμα και τις ώρες πλήξης» (σελ 32).

Αν καταφέρατε να διαβάσετε αυτό το κείμενο συγκεντρωμένοι με ηρεμία, χωρίς να σκέφτεστε αν θα αργήσετε να πάτε το παιδί σας στο πιάνο, στο καράτε και στα κινέζικα και αν θα έπρεπε να κάνετε την αυριανή εργασία του παιδιού σας για να πάρει καλό βαθμό και αν επιπλέον έχετε κανονίσει, αν και καθημερινή, να πάτε σινεμά ή για δείπνο με τον/την φίλη σας τότε μάλλον ΔΕΝ ανήκετε στην κατηγορία των γονιών  «Ελικόπτερα».

Θυμηθείτε ότι τα παιδιά θέλουν γονείς ήρεμους, ευτυχισμένους, να νιώθουν ασφάλεια αγάπη και αποδοχή άνευ όρων.

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/symvouleutiki-goneon/7159-mipos-eiste-gonios-elikoptero.html

Συνεχίζεται για τρίτη συνεχόμενη σχολική χρονιά το υπέροχο ταξίδι συνεργατικών σχολείων με θέμα ” Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα και την Κύπρο. Στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο!”
Ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων σχολείων ανέρχεται στα 69 σχολεία.
Σας παραθέτω τον σχετικό πίνακα με τις ομάδες συνεργασίας των συμμετεχόντων σχολείων.

Συντονιστής ,το Δημοτικό Σχολείο Άρνισας Πέλλας, με τον συνάδελφο Ηλία Κάρτα στον ρόλο του καπετάνιου !
Επισκεφθείτε μας στο https://padlet.com/iliaskartas2022/1tscl2zz540nzdyp

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με ΥΓΕΙΑ !!!!

Αφιερώνω  στους Αναγνώστες μου, όλους τους στίχους από τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα, τραγουδισμένα από εμένα , δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο του σπιτιού μου, κρατώντας το παραδοσιακό καραβάκι  των παιδικών μας χρόνων, μια δική μου ξύλινη κατασκευή!

Να είστε πάντα καλά και να χαίρεστε τις οικογένειές σας καθώς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα!

Νίκος Δημητρίου

Τα παιδιά κάνουν καθημερινά τόσα καινούρια πράγματα και αρκετές φορές μας αφήνουν άφωνους με τα κατορθώματά τους! Τότε μας πλυμμυρίζει αυτόματα ένα συναίσθημα χαράς και χωρίς να το πολυσκεφτούμε, το εκφράζουμε μέσω της επιβράβευσης και του επαίνου. Το ερώτημα όμως είναι, πώς επηρεάζονται τα παιδιά από τον έπαινο και σε τι βαθμό;

Ίσως σκέφτεστε ότι είναι υπερβολικό να θεωρούμε πως ο έπαινος μπορεί να έχει και αρνητικό αντίκτυπο, μιας και η πρόθεση με την οποία δίνεται είναι να παρακινήσει και να επιβραβεύσει. Έρευνες δείχνουν πως ο τρόπος που επαινούμε τα παιδιά μπορεί να επηρεάσει τις πεποιθήσεις τους, τη στάση τους απέναντι σε νέες προκλήσεις, την επιμονή τους και κατ’ επέκταση τη σχολική επιτυχία.

Τα είδη του επαίνου…
Ο έπαινος που επικεντρώνεται στην προσπάθεια και στη διαδικασία στέλνει το μήνυμα στα παιδιά ότι η προσπάθεια και η συμπεριφορά μας είναι η πηγή της επιτυχίας. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί τα παιδιά να πιστεύουν ότι μπορούν να βελτιώσουν την απόδοσή τους με σκληρή δουλειά. Επαινώντας τα με αυτόν τον τρόπο, τα βοηθάμε να δουν τον εγκέφαλο σαν έναν μυ που μπορεί να αναπτυχθεί και τις ικανότητες τους σαν εργαλεία που μπορούν να καλλιεργηθούν μέσω επιμονής και προσπάθειας.

Υπάρχει όμως ένας ακόμα έπαινος. Ο έπαινος που επικεντρώνεται στο άτομο και στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα (πχ. είσαι έξυπνος, μεγάλος, καλός κλπ.). Παρ’ όλες τις καλές προθέσεις μας, αυτός δεν δημιουργεί τις ίδιες θετικές πεποιθήσεις. Για παράδειγμα, ένα παιδί που επαινείται για τα θετικά του χαρακτηριστικά μπορεί να σκεφτεί “Αν η επιτυχία με κάνει έξυπνο, η αποτυχία θα με κάνει χαζό”.

Αυτού του είδους επαίνου, δημιουργεί την πεποίθηση πως τα πράγματα όπως η νοημοσύνη, ο χαρακτήρας και η δημιουργική ικανότητα είναι έμφυτα και αμετάβλητα. Τα παιδιά επομένως πιστεύουν πως ανεξάρτητα από το πόσο θα διαβάσουν, ή πόσες προσπάθειες θα καταβάλουν, το δυναμικό τους είναι περιορισμένο και αποφεύγουν προκλήσεις που δοκιμάζουν τις ικανότητές τους.

Οι έρευνες…
Μελέτες έχουν δείξει ότι ο έπαινος της διαδικασίας έχει ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη επιμονή και την καλύτερη επίδοση σε δύσκολες καταστάσεις. Αντίθετα, ο έπαινος του ατόμου, ο οποίος στέλνει το μήνυμα ότι η ικανότητα ενός παιδιού είναι σταθερή, έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη επιμονή και απόδοση.

Πιο συγκεκριμένα, έρευνα παρατήρησε τον τρόπο που επιβράβευαν γονείς τα παιδιά τους από το πρώτο κιόλας έτος της ζωής μέχρι και τα τρία τους χρόνια. Πέντε χρόνια αργότερα, αξιολόγησαν εάν τα παιδιά προτιμούσαν τις προκλήσεις ή τα απλά καθήκοντα, εάν ήταν σε θέση να δημιουργήσουν στρατηγική για να ξεπεράσουν αποτυχίες και αν πίστευαν ότι η νοημοσύνη και η προσωπικότητα είναι χαρακτηριστικά που μπορούν να εξελιχθούν (σε αντίθεση με κάποια που είναι αμετάβλητα).

Όταν λοιπόν οι γονείς χρησιμοποιούσαν περισσότερο τον έπαινο της διαδικασίας, τα παιδιά ήταν πιο θετικά απέναντι στις προκλήσεις και πίστευαν πως τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα μπορούν να βελτιωθούν με προσπάθεια!

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Οι γονείς πρέπει να θυμόμαστε πως η θετική και σωστή αντίδραση στις προσπάθειες των παιδιών είναι εξαιρετικά σημαντική για να συνεχίσουν να προσπαθούν, να δοκιμάζουν, να τολμούν, να μην τα παρατούν!

Επομένως, αντί να επαινούμε το παιδί ως άτομο (πχ. είσαι καλός), επαινούμε τη διαδικασία (πχ. αφιέρωσες πολλή ώρα για να τα καταφέρεις), τη στρατηγική (πχ. βρήκες έναν πολύ καλό τρόπο να δουλέψεις), την προσπάθεια (πχ. φαίνεται πως έκανες πολλή εξάσκηση).

Φράσεις όπως:

“Μου αρέσει ο τρόπος που…” ή “Πρόσεξα πως…” ή “Πες μου πως…” με συνοδεία ρημάτων όπως
σκέφτεσαι, χρησιμοποιείς, μαθαίνεις, δημιουργείς, αποφασίζεις, επιλέγεις

επικεντρώνονται στη διαδικασία!

Αποφεύγουμε τον αναίτιο έπαινο μιας και τα παιδιά γνωρίζουν συνήθως πότε τα πηγαίνουν πραγματικά καλά και πότε δεν τα καταφέρνουν. Μπορεί για παράδειγμα να επαινέσουμε μια κακή επίδοση για να ενθαρρύνουμε, το παιδί όμως σε αυτήν την περίτπωση αντιλαμβάνεται την κρυφή ατζέντα και λαμβάνει τον έπαινο σαν σημάδι αποτυχίας. Όπως είπε και ένας Βρετανός ποιητής, “Έπαινος χωρίς αιτία είναι μεταμφιεσμένη σάτιρα” (Alexander Pope, 1688-1744).

Τα παιδιά αναπτύσσουν ανοσία στον έπαινο για αυτό πρέπει να προσέχουμε να μην το παρακάνουμε. Μπορεί να απαιτήσουν όλο και μεγαλύτερες δόσεις για να ικανοποιηθούν και αν αφαιρεθεί το καρότο, τότε μπορεί να χάσουν τελείως το ενδιαφέρον τους.

Μπορούμε αντί του επαίνου, απλά να παρατηρούμε και να σχολιάζουμε, χωρίς να αξιολογούμε ή να κρίνουμε. Για παράδειγμα, “Ντύθηκες μόνος σου!”. Έτσι αναγνωρίζουμε την προσπάθεια και ενθαρρύνουμε το παιδί να νιώθει υπερήφανο για το κατόρθωμά του.

Βελτιώνοντας οι γονείς τον τρόπο που επαινούμε, βοηθάμε τα παιδιά να αναπτύξουν την πεποίθηση ότι η μελλοντική επιτυχία είναι στα χέρια τους! Την επόμενη φορά επομένως που θα τα δούμε να καταφέρνουν κάτι σπουδαίο, ας μη βιαστούμε να αντιδράσουμε, ας σκεφτούμε το πώς ο έπαινος θα λειτουργήσει πραγματικά προς όφελός τους!

ΠΗΓΗ: https://www.parentshelp.gr/

Επιστρέφει από το σχολείο και ανοίγουν οι κεραίες ανίχνευσης συναισθημάτων. Πέρασε άραγε καλά; Μήπως έγινε κάτι που το στεναχώρησε; Μήπως δεν είναι πολύ γελαστή; Μήπως να πάμε μια βόλτα για να πάρουμε εκείνα τα αυτοκόλλητα που την κάνουν τόσο χαρούμενη…

Αν μας ρωτούσαν τι θα θέλαμε για τα παιδιά μας, είμαι σχεδόν βέβαιη πως οι περισσότεροι θα λέγαμε να είναι απλά ευτυχισμένα! Εξάλλου για αυτό δεν παλεύουμε καθημερινά; Να προσφέρουμε απλόχερα ευτυχία στα παιδιά χρησιμοποιώντας κάθε τρόπο και μέσο. Πολύ συχνά, με το που ανιχνεύσουμε ίχνος λύπης, αναστάτωσης, παρεμβαίνουμε για να απαλύνουμε τα αρνητικά συναισθήματα λειτουργώντας σαν ανθρώπινες πιπίλες. Και που είναι το κακό; μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος. Αν μπορώ να λειτουργήσω βοηθητικά για να μην υποφέρει το παιδί μου γιατί να μην το κάνω;

Στην πραγματικότητα όμως αν θέλουμε ευτυχισμένα παιδιά, πρέπει και οφείλουμε να τα διδάξουμε πως να διαχειρίζονται τα αρνητικά τους συναισθήματα. Πώς να διαχειρίζονται όλα τα μεγάλα συναισθήματα όπως είναι ο θυμός, η ματαίωση, η απογοήτευση, η θλίψη χωρίς να προσπαθούμε συνεχώς να τα προστατέψουμε από αυτά γίνοντας άθελά μας η πρώτη τους σχέση εξάρτησης. 

Τα παιδιά που είναι συμφιλιωμένα με όλων των ειδών τα συναισθήματα, είναι πιο συμφιλιωμένα με τον εαυτό τους και μελλοντικά μπορούν να λειτουργήσουν πιο εύκολα σε ένα εργασιακό περιβάλλον, να δημιουργήσουν υγιείς φιλικές και συντροφικές σχέσεις. Αντίθετα, τα παιδιά που δεν μπορούν να διαχειριστούν τον θυμό, τη λύπη, την ενόχληση τους, είναι πολύ πιθανό σαν ενήλικες να αναζητήσουν εξωτερικές πηγές ηρεμίας όπως το φαγητό, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, κακές σχέσεις συνεξάρτησης, αποφεύγοντας έτσι την επαφή με το πραγματικό τους συναίσθημα. 

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Το πρώτο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποδεχτούμε τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού χωρίς τη διάθεση να τα διορθώσουμε άμεσα. Σκεφτείτε λίγο το εξής. Ας υποθέσουμε πως είχατε μια κακή μέρα και θέλετε να μοιραστείτε με τον σύντροφό σας αυτό που νιώθετε. Στην πραγματικότητα δεν θέλετε να σας δώσει μια λύση στην κατάσταση αλλά να εκφράσετε τα συναισθήματά σας και να νιώσετε ότι αυτά ακούγονται και γίνονται αντιληπτά από αυτόν. 

Το ίδιο λοιπόν ισχύει και στα παιδιά. Αν για παράδειγμα επιστρέψει μια μέρα από το σχολείο με κλάματα επειδή δεν πήρε καλό βαθμό, προκειμένου να σταματήσουμε το κλάμα ίσως μπούμε στον πειρασμό να πούμε θα πάρω τον δάσκαλο τηλέφωνο. Δεν χρειάζεται όμως να κοιτάνε πάντα εμας ως λύση στο κάθε τους πρόβλημα γίνοντας έτσι η πρώτη τους σχέση εξάρτησης. Να θυμάστε, όταν οι γονείς υπερλειτουργούμε, τα παιδιά υπολειτουργούν. Μπορούμε να δοκιμάσουμε λέγοντας “Δείχνεις αρκετά αναστατωμένος. Τι σκοπεύεις να κάνεις; Τι διαφορετικό θα έκανες την επόμενη φορά;”

Σίγουρα είναι δύσκολο να βλέπουμε το παιδί που λατρεύουμε να είναι αναστατωμένο ή να απογοητεύεται. Δουλεύοντας τα συναισθήματά του όμως αποκτά μια σπουδαία δεξιότητα ζωής. Σκεφτείτε πως κάθε δική μας παρόρμηση να σώσουμε το παιδί από αυτό που νιώθει του δίνει το μήνυμα πως δεν μπορεί να το διαχειριστεί μόνο του. 

Δεν πρέπει να αρνούμαστε τα συναισθήματα των παιδιών πιστεύοντας πως έτσι θα φύγουν. Αντίθετα δείχνοντας ενσυναίσθηση, βοηθάμε τα παιδιά να αποκωδικοποιούν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους νιώθοντας έτσι ασφάλεια. Αντί να πούμε “σταμάτα να κλαις, σταμάτα να φοβάσαι, σταμάτα να πονάς” μπορούμε να πούμε “βλέπω πως αυτό σου προκάλεσε λύπη, φόβο, πόνο” . Τα παιδιά πρέπει να παίρνουν το μήνυμα “Σε ακούω, σε βλέπω, σε καταλαβαίνω”. 

Επίσης είναι σημαντικό να μην χρησιμοποιούμε το φαγητό, τα δώρα ή τις ηλεκτρονικές συσκευές για να κατευνάσουμε ένα συναίσθημα. Προτάσεις όπως “αν σταματήσεις να κλαις θα σου δώσω μια σοκολάτα”, “βαρέθηκες; στενοχωρέθηκες; θες να παίξεις στο κινητό μου;”, μπορεί να σταματούν τα δάκρυα, τη στεναχώρια ή τη βαρεμάρα άμεσα, μακροπρόθεσμα όμως θα είναι πολύ πιο ωφέλιμο για το παιδί να νιώσει τα συναισθήματά του, να έρθει σε επαφή με αυτά.  

Αν συμπεριφερόμαστε στα παιδιά σαν είναι εύθραυστα, θα παραμείνουν εύθραυστα. Μπορούμε να πούμε για παράδειγμα “Ξέρω ότι είναι δύσκολο να μιλήσεις στο διπλανό σου για αυτό που σε στεναχώρησε αλλά είμαι σίγουρη πως μπορείς να τα καταφέρεις και στοιχηματίζω πως θα έρθεις ακόμα πιο κοντά τους μόλις το κάνεις”. Δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία να εξασκηθούν σε αυτές τις μικρές συναισθηματικές δυσκολίες, τα βοηθάμε να διαχειριστούν μελλοντικά τις μεγαλύτερες.  

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αποτελούμε παράδειγμα για τα παιδιά μας. Όσο πιο συνειδητοποιημένοι είμαστε ως γονείς, τόσο πιο καλοί γονείς είμαστε. Δεν γίνεται να ουρλιάζουμε για να σταματήσουν να φωνάζουν, δεν γίνεται να φωνάζουμε για να ηρεμήσουν. Το να διδάξουμε στα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους προϋποθέτει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα δικά μας. 

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου όλοι μας θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας. Θα χτίζαμε μια κοινωνία πολύ πιο υγιή, όπου τα ζευγάρια θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες τους, στις εργασιακές σχέσεις τα προβλήματα θα λύνονταν πολύ πιο ομαλά, η βία θα μειωνόταν και οι σχέσεις θα γίνονταν πιο ουσιαστικές!

Επομένως, την επόμενη φορά που θα δούμε τα παιδί μη ευτυχισμένο, θυμηθείτε πως δεν πρόκειται να καταρρεύσει από τα μεγάλα του συναισθήματα. Ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχικής υγείας είναι η συμφιλίωση με τα συναισθήματά μας. Να έχουμε συναισθηματική ευελιξία και συναισθηματική ανθεκτικότητα για να νιώθουμε ασφάλεια με τον εαυτό μας, και αυτό είναι που θα πρέπει να επιδιώκουμε οι γονείς για τα παιδιά μας!

ΠΗΓΗ: https://www.parentshelp.gr/

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη: Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, αυτό είναι εύκολο. Αλλά να θυμώνεις με το σωστό άτομο, και στο σωστό βαθμό, και τη σωστή στιγμή, και για τον σωστό σκοπό, και με τον σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι στη δύναμη του καθενός, δεν είναι εύκολο.

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό και χρήσιμο συναίσθημα αλλά και αναπόφευκτο μέρος της ζωής και είναι κοινή υπόθεση ότι η έκφραση του θυμού είναι αποδεκτή..

Κάθε παιδί έχει κάποιες μέρες που τίποτα δεν φαίνεται να πηγαίνει καλά, αλλά για μερικά, τα ξεσπάσματα θυμού, η απογοήτευση και η αγανάκτηση είναι ο κανόνας.

Όταν ο θυμός ενός παιδιού απειλεί να θέσει σε κίνδυνο τη σχολική και κοινωνική του ζωή και εισάγει ένα στοιχείο πίεσης στη δυναμική της οικογένειας που επηρεάζει κάθε μέλος, είναι καιρός ένας γονέας να ρωτήσει:

Πότε ο θυμός είναι προβληματικός;

Μπορεί να είναι χρήσιμο να σκεφτόμαστε τον θυμό σαν παγόβουνο. Η θυμωμένη συμπεριφορά είναι το κορυφαίο μέρος αυτού που μπορούμε να δουμε πάνω από το νερό, με όλα τα άλλα πράγματα που μπορεί να οδηγήσουν στο θυμό να βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια, τα οποία και δεν μπορούμε να δούμε.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε έρθει σε επαφή με ένα θυμωμένο παιδι.

Η γνώριμη εικόνα με το παιδί που έχει χάσει τον έλεγχο κατευθύνοντας την αγωνία του σε έναν φροντιστή, ουρλιάζοντας και βρίζοντας, πετώντας επικίνδυνα αντικείμενα ή χτυπώντας και δαγκώνοντας, μπορεί να είναι μια τρομακτική και αγχωτική εμπειρία τόσο για εσάς όσο και το παιδί.

Γιατί είναι τόσο θυμωμένο το παιδί σας;

Συχνά είναι δύσκολο για τους γονείς να χειριστούν την εκρηκτική και θυμωμένη συμπεριφορά των παιδιών, αλλά η κατανόηση του γιατί ενεργούν έτσι μπορεί να βοηθήσει.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους το παιδί σας μπορεί να φαίνεται πιο θυμωμένο από άλλα παιδιά, όπως:

• Βλέποντας άλλα μέλη της οικογένειας να μαλώνουν ή να είναι θυμωμένα μεταξύ τους
• Προβλήματα φιλίας
• Υπόκεινται σε εκφοβισμό
• Δυσκολεύεται με τις σχολικές εργασίες ή τις εξετάσεις
• Αίσθημα άγχους ή φόβου για κάτι
• Αντιμετώπιση των ορμονικών αλλαγών κατά την εφηβεία
• Υποκρύπτεται κάποια άλλη διαταραχή όπως ΔΕΠΥ, Αυτισμός, μαθησιακές δυσκολίες

Η ανάπτυξη του θυμού από την προσχολική ηλικία έως την εφηβεία

Ο θυμός έχει τις ρίζες του στην βρεφική ηλικία. 

Ακόμα και πριν από την ηλικία των τεσσάρων μηνών, τα βρέφη μπορούν να εκδηλώσουν θυμό μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου τους, το γοερό κλάμα, τις σφιγμένες γροθιές.

Κατά την  νηπιακή ηλικία τα παιδιά αρχίζουν να γίνονται πιο ανεξάρτητα.

Θέλουν να μπορούν να κάνουν πράγματα για τα οποία δεν έχουν τις δεξιότητες και η έλλειψη επικοινωνιακών δεξιοτήτων συμβάλλει στην επιβάρυνση της απογοήτευσή τους.

Γι’αυτό μπορεί να εκφράσουν την απογοήτευσή τους είτε κλωτσώντας, είτε ουρλιάζοντας και με θυμό.

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας έχουν πολλά να αντιμετωπίσουν.

Μαθαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα όπως είναι η ακαδημαϊκή γνώση, πώς να κοινωνικοποιούνται και πώς να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας επίσης συχνά αρχίζουν να συγκρίνονται με άλλα παιδιά.

Ξεκινούν  να νιώθουν την ανάγκη να ανήκουν και να δημιουργουν στενές φιλίες, αλλά αυτές οι φιλίες μπορούν επίσης να είναι αφορμές για θυμό, μέσα από τα πειράγματα, τον εκφοβισμό, τη ζήλια και το αίσθημα «απομάκρυνσης» ή μοναξιάς. Εάν τα παιδιά δεν αισθάνονται ασφαλή στις φιλίες τους, μπορεί να αισθάνονται δυστυχισμένα ή απογοητευμένα, κάτι που μπορεί να εμφανιστεί και ως θυμωμένη συμπεριφορά.

Η εφηβεία φέρνει νέες ανησυχίες και ένα σύνολο εργασιών για μάθηση.
Νέοι σε αυτή την ηλικία αναπτύσσουν ένα νέο επίπεδο ανεξαρτησίας και πειραματίζονται με την ταυτότητά τους.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οποιαδήποτε σύγκρουση ή άγχος μπορεί να σχετίζεται με το αν το νιώθουν ότι έχουν αρκετό έλεγχο στη ζωή τους.

Όπως είναι λογικό, οι ομάδες φιλίας γίνονται πιο σημαντικες κατά την εφηβεία γιατί οι νέοι μπορούν να μοιράζονται ο ένας μετον άλλον εμπειρίες. Επομένως, η ανάγκη για αποδοχή και ανήκειν γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Αυτή η ανάγκη μπορεί να φέρει μαζί της ευαισθησία.

Αυτή η ευαισθησία, μαζί με την αναδυόμενη αίσθηση της ταυτότητας και της φυσικές αλλαγές στην εφηβεία, μπορεί να αυξήσουν τα συναισθήματα θυμού και τις εκρήξεις.

Τι μπορείτε να κάνετε για να διαχειριστείτε τα ξεσπασματα θυμου των παιδιών σας;

Είναι χρήσιμο να καταλάβετε πρώτα ότι η συμπεριφορά είναι επικοινωνία.

Ένα παιδί που είναι τόσο συγκλονισμένο και ξεσπά, είναι ένα ταλαιπωρημένο παιδί.

Δεν έχουν την ικανότητα να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και να τα εκφράσουν με πιο ώριμο τρόπο.

Μπορεί να τους λείπει η γλώσσα ή ο έλεγχος των παρορμήσεων ή οι ικανότητες επίλυσης προβλημάτων.

Μερικές φορές οι γονείς βλέπουν αυτού του είδους την εκρηκτική συμπεριφορά ως χειριστική.

Όμως, τα παιδιά συνήθως δεν είναι σε θέση να χειριστούν την απογοήτευση ή τον θυμό με πιο αποτελεσματικό τρόπο – ας πούμε, μιλώντας και ανακαλύπτοντας πώς να πετύχουν αυτό που θέλουν.

Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο αντιδράτε όταν ένα παιδί θυμώνει επηρεάζει το αν θα συνεχίσει να ανταποκρίνεται στην αγωνία με τον ίδιο τρόπο ή θα μάθει καλύτερους τρόπους να χειρίζεται τα συναισθήματά του , ώστε να μην είναι υπερβολικά.

Προτάσεις για το πώς να αντιμετωπίσετε τα ξεσπάσματα των παιδιών: 

Μείνετε ήρεμοι.

Αντιμέτωποι με ένα μανιασμένο παιδί, είναι εύκολο να αισθάνεστε και να βγείτε εκτός ελέγχου, φωνάζοντας του. Αλλά όταν τους φωνάζετε έχετε λιγότερες πιθανότητες να τα ηρεμήσετε.

Αντίθετα, θα τα κάνετε μόνο πιο επιθετικά και προκλητικά.

Όσο δύσκολο κι αν είναι, αν μπορέσετε να παραμείνετε ψύχραιμοι και να ελέγχετε τα συναισθήματά σας, μπορείτε να γίνετε πρότυπο για το παιδί σας και να του μάθετε να κάνει το ίδιο πράγμα.

Μην υποχωρείτε.

Μην τα ενθαρρύνετε να συνεχίσουν αυτή τη συμπεριφορά συμφωνώντας σε αυτό που θέλουν για να το σταματήσουν.

Επαινέστε την κατάλληλη συμπεριφορά. Όταν ηρεμήσουν, επαινέστε τα γι’αυτό που κατάφεραν!

Και όταν προσπαθήσουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους προφορικά και ήρεμα ή προσπαθήσουν να βρουν έναν συμβιβασμό σε μια διαφωνία, επαινέστε τα γι’αυτές τους τις προσπάθειες.

Διδάξτε στο παιδί σας πώς να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του. Όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικα συμπεριλαμβανομένου του θυμού.

Μόλις σκεφτείτε μόνοι σας τα συναισθήματα σας, μπορείτε να βοηθήσετε και το παιδί σας να αναγνωρίσει τα δικά του.

Δοκιμάστε αυτές τις συμβουλές για να βοηθήσετε το παιδί σας να αναγνωρίσει τα σημάδια και τα ερεθίσματα.

Βοηθήστε το παιδί σας να μάθει πώς νιώθει το σώμα του όταν ξεκινά να θυμώνει. Έχει αίσθημα ζέστης ή τρέμει; Αν μπορεί να παρατηρήσει τα προειδοποιητικά σημάδια ή τις σωματικές ενδείξεις ότι θυμώνει, μπορεί να αφιερώσει χρόνο για να ηρεμήσει πριν από την έκρηξη.

Βοηθήστε το παιδί σας να μάθει να αναγνωρίζει τα ερεθίσματα του θυμού του.

Αντιδρούν με θυμό όταν πρέπει να σταματήσουν τη χρήση του ηλεκτρονικού ή όταν χάσουν σε ένα παιχνίδι;

Γνωρίζοντας τα ερεθίσματα του θυμού τους, μπορεί να βοηθήσει εσάς και το παιδί σας να καταλάβετε ποια μπορεί να είναι τα συναισθήματα πίσω από τις αντιδράσεις τους και να σχεδιάσετε εκ των προτέρων την κατάσταση.

Σεβαστείτε τα συναισθήματα του παιδιού σας.  

Μερικές φορές το παιδί σας μπορεί να αισθάνεται θυμωμένο εξαιτίας ενός άλλου συναισθήματος που δυσκολεύεται να εκφράσει.

Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας αντιλαμβάνεται οτι αναγνωρίζετε και σέβεστε τα συναισθήματά του, γιατί αυτο μπορεί να του βοηθήσει να εκφράσει συναισθήματα.

Ακούστε ενεργά το παιδί σας και αντανακλάστε τα συναισθήματά του πίσω σε αυτό.

Συχνά, τα παιδιά δεν έχουν τις λέξεις για να εκφράσουν πώς αισθάνονται και είναι σημαντικό για τους φροντιστές να το κάνουν αυτό για τα παιδιά.

Για παράδειγμα, δοκιμάστε να χρησιμοποιήσετε δηλώσεις όπως «Είναι λογικό να νιώθεις θυμωμένος» ή «Καταλάβαινω ότι περνάς δύσκολα αυτή τη στιγμή».

Επισημάνετε τα συναισθήματα του παιδιού σας,γιατί κάτι τέτοιο θα το βοηθήσει να νιώσει  ότι ακούγεται και γίνεται κατανοητό.

Απαντήστε με τρόπο που βοηθά το παιδί σας να καταλάβει ότι το παίρνετε στα σοβαρά.

Ακόμα και αν εσείς μπορεί να μην συμφωνείτε με τη συμπεριφορά, προσπαθήστε να αποφύγετε αντιδράσεις όπως γουρλώνοντας τα μάτια σας, αναστενάζοντας ή να θεωρώντας αστεία την κατάσταση.

Ρωτήστε το παιδί σας τι χρειάζεται.

Όταν το παιδί σας περνάει δύσκολες στιγμές και ενώ μπορεί να θέλετε να προχωρήσετε στην επίλυση των προβλημάτων, το παιδί μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο για να ηρεμήσει πρώτα.

Γι’αυτό ρωτήστε το αμεσα τι  μπορεί να το βοηθήσει να νιώσει υποστήριξη.

Καλλιεργήστε τις δεξιότητες διαχείρισης θυμού Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να βοηθήσετε ένα παιδί που νιώθει θυμό είναι να του διδάξετε συγκεκριμένες τεχνικές διαχείρισης θυμού .

Η λήψη βαθιών αναπνοών, για παράδειγμα, μπορεί να ηρεμήσει το μυαλό και το σώμα του παιδιού σας όταν είναι αναστατωμένο.

Το να πάτε για μια γρήγορη βόλτα, να μετρήσετε μέχρι το 10 ή να επαναλάβετε μια χρήσιμη φράση μπορεί επίσης να βοηθήσει.

Τime outs και συστήματα επιβράβευσης.

Τα χρονικά διαστήματα για μη βίαιη κακή συμπεριφορά μπορούν να λειτουργήσουν καλά με παιδιά κάτω των 7 ή 8 ετών. Εάν ένα παιδί είναι πολύ μεγάλο για time out, καλό είναι να μεταβείτε σε ένα σύστημα θετικής ενίσχυσης για την κατάλληλη συμπεριφορά.

Τα παιδιά δεν απόλαμβάνουν να νιώθουν θυμό ή εκρήξεις θυμού. Συχνά, αντιδρούν στην απογοήτευση και στην αδυναμία να διαχειριστούν τα δικά τους μεγάλα συναισθήματα.

Το να βοηθήσετε το παιδί σας να μάθει να ανταποκρίνεται κατάλληλα στον θυμό και σε άλλα αρνητικά συναισθήματα θα έχει θετικό αντίκτυπο στη ζωή του στο σπίτι και στο σχολείο.

Μπορεί να είναι δύσκολο για τους γονείς να μάθουν πώς να χειρίζονται ένα επιθετικό παιδί  και  μπορεί να απαιτεί περισσότερη υπομονή και προθυμία να δοκιμάσετε διαφορετικές τεχνικές από ό,τι θα μπορούσατε με ένα τυπικά αναπτυσσόμενο παιδί, αλλά όταν το αποτέλεσμα είναι μια καλύτερη σχέση και ένα πιο ευτυχισμένο σπίτι, αξίζει τον κόπο.
Βιβλιογραφία:
7 Ways to Help a Child Cope With Anger verywellfamily.com/ways-to-help-an-angry-child-1094976paideia-news.com/ekpaideysi/2020/11/10/o-thymos-stin-paidiki-ilikianew/colostate.eduChildren’s Anger and Tantrums – CSU Extension
https://www.southwestyorkshire.nhs.uk/
How can I help my child cope with anger? – SickKids CCMH
sickkidscmh.ca/wp-content/uploads/2021/02/Anger-Final-May-2020.pdf
Dealing with the Angry Child
amazon.com/Angry-Child-Regaining-Control-When/

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/psychologia-paidiou/7047-thymomena-paidia-ti-kryvetai-piso-apo-to-thymo-tous-kai-pos-na-ton-diaxeiristeite.html

Οι έρευνες δείχνουν ότι η μη ρεαλιστική ανάγκη για τελειομανία συχνά γεννά κατάθλιψη και κοινωνική αποσύνδεση.

Μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Social and Clinical Psychology υποδηλώνει ότι η μη ρεαλιστική ανάγκη για τελειομανία συχνά γεννά κατάθλιψη, κοινωνική αποσύνδεση και έλλειψη κοινωνικής ενσωμάτωσης, μεταξύ άλλων αρνητικών αποτελεσμάτων.

«Ενδιαφέρθηκα για τη διερεύνηση του ρόλου της τελειομανίας στην κατάθλιψη αφού εργάστηκα σε ένα έργο που κατέδειξε ότι η τελειομανία – ένα χαρακτηριστικό προσωπικότητας που συχνά εξιδανικεύεται και επιβραβεύεται στην κοινωνία μας – οδηγεί σε μεγαλύτερη κατάθλιψη με την πάροδο του χρόνου», δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της έρευνας, ψυχολόγος Katerina Rnic.

Για να κατανοήσει ποια είδη τελειομανίας οδηγούν στην κατάθλιψη, η έρευνα της Rnic επικεντρώθηκε στο μοντέλο κοινωνικής αποσύνδεσης της τελειομανίας (PSDM). Η θεωρία αυτή υποδηλώνει ότι το κάθε είδος τελειομανίας οδηγεί σε μεγαλύτερη αποσύνδεση από τους άλλους, η οποία οδηγεί σε καταθλιπτική διάθεση και άλλα συμπτώματα κατάθλιψης.

«Δεδομένου ότι το διαπροσωπικό άγχος είναι μία από τις κύριες αιτίες της κατάθλιψης, αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε το PSDM ως πλαίσιο για να εξετάσουμε αν τα διαπροσωπικά προβλήματα εξηγούν τη σχέση μεταξύ τελειομανίας και κατάθλιψης», δήλωσε η Rnic.

Η Rnic και η ομάδα της δοκίμασαν αυτή τη θεωρία σε μια ομάδα ενηλίκων και διαπίστωσαν ότι όλοι οι τύποι τελειομανίας οδηγούν σε μεγαλύτερη κατάθλιψη ενσταλάζοντας αισθήματα κοινωνικής αποσύνδεσης. Παρακάτω παρατίθεται μια ανάλυση των διαφόρων μορφών τελειομανίας που μελέτησαν οι ερευνητές:

– Η αυτοπροσανατολισμένη τελειομανία είναι μια μορφή τελειομανίας που απαιτεί την τελειότητα από τον εαυτό μας και είναι αυτό που σκέφτονται οι περισσότεροι άνθρωποι όταν μιλούν για τελειομανία.

– Η προσανατολισμένη στους άλλους τελειομανία είναι μια μορφή τελειομανίας που απαιτεί τελειότητα από τους άλλους, όπως τα μέλη της οικογένειας, τους φίλους και τους συναδέλφους.

– Η κοινωνικά προδιαγεγραμμένη τελειομανία είναι ένας τύπος τελειομανίας που θεωρεί ότι οι άλλοι απαιτούν από εσάς να είστε τέλειοι για να εξασφαλίσετε την έγκρισή τους. Οι συγγραφείς επεσήμαναν επίσης ότι η τελειομανία μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους, όπως:

– Η τελειομανής αυτοπροβολή ή η ενεργή προώθηση των ταλέντων και των ικανοτήτων κάποιου για να εντυπωσιάσει τους άλλους. Όπως είναι αναμενόμενο, αυτό το διαπροσωπικό στυλ παρουσιάζει ομοιότητες με τον ναρκισσισμό.

– Μη επίδειξη των ατελειών του ατόμου, όπως η αποφυγή συμμετοχής σε δραστηριότητες που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν τις ελλείψεις του.