Νίκος Δημητρίου

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Η παραδοχή της αλήθειας μπορεί να είναι επώδυνη στην αρχή, αλλά μας επιτρέπει να αποδεχτούμε την ταυτότητά μας με τα ελαττώματά της.

Όταν έχουμε διαπράξει μια συμπεριφορά για την οποία δεν είμαστε πολύ περήφανοι, το πιθανότερο είναι να προσπαθήσουμε να κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά στην αλήθεια και να την αρνηθούμε. Μπορεί βέβαια να είναι σκληρό για την αίσθηση του εαυτού μας ως έντιμου ατόμου να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι δεν ανταποκριθήκαμε στην εσωτερική μας ηθική πυξίδα.

Οι εξομολογήσεις έχουν σαφώς μακρά ιστορία στην Εκκλησία, αλλά ακόμη και σε ένα μη θρησκευτικό πλαίσιο, φαίνεται να έχουν μια ορισμένη αξία. Πολλοί μυθιστορηματικοί εγκληματίες έχουν εμφανιστεί τόσο βασανισμένοι από την ενοχή τους που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την ελευθερία τους προκειμένου να επιτύχουν ηθική ανακούφιση. Αρκεί να φέρετε στο μυαλό σας την εικόνα της Λαίδης Μάκβεθ, η οποία ως γνωστόν βασανιζόταν από εμμονές σχετικά με όσα είχε διαπράξει.

Ακόμη και μια μη εγκληματική, αλλά ηθικά αμφισβητήσιμη, συμπεριφορά μπορεί να οδηγήσει τα άτομα να αισθάνονται υποχρεωμένα να την παραδεχτούν, να τη φωνάξουν. Στη δική σας ζωή, ποιες αμφιλεγόμενες πράξεις του παρελθόντος σας βάραιναν μέχρι να τις αποκαλύψετε σε άλλους; Παρά την αντιμετώπιση των όποιων συνεπειών αυτές συνεπάγονται, υπήρχε ένα κομμάτι του εαυτού σας που ένιωθε καλύτερα στην ιδέα της εξομολόγησης;

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η επιθυμία να θεωρούμε τον εαυτό μας «καλό και ηθικό» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς μας. Η ομολογία ενός παλιού παραπτώματος μπορεί να απειλήσει αυτή τη φήμη. Η ισχυρή προκατάληψη που οδηγεί τους ανθρώπους να βλέπουν τον εαυτό τους υπό ευνοϊκό πρίσμα μπορεί να ανταγωνίζεται την εξίσου ισχυρή επιθυμία να ανακουφιστούν από την ενοχή που σχετίζεται με την παραβίαση αυτού του συστατικού του εαυτού.

Η ταυτότητα και η ανάγκη εξομολόγησης

Αν αυτή η συνεπής αίσθηση του εαυτού μας απειλείται από τη γνώση των παραβάσεων του παρελθόντος, οι ειδικοί προτείνουν ότι ένας τρόπος για να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να τις παραδεχτεί και να προχωρήσει, θα ήταν να αποστασιοποιηθούμε ψυχολογικά από το «εμείς» που διέπραξε την πράξη στο «εμείς» που είμαστε τώρα. Σκεπτόμενοι μια πράξη για την οποία δεν είστε ιδιαίτερα περήφανοι, ήταν κάτι που πιστεύετε ότι θα κάνατε τώρα; Αν έχετε γίνει σοφότεροι, τότε το να αφήσετε πια την πράξη αυτή στο μακρινό παρελθόν μπορεί να χρησιμεύσει στο να την κατακερματίσετε, διατηρώντας παράλληλα την ταυτότητά σας.

Το δεύτερο στοιχείο της παραδοχής ενός παρελθοντικού λάθους μπαίνει στη συνέχεια στο παιχνίδι, όταν καταλήγουμε στο λόγο αυτής της πράξης. Χρησιμοποιείτε μια λίστα δικαιολογιών ή αφήνετε τα γεγονότα να μιλήσουν μόνα τους; Οι επιστήμονες θεωρούν ότι είναι λιγότερο πιθανό να απαριθμήσουμε όλους τους άλλους λόγους εκτός από τη δική μας συμμετοχή σε αυτό, αν δούμε τον εαυτό μας ως ένα διαφορετικό άτομο από ό,τι ήμασταν στο παρελθόν. Δεν είναι μόνο η ίδια η ομολογία, όπως λένε, αλλά και η συγκάλυψη που μπορεί να έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Είναι ευκολότερο, λοιπόν, να ομολογήσουμε ακόμη και ένα σχετικά μικρό παράπτωμα αν μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ψυχολογική απόσταση μεταξύ του παρελθοντικού και του σημερινού μας εαυτού.

Επιστρέφοντας στο αρχικό ερώτημα, τα ευρήματα διαφόρων μελετών πάνω στο ζήτημα αυτό υποδηλώνουν ότι ο λόγος που αισθανόμαστε τόσο καλά αφού εξομολογηθούμε είναι ότι μας επιτρέπει να επανασυνδεθούμε με αυτή τη θεμελιώδη πτυχή της ταυτότητάς μας. Μπορούμε επιτέλους να νιώσουμε αυτή την τόσο σημαντική αίσθηση συνέχειας στη σκέψη σχετικά με τον εαυτό μας στο πέρασμα των χρόνων, αν όχι των δεκαετιών. Κατά τη διαδικασία αυτή, μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, με τα ηθικά ελαττώματα και να αποδεχόμαστε ότι η ζωή περιλαμβάνει προκλήσεις και αλλαγές.

www.psychologytoday.com/intl/blog/fulfillment-any-age/202202/why-it-can-feel-so-good-confess

ΠΗΓΗ:https://enallaktikidrasi.com/2023/03/giati-aisthanomaste-wraia-meta-paradoxi-exomologisi-lathwn/

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

To body positivity είναι ένα είδος κινήματος διεκδίκησης, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να έχουν μια θετική εικόνα σώματος.

To body positivity είναι ένα είδος κινήματος διεκδίκησης, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να έχουν μια θετική εικόνα σώματος, ανεξάρτητα από το πώς η κοινωνία και η σύγχρονη κουλτούρα αντιλαμβάνονται το ιδανικό βάρος, ύψος και χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου. Κάποιοι από τους στόχους του κινήματος του body positivity περιλαμβάνουν:

– την αμφισβήτηση των κοινωνικών νορμών για το ιδανικό σώμα

– την ενίσχυση της αποδοχής όλων των τύπων σώματος

– το χτίσιμο αυτοπεποίθησης και αποδοχής του σώματός μας ως έχει και

– την κατάρρευση των μη ρεαλιστικών στερεοτύπων για το σώμα.

Το κίνημα επίσης στοχεύει στο να βοηθά τους ανθρώπους να αντιληφθούν πώς τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης συνεισφέρουν στη σχέση που έχουν οι άνθρωποι με το σώμα τους, όπως το πώς νιώθουν με το φαγητό, την άσκηση, το ρουχισμό, την υγεία, την ταυτότητα και την αυτοφροντίδα. Κατανοώντας καλύτερα την επίδραση που έχουν τέτοιες επιρροές, υπάρχει ελπίδα οι άνθρωποι να μπορούν να αναπτύξουν μια πιο υγιή και ρεαλιστική σχέση με το σώμα τους.

Πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε το σώμα μας

Ένας από τους κύριους στόχους του body positivity είναι να αναγνωρίσουμε κάποιους από τους τρόπους που η εικόνα του σώματος επηρεάζει την ψυχική υγεία και την ευεξία μας. Η θετική εικόνα σώματος παίζει έναν ρόλο στο πώς οι άνθρωποι νιώθουν για την εμφάνισή τους και πώς κρίνουν την αυταξία τους. Οι έρευνες δείχνουν ότι η αρνητική εικόνα σώματος σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ορισμένων ψυχικών διαταραχών όπως κατάθλιψη και διατροφικές διαταραχές.

Η εικόνα σώματος είναι η υποκειμενική αντίληψη ενός ανθρώπου για το σώμα του – κάτι που μπορεί να απέχει πολύ από την αντικειμενική πραγματικότητα. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και η συμπεριφορά που σχετίζεται με την εικόνα σώματος έχει μεγάλη επίδραση στην ψυχική μας υγεία και στο πώς αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας.

Η διαμόρφωση της εικόνας σώματος ξεκινά νωρίς στη ζωή. Δυστυχώς, ακόμα και τα μικρά παιδιά μπορεί να έχουν ήδη χτίσει μια αρνητική εικόνα σώματος. Μια έκθεση που δημοσιεύτηκε από την Common Sense Media βρήκε ότι πάνω από το 50% των κοριτσιών και περίπου το 33% των αγοριών 6-8 ετών ένιωθαν ότι έπρεπε να ζυγίζουν λιγότερο. Τα αποτελέσματα επίσης αποκάλυψαν ότι το 25% των παιδιών έχουν δοκιμάσει κάποια μορφή δίαιτας ήδη από την ηλικία των 7.

Τα προβλήματα που μπορεί να ανακύψουν ως αποτέλεσμα της κακής εικόνας σώματος περιλαμβάνουν:

– Κατάθλιψη: Οι γυναίκες βιώνουν κατάθλιψη σε πολύ υψηλότερα ποσοστά από τους άνδρες και κάποιοι ερευνητές πιστεύουν ότι η έλλειψη θετικής εικόνας σώματος παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαφορά.

– Χαμηλή αυτοεκτίμηση: Οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι η αρνητική εικόνα σώματος σχετίζεται με έλλειψη αυτοεκτίμησης στους εφήβους ασχέτως φύλου, ηλικίας, βάρους, εθνικότητας.

– Διατροφικές διαταραχές: Οι μελέτες αποδεικνύουν ότι η έλλειψη ικανοποίησης από την εικόνα σώματος συνδέεται με κακή και διαταραγμένη διατροφή, ειδικά στα έφηβα κορίτσια.

Πηγές:www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0140197113001619?via%3Dihub
www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/10640266.2018.1499335?journalCode=uedi20
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1471015311000390?via%3Dihub
www.jahonline.org/article/S1054-139X(10)00092-3/fulltext

ΠΗΓΗ: https://enallaktikidrasi.com/2023/02/poso-simantiko-einai-agapame-swma/

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Έχεις αναρωτηθεί αν ξέρεις να «μιλάς» τη γλώσσα της αγάπης

Η αγάπη: άλλοι την αναζητούν, άλλοι την αμφισβητούν, άλλους τους κατακλύζει με πρωτόγνωρα συναισθήματα, άλλους τους μπερδεύει, άλλοι αισθάνονται αμηχανία με την «παρουσία» της  και κάποιους μπορεί να φτάσει ακόμη και να τους πληγώσει. Για πολλούς είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, άλλοι μπορεί και να μην το έχουν νιώσει ακόμα.

Έχεις αναρωτηθεί αν ξέρεις να «μιλάς» τη γλώσσα της αγάπης; Έχεις αγαπήσει; Έχεις αγαπηθεί; Και τι είναι, τέλος πάντων, αυτή η αγάπη; Ορίζεται; Συμβιβάζεται; Πονάει; Για πόσο κρατάει; Χρειάζεται να κάνεις κάτι για να αγαπήσεις ή να αγαπηθείς;

Η αλήθεια είναι (;) πως η αγάπη είναι πολυδιάστατη. Δεν έχει έναν ορισμό καθώς ο καθένας μας την βιώνει και την αντιλαμβάνεται με ένα τελείως μοναδικό τρόπο. Ίσως τελικά να είναι πιο χρήσιμο να καταλήξουμε στο τι ΔΕΝ είναι αγάπη:

Η αγάπη δεν είναι οι σκηνές μιας σαπουνόπερας με ένα happy end όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι και αγαπημένοι. Στην αγάπη δεν είναι όλα εύκολα, ούτε όλα σε ένα ροζ συννεφάκι με αστερόσκονες και καλές νεράιδες. Μπορεί να είναι και μία σαρωτική καταιγίδα, που στο πέρασμά της θα αφήσει πολλά συντρίμμια. Με άλλα λόγια, στην αγάπη δεν είναι πάντα όλα τόσο ιδανικά, όπως μπορεί να τα φανταζόμαστε. Χρειάζεται προσπάθεια, γι’ αυτό και αξίζει περισσότερο από κάθε σαπουνόπερα.

Η αγάπη δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται. Όπως είπε και ο «Μικρός Πρίγκιπας» στο ομώνυμο έργο του Εξυπερύ ‘’Το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι. Μόνο με την καρδιά μπορεί να το δει κανείς». Η αγάπη κρύβεται στις απλές καθημερινές πράξεις φροντίδας, σε μια αγκαλιά, σε ένα άγγιγμα, σε ένα τρυφερό χάδι, σε μια καλημέρα ή καληνύχτα, σε έναν ζεστό καφέ που θα σου προσφέρουν. Σε ένα καθαρό βλέμμα, σε ένα χαμόγελο, σε ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα, σε ένα «να προσέχεις». Να αναρωτιέσαι, λοιπόν, πού είναι και δεν την βλέπεις.

Η αγάπη δεν είναι να χάνω τον εαυτό μου. Δεν είναι να συμβιβάζομαι με τα θέλω, τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες του άλλου. Δεν είναι να καταπιέζω τα αληθινά μου συναισθήματα για να μη σε πληγώσω. Ούτε να φεύγω με την πρώτη δυσκολία, με την πρώτη διαφωνία. Η αγάπη απαιτεί επιμονή και υπομονή.

Η αγάπη δεν είναι στατική. Μετασχηματίζεται, αναδιαμορφώνεται όπως και εμείς. Έχει τα πάνω της και τα κάτω της, μας χαρίζει και ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα. Είναι ένας καθρέφτης του εαυτού μας, με όλες τις ιδιαιτερότητες, τις παραξενιές και τα προτερήματά του.

Τελικά η αγάπη ΔΕΝ είναι ένα πράγμα, ΔΕΝ συμβιβάζεται, ΔΕΝ σου στερεί την αυτονομία και την ελευθερία σου, ΔΕΝ έχει όρια, ΔΕΝ σε ταπεινώνει. Η «γλώσσα» της αγάπης ΔΕΝ γνωρίζει ούτε φύλο, ούτε χρώμα, ούτε θρησκεία, ούτε εθνικότητα, ούτε περιορίζεται γεωγραφικά. Η αγάπη είσαι εσύ και φτάνει μέχρι εκεί που θέλεις εσύ να τη φτάσεις! Οπότε αν ψάχνεις την αγάπη, είναι κάπου καλά κρυμμένη μέσα σου. Αρκεί να σε αφήσεις ελεύθερο για να μπορέσεις να την χαρίσεις αλλά και να τη δεχτείς!

Βίκη Παππά | Ψυχολόγος Α.Π.Θ., ΜΒΑ | Εκπ. Συστημική-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

ΠΗΓΗ: https://enallaktikidrasi.com/2023/02/ti-den-einai-agapi

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Μοιραζόμαστε πληροφορίες επειδή μας κάνουν να φαινόμαστε πιο έξυπνοι και πιο συνδεδεμένοι με ό,τι συμβαίνει στον κόσμο.

Η συνετή ανταλλαγή πληροφοριών απαιτεί χρόνο. Απαιτεί πολύτιμους και περιορισμένους πόρους, καθώς και προσπάθεια. Επομένως, είναι πιο γρήγορο και εύκολο να κοινοποιήσετε μια είδηση επειδή συμφωνείτε με τον τίτλο παρά να μπείτε στον κόπο να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο.

Λένε ότι ζούμε στην εποχή των clickbait και των εντυπωσιακών ειδήσεων που καταναλώνουμε σχεδόν καταναγκαστικά. Ωστόσο, αυτό δεν είναι απολύτως αληθές. Στην πραγματικότητα, η ανάγνωση του περιεχομένου που κοινοποιούν οι άλλοι δεν είναι σίγουρα η πιο συνηθισμένη δραστηριότητα που κάνουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η λέξη “μοιράζομαι” είναι γεμάτη με θετικά συναισθήματα και προθέσεις. Σημαίνει να απολαμβάνουμε κάτι μαζί και να δίνουμε αυτό που μας ανήκει στους άλλους προς όφελος και των δύο μερών. Oπότε, στο ψηφιακό σύμπαν, η πράξη του διαμοιρασμού μπορεί να είναι σαν το μήλο που η κακιά βασίλισσα πρόσφερε στη Χιονάτη. Ένα δηλητηριασμένο δώρο.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτά που λαμβάνετε από τρίτους δεν είναι πάντα χρήσιμες πληροφορίες. Επιπλέον, συχνά δεν είναι αληθινές και συχνά είναι ασεβείς. Στην πραγματικότητα, πολλοί άνθρωποι πατούν το κουμπί από καθαρή αδράνεια ή λόγω ορισμένων ασυνείδητων αναγκών. Πράγματι, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Κολούμπια (ΗΠΑ), έξι στους δέκα ανθρώπους δεν διαβάζουν τα μηνύματα που λαμβάνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μοιραζόμαστε πληροφορίες επειδή μας κάνουν να φαινόμαστε πιο έξυπνοι και πιο συνδεδεμένοι με ό,τι συμβαίνει στον κόσμο.

Το πάτημα του κουμπιού κοινοποίησης είναι μια ασυνείδητη παρόρμηση για πολλούς χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Γιατί σχεδόν κανείς δεν διαβάζει αυτά που κοινοποιείτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Πόσες φορές έχετε λάβει ψευδείς πληροφορίες που σας έστειλαν οι επαφές σας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ή στο WhatsApp. Επίσης, πόσες φορές έχετε κοινοποιήσει συνδέσμους σε άρθρα ή ειδήσεις που δεν έχετε καν διαβάσει; Αναμφίβολα, η τάση μαζικής αποστολής μη επαληθευμένων δεδομένων είναι ο μεγαλύτερος ιός στον σημερινό κόσμο.

Ένα τέτοιο παράδειγμα συνέβη το 2018. Ο δικτυακός τόπος Science Post δημοσίευσε μια ιστορία με τον ακόλουθο τίτλο: “Το 70% των χρηστών του Facebook διαβάζουν μόνο τους τίτλους των επιστημονικών άρθρων πριν σχολιάσουν”. Αυτό το άρθρο κοινοποιήθηκε χιλιάδες φορές. Ωστόσο, σχεδόν κανείς δεν άνοιξε τον σύνδεσμο για να ανακαλύψει ότι το κείμενο ήταν απλό Lorem ipsum. Με άλλα λόγια, εντελώς ασύνδετο και χωρίς νόημα κείμενο με γραμματοσειρά.

Αυτό τείνει να αποδείξει ότι σχεδόν κανείς δεν διαβάζει αυτά που μοιράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι επειδή κυριαρχείται από μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από αμεσότητα και γνωστική ανυπομονησία. Μας διέπει ο αντίκτυπος που μπορεί να προκαλέσει ένας τίτλος, μέχρι του σημείου να κάνουμε εντελώς ανυπόστατα γεγονότα να γίνουν viral. Μια πρόσφατη μελέτη παρείχε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το γεγονός αυτό και υπέδειξε ότι, πίσω από αυτού του είδους τη συμπεριφορά, κρύβονται βαθύτερες ανάγκες.

Η κοινοποίηση ειδήσεων είναι ευκολότερη και ταχύτερη από την ανάγνωσή τους.

Υποκειμενική γνώση και σύνδρομο Dunning-Kruger

Η προαναφερθείσα μελέτη διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Τέξας (ΗΠΑ). Εξηγεί ότι η ανταλλαγή πληροφοριών αυξάνει την αντίληψη των χρηστών για τις γνώσεις τους. Δεν πειράζει καθόλου που δεν είναι εξοικειωμένοι με την κβαντική φυσική ή τη μικροβιολογία. Το γεγονός και μόνο ότι κοινοποιούν ένα άρθρο σχετικά με αυτά τα θέματα αυξάνει την αυτοαντίληψή τους για την κυριαρχία τους στο συγκεκριμένο θέμα.

Επομένως, το να κοινοποιείτε αυτού του είδους το περιεχόμενο στον τοίχο σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι σαν να λέτε στους άλλους ότι διαθέτετε ορισμένες γνώσεις που στην πραγματικότητα δεν έχετε. Στην πραγματικότητα, έχετε πέσει στην αιώνια προκατάληψη του φαινομένου Dunning-Kruger.

Με άλλα λόγια, το απλό γεγονός της αποστολής και δημοσίευσης ορισμένων ειδήσεων, άρθρων ή συγκεκριμένων δεδομένων προκαλεί σε ένα μέρος του πληθυσμού την υπερεκτίμηση των ικανοτήτων και των δεξιοτήτων του. Αυτό κρύβεται πίσω από το γεγονός ότι, στο Twitter, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που εμφανίζονται ως ειδικοί σε πολεμικές συγκρούσεις, οικονομικές κρίσεις και ιογενείς λοιμώξεις.

Όταν δεν υπάρχει χρόνος για διάβασμα η κοινοποίηση είναι καλύτερη

Όλοι ζούμε σε ένα περιβάλλον που μας πιέζει και μας τραβάει προς όλες τις κατευθύνσεις και απαιτεί να προχωρήσουμε σε νέες εργασίες χωρίς να ολοκληρώσουμε τις προηγούμενες. Η αμεσότητα είναι ο κανόνας και η προοδευτική αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής είναι η συνέπειά της. Στην καθημερινή σας ζωή, λαμβάνετε πολλές πληροφορίες και ατελείωτες ειδοποιήσεις. Ωστόσο, αντί να ελέγχετε και να βάζετε όρια σε αυτά που λαμβάνετε, έχετε την τάση να αφήνετε τον εαυτό σας ελεύθερο.

Όλοι έχουμε γίνει γνωστικά ανυπόμονοι. Είμαστε όντα με εξαιρετικά φτωχή ικανότητα επεξεργασίας πληροφοριών. Όχι μόνο δεν έχουμε χρόνο, αλλά ούτε και επιθυμία. Είναι σύνηθες να παρασύρεστε από την ώθηση ντοπαμίνης που σας δίνει η θέαση ενός εντυπωσιακού τίτλου και η άμεση κοινοποίησή του. Δεν υπάρχει χρόνος για διάβασμα γιατί το να μοιράζεσαι είναι πιο διασκεδαστικό.

Επιπλέον, το γεγονός της κοινοποίησης δημιουργεί αλληλεπίδραση αλλά και αντιπαραθέσεις. Για παράδειγμα, λαμβάνετε αμέσως ένα like ακολουθούμενο από μια σειρά διασκεδαστικών μηνυμάτων. Ίσως το βρείτε πιο εμπλουτιστικό από το διάβασμα. Στην πραγματικότητα, δεν έχετε κανένα κίνητρο, διότι αυτό απαιτεί χρόνο, ικανότητα σκέψης και κριτική ικανότητα. Όλες οι πληροφορίες από τον ψηφιακό κόσμο θα πρέπει να αναλύονται και να αντιπαραβάλλονται πριν κοινοποιηθούν.

Οι πληροφορίες δεν πρέπει να “καταναλώνονται” και πρέπει να είναι χρήσιμες

Όλοι έχουμε γίνει συναισθηματικοί καταναλωτές περιεχομένου. Απονέμουμε likes και μοιραζόμαστε μόνο το είδος των πληροφοριών που δημιουργούν αίσθηση, ένα συναίσθημα. Όσο πιο σύντομο τόσο το καλύτερο. Γι’ αυτό η προσοχή μας επικεντρώνεται σχεδόν πάντα στους τίτλους των εφημερίδων. Τα μέσα ενημέρωσης το γνωρίζουν αυτό και δεν διστάζουν να δημιουργήσουν τις πιο εντυπωσιακές ιστορίες.

Ωστόσο, θα πρέπει να ξεκαθαρίσετε μια πτυχή. Οι πληροφορίες πρέπει να εμπλουτίζουν και να θρέφουν, όχι να δηλητηριάζουν. Αν σχεδόν κανείς δεν διαβάζει αυτό που μοιράζεστε, αποφύγετε να γίνετε ο κομιστής του ραδιενεργού μήλου που περιέχει ψευδείς πληροφορίες. Τούτου λεχθέντος, όλοι μας, κάποια στιγμή, έχουμε παρασυρθεί από τέτοιου είδους παρορμήσεις.

Αν θέλετε να φαίνεστε πιο διαφωτισμένοι και ικανοί σε ένα θέμα, ο μόνος τρόπος για να το πετύχετε είναι το διάβασμα. Αυτό και τίποτε άλλο είναι η θεραπεία για όλα τα δεινά και την άγνοια.

Επίσης, προσπαθήστε να αναλύετε τις πληροφορίες που σας φτάνουν με κριτική διάθεση. Αυτές οι δύο ενέργειες είναι τα καλύτερα αντίδοτα στον σημερινό ψηφιακό κόσμο, όπου είναι πολύ εύκολο να μεθύσει κανείς από το τοξικό περιεχόμενο.

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/texnologia/social-media/13002-sxedon-kaneis-den-diavazei-afta-pou-koinopoieite-sta-mesa-koinonikis-diktyosis.html

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Οτιδήποτε αγαπάς γίνεσαι! Οτιδήποτε είναι η αγάπη σου αυτό θα βρεις. Πρόσεχε τι αγαπάς!

Πολλές φορές αγαπάμε τις λάθος συνήθειες, μόνο και μόνο επειδή νομίζουμε ότι μας είναι δύσκολο να τις αλλάξουμε. Και τις υπηρετούμε έως ότου αυτές μας οδηγήσουν σε αδιέξοδα, σε σκοτεινά μονοπάτια, στα σύνορα της κόλασης.

Άλλες φορές, ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε αλλά παρόλα αυτά, κάνουμε αυτό που μας «ξεβολεύει» λιγότερο, έστω κι αν αυτό είναι επιζήμιο και επικίνδυνο για εμάς μακροχρόνια.

Πολλές φορές, η αδυναμία γίνεται συνήθεια και η συνήθεια δεν είναι παρά μια μορφή αγάπης. Ολέθριας ή όχι, δεν έχει και τόσο σημασία για εκείνον που τη βιώνει.

Γίνεσαι αυτό που αληθινά, βαθιά μέσα σου αγαπάς, έστω κι αν νομίζεις ότι το μισείς…

Αν αγαπάς τους φόβους σου, γίνεσαι φόβος!
Αν αγαπάς τα ελαττώματά σου, αυτά σε κυριεύουν, σε πλημμυρίζουν!
Αν αγαπάς να αναβάλεις, γίνεσαι τεμπέλης!
Αν αγαπάς να συμβιβάζεσαι, γίνεσαι φτωχός!
Αν αγαπάς να σκέφτεσαι το παρελθόν, γίνεσαι νεκρός!
Αν αγαπάς να εκτιμάς, να μοιράζεσαι, να ευγνωμονείς, γίνεσαι πλούσιος!
Αν αγαπάς να δρας, γίνεσαι νικητής!
Αν αγαπάς να ονειρεύεσαι φωτεινά όνειρα, γίνεσαι φως!
Αν αγαπάς την αλήθεια, γίνεσαι δίκαιος άνθρωπος!
Αν αγαπάς να συγχωρείς, να μαθαίνεις και να συμπονάς, γίνεσαι αγάπη!

Γίνεσαι αυτό που αληθινά, βαθιά μέσα σου αγαπάς!

Κοιτάζοντας πίσω στη ζωή σου, κάνε αυτή την ερώτηση: «Θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα;» Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε ξεκίνα κάνοντας περισσότερα αυτή τη στιγμή!

Γιατί ποτέ δεν είναι αργά!
Ποτέ δεν είναι αργά για μια καινούργια αρχή!
Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις ένα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση των ονείρων σου!
Ποτέ δεν είναι αργά να διορθώσεις κάτι που πήγε στραβά, έστω κι αν δεν καταφέρεις να το ξανακάνεις τέλεια!
Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις μια αγκαλιά εκεί που την έχεις στερήσει!
Ποτέ δεν είναι αργά να πεις ένα «ευχαριστώ» που χρωστάς!
Ποτέ δεν είναι αργά να συγχωρήσεις ή να ζητήσεις συγγνώμη αν το εννοείς αληθινά!
Ποτέ δεν είναι αργά να δακρύσεις για κάτι που χάθηκε!
Ποτέ δεν είναι αργά να σηκωθείς και να μιλήσεις στην ίδια τη ζωή με λόγια δύναμης, ελπίδας και αποφασιστικότητας!
Ποτέ!

Κάνε τώρα την αρχή. Αποφάσισε να χαμογελάς περισσότερο και μάθε να εντοπίζεις πότε το μυαλό σου κολλάει στο χτες και το σταματάς!

Όταν το μυαλό «κολλάει»!

Μια όχι και τόσο ευχάριστη κατάσταση στην οποία κάνουμε ξανά και ξανά τις ίδιες αρνητικές σκέψεις γύρω από κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν και μας έχει πληγώσει. Στην ψυχολογία αυτό το λέμε «μηρυκασμό» (rumination) ή «αναμάσημα» και δεν είναι παρά η προσπάθεια που καταβάλει ο άνθρωπος να θεραπεύσει ένα πόνο με το λάθος τρόπο.

Και ο λάθος τρόπος είναι η εμμονή του να επαναλαμβάνει τις ίδιες αρνητικές σκέψεις ξανά και ξανά, αναζητώντας έτσι τα αίτια και τη λύση στο πρόβλημα του παρελθόντος που τον ταλαιπώρησε.

Δυστυχώς, όμως, με τον τρόπο αυτό όχι μόνο δεν ξεκαθαρίζει η κατάσταση, αλλά αντίθετα, το άτομο με το «κολλημένο μυαλό» τείνει προς την κατάθλιψη, τις ενοχές, την αυτολύπηση, τη βουλιμία, το άγχος, τη χρήση ουσιών και το θυμό προς τον εαυτό του.

Με άλλα λόγια, το μυαλό κολλάει στο αναμάσημα επειδή έτσι νομίζουμε ότι θα βρούμε τις απαντήσεις στα προβλήματα που μας ταλαιπώρησαν ως αποτέλεσμα κάποιων άσχημων εμπειριών που βιώσαμε.
Το αντίθετο όμως, συμβαίνει. Η λύση απομακρύνεται. Το συμβάν που μας προξένησε πόνο «ανασταίνεται» και προβάλλεται μέσα στο μυαλό μας ξανά και ξανά, διαιωνίζεται και εξακολουθεί να μας πονάει και να πυροδοτεί δύσκολα συναισθήματα.

Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν τρόποι να σταματήσει κάποιος το «μηρυκασμό» και να κατορθώσει με λίγη προσπάθεια, να ξεκολλήσει το μυαλό του. Ας δούμε μερικούς από αυτούς τους τρόπους:

Να μάθουμε να δίνουμε όνομα στα συναισθήματα μας. Κάθε συναίσθημα που δεν το κατονομάζουμε μπορεί να παρερμηνευθεί με κάποιο άλλο. Αφού το κατονομάσουμε μετά πρέπει να αποδεχτούμε ότι είναι υπαρκτό και το βιώνουμε.

Να δημιουργήσουμε ένα πρόγραμμα δραστηριοτήτων που μας είναι ευχάριστες και μας γεμίζουν χρόνο που αν δεν κάναμε κάτι θα τον αφιερώναμε στο «μηρυκασμό». Τέτοιες δραστηριότητες μπορεί να είναι η γυμναστική, η συμμετοχή σε ομαδικές δραστηριότητες όπως ο εθελοντισμός, ο χορός, οι εκδρομές ή ακόμα και ο καφές με καλούς φίλους.

Να μάθουμε να εστιάζουμε την προσοχή μας στο παρόν. Στο «εδώ και τώρα». Κάτι που αποτελεί σημαντικό μέρος στη διδασκαλία της Μεθόδου μας «Δημιουργώντας ένα Καινούργιο Εαυτό».

Να εντοπίζουμε τι ακριβώς είναι αυτό που μας ενοχλεί, μας θυμώνει, μας πικραίνει κάθε φορά που αναμασάμε. Να το διευκρινίσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να κάνουν κάτι τέτοιο και χρειάζονται βοήθεια ειδικού.

Να σκεφτούμε ποιο μπορεί να είναι το χειρότερο πιθανό σενάριο που μπορεί να συμβεί. Να αναλύσουμε τι μπορεί να συμβεί προς το χειρότερο και να φτιάξουμε ένα σχέδιο δράσεων ώστε αν τυχόν συμβεί, να το αντιμετωπίσουμε.

Να αμφισβητήσουμε τις σκέψεις που κάνουμε όταν «αναμασάμε» και να διερευνήσουμε αν αυτές είναι «παγίδες του μυαλού», έτσι όπως έχουμε μάθει μέσα από τις ασκήσεις της Μεθόδου.  Να μερικές ερωτήσεις αμφισβήτησης που μπορείτε να δοκιμάσετε:

• Είμαι 100% σίγουρος ότι αυτό είναι αλήθεια;
• Αυτή η σκέψη με εξυπηρετεί αυτή τη στιγμή;
• Μήπως θα ήμουν καλύτερα αν δεν την έκανα;
• Αν την έδιωχνα πως θα ένοιωθα;

Να αναζητήσουμε το μάθημα ή τα μαθήματα που βγαίνουν από την εμπειρία αυτή. Θυμηθείτε κάθε άσχημη εμπειρία κουβαλάει δυο πράγματα. Πόνο και Μάθημα. Αν εστιάσουμε την προσοχή μας στον πόνο, χάνουμε το μάθημα, με αποτέλεσμα να είναι πολύ πιθανόν στο μέλλον να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος και να βιώσουμε τον ίδιο πόνο.

Να βάλουμε καινούργιους στόχους στη ζωή μας και να φτιάξουμε ένα όραμα που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε για τον εαυτό μας στο μέλλον.

Να φροντίσουμε να βελτιώνουμε και να δυναμώνουμε συνέχεια την αυτό-εκτίμηση και την αυτοπεποίθηση μας μέσα από καθημερινές μικρές και μεγάλες δράσεις.

Να κάνουμε διαλογισμό, ειδικά ενσυνειδητότητας (mindfulness).

Να μιλήσουμε σε κάποιους καλούς και έμπιστους φίλους μας γύρω από αυτό το θέμα.

Να μάθουμε μια βασική τεχνική επίλυσης προβλημάτων και να τη χρησιμοποιούμε. Τα βήματα της είναι τα εξής:

• Περιγράφω με ακρίβεια και σαφήνεια το πρόβλημα
• Ξεκαθαρίζω τι ακριβώς θέλω να κάνω σχετικά με αυτό (βάζω στόχο)
• Καταγράφω τα βήματα που θα κάνω ώστε να επιτύχω το στόχο μου αυτό
• Φτιάχνω ένα αναλυτικό σχέδιο επίτευξης του
• Κάνω το πρώτο βήμα και συνεχίζω

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/thetiki-psychologia/7133-ginesai-afto-pou-agapas.html

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Ν’ αγαπάς τον εαυτό σου, το σώμα σου, τη ψυχή σου, την προσωπικότητά σου, γιατί εν τέλει εσύ είσαι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο είσαι αναγκασμένος να “συμβιώσεις”. 

Μάθε να σε αγαπάς. Να σε προστατεύεις. Γνώρισε τον εαυτό σου, κάθε πτυχή της προσωπικότητάς σου, αφουγκράσου τις ανάγκες και τα θέλω σου. Να μεριμνάς για την υγεία σου. Ψυχική, σωματική και πνευματική. Η υγεία είναι ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Χρειάζεται ισορροπία για να είσαι καλά σε όλους τους τομείς της ζωής σου. Μην αμελείς τις ιατρικές εξετάσεις σου ή το ραντεβού με κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας εάν το έχεις ανάγκη.

Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει τον φροντίζω. Και η φροντίδα ξεκινά από τα μικρά, καθημερινά πράγματα. Οφείλεις στον εαυτό σου να τρέφεσαι σωστά, για να παραμένεις υγιής (τουλάχιστον στο επίπεδο που η υγεία επηρεάζεται από τη διατροφή μας), για να έχεις ενέργεια, αντοχή και δύναμη να αντεπεξέρχεσαι στις ανάγκες της καθημερινότητάς σου. Η τροφή λειτουργεί σαν “καύσιμο” στον οργανισμό μας.

Σκέψου το κι έτσι: θα έβαζες ό, τι βενζίνη να’ ναι στο αυτοκίνητό σου; Γιατί να βάλεις ό, τι τροφή να’ ναι στο σώμα σου; Μην ξεχνάς τη σωματική άσκηση. Ναι, το ξέρω πως για τους περισσότερους η γυμναστική δεν είναι το φόρτε τους, όμως χρειάζεται. Όχι για να φτιάξεις “κορμί” για την παραλία ή για να κάνεις μόστρα στους άλλους, αλλά για να διατηρείς ένα υγιές, δυνατό σώμα.

Άλλωστε, η σωματική άσκηση βοηθάει στην καλή ψυχολογία, αφού με τη γυμναστική απελευθερώνονται ενδορφίνες, που συμβάλλουν στην καλή διάθεση, ενισχύεται η αντοχή, η δύναμή σου, γεμίζεις ενέργεια, αυξάνεται η αυτοπεποίθησή σου γιατί εξοικειώνεσαι με το σώμα σου και αισθάνεσαι καλύτερα μέσα σε αυτό, ενώ παράλληλα φεύγει και η όποια ένταση ή το στρες της καθημερινότητας. Επιπλέον, η άσκηση μεταξύ πολλών άλλων ευεργετικών αποτελεσμάτων που έχει, κρατάει το τρίγωνο (ψυχή-σώμα-πνεύμα) σε ισορροπία, “Νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ”.

Η φροντίδα για τον εαυτό περιλαμβάνει την ανάπαυση και τον καλό ύπνο, τις στιγμές της απόλαυσης, της ξεκούρασης και της χαλάρωσης. Η πνευματική κόπωση θέλει περισσότερο χρόνο ανάπαυλας από τη σωματική. Είναι απαραίτητο λοιπόν να παίρνεις τον χρόνο που νιώθεις πως χρειάζεσαι για να ξεκουράσεις και το μυαλό σου, να το αδειάσεις από σκοτούρες και έγνοιες και να γεμίσεις τις μπαταρίες σου.

Σημαντική ανάγκη του εαυτού είναι να κάνεις πράγματα (δραστηριότητες, χόμπι) που σου αρέσουν, σου δίνουν ικανοποίηση, ευχαρίστηση και αίσθηση δημιουργίας ή απόλαυσης. Όλα αυτά προϋποθέτουν να βρίσκεις λίγο χρόνο για σένα. Μπορεί να ακούγεται κάπως ουτοπικό μέσα στις τόσες υποχρεώσεις της καθημερινότητας, αλλά έχει σημασία για την ψυχοσωματική σου ισορροπία να εξασφαλίζεις κάποιες στιγμές για σένα μέσα στη μέρα. Δεν παίζει τόσο ρόλο η ποσότητα του χρόνου (που ναι, είναι περιορισμένη), αλλά η ποιότητα.

Να περιτριγυρίζεις τον εαυτό σου με τους κατάλληλους ανθρώπους για σένα, με αυτούς που σε νοιάζονται, σε στηρίζουν στις δύσκολες στιγμές και στην πορεία προς τους στόχους σου, που σε βοηθούν να εξελίσσεσαι συνεχώς, που χαίρονται με τη χαρά σου, σε γεμίζουν με θετικότητα και σε αγαπούν για αυτό που πραγματικά είσαι.

Βγάλε από τη ζωή σου όλους αυτούς τους τοξικούς ανθρώπους που σε μπλοκάρουν και σε “μαυρίζουν”. Αν δεν μπορείς να τους αποφεύγεις λόγω συνθηκών, κλείσε τα αυτιά σου και την καρδιά σου στα κακεντρεχή σχόλια και προχώρα! Άσε πίσω οτιδήποτε σε βαραίνει, όλα τα “πρέπει” – “δεν πρέπει”, τα στερεοτυπικά κατάλοιπα του παρελθόντος και τα “τι θα πει ο κόσμος”.

Για να γνωρίσεις τον εαυτό σου, χρειάζεται να κάνεις έναν “διάλογο” μαζί του. Να δεις ποιος είσαι, τα προτερήματά σου, τα σημεία σου που χρήζουν βελτίωσης και συνεχούς εξέλιξης, τι θέλεις, τι δεν θέλεις, τι ονειρεύεσαι, πώς μπορείς να φτάσεις εκεί που θέλεις, τι αντέχεις και τι όχι, ποιους ανθρώπους χρειάζεσαι στο πλάι σου και ποιους ίσως, καλό θα ήταν να άφηνες πίσω σου.

Η πορεία προς την αυτοανακάλυψη είναι μια χρονοβόρα, κοπιαστική διαδικασία, είναι όμως συνάμα και συναρπαστική. Αγάπησε κάθε κομμάτι του εαυτού σου, ακόμα και τις ατέλειές σου, τα “σπασίματά” σου. Γιατί μέσα από αυτά θα βρεις τον εαυτό σου. Δεν είναι ανάγκη να αυτομαστιγώνεσαι και να στέκεσαι μόνο στα ελαττώματά σου, αντιμετωπίζοντας τον εαυτό σου ωσάν τον εχθρό σου που πρέπει να κατατροπωθεί.

Συχνά είμαστε πολύ αυστηροί με τον εαυτό μας και εξαιρετικά επικριτικοί, κάτι που εμποδίζει την αγάπη προς τον εαυτό και συνεπακόλουθα την αυτοεξέλιξη. Στεκόμαστε στα άσχημα και αγνοούμε τελείως τα θετικά, την ομορφιά που κρύβουμε μέσα μας. Βλέπουμε το “πρόβλημα” και εθελοτυφλούμε στη λύση.

Όταν κριτικάρουμε συνέχεια τον εαυτό μας δεν μας μένει χρόνος να τον αγαπήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε πως μπορούμε να πετύχουμε πολλά όταν αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας ως “σύμμαχο” κι όχι ως αντίπαλο, ως ατελές και ελαττωματικό ον που πρέπει να τιμωρηθεί. Άραγε, πόσο εύκολο είναι να αγαπήσεις κάποιον όταν βλέπεις μόνο τα μειονεκτήματά του, τον κατακρίνεις και τον τιμωρείς, ξανά και ξανά ενίοτε, για όλα τα λάθη του;

Αν δεν αγαπάς εσύ πρώτα τον εαυτό σου, ουσιαστικά και αληθινά, γιατί να το κάνει κάποιος άλλος; Η αγάπη για τον εαυτό είναι προϋπόθεση της αγάπης για τους άλλους. Πώς θα μάθεις να αγαπάς τους άλλους αν πρώτα δεν μάθεις να αγαπάς και να (απο)δέχεσαι τον εαυτό σου;

Άκου τις ανάγκες σου, βάλε στόχους και κυνήγησέ τους. Μη συμβιβάζεσαι. Αυτό δεν σημαίνει να είσαι εγωιστής και να μην υποχωρείς. Όμως, μην αποκλίνεις από την προσωπικότητά σου, από αυτά που σε ορίζουν και σε καθορίζουν ως άτομο, μην καταπιέζεις τις ανάγκες σου και μην εξαπατάς τον εαυτό σου (και τους άλλους) προσπαθώντας να γίνεις κάτι που δεν είσαι ή να κάνεις κάτι που δεν θέλεις και δεν σε εκφράζει ή αντιπροσωπεύει σαν άνθρωπο, μόνο και μόνο για να ευχαριστήσεις κάποιον ή κάποιους, για να είσαι αρεστός κι αποδεκτός, για να μην είσαι μόνος.

Γιατί στην τελική, το μόνο που έχεις, είσαι εσύ, και είναι θλιβερό να χάσεις τον εαυτό σου, στην προσπάθειά σου να μην χάσεις κάποιον άλλο. Ο άνθρωπός σου δεν μπορεί να είναι ο άνθρωπός σου αν σε καταπιέζει και δεν αντιλαμβάνεται σωστά τις ανάγκες σου, όσα συμβάλλουν στην ευεξία, την πραγματοποίηση των στόχων σου και την εξέλιξή σου. Αν δεν μπορεί να σταθεί δίπλα σου και να σε στηρίξει στο μονοπάτι της ζωής σου, πέρα από την κοινή πορεία που θα χαράξετε μαζί (το ίδιο φυσικά οφείλεις να κάνεις κι εσύ για εκείνον).

Κάτι παρόμοιο ισχύει και στις φιλικές σχέσεις. Μην συμβιβάζεσαι με λιγότερα από αυτά που αξίζεις ως άνθρωπος. Και οι φιλικές σχέσεις δεν είναι δεδομένες. Θέλουν αμοιβαία, συνεχή προσπάθεια εκατέρωθεν για να διατηρούνται και να εξελίσσονται με τα χρόνια.

Αδιαμφισβήτητα, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα στη ζωή μας. Όμως πολλές φορές πρέπει να περάσουμε μέσα από την καταιγίδα για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Κι όταν αντικρίσουμε το ουράνιο τόξο, συνειδητοποιούμε ότι άξιζε ο κόπος και η προσπάθεια. Όχι μόνο για την επιβράβευση και την ικανοποίηση της εκπλήρωσης του στόχου, αλλά για όσα μάθαμε, κερδίσαμε, βελτιώσαμε κι αλλάξαμε για να φτάσουμε ως εκεί. Πλούσιοι σε εμπειρίες, “μαθήματα” και γνώσεις.

Ν’ αγαπάς τον εαυτό σου, το σώμα σου, τη ψυχή σου, την προσωπικότητά σου, γιατί εν τέλει εσύ είσαι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο είσαι αναγκασμένος να “συμβιώσεις”. Εσύ ορίζεις λοιπόν πως θα τον αντιμετωπίζεις. Ό, τι δεν είναι όπως θες άλλαξέ το. Βελτίωσέ το. Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου για σένα. Μην συγκρίνεσαι με κανέναν άλλο. Ο καθένας έχει τη δική του πορεία σ’ αυτόν τον κόσμο.

Γι’ αυτό να μην είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου ούτε με τους άλλους, γιατί δεν μπορείς να ξέρεις την πορεία και τις δυσκολίες του διπλανού σου, αν δεν περπατήσεις με τα παπούτσια του. Κάνε το καλύτερό σου για σένα, όχι για να αποδείξεις κάτι σε κάποιον. Να σε αγαπάς, να σε φροντίζεις και να σε προσέχεις.

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/proagogi-psyxikis-ygeias/prosopiki-anaptyksi/7422-agapa-ton-eafto-sou.html

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Η αναγκαιότητα της τεχνολογίας και του διαδικτύου στην καθημερινότητα
Η τεχνολογία έχει μπει στην ζωή μας τα τελευταία χρόνια πολύ έντονα. Τα παιδιά πλέον από την στιγμή που θα γεννηθούν έχουν επαφή με την οθόνη.

Η οθόνη και η χρήση της τεχνολογίας είναι αναμφισβήτητα αναγκαία πλέον στην καθημερινότητά μας. Χρειάζεται από το να ενημερωθούμε για τις εξελίξεις στον κόσμο, να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας, να διασκεδάσουμε, να δουλέψουμε, να παίξουμε, να δούμε μια ταινία.

Πρότυπο ο γονιός για το παιδί

Επειδή όμως οι γονείς αποτελούν πρότυπο για τα παιδιά τους, χρειάζεται να αντιληφθούν ότι όσο περισσότερο είναι εκείνοι καθηλωμένοι στην οθόνη  τόσο είναι κι αυτά.

Τι θα κάνει όμως ο γονιός, δεν θα δουλέψει επειδή το παιδί θα τον βλέπει πολλές ώρες μπροστά από ένα υπολογιστή;

Σαφώς και όχι.

Μπορεί όμως να εξηγήσει στο παιδί ότι αυτή είναι η δουλειά του και είναι κάτι αναγκαίο. Στον ελεύθερό του όμως χρόνο μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο, να δει μια ταινία παρέα με το παιδί του στα πλαίσια ψυχαγωγίας, να ακούσει μουσική, να κάνει γυμναστική, να πάει για περπάτημα, να καλέσει ή να πάει για καφέ με ένα φίλο, να κάνει οτιδήποτε του αρέσει και δεν σχετίζεται με την οθόνη.

Οριοθέτηση και έλεγχος κατά την χρήση της τεχνολογίας

Η ώρα που είναι το παιδί στην οθόνη αφορά όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές, δηλαδή τηλεόραση, κινητό, τάμπλετ, playstation …

Το παιδί μπορεί να δει στο τάμπλετ τα μαθήματα που έχει για το σχολείο ,να παίξει ένα παιχνίδι, να επικοινωνήσει και να ακούσει μουσική. Όλα χρειάζονται αλλά με σαφή οριοθέτηση.

Ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, ο χρόνος έκθεσης στην οθόνη αλλάζει.

Καλό είναι τα παιδιά να μην έχουν μέσα στο δωμάτιό τους τηλεόραση ή άλλη ηλεκτρονική συσκευή γιατί τότε συνήθως η κατάσταση περιπλέκεται και γίνεται ανεξέλεγκτη ως προς την χρήση της οθόνης αλλά και τον γονικό έλεγχο που χρειάζεται να υπάρχει. Σύμφωνα με έρευνες τα παιδιά εκτίθενται σε βίαιες εικόνες και αυτό τα κάνει κι εκείνα επιθετικά.

Είναι πολλές φορές δύσκολο και για τους γονείς να καταλάβουν και να προστατέψουν τα παιδιά από κακοτοπιές στο ίντερνετ, όπως μπορεί να είναι ένα βίαιο ή μη κατάλληλο περιεχόμενο για την ηλικία του παιδιού τους αλλά και  τους ανθρώπους που «κυκλοφορούν» στο ίντερνετ και μπορεί να εκμεταλλευτούν την άγνοια των γονιών.

Όταν ένα παιδί κυκλοφορεί μόνο του στο δρόμο, θα του δώσει ο γονέας κάποιες συμβουλές ασφαλείας του τύπου: δεν μιλάμε σε αγνώστους. Κατά την χρήση της τεχνολογίας και του ίντερνετ ίσως και ο ίδιος ο γονέας να μην γνωρίζει τι είναι αυτό που χρειάζεται να πει στο παιδί του να προσέχει.

Ώρες έκθεσης παιδιού στην οθόνη

Ενδεικτικά, για κάθε ηλικία οι ενδεδειγμένες ώρες έκθεσης στην οθόνη σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είναι οι εξής:

• Παιδιά έως δύο ετών : καθόλου οθόνη
• Παιδιά δύο έως πέντε: έως μία ώρα
• Παιδιά έξι ετών και πάνω: έως δύο ώρες

Δραστηριότητες εκτός οθόνης

Σκεφτείτε, ψάξτε, φανταστείτε δραστηριότητες εκτός οθόνης.

Ενδεικτικά:

Για παιδιά έως πέντε ετών:

• Διαβάστε παραμύθια
• Αφήστε τα να παίξουν με τις κατσαρόλες και τα τάπερ ενώ εσείς μαγειρεύετε
• Παίξτε κουκλοθέατρο
• Φτιάξτε μια σκηνή από σεντόνια

Για παιδιά έως 10 ετών:

• Φτιάξτε κουλουράκια
• Παίξτε με την μπάλα π.χ. ποδόσφαιρο.
• Ζωγραφίστε
• Εφεύρετε ιστορίες με φανταστικούς ήρωες

Για παιδιά 10 ετών και πάνω:

• Βοηθήστε τα να φτιάξουν ένα σνακ
• Πηγαίνετε μαζί τους στο βιβλιοπωλείο να διαλέξουν εκείνα ένα βιβλίο που τους αρέσει.

Τα οφέλη της τεχνολογίας και του διαδικτύου

Οφέλη τεχνολογίας και διαδικτύου, για τα παιδιά σχολικής και εφηβικής ηλικίας

• Τα παιδιά εν μέσω κόβιντ μπήκαν ακόμη πιο βαθιά στην επαφή τους με την τεχνολογία. Τα βοήθησε στην δουλειά τους, που είναι το σχολείο καθώς και στην επαφή με φίλους και συμμαθητές είτε παίζοντας διαδικτυακά, είτε κάνοντας βιντεοκλήσεις και στέλνοντας μηνύματα
• Τα παιδιά παίζοντας ένα παιχνίδι σε μία κονσόλα, μπορούν να επικοινωνήσουν και να συσχετιστούν με ένα συνομήλικο, να χρησιμοποιήσουν παράλληλα αισθήσεις όπως το βλέμμα, βλέποντας μια εικόνα, η ακοή, ακούγοντας το φίλος τους που τους μιλάει ή το ρυθμό του παιχνιδιού, την υφή παίζοντας με ένα τηλεχειριστήριο αλλά και την κριτική σκέψη και την ταχύτητα που χρειάζεται να ελιχθούν σε ένα παιχνίδι δράσης
• Μπορούν να αντλήσουν πληροφορίες και να κάνουν μια εργασία για το σχολείο
• Να ακούσουν μουσική και να δουν βίντεο κλιπ.
• Να βρουν και να διαλέξουν μόνοι μια ταινία που τους αρέσει.

Τι γίνεται όμως με τα παιδιά μικρότερης ηλικίας;

Τα παιδιά έως 5 ετών, έχουν ανάγκη από πολύ ύπνο, σωστή διατροφή, κινητικές δραστηριότητες και ποιοτικό χρόνο με τον γονέα. Αυτό που σίγουρα δεν έχουν ανάγκη είναι η καθήλωση μπροστά στην τηλεόραση ή στο κινητό της μαμάς.

Μπορεί να είναι βολικό και να πει ο γονιός ωραία έκατσε ήσυχο το μικρό παιδί ας χαλαρώσω ή ας μαγειρέψω ή ας δουλέψω ή ας χαζέψω στο διαδίκτυο. Δεν είναι όμως καλό για το παιδί. Γιατί ο χρόνος που θέλει να κάνει κάτι από αυτά ή όλα αυτά που σαν γονιός τα έχει ανάγκη θα περάσει πάνω από μισή και μία ώρα. Καλό είναι το παιδί από μικρό να μάθει ανάλογα με το αναπτυξιακό του στάδιο το παιχνίδι. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται να αφιερώσει ο γονιός χρόνο στο δωμάτιο του παιδιού και να καθίσει κάτω μαζί του. Σιγά σιγά θα μπορέσει ο γονέας να απομακρυνθεί και να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να χαλαρώσει και το παιδί θα μείνει να παίζει με τα παιχνίδια του.

Βήμα βήμα, χτίζει ο γονιός με το παιδί από μικρό και όσο μεγαλώνει σχέση εμπιστοσύνης και επικοινωνίας. Χρειάζεται να έχει μάτια και αυτιά ανοιχτά να το ακούει και να αφουγκράζεται τις ανάγκες του και τις ανησυχίες του.

Συμπεράσματα

Συνοψίζοντας, θα λέγαμε ότι χρειάζεται η χρήση της τεχνολογίας και του διαδικτύου, με γονικό έλεγχο και με πολύ συγκεκριμένο και περιορισμένο χρόνο έκθεσης του παιδιού σε οποιαδήποτε οθόνη. Οι γονείς είναι ωφέλιμο να παροτρύνουν τα παιδιά να μιλήσουν για το παιχνίδι που παίζουν, ή για το παιδικό ή την ταινία που βλέπουν με γνήσιο ενδιαφέρον και προσοχή. Αν κάτι τους ανησυχήσει, ή τους φανεί περίεργο η τους κάνει εντύπωση τους λένε να το αναφέρουν και το συζητούν μαζί διεξοδικά.

Καλό είναι επίσης, να προσπαθούν να δώσουν στο παιδί ερεθίσματα εκτός οθόνης και να περνούν ποιοτικά ελεύθερο χρόνο μαζί του. Όσο χρόνο έχουν μέσα στην ημέρα, δεν χρειάζεται να είναι ώρες ατέλειωτες. Ακόμη και 10 λεπτά και μισή ώρα. Και βρίσκουν χρόνο μέσα στο σαββατοκύριακο ή όποτε έχει η οικογένεια περισσότερο χρόνο και διάθεση για κάτι παραπάνω!

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/psychologia-paidiou/7237-paidia-kai-othones.html

επιλογή εικόνας : Νίκος Δημητρίου

Η σχέση με τη μητέρα μας είναι μια σχέση που έχει μπει στο μικροσκόπιο ειδικών και επιστημόνων όσο καμία άλλη. Είναι η πρώτη της ζωής μας και ίσως γι’ αυτό πάντα παρούσα στην ψυχή μας. Πόσο μας καθορίζει ως προσωπικότητες και ως γονείς; Η ψυχολόγος και συγγραφέας Μαρία Καμπάνταη απαντάει.

Πόσες φορές δεν έχει τύχει, στα δύσκολα και στα εύκολα της ζωής σου, να γυρίσεις να κοιτάξεις νοητά τη (σχέση με τη) μητέρα σου; Να την κατηγορήσεις, να την ευχαριστήσεις, να θυμηθείς την αγκαλιά της, το ζεστό της φαγητό και τα λόγια ενθάρρυνσης και συμπαράστασης –ή και όχι– τα οποία νιώθεις ότι θα κουβαλάς μέσα σου για πάντα;

Η σχέση μας με τη μητέρα μας είναι καταλυτική. Είναι σημείο αναφοράς και παραμένει χαραγμένη στο σώμα μας όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αυτή τη σχέση, τη θεμελιώδη, αλλά και τόσο διαφορετική για τον καθένα, θέλησε να διερευνήσει στο καινούργιο της βιβλίο Μαμά. 20 αληθινές ιστορίες (εκδ. Αρμός) η ψυχολόγος Μαρία Καμπάνταη.

Αν και ενεργή ψυχοθεραπεύτρια στο Γενικό Νοσοκομείο Δράμας, η κ. Καμπάνταη αγαπά να συνδυάζει την ψυχολογία με τη λογοτεχνία. Έχοντας πολλές επιστημονικές δημοσιεύσεις στο ενεργητικό της, αλλά και δύο ακόμη λογοτεχνικά βιβλία, αυτή τη φορά αποφάσισε να αναδείξει στο βιβλίο της όλα τα στραβά των μαμάδων, αλλά και τις πιο συχνές απορίες μας για τη σχέση μας μαζί τους. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, απαντάει σε μερικές από αυτές και ξετυλίγει το κουβάρι των μύθων και της πραγματικότητας για το πρόσωπο της μητέρας.

– Ως μητέρες αναρωτιόμαστε συνεχώς για το αν είμαστε καλές και έχουμε ενοχές. Γιατί;

Αυτό ακριβώς ήταν το κίνητρο να γράψω το βιβλίο. Καθημερινά στέκονται απέναντί μου γυναίκες ενοχικές, κουρασμένες, φορτωμένες με τόσους ρόλους, στους οποίους πρέπει να είναι καλές και αποδοτικές. Κι όταν δεν το καταφέρνουν, σωματοποιούν, θλίβονται, κρύβουν τον θυμό όπως μπορούν, πρόχειρα και… ξεχνούν να βάλουν την κρέμα νύχτας, αναβάλλοντας τη νεότητα για αύριο. Μα, αναβάλλεται η νεότητα;

– Με κάνετε να αναρωτηθώ, τελικά, για πόσα είναι πια υπεύθυνη αυτή η μάνα;

Η ερώτησή σας συμπυκνώνει όλο το φορτίο που ενέχει ο ρόλος της μητέρας. Άλλοτε την ανεβάζουμε σε χρυσό θρόνο, άλλοτε σε ηλεκτρική καρέκλα και τότε χρειάζεται χάρη για να αθωωθεί. Και οι δύο θέσεις άβολες και μη ρεαλιστικές. Η λέξη «ευθύνη» είναι δύσκολη, γεννά ενοχές που ανακυκλώνονται και μας κάνουν μη λειτουργικές στους ρόλους μας ως μητέρες.

Η μητέρα δεν είναι ούτε υπεράνθρωπος, για να μπορεί να φέρει εις πέρας τα ακατόρθωτα, ούτε Άτλαντας για να φορτωθεί όλα τα βάρη της ανατροφής. Ιδιαίτερα στη σύγχρονη ζωή, ο ρόλος της είναι συνώνυμο του multitasking, των πολλαπλών καθηκόντων, είναι πνιγμένη στο στερεότυπο της δυνατότητας και της αποδοτικότητας.

Ο σύγχρονος πατέρας, πιο βοηθητικός μεν, αλλά αρκετά θολός στον διαμοιρασμό της ευθύνης. Στην ουσία εκείνος είναι που θα περιφρουρήσει την ταυτότητα του ζευγαριού και θα βοηθήσει το παιδί στην ψυχική του ενηλικίωση. Η φροντίδα είναι χαρακτηριστικό ανθρώπινο, δεν έχει φύλο.

– Διέπει όμως τον γονεϊκό ρόλο. Τι καθορίζει τι είδους γονείς θα γίνουμε;

Ο άνθρωπος έχει την τάση να γυρνά στο μαθημένο, κυρίως το βιωματικά μαθημένο. Κάνοντας το δικό μας παιδί, έρχονται στην επιφάνεια μνήμες από τα συναισθήματα που βιώσαμε όταν ήμασταν εμείς παιδιά. Οι πρακτικές που ακολουθούσαν οι γονείς μας είναι οι πρώτες που έρχονται στο μυαλό ή το… χέρι μας, ειδικά όταν είμαστε υπό στρες.

Όσο κι αν η κοινωνική θέση της γυναίκας έχει αλλάξει, οι γυναίκες είμαστε εμποτισμένες με το στερεότυπο της επάρκειας, μαθημένο και από το παράδειγμα της μητέρας μας, και το επεκτείνουμε σε όποιο ρόλο ενέχει επίσης μητρικότητα: τέλεια σύζυγος, καταδεκτική φίλη, καλή ερωμένη, καλή θεραπεύτρια. Στερεότυπο που συμβαδίζει με τη δεκτική φύση και θέση μας – με όρους ανατομίας και κοινωνικής μάθησης.

Η χειραφέτηση της γυναίκας και η ανέλιξή της, εργασιακά και μορφωτικά, δυστυχώς παρερμηνεύτηκε ως διαρκής αγώνας επίδοσης και απόδοσης. Πρώτα πρέπει να απενοχοποιήσουμε την πιθανότητα της μη ανταπόκρισής μας, αλλά και να σεβαστούμε ως άνθρωποι τα προσωπικά μας όρια, σωματικά και ψυχικά, ανεξαρτήτως φύλου.

Το «ανά» στη λέξη ανατροφή σημαίνει «ξανά», σαν άτυπη συνταγή που επαναλαμβάνεται. Στην πραγματικότητα, όμως το είδος του γονιού που θα είμαι στη σύγχρονη εποχή, όπου η πληροφορία διαχέεται και η επιστήμη δίνει συνεχώς νέα στοιχεία, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη μαθημένη τέχνη και την επιστήμη, κάπου ανάμεσα στο συναίσθημα και τη σκέψη ή το ένστικτο και την πληροφορία.

– Μιλήσατε για συνταγή. Υπάρχει συνταγή για την καλή μητέρα;

Συνταγή: «όταν ήμουν μικρή, έκανα σαρδάμ και μεταμόρφωνα τη λέξη σε σαντιγί». Το προτιμώ, αν συνταγή σημαίνει κάτι δοσμένο, που επιβάλλεται και πρέπει να το ακολουθήσεις πιστά, χωρίς να λάβεις υπόψη για ποιον… μαγειρεύεις! Ειδικά αν πρόκειται για τη σχέση με το παιδί σου. Η συνταγή είναι σχέση, εξελίσσεται. Το «συν» στη λέξη σημαίνει από κοινού.

Η «καλή μητέρα» είναι ένας δύσκολος όρος, βαρύς και επενδυμένος με εξιδανικεύσεις. Και όσο εξιδανικεύουμε, κάνουμε τις πραγματικές μητέρες να φαίνονται κακές. Θα προτιμούσα το «επαρκής» ή «αρκετά καλή» μητέρα, είναι πιο ανθρώπινο, πιο αληθινό.  Άλλωστε κι εγώ αληθινές ιστορίες γράφω. Προτιμώ την πραγματική μητέρα με την ανθρώπινη φύση της, που δεν μπορεί να  είναι πάντα διαθέσιμη, ματαιώνει κάποιες ανάγκες του παιδιού της όταν συγκρούεται με δικά της όρια (κούρασης, αξιών, στιγμών).

Βάζει όρια, αλλά αγαπά χωρίς όρους, ανταλλάγματα και προϋποθέσεις, γιατί το παιδί της είναι μοναδικό, δεν είναι προέκταση του εαυτού της. Και από την άλλη, θυμάται να εκφράσει την αγάπη της με λόγια, ακόμη και μ’ ένα σημείωμα στην πόρτα του ψυγείου.

Εξάλλου, μια πραγματική μητέρα είναι ο καλύτερος προπονητής για τις μετέπειτα σχέσεις του παιδιού της με τους πραγματικούς ανθρώπους που θα συναντήσει και θα έχουν κι εκείνοι ελαττώματα και ανάγκες αλληλοσυγκρουόμενες με τις δικές του. Γιατί «μητέρα είναι ένας χρόνος ολόκληρος, με όλες τις εποχές του», όπως τελειώνει το βιβλίο.

– Είναι λοιπόν η σχέση μας με τη μητέρα μας η πιο καθοριστική της ζωής μας; Κατά πόσο η αόρατη κλωστή που μας συνδέει μαζί της, ορίζει τη ζωή και τους ρόλους μας;

Στην αρχή δεν είναι καθόλου αόρατη. Η μητέρα μας θρέφει και μας φροντίζει και η συμβιωτική σχέση συνεχίζεται και μετά την ενδομήτριο ζωή, έχοντας και συναισθηματικά θρεπτικό ρόλο. Το είδος της θρεπτικότητας της σχέσης καθορίζει και την εικόνα του εαυτού μας. Όσο η ανταπόκρισή της και το καθρέφτισμα στο βλέμμα της, μας δίνει την αίσθηση ότι αξίζουμε την αγάπη, εμπνέει σταθερότητα και αποδοχή, γινόμαστε αισιόδοξοι, πιστεύουμε στον εαυτό μας.

Αν εκφράζει φόβο, απογοήτευση, αποδοκιμασία ή άγχος –άρα κίνδυνο–, αισθανόμαστε αμφιβολία για τις ικανότητές μας, πολλές φορές αναπτύσσουμε προσαρμοστικά τον λεγόμενο ψευδή εαυτό, αναζητώντας την αποδοχή και την ασφάλεια σε μη λειτουργικές σχέσεις. Η κλωστή γίνεται εφόδιο ή θηλιά. Όσο υπάρχει έλλειψη ή υπερβολή, τόσο ανθεκτική και επιδραστική η κλωστή.

Πολλές φορές όμως το αίσθημα της θηλιάς σε κάνει να αναπτυχθείς και να δημιουργήσεις. «Λες τη μέρα να ‘ναι πιο ευδιάκριτη η κλωστή για να την κόψεις;», λέω στην ομώνυμη ιστορία μου στο βιβλίο, εννοώντας την επιδραστική της δύναμη, αλλά και τη δυνατότητα της «ενηλικίωσής μας», μέσα από την ανάληψη ευθύνης, φροντίδας εαυτού και προσωπικής ανάπτυξης, πράγματα που θέλουν δουλειά, αλλά δεν είναι τόσο αδύνατο να συμβούν. Η κλωστή είναι καθοριστική, αλλά όχι και οριστική για την επίσης σημαντική σχέση, τη σχέση με τον εαυτό μας.

ΠΗΓΗ: https://www.ow.gr/psychologia/einai-i-sxesi-me-ti-mitera-mas-i-pio-kathoristiki-tis-zois-mas/