Oι φίλοι και οι φιλίες

Δημοσιεύθηκε την 13 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Φίλος, φιλία∙ από το φιλώ που θα πει ‘αγαπώ’.

Όμως, οι φιλίες δεν είναι όλες ίδιες, δηλαδή η ποιότητα και το βάθος της σχέσης ποικίλλει σημαντικά σε κάθε περίπτωση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά θεωρούμε ότι έχουμε πολλούς, και μάλιστα καλούς φίλους. Αλλά η ποιότητα και το βάθος μιας σχέσης δοκιμάζεται στις δυσκολίες, όπως «ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται», γιατί στη μπουνάτσα κι ένα παιδί μπορεί να κρατήσει το πηδάλιο ίσια.

Στις χαρές, τις γιορτές και τα γλέντια μπορούμε να περνάμε καλά με πάρα πολλούς. Στις λύπες και τα ζόρια όμως, λίγοι θα αντέξουν να είναι μαζί μας∙ να είναι πραγματικά μαζί μας, με την ψυχή τους. Ή ακόμη και σε πιο προσωπικές εκ βαθέων εξομολογήσεις, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι «φίλοι» το ίδιο.

Κάνουμε φίλους στα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, και μάλιστα συχνά καλούς και διαχρονικούς. Άλλοτε πάλι, συνδεόμαστε με κάποιους ανθρώπους λόγω κάποιας πρόσκαιρης αλλά έντονης κοινής εμπειρίας, μιας συγκυρίας δηλαδή. Αλλά είναι και περιπτώσεις, που απλώς «κολλάμε» με κάποιους ανθρώπους όχι τόσο λόγω των εξωτερικών συνθηκών, αλλά κυρίως λόγω ενός βαθύτερου συνδέσμου που μας ενώνει, ένα είδος πνευματικού συντονισμού.

Έτσι, μια σχέση που ξεκινά σε μικρή ηλικία έχει αρκετές πιθανότητες να ‘δέσει’. Μπορεί όμως να διατηρώ επαφή με έναν φίλο από τα μικράτα μου, συχνά όχι τόσο επειδή μπορώ να μοιράζομαι τα εσώψυχά μου, τις ιδέες και αντιλήψεις μου σε παρόντα χρόνο, αλλά επειδή έχω ήδη μοιραστεί τα παλιά και κοινά μας βιώματα σε παρελθόντα χρόνο, σε μια ηλικία τρυφερή και καθοριστική στο ‘χτίσιμο’ της προσωπικότητάς μου. Αυτό το στοιχείο μπορεί να μας δένει μέχρι και σήμερα, και παρότι ίσως αντιλαμβάνομαι ότι η σχέση δεν έχει ιδιαίτερο βάθος και πλάτος, ο δεσμός κρατιέται χάρη στο συνήθως έντονο συναισθηματικό στοιχείο της μικρής ηλικίας. Μια τέτοια σχέση θα μπορούσε κανείς να την χαρακτηρίσει ιστορική φιλία.

Άλλοτε πάλι, μέσα από κάποια κοινή εμπειρία, συγκυρία, κ.τ.λ., μπορεί να γνωρίσω έναν άνθρωπο με τον οποίο αναπτύσσω ιδιαίτερη επαφή κάποια συγκεκριμένη περίοδο, π.χ. στο στρατό, στη δουλειά, σε μια ομάδα/παρέα/σύλλογο/κόμμα/δραστηριότητα, κ.τ.λ. Αναλόγως τις συνθήκες, μπορεί με κάποιον να δεθώ όσο κρατάει αυτή η κοινή και πρόσκαιρη εμπειρία, και μάλιστα να δεθώ ουσιαστικά στο κοινό κομμάτι που μοιραζόμαστε στην ίδια συγκυρία, αλλά μόλις οι συνθήκες αλλάξουν, ή η συγκυρία εκλείψει, σταδιακά ατονεί ή και παύει απότομα η επαφή μας∙ «Χαθήκαμε. Τί να κάνει αυτή η ψυχή!» Αυτή την περίπτωση θα την έλεγα συγκυριακή φιλία.

Μια άλλλη ξεχωριστή περίπτωση, ανεξαρτήτως συγκυριών, συνθηκών, κοινών βιωμάτων, κ.τ.λ. είναι να νιώσω εξαρχής ότι με κάποιον άνθρωπο κάτι βαθύτερο και πιο στέρεο με δένει μαζί του. Είναι ένα αίσθημα που έχεις, σπάνια βέβαια, σαν να τον ήξερες χρόνια. Μια τέτοια σχέση μπορεί να χαρακτηριστεί καρδιακή φιλία, με την έννοια ότι δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά σε συναισθηματικούς (ή και συγκινησιακούς) δεσμούς –ιστορική φιλία-, ούτε σε κάποια κοινή και προσωρινή εμπειρία/συγκυρία, αλλά σε απευθείας σχέση προσώπων ανεξαρτήτως εξωτερικών παραγόντων. Για παράδειγμα, ένας γείτονας, ένας φίλος φίλου, κ.τ.λ., μπορεί να καταλήξει να γίνει απ’ τους καλύτερούς μου καρδιακούς φίλους, ανάμεσα σε τόσους και τόσους γείτονες και φίλους φίλων με τους οποίους έχουν διασταυρωθεί κατά καιρούς οι δρόμοι μας.

Εννοείται ότι μια ιστορική ή μια συγκυριακή σχέση μπορούν να εξελιχθούν σε καρδιακή, αλλά αυτό μάλλον σπανίζει.

Πρακτικά, κάθε σχέση οφείλεται σε κάποιες εξωτερικές συνθήκες, αλλά η καρδιακή σχέση πάει παραπέρα, ενώ μια ιστορική ή συγκυριακή σχέση συνήθως είναι περιορισμένες στις εξωτερικές συνθήκες που τις γέννησαν, και το παραπέρα συχνά εξαντλείται σε πρακτικά καθημερινά ζητήματα χωρίς εσώτερο βάθος και προσωπικό στίγμα. Εννοείται βέβαια ότι, δεν αναζητούν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια πράγματα από τους φίλους τους, ούτε ορίζουν τη φιλία με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια κριτήρια. Άλλοι ικανοποιούνται με λιγότερα, άλλοι θέλουν περισσότερα∙ κάποιοι αρκούνται στην καθημερινή παρέα κάποιων φίλων, κάποιοι άλλοι ξεχωρίζουν επιλεκτικά τα άτομα με τα οποία επιδιώκουν να βρίσκονται συχνότερα. Είναι νομίζω πάντως καλό, να γνωρίζουμε την ποιότητα και τον βαθμό σχέσης που μπορούμε να αναπτύξουμε με τους ανθρώπους, γιατί έτσι προστατευόμαστε από πιθανές απογοητεύσεις, για τις οποίες μπορεί να μην φταίει ο «φίλος», αλλά εμείς που περιμέναμε παραπάνω «επιδόσεις» από αυτόν, γεγονός που ενδέχεται να μας οδηγήσει στην πικρία και το αίσθημα «προδοσίας», ενώ στην ουσία μάλλον έχουμε φανεί άδικοι απέναντι στους άλλους. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια, ούτε μπορεί ο καθένας να μοιραστεί τα πάντα με τον καθένα.

Τέλος, ένα 4ο είδος «φιλίας» θα μπορούσε να είναι η εικονική φιλία που τελευταίως αρχίζει να εδραιώνεται με τα (αντι)κοινωνικά δίκτυα, όπου φίλος = φάτσα (face+book) και όχι φίλος = αγαπητός. Δεν είναι βέβαια το ίδιο το κοινωνικό δίκτυο που φταίει ως μέσο, αλλά η ελαφρότητα των χρηστών στην εφαρμογή του, που δεν συνειδητοποιούν ότι κάνοντας «συλλογή φίλων», βάζουν το λιθαράκι τους για την αργή αλλά σταθερή μετάλλαξη και διαστρέβλωση του όρουφίλος στην πραγματική ζωή. Δεν είμαι σίγουρος ότι σε 20 χρόνια από σήμερα ο όρος φίλος θα έχει την ίδια έννοια. Ήδη από την αρχαιότητα έχει αλλάξει πολύ. Οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες και φυσικές. Οι διαστρεβλώσεις όμως είναι άλλο πράγμα. Και αν διαστρεβλώνονται οι έννοιες, επηρεάζεται προοδευτικά η σκέψη και η αντίληψη, άρα και η επικοινωνία μεταξύ μας. Πάντως, δεν είναι απίθανο κιόλας να προκύψει και μια καρδιακή σχέση μέσα από τέτοια δίκτυα, αλλά ως εξαίρεση μάλλον παρά ως κανόνας, όπως οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται την εποχή χωρίς ίντερνετ, το θεσμό του Pen Pal, όπου αλληλογραφούσες με πολλούς αλλά με ελάχιστους είχες κάτι βαθύτερο και πιο προσωπικό να πεις πέρα από τα καθημερινά, λίγο πολύ κοινά σε όλους.

 Βασίλης Μούσκουρης (Μουσικός, μεταφραστής)

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Διαδικτυακή απελευθέρωση ή υποδούλωση

Δημοσιεύθηκε την 13 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Η πληροφορική τεχνολογία έχει διεισδύσει σε όλες τις πτυχές της ιδιωτικής και της κοινωνικής μας ζωής, μεταλλάσσοντας τον σύγχρονο άνθρωπο σε «ψηφιακό πολίτη»

Μολονότι ο κυβερνοχώρος και ο Παγκόσμιος Ιστός μάς παρέχουν μια φαινομενικά απεριόριστη δυνατότητα επικοινωνίας, αποθήκευσης και διακίνησης πληροφοριών, ταυτόχρονα αποτελούν έναν ανεξερεύνητο επιστημονικά και άρα αρκετά επισφαλή «τόπο» για τους χρήστες. Οσο για τη νέα ψηφιακή και διαρκώς επιτηρούμενη διαδικτυακή μας ζωή, αυτή μας προκαλεί πρωτοφανή κοινωνικά, ψυχολογικά και πολιτικά προβλήματα.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε γωνιά του πλανήτη χρησιμοποιούν καθημερινά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) είτε για να δημιουργήσουν νέες σχέσεις με άγνωστους ανθρώπους είτε για να διατηρήσουν με διαφορετικό τρόπο τις ήδη υπάρχουσες. Οι περισσότεροι από όσους αρχίζουν να επισκέπτονται αυτούς τους διαδικτυακούς τόπους αποκτούν κυριολεκτικά εμμονή με αυτήν τη νέα μορφή κοινωνικής συναναστροφής, στην οποία αφιερώνουν πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου τους. (βλ. «Η ζωή στον κυβερνοχώρο διαστέλλει τον ανθρώπινο χρόνο»)

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που οι σύγχρονοι ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι το μελετούν συστηματικά τα τελευταία χρόνια με στόχο να ανακαλύψουν τα πιθανά οφέλη αλλά και τους κινδύνους που εγκυμονεί η χρήση αυτής της τεχνολογίας τόσο για τους μεμονωμένους χρήστες όσο και ευρύτερα για την κοινωνία. Ωστόσο, όπως θα δούμε, μια αυστηρά επιστημονική διερεύνηση των πολυάριθμων μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι κάθε άλλο παρά εύκολη: πολύ πριν ολοκληρωθεί η έρευνα, το αντικείμενό της έχει ήδη αλλάξει! Τα ασφαλή επιστημονικά συμπεράσματα απαιτούν χρόνο ενώ οι τεχνολογικές εξελίξεις σε αυτά τα νέα επικοινωνιακά εργαλεία τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός.

Το Διαδίκτυο (Internet) είναι σήμερα ένα πολύπλοκο δίκτυο που συγκροτείται από επιμέρους μικρότερα δίκτυα για την καταγραφή, αποθήκευση και ανταλλαγή πληροφοριών.

Ανάμεσα στις πολλές υπηρεσίες οργάνωσης και πρόσβασης στις πληροφορίες του Διαδικτύου η πιο δημοφιλής υπηρεσία είναι ο Παγκόσμιος Ιστός (World Wide Web ή www), που φιλοξενεί σήμερα εκατοντάδες κοινωνικά δίκτυα (social networks).

Ενα από τα πιο δημοφιλή μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι το Facebook. Ιδρύθηκε το 2004 από τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ (M. Zuckerberg), τότε φοιτητή Πληροφορικής στο Χάρβαρντ, ο οποίος το προόριζε αρχικά για μέσο επικοινωνίας και επαφής μεταξύ των αποφοίτων του Χάρβαρντ.

Εξάλλου η ονομασία «Facebook» παραπέμπει στις ετήσιες επετηρίδες αποφοίτων των αμερικανικών κολεγίων.

Πολύ σύντομα βέβαια ο Ζάκερμπεργκ συνειδητοποίησε -και εκμεταλλεύτηκε με το αζημίωτο!- τις δυνατότητες αυτού του νέου επικοινωνιακού συστήματος.

Σήμερα το Facebook είναι το πλέον διαδεδομένο παγκοσμίως μέσο κοινωνικής δικτύωσης, με πάνω από ένα δισεκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες.

Πρόκειται για ένα νέο, εύκολο στη χρήση και σχετικά οικονομικό τρόπο επικοινωνίας και ανθρώπινης επαφής που έγινε εφικτός χάρη στις τεχνολογικές εφαρμογές της σύγχρονης πληροφορικής και της επιστήμης των υπολογιστών.

Η χρήση των μέσων εξαρτάται από την προσωπικότητα;

Μέσα σε μια δεκαετία, από το 2005 μέχρι σήμερα, η τυπικά αμερικανική κοινωνική συνήθεια να διατηρούν την επαφή τους -έστω και διαδικτυακά- οι απόφοιτοι ενός κολεγίου μετατράπηκε σε κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά σε όλον τον πλανήτη.

Τα ψηφιακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook, το My Space, το Orkut και το Twitter, μετέτρεψαν τον Παγκόσμιο Ιστό σε μια πολυσύχναστη εικονική «πλατεία» όπου καθημερινά συναντώνται και επικοινωνούν με πρωτοφανή ευκολία άνθρωποι που ζουν στην ίδια γειτονιά χωρίς να έχουν συναντηθεί ποτέ, ή και στα πιο απόμακρα σημεία του πλανήτη.

Ωστόσο, όπως μας υπενθυμίζουν τα πιο έγκυρα μέσα ενημέρωσης, δεν είναι όλα ρόδινα στον νέο επικοινωνιακό παράδεισο.

Οι φανατικοί επισκέπτες των κοινωνικών δικτύων εκτίθενται σε μια σειρά από λίγο-πολύ πραγματικούς κινδύνους.

Για παράδειγμα, από το 2009 μια σειρά από συστηματικές μελέτες του Βρετανού γιατρού Αρικ Ζίγκμαν (Aric Sigman) έδειξαν ότι: «Η αύξηση της εικονικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων που χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα μεταφράζεται πάντοτε, σύμφωνα με τις μελέτες που έχουμε στη διάθεσή μας, σε μια σαφή μείωση της ικανότητάς τους να αλληλεπιδρούν με την πραγματικότητα».

Εκτός όμως από την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, άλλες έρευνες διέγνωσαν στους συστηματικούς χρήστες των κοινωνικών δικτύων μια σαφή μείωση της ικανότητας συγκέντρωσης και εστίασης της προσοχής, ενώ άλλοι ειδικοί διαπίστωσαν δυσχέρειες στη σύναψη πραγματικών ερωτικών σχέσεων.

Αυτές οι ερωτικές δυσλειτουργίες υποτίθεται ότι «εξηγούνται» από την υπερβολική συσσώρευση φαντασίας που επιδεικνύουν οι χρήστες του Διαδικτύου.

Ενα πρώτο σχετικά ασφαλές συμπέρασμα που προκύπτει από αυτές τις μελέτες είναι ότι ο τρόπος χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετίζεται στενά με τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της ή του χρήστη: οι εξωστρεφείς προσωπικότητες τείνουν να χρησιμοποιούν τη διαδικτυακή επικοινωνία για να εκφράσουν ή να αυξήσουν αυτό το χαρακτηριστικό τους.

Αντίθετα, οι εσωστρεφείς χρήστες θα χρησιμοποιήσουν τις εικονικές επαφές τους ως δικαιολογία για να μειώσουν ή, σε ακραίες περιπτώσεις, για να εξαλείψουν τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις.

Αν τώρα λάβουμε υπόψιν ότι, σύμφωνα με αρκετές ιατρικές έρευνες, τα μοναχικά άτομα που επιδεικνύουν μια αυτιστική συμπεριφορά τείνουν να εκδηλώνουν περισσότερα προβλήματα φυσικής ή ψυχικής υγείας (όχι μόνο κατάθλιψη αλλά καρδιαγγειακές και αυτοάνοσες παθήσεις), κατανοούμε το γιατί αρκετοί γιατροί και ψυχολόγοι θεωρούν τις καταχρήσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως δυνητικό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία.

Πάντως, τέτοιες τεχνοφοβικές αντιδράσεις απέναντι στις υπηρεσίες του Παγκόσμιου Ιστού είναι απολύτως προβλέψιμες, όχι όμως πάντα δικαιολογημένες. Διότι βέβαια είναι σαφές ότι η εκρηκτική διάδοση των διαδικτυακών επαφών ήλθε να καλύψει συγκεκριμένα επικοινωνιακά κενά και ατομικά ή συλλογικά αδιέξοδα.

Η ψηφιακή απώλεια της ιδιωτικής μας ζωής

Ενα διαφορετικό αλλά αρκετά ενδιαφέρον πρόβλημα είναι η περιφρούρηση της ιδιωτικής ζωής και της προσωπικής αυτονομίας την εποχή του Διαδικτύου. Μπορεί να ακούγεται ως παράδοξο, όμως, την ίδια στιγμή που όλοι καταγγέλλουν το τέλος της ιδιωτικής ζωής εξαιτίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα άτομα νεαρής ηλικίας και οι έφηβοι καταφεύγουν σε αυτά για να δημιουργήσουν έναν προσωπικό ιδιωτικό χώρο!

Πράγματι, η λεγόμενη «ψηφιακή γενιά» έχει για το Διαδίκτυο μια εντελώς διαφορετική αντίληψη και σχέση απ’ ό,τι τα πιο ηλικιωμένα άτομα που μεγάλωσαν πριν από την εμφάνιση της νέας τεχνολογίας.

Για τους νεότερους ο εικονικός-ψηφιακός χώρος αποτελεί φυσική προέκταση του πραγματικού και εισέρχονται σε αυτόν για να διευρύνουν, χωρίς χρονικούς ή χωρικούς περιορισμούς, τις πραγματικές κοινωνικές τους σχέσεις.

Οι πιο ηλικιωμένοι, αντίθετα, υιοθετούν συνήθως μια διαφορετική στρατηγική: χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα για να συσφίξουν ή να επιβεβαιώσουν κάποιες σχέσεις με άτομα που ήδη γνωρίζουν, ή για να προβάλουν αυτάρεσκα τον εαυτό τους σε άγνωστα άτομα που όμως χαίρουν της διαδικτυακής εκτίμησής τους.

Η Ντάνα Μπόιντ (Danah Boyd), ίσως η πιο διάσημη ερευνήτρια της λειτουργίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ανέλυσε πριν από μερικά χρόνια τα χαρακτηριστικά των μηνυμάτων που οι άνθρωποι ανταλλάσσουν κατά τη διαδικτυακή τους επικοινωνία.

Οπως διαπίστωσε, πρόκειται συνήθως για τα ίδια πράγματα που συζητάμε σε ένα μπαρ: έρωτας, χρήμα-επάγγελμα, εξουσία, ανθρώπινες σχέσεις.

Μολονότι αρκετά ακριβής, αυτή η κατηγοριοποίηση αποκρύπτει, ωστόσο, μια σημαντική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις ανέμελες συζητήσεις με αγνώστους στο μπαρ και στα προσωπικά δεδομένα που εκμυστηρευόμαστε στο Διαδίκτυο.

Στα κοινωνικά δίκτυα τα όσα λέμε ή δείχνουμε καταγράφονται μονίμως και διαχέονται με τρόπους εντελώς απρόβλεπτους. Επιπλέον, αυτές οι ιδιωτικές πληροφορίες είναι εύκολα εντοπίσιμες και ανακλήσιμες χάρη στις πανίσχυρες μηχανές αναζήτησης του Google.

Για παράδειγμα, είναι πολύ δύσκολο να αποκρύψουμε τις ερωτικές μας «αταξίες» όταν αυτές έχουν καταγραφεί στον Παγκόσμιο Ιστό. Το φαινόμενο αυτό περιγράφεται σήμερα ως «ερωτική αναδρομή» (retrosexual).

Πρόκειται για την αναζήτηση στο Facebook πρώην ερωτικών συντρόφων για να μάθουμε πώς είναι και τι κάνουν σήμερα. Με κίνδυνο αυτές οι διαδικτυακές αναζητήσεις μας είτε να ενοχλήσουν τα πρόσωπα αυτά είτε να εξοργίσουν τους σημερινούς ερωτικούς μας συντρόφους.

Ισως γι’ αυτό οι περισσότεροι ειδικοί (ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι) συνιστούν στα ζευγάρια να περιφρουρούν την ιδιωτική τους ζωή στο Διαδίκτυο: ένα ζευγάρι δεν είναι καθόλου απαραίτητο να είναι και «φίλοι» στο Facebook.

Πέρα όμως από αυτά τα υποκριτικά τεχνάσματα, η ιστορία μάς διδάσκει ότι στις τεχνολογικές-κοινωνικές εξελίξεις επιστροφή δεν υπάρχει.

Τα νέα κοινωνικά δίκτυα θα αλλάξουν ριζικά τον τρόπο που είμαστε και συνάπτουμε σχέσεις με τους άλλους.

Δεν πρόκειται βέβαια για κάτι πρωτόγνωρο. Κάτι ανάλογο συνέβη και στο παρελθόν μετά την επινόηση π.χ. της σταθερής και κατόπιν της κινητής τηλεφωνίας.

Ομως, πολύ πιο ανησυχητικές από την αποσάθρωση των ανθρώπινων σχέσεων είναι οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στο κυβερνο-έγκλημα, δηλαδή στη δραστηριότητα των χάκερ.

Οι απομονωμένοι και ρομαντικοί «πειρατές» του Διαδικτύου, απ’ ό,τι φαίνεται, έχουν μετατραπεί σε επαγγελματίες του ψηφιακού εγκλήματος.

Οι άλλοτε μοναχικοί παραβάτες και ανιδιοτελείς καταστροφείς των διαδικτυακών στεγανών και των ψηφιακών εμποδίων έχουν γίνει πλέον οι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι του οργανωμένου εγκλήματος ή των μυστικών υπηρεσιών.

Δεν υπάρχουν πια αθώοι εισβολείς ή ρομαντικοί κατασκευαστές ψηφιακών ιών. Η δράση των σημερινών χάκερ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του παγκοσμιοποιημένου, και άρα πλανητικά οργανωμένου, εγκλήματος: μια νέα τεχνολογική μαφία που υπηρετεί τις ανάγκες για κέρδος και εξουσία της παραδοσιακής μαφίας.

Τελικά, όπως συνέβη και με κάθε άλλο επαναστατικό προϊόν της ανθρώπινης τεχνολογίας, η σκοτεινή πλευρά του κυβερνοχώρου αποτελεί την αναπόφευκτη αντανάκλαση του «σκότους» τόσο του δημιουργού της όσο και της κοινωνίας που οικειοποιείται αυτήν την τεχνολογία.

Η ζωή στον κυβερνοχώρο διαστέλλει τον ανθρώπινο χρόνο

Η ψηφιακή τεχνολογία, αφού ανέτρεψε την παραδοσιακή έννοια του χώρου, φαίνεται πως ανατρέπει ριζικά και την έννοια του χρόνου, όπως τουλάχιστον την ορίζαμε συμβατικά και τη βιώναμε μέχρι σήμερα, χωρίζοντας την ημερήσια διάρκειά του σε 24 ώρες.

Το 2008 σχετική έρευνα της Cisco Systems, γνωστής πολυεθνικής εταιρείας η οποία σχεδιάζει και πουλά τεχνολογία και υπηρεσίες επικοινωνίας και διαδικτύωσης, διαπίστωνε ότι η «ψηφιακή» ημέρα ενός μέσου χρήστη του Διαδικτύου διαρκούσε τότε όχι 24 αλλά 36 ώρες και προέβλεπε ότι την επόμενη πενταετία η διάρκειά της θα διπλασιαζόταν.

Και η πρόβλεψη αυτή όχι μόνο επαληθεύτηκε αλλά σήμερα θεωρείται μάλλον συντηρητική!

Το «ψηφιακό 24ωρο» είναι μια νέα έννοια που αναφέρεται στον χρόνο που δαπανά κάποιος όταν κάνει χρήση των πολυάριθμων υπηρεσιών του Διαδικτύου.

Αυτός ο χρόνος υπολογίζεται εάν αθροίσουμε όλες τις εργασίες που εκτελούμε ταυτόχρονα όταν βρισκόμαστε στον κυβερνοχώρο.

Και οι διαδικτυακές εργασίες δεν είναι λίγες, αν συνυπολογίσει κάνεις όχι μόνο τις εργασίες που εκτελεί ως «ενεργός» χρήστης (αναζήτηση πληροφοριών, πληρωμή λογαριασμών, κρατήσεις εισιτηρίων κ.ά.) αλλά και αυτές που «τρέχουν» χωρίς να χρειάζεται η ενεργός συμμετοχή του («κατέβασμα» αρχείων, ταινιών κ.ά.).

Για παράδειγμα, εάν κάποιος «σερφάρει» στο Διαδίκτυο επί μία ώρα, ενώ παράλληλα ακούει μουσική από κάποιον ιστότοπο ή «κατεβάζει» κάποιο βίντεο από το You Tube, τότε ο «ψηφιακός χρόνος» του διπλασιάζεται.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο εκρηκτικός ρυθμός ανάπτυξης της χρήσης του Διαδικτύου δεν φαίνεται να επηρεάζεται από τη διεθνή οικονομική κρίση. Σε πλήρη αντίθεση μάλιστα με άλλα καταναλωτικά αγαθά, οι υπηρεσίες του Διαδικτύου είναι οι μόνες που δεν εμφανίζουν κάμψη.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Και ο Θεός έπλασε τη Μητέρα

Δημοσιεύθηκε την 7 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
– Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
– Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
– Κι αυτό τι είναι;
– Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
– Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
– Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
– Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
– Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
– Και σε τι χρησιμεύει;
– Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
– Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
– Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.
Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

(Paulo Coelho)

Ένα κείμενο για τη μητέρα, τον Άγγελο κάθε παιδιού,
 από το συγγραφέα Πάολο Κοέλιο.

Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδί ήταν έτοιμο να γεννηθεί. Την προηγούμενη ημέρα ρώτησε το Θεό: «Μου λένε ότι θα με στείλεις αύριο στη γη. Φοβάμαι. Πώς θα μπορέσω να ζήσω εκεί; Είμαι μικρός και αβοήθητος». Και ο Θεός του απάντησε: «Μην ανησυχείς. Έχω φροντίσει για σένα. Μεταξύ πολλών Αγγέλων διάλεξα έναν και για σένα. Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει». Το παιδί επέμενε.
«Ναι, αλλά εδώ στον παράδεισο δεν κάνω τίποτα άλλο από το να τραγουδάω και να γελάω κάθε μέρα! Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος! Θα νοιώθω τόση ευτυχία στη γη;»
Τότε ο Θεός του είπε:
«Ο Άγγελος που έχω διαλέξει για σένα, ο Άγγελός σου, θα σου τραγουδάει όλη την ημέρα. Θα αισθάνεσαι την αγάπη του κι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος».
Και το παιδί ρώτησε:
«Και πώς θα καταλαβαίνω τους ανθρώπους, όταν θα μιλούν, αφού δεν ξέρω τη γλώσσα τους;»
«Αυτό είναι εύκολο», του είπε ο Θεός. «Ο Άγγελός σου θα σου λέει τα πιο όμορφα και γλυκά λόγια, που έχεις ακούσει ποτέ και με πολλή υπομονή και φροντίδα θα σε μάθει να μιλάς»! 
Και ύστερα το παιδί κοιτώντας το Θεό ρώτησε: «Και τι θα κάνω, όταν θα θέλω να μιλήσω σε σένα;»
Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε: «Ο Άγγελός σου θα σε μάθει πώς να προσεύχεσαι»!
Και το παιδί είπε: «Έχω ακούσει ότι στη γη υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που είναι κακοί. Ποιος θα με προστατεύσει από τους κακούς;»
Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί και του είπε:
«Ο Άγγελός σου θα σε υπερασπιστεί ακόμα και αν χρειαστεί να βάλει σε κίνδυνο την ζωή του».
Λυπημένο το παιδί τον ρώτησε: «Ναι, αλλά πάντα θα είμαι λυπημένος, γιατί δε θα σε βλέπω πια».
– «Ο Άγγελός σου θα σου μιλάει συνέχεια για μένα και θα σε διδάξει τον τρόπο που θα μπορέσεις να γυρίσεις πάλι σε μένα. Έτσι και αλλιώς δε θα σου λείψω ποτέ, αφού θα είμαι πάντα δίπλα σου». 
Τη συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη γαλήνη στον παράδεισο και οι μακρινές φωνές από τη γη είχαν ήδη ακουστεί.
Το παιδί βιαστικά ρώτησε: «Θεέ μου αν πρέπει να φύγω τώρα πες μου το όνομα του Αγγέλου μου!»
Και ο Θεός απάντησε: «Τον Άγγελό σου θα τον αναγνωρίσεις εύκολα. Άλλωστε θα είναι ο πρώτος που θα αντικρίσεις, φτάνοντας στη γη. Το όνομα του Αγγέλου σου δεν είναι τόσο σημαντικό…
…θα την φωνάζεις απλά «μαμάκα»!

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Αφήστε τα παιδιά με υπερκινητικότητα να (υπερ)κινούνται

Δημοσιεύθηκε την 7 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

B3803C8BE8B39AD2C0B1419A8BD2FDF4

Νέα μελέτη έδειξε ότι οι συνεχείς κινήσεις που κάνουν τα παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας τα βοηθούν να είναι σε εγρήγορση και να μαθαίνουν καλύτερα

Επί δεκαετίες οι «απελπισμένοι» γονείς και δάσκαλοι των παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) προτρέπουν αυτά τα παιδιά να μείνουν σε μια θέση και να συγκεντρωθούν ώστε να αποδώσουν στα μαθήματα.

Ωστόσο μια νέα μελέτη που διεξήχθη από ειδικούς του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Φλόριδας (UCF) έδειξε πως όσοι επιθυμούν τα παιδιά με ΔΕΠΥ να μάθουν καλό θα ήταν να τα αφήνουν να έχουν τον… ακάθιστο. Οι συνεχείς κινήσεις που κάνουν αυτά τα παιδιά – όπως το να χτυπούν τα πόδια τους στο πάτωμα, να κουνιούνται στην καρέκλα, να μη στέκονται στη θέση τους – είναι ζωτικής σημασίας ώστε να θυμούνται πληροφορίες και να φέρνουν εις πέρας πολύπλοκες γνωστικές ασκήσεις, σύμφωνα με τη σχετική δημοσίευση που έγινε online στην επιθεώρηση «Journal of Abnormal Child Psychology».

Τα νέα ευρήματα δείχνουν ότι οι πιο προβεβλημένες μέθοδοι που χρησιμοποιούνται επί μακρόν με στόχο να βοηθήσουν τα παιδιά με ΔΕΠΥ ίσως είναι λανθασμένες στη βάση τους.

«Οι τυπικές παρεμβάσεις στοχεύουν στη μείωση της υπερκινητικότητας. Είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε στην πλειονότητα των παιδιών με ΔΕΠΥ»ανέφερε ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, ο Μαρκ Ράπορτ, επικεφαλής της Κλινικής Μάθησης Παιδιών του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Φλόριδας, και προσέθεσε:«Το μήνυμα δεν είναι “Αφήστε τα παιδιά να τρέχουν ασταμάτητα γύρω από το δωμάτιο”. Ωστόσο χρειάζεται να διευκολύνουμε τις κινήσεις τους προκειμένου να διατηρούν τα επίπεδα εγρήγορσης που είναι απαραίτητα για να φέρουν εις πέρας τις γνωστικές δραστηριότητες».

Διάβασμα και τεστ επάνω στο… ποδήλατο

Η νέα αυτή μελέτη μπορεί να έχει πολύ σημαντική επίδραση στον τρόπο με τον οποίο γονείς και δάσκαλοι πρέπει να διαχειρίζονται τα παιδιά με ΔΕΠΥ. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, για παράδειγμα, οι περισσότεροι μαθητές με τη διαταραχή μπορούν να έχουν καλύτερες επιδόσεις μέσα στην τάξη, όταν γράφουν εξετάσεις ή όταν διαβάζουν τα μαθήματά τους στο σπίτι σε περίπτωση που κάθονται επάνω σε μπάλες γυμναστικής ή σε στατικά ποδήλατα.
Προκειμένου να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους οι επιστήμονες μελέτησαν 52 αγόρια ηλικίας 8 ως 12 ετών. Από το σύνολο των μικρών εθελοντών οι 29 είχαν διαγνωστεί με ΔΕΠΥ ενώ οι υπόλοιποι 23 δεν εμφάνιζαν κάποια κλινική διαταραχή και είχαν φυσιολογική ανάπτυξη.

Από κάθε παιδί ζητήθηκε να υποβληθεί σε μια σειρά τεστ τα οποία ήταν σχεδιασμένα ώστε να ελέγχουν τη λειτουργική μνήμη, το σύστημα που αφορά την παροδική αποθήκευση και διαχείριση πληροφοριών το οποίο είναι απαραίτητο στο να φέρνουμε όλοι εις πέρας πολύπλοκα γνωστικά καθήκοντα όπως η μάθηση, η κατανόηση και ο συλλογισμός.

Υπερκινητικότητα για καλό σκοπό

Οι ειδικοί έδειξαν στα παιδιά μια σειρά από μπερδεμένους αριθμούς καθώς και ένα γράμμα που αναβόσβηνε σε μια οθόνη υπολογιστή. Τους ζήτησαν να βάλουν τους αριθμούς στη σειρά και να ακολουθεί το γράμμα. Μια κάμερα υψηλής ταχύτητας κατέγραφε τα παιδιά, ενώ παρατηρητές παρακολουθούσαν κάθε κίνησή τους καθώς και το πόση προσοχή έδειχναν στο να φέρουν εις πέρας το συγκεκριμένο καθήκον.

Προηγούμενη μελέτη του δρος Ράπορτ είχε ήδη δείξει πως η υπερκινητικότητα που θεωρείται «σήμα κατατεθέν» στη ΔΕΠΥ δεν είναι μόνιμο χαρακτηριστικό αλλά εμφανίζεται όταν τα παιδιά χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν τις εκτελεστικές λειτουργίες του εγκεφάλου, και κυρίως τη λειτουργική μνήμη τους.

Η νέα μελέτη πηγαίνει ένα βήμα πιο μακριά αποδεικνύοντας ότι η υπερκινητικότητα εξυπηρετεί κάποιον σκοπό. «Αυτό που ανακαλύψαμε ήταν πως όταν τα παιδιά αυτά κινούνταν περισσότερο, στην πλειονότητά τους είχαν καλύτερες επιδόσεις. Χρειάζεται να κινούνται για να διατηρούν την εγρήγορσή τους» σημείωσε ο δρ Ράπορτ.
Την ίδια στιγμή τα παιδιά της μελέτης χωρίς ΔΕΠΥ φάνηκε ότι επίσης κινούνταν περισσότερο κατά τη διάρκεια των γνωστικών τεστ αλλά είχαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: οι επιδόσεις τους ήταν χειρότερες.
ΠΗΓΗ: tovima.gr
Δημοσιεύθηκε στη Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Τρεις… ανθισμένους μύθους θα σας πω!

Δημοσιεύθηκε την 7 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

louloudi--2-thumb-large

Ο Απρίλης με τα λούλουδα κι ο Μάης με τα ρόδα; Ή ο Απρίλης έχει τ’ όνομα κι ο Μάης τα λουλούδια; Ό,τι και να ισχύει, λίγα λουλούδια, αν θέλεις, στείλε μου. Κι εγώ τρεις μύθους για ανθισμένες αγάπες θα σου πω!

Ο Νάρκισσος, που αγάπησε τον εαυτό του 
Γιος του ποταμού Κηφισού, ο Νάρκισσος φημιζόταν για την ομορφιά αλλά και την απονιά του. Πολλές ήταν οι νύμφες που τον είχαν ερωτευτεί, αλλά εκείνος όλες τις απέρριπτε και τις περιφρονούσε. Ανάμεσά τους και η νύμφη Ηχώ, την οποία, επειδή τόλμησε να του εκφράσει την αγάπη της, την περιγέλασε και την ταπείνωσε.

Τότε εκείνη τον καταράστηκε ν’ αγαπήσει φλογερά, αλλά να μη βρει ανταπόκριση στην αγάπη του. Και η θεά Αφροδίτη έβαλε το χεράκι της για να πιάσει η κατάρα. Μια μέρα που ο Νάρκισσος κυνηγούσε στο δάσος, δίψασε πολύ. Ψάχνοντας γύρω του, εντόπισε μια πηγή που τα κρυστάλλινα και πεντακάθαρα νερά της σχημάτιζαν μια ακύμαντη λιμνούλα. Αλλά, σκύβοντας για να πιει, αντίκρισε για πρώτη φορά το πανέμορφο πρόσωπό του, σαν σε καθρέφτη. Και τότε ένιωσε το βέλος του έρωτα. Τίποτα δεν είχε πια μεγαλύτερη σημασία γι’ αυτόν από το να θαυμάζει τον εαυτό του! Ξεχνούσε να φάει και να κοιμηθεί και δεν έπινε νερό, για να μην ταράξει τα νερά της λίμνης και χαθεί η εικόνα του. Ώσπου αδυνάτισε τόσο πολύ, που έγειρε στο χορτάρι και ξεψύχησε. Στο σημείο εκείνο φύτρωσε το λουλούδι νάρκισσος, γνωστό και ως μανουσάκι, για να θυμίζει σε όλους τον πόνο του ανικανοποίητου έρωτα.

louloudia1

Ο Υάκινθος, που παράβγαινε του Απόλλωνα
Το στερνοπούλι του βασιλιά της Σπάρτης, ο Υάκινθος, ήταν ένα αγόρι χαρούμενο και καλοκαμωμένο, αγαπημένος φίλος του θεού Απόλλωνα. Συχνά διασκέδαζαν μαζί στις όχθες του ποταμού Ευρώτα, παράβγαιναν στα αθλήματα και πήγαιναν στο κυνήγι.

Μια μέρα αγωνίζονταν στη ρίψη του δίσκου. Ο Απόλλωνας ξεχάστηκε, έβαλε όλη τη θεϊκή του δύναμη και ο βαρύς, μπρούντζινος δίσκος εκτοξεύτηκε πολύ ψηλά στον ουρανό. Έτρεξε ξοπίσω του ο Υάκινθος για να τον πιάσει μόλις θα έπεφτε και να αποδείξει στον φίλο του ότι κι εκείνος ήταν αρκετά δυνατός και επιδέξιος. Αλλά τόση ήταν η ορμή του δίσκου, που, πέφτοντας στο έδαφος, αναπήδησε και χτύπησε θανάσιμα το αγόρι στο κεφάλι. Απαρηγόρητος ο Απόλλωνας, τα έβαλε με τον εαυτό του που φέρθηκε τόσο απερίσκεπτα και έγινε αιτία να χαθεί ο φίλος του. Και πρόσταξε όπου έπεσαν σταγόνες από το αίμα του να φυτρώσει ένα μυρωδάτο λουλούδι, ο υάκινθος ή ζουμπούλι.

Μια άλλη εκδοχή του μύθου λέει ότι ο Ζέφυρος, θεός του ομώνυμου ανέμου, ζήλευε τόσο τη φιλία του Υάκινθου με τον Απόλλωνα, που φύσηξε και έστρεψε το δίσκο ίσια καταπάνω στο κεφάλι του άτυχου νέου. Είναι και η ζήλια στο παιχνίδι της αγάπης…

louloudia2

Η Ανεμώνη, που κάποτε ήταν ο αγαπημένος μιας θεάς
Ο Άδωνις ήταν ο ομορφότερος των θνητών και η Αφροδίτη, η ομορφότερη των θεών, δεν μπόρεσε να μείνει ασυγκίνητη. Άφησε τα παλάτια, τα στολίδια και την καλοπέρασή της στον Όλυμπο και τον ακολουθούσε στα δάση της Κύπρου, όπου του άρεσε να κυνηγάει. Και όλο τον παρακαλούσε να αρκείται στα εύκολα θηράματα, αγριοκάτσικα, λαγούς και ελάφια, και να μη ριψοκινδυνεύει.

Όμως η νιότη δε λογαριάζει κίνδυνο και μια μέρα που η θεά έλειπε και τα λαγωνικά του έβγαλαν ίχνη αγριογούρουνου, ο Άδωνις ξέχασε τις ορμήνιες της και το πήρε στο κατόπι. Εξαγριωμένο από το φόβο του, το θηρίο τού κατάφερε μια γερή λαβω-ματιά και το παλικάρι έχασε πολύ αίμα και πέθανε. Πολλά μερόνυχτα αναζητούσε το σώμα του η Αφροδίτη. Τα ρούχα της κουρελιάστηκαν καθώς διέσχιζε τα πυκνά δάση, τις απάτητες χαράδρες, τα απόκρημνα φαράγγια. Το τρυφερό κορμί της μάτωνε συνεχώς από τ’ αγκάθια, τις σουβλερές πέτρες και τ’ αγριόχορτα και, όπου έσταζε το αίμα της, φύτρωναν κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Όταν βρήκε το άψυχο κορμί του αγαπημένου της, τον θρήνησε πικρά και πρόσταξε όπου έσταξε το δικό του αίμα να φυτρώσει ένα λουλούδι πανέμορφο, αλλά λιγόζωο σαν κι αυτόν, η ανεμώνη.

Μια άλλη εκδοχή του μύθου λέει ότι ο θάνατος του Άδωνη δεν οφειλόταν ακριβώς σε «ατύχημα», αλλά στη διεκδίκηση του έρωτά του από τη θεά του Κάτω Κόσμου, την Περσεφόνη. Ο Δίας, ο πατέρας των θεών, έδωσε τη λύση: το μισό χρόνο ο Άδωνις έμενε στη γη με την Αφροδίτη και τότε έρχονταν η άνοιξη και το καλοκαίρι και τον άλλο μισό στον Άδη με την Περσεφόνη, οπότε έρχονταν το φθινόπωρο και ο χειμώνας.

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr( Ερευνητές )

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά, Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Εκστρατεία: Παιδιά με αναπηρία, αόρατα στα σχολεία

Δημοσιεύθηκε την 7 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

aah-site_amea_campaign_545x121px_transaparent_495x110Η ActionAid ξεκινάει την νέα της εκστρατεία, με στόχο την εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα και βασικό αίτημα την άμεση ένταξη τους σε σχολεία που λαμβάνονται υπόψη οι ανάγκες και η διαφορετικότητα όλων των μαθητών.

Από την πρώτη στιγμή, η εκπαίδευση αποτέλεσε μια από τις βασικές προτεραιότητες της ActionAid. Αγωνιζόμαστε ώστε όλα τα παιδιά στον κόσμο να απολαμβάνουν το δικαίωμα στην δημόσια, δωρεάν, ποιοτική εκπαίδευση. Πρόσφατα πραγματοποιήσαμε έρευνα που εξετάζει κατά πόσο εφαρμόζονται τα εκπαιδευτικά δικαιώματα των παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα.

Το πιο ντροπιαστικό στοιχείο της έρευνας είναι ότι μόνο το 15% των παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα, πηγαίνει σχολείο! Μόνο το 15%! Το υπόλοιπο 85%, δηλαδή 170.000 περίπου παιδιά παραμένουν αόρατοι από τις εκπαιδευτικές κοινότητες, περιορίζοντας τις πιθανότητες τους να γίνουν ορατοί στο μέλλον στην κοινωνία μας.

Πίσω από το νούμερο των 170.000 παιδιών, δεν βρίσκονται μόνο παιδιά με αναπηρίες που δεν θα τους δοθεί ένα ίσο ξεκίνημα στην ζωή. Βρίσκονται παιδιά με δυνατότητες που θα γίνουν αόρατοι πολίτες, αποκλεισμένοι από τους θεσμούς και τις δομές μιας κοινωνίας που αποδέχεται παθητικά τις διακρίσεις και τα στερεότυπα γύρω από την αναπηρία.

Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι αόρατοι. Ανάπηρη είναι μια κοινωνία που δεν μπορεί να δει τη διαφορετικότητα.

Πες στον Υπουργό Παιδείας να πάρει άμεσα 6 μέτρα και να αλλάξει αυτήν την ντροπιαστική κατάσταση!

Διαβάστε την περίληψη και το πλήρες κείμενο της έρευνας.

ΠΗΓΗ: actionaid.gr

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Τα Μουσεία γιορτάζουν!

Δημοσιεύθηκε την 7 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

1347C3D4DA3AA20356D5C4F85536F19EΑξιόλογες εκδηλώσεις στο Μουσείο Ακρόπολης και στο Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου

Μουσείο Ακρόπολης

Το Σάββατο 16 Μαΐου, το Μουσείο Ακρόπολης θα είναι ανοικτό από τις 8 το πρωί ως τα μεσάνυχτα, με ελεύθερη είσοδο από τις 8 το βράδυ ως τα μεσάνυχτα. Εκείνη την ημέρα, οι αρχαιολόγοι-φροντιστές του Μουσείου θα προσφέρουν στο κοινό την βραδινή θεματική παρουσίαση «Αστρικές θεότητες: απεικονίσεις, πεποιθήσεις, λατρείες». Η δραστηριότητα είναι ο τρόπος με τον οποίο το Μουσείο γιορτάζει την Ευρωπαϊκή Νύχτα Μουσείων (Σάββατο 16 Μαΐου). Εν τω μεταξύ στις 21.00 το βράδυ, στον προαύλιο χώρο του Μουσείου θα φιλοξενηθεί το Κουιντέτο Δημήτρη Βασιλάκη που θα ερμηνεύσει τραγούδια από διάφορα μέρη της Ευρώπης, με άρωμα τζαζ, σουίνγκ, λάτιν μπλουζ, φάντο, αρ εν μπι, κουλ, με την φωνή της νέας τραγουδίστριας και συνθέτιδας, Σάσας Παπαλάμπρου.
Δυο μέρες αργότερα, την Δευτέρα 18 Μαΐου, Διεθνή Ημέρα Μουσείων, οι αρχαιολόγοι-φροντιστές του Μουσείου (που και πάλι θα είναι ανοικτό από τις 8 το πρωί μέχρι τις 20.00) θα προσφέρουν στο κοινό την θεματική παρουσίαση για ενήλικες «Ο κόρακας και άλλα φτερωτά». Στο ίδιο διάστημα (08.00 -20.00) οι αρχαιολόγοι-φροντιστές θα περιμένουν τα παιδιά σε σταθερό σημείο στην αίθουσα των Αρχαϊκών Γλυπτών, όπου υπάρχει σχετική σήμανση για την δράση «Φτερά και Πούπουλα». Παιδιά μέχρι 12 ετών, είτε ανεξάρτητα είτε ενταγμένα σε σχολικές και άλλες ομάδες, θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν καλύτερα το αγαπημένο τους φτερωτό πλάσμα, όπως τον κόρακα, την κουκουβάγια, τον αετό, αλλά και τη σφίγγα, τη σειρήνα, τον Ερμή, ενώ θα ακούσουν γι’ αυτά μύθους και όμορφες ιστορίες από την αρχαιότητα. Στη συνέχεια θα αναζητήσουν στις αίθουσες του Μουσείου πετούμενα με οδηγό τη δική τους δημιουργία. Για τη δράση θα χρησιμοποιηθούν ήχοι, εικονογραφικές και γραπτές πηγές σε ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και υλικά για δημιουργία.
Για να τιμήσει την φετινή Διεθνή Ημέρα Μουσείων, το Μουσείο Ακρόπολης θα κυκλοφορήσει αναμνηστικά μετάλλια τα οποία έκοψε το Εθνικό Νομισματοκοπείο, με θέμα τον κόρακα. Οι αρχαίοι θαύμαζαν την υψηλή νοημοσύνη του κόρακα που ήξερε να καθοδηγεί τους οδοιπόρους σε έρημους τόπους, να προαναγγέλλει το μέλλον με διαφοροποίηση του τόνου της φωνής του και του πετάγματός του και να προαναγγέλλει με το κράξιμό του τη βροχή και τον άνεμο
Πληροφορίες
«Αστρικές θεότητες: απεικονίσεις, πεποιθήσεις, λατρείες»
Ώρες παρουσιάσεων: στα ελληνικά: 8:30 μ.μ. & 10:30 μ.μ.
Τηρείται αυστηρά σειρά προτεραιότητας (αριθμός συμμετεχόντων ανά παρουσίαση: 35 άτομα).
Οι εγγραφές γίνονται στο Γραφείο Πληροφοριών από τις 8 το βράδυ και μετά.
Διάρκεια: περίπου 50 λεπτά
«Ο κόρακας και άλλα φτερωτά»
Ώρες παρουσιάσεων: στα ελληνικά 10:30 π.μ., 12:30 μ.μ. & 6:30 μ.μ. και στα αγγλικά 3 μ.μ. 
Τηρείται αυστηρά σειρά προτεραιότητας (αριθμός συμμετεχόντων ανά παρουσίαση: 35 άτομα).
Οι εγγραφές γίνονται στο Γραφείο Πληροφοριών από τις 8 το πρωί και μετά.
Διάρκεια: περίπου 50 λεπτά.   
——————————————-
Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου
Πολλές οι δράσεις όμως και του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου με αφορμή τον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας  Μουσείων. Από τις 15 μέχρι τις 24 Μαΐου η Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων φιλοξενεί τα παρακάτω:
Την πρώτη ημέρα του εορτασμού, στις 18 Μαΐου, θα προβληθεί η ταινίας μικρού μήκους «Το Γκάζι» (1967) του Δημήτρη  Σταύρακα και θα ακολουθήσει μουσική εκδήλωση από τους Crime Swing Investigation (C.S.I.).
Από τη Δευτέρα 18 Μαΐου μέχρι την Κυριακή 24 Μαΐου θα λειτουργήσουν δυο περιοδικές εκθέσεις, από τις 10 το πρωί ως τις 8 το βράδυ: η έκθεση παιδικής ζωγραφικής «Τα παιδιά ζωγραφίζουν το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου της πόλης τους», με τριάντα έργα παιδιών από 6-10 ετών και η έκθεση «Σωλήνες, πόδια και χρώματα στο Μουσείο» με κολάζ φωτογραφιών μαθητών που επισκέφτηκαν το μουσείο.
Από την Τρίτη 19 ως την Παρασκευή 22 Μαΐου, από τις πέντε το απόγευμα ως τις οκτώ το βράδυ, θα υπάρχουν θεματικές ξεναγήσεις και συζητήσεις με τους δημιουργούς του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου.  Την Τρίτη 19 Μαΐου, στις 18.30, ο ιστορικός και ερευνητής Γιάννης Στογιαννίδης παρουσιάζει όλους αυτούς χάρη στους οποίους λειτουργούσε το εργοστάσιο φωταερίου σε μια ξενάγηση με θέμα «Άνθρωποι και μηχανές στο εργοστάσιο φωταερίου».
Την Παρασκευή 22 Μαΐου στις 17.00, μια συζήτηση με τίτλο «ΒΜΦ Backstage!» εξηγεί στο κοινό τις προσδοκίες και τη λογική πίσω από το σχεδιασμό του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου. Το Σάββατο 23 Μαΐου στις 18:30 σε μια ξενάγηση από την αρχαιολόγο-μουσειολόγο Θάλεια Σπυριδάκι με τίτλο «Όταν τα αντικείμενα μιλούν», το κοινό ανακαλύπτει τη συλλογή του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου που διασώθηκε χάρη στους πρώην εργαζόμενους στο παλαιό εργοστάσιο.
Επίσης, το Σάββατο 23 και την Κυριακή 24 Μαΐου 2015 από τις 12:00 ως τις 14:30 διοργανώνεται η δράση «Το Θέατρο στο Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου», μια δραματοποίηση των έξι παραμυθιών που διακρίθηκαν στο διαγωνισμό «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το φωταέριο…» με θέμα το παλαιό εργοστάσιο φωταερίου, για παιδιά 5-12 ετών. Την ίδια μέρα στις 10 το πρωί διοργανώνεται μια ξενάγηση για άτομα με μειωμένη όραση και τύφλωση, σε συνεργασία με τους Atenistas και την Κυριακή 24 Μαΐου από τις 10 ως τις 12 το πρωί διοργανώνονται υπαίθρια εργαστήρια ζωγραφικής για οικογένειες με παιδιά 5-13 ετών. Η συμμετοχή στα εργαστήρια είναι δωρεάν αλλά απαιτείται τηλεφωνική κράτηση στα τηλέφωνα 210-3312621 και 210-3312750 (Γραμματεία Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης).
Τέλος, στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων, το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου και το Ελληνικό Τμήμα του ICOM διοργανώνουν την Παρασκευή 15 Μαΐου στις 17:00, ημερίδα με θέμα «Εκπαιδευτικές δράσεις για τον βιομηχανικό πολιτισμό».
Για συμμετοχή στη συζήτηση και στις ξεναγήσεις, απαιτείται τηλεφωνική κράτηση
Πληροφορίες
«Το Θέατρο στο Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου»
Τιμή ημερήσιου εισιτηρίου/παιδί: 3 ευρώ.
Προπώληση στο Πωλητήριο του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου από 8 Μαΐου.
Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου
Τηλ: 210 3475535
«Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων
Πειραιώς 100, Γκάζι,
Τηλ: 210 3453548,
ΠΗΓΗ: tovima.gr
Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τον δυσλεκτικό μαθητή

Δημοσιεύθηκε την 5 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

dyslexia2Η δυσλεξία είναι μία μαθησιακή δυσκολία που έχει εκπαιδευτικές, κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες για ένα παιδί. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιαιτερότητας είναι οι άμεσες επιρροές στην προσωπικότητά του.

Ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες  δεν επιτυγχάνει πάντοτε σε ό,τι του ανατίθεται, όπως ο μέσος όρος των παιδιών της ηλικίας του, γεγονός που οδηγεί στο να εισπράττει απόρριψη από τους γύρω του. Το αποτέλεσμα είναι το παιδί να βιώνει έντονο άγχος που καταλήγει σε αποθάρρυνση, παραίτηση και επιθετική συμπεριφορά.

Οι γονείς είναι οι πρώτοι που μπορούν να βοηθήσουν ένα παιδί με δυσλεξία να καταφέρει να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Ο σεβασμός, η κατανόηση, η αποδοχή και η ασφάλεια αποτελούν παράγοντες υποστήριξης προς το δυσλεξικό παιδί. Αντίθετα, οι επιθέσεις, οι απειλές, οι κατηγορίες και οι υπερβολικές προσδοκίες από μέρους των γονέων προκαλούν στο παιδί περισσότερα αρνητικά συναισθήματα, με αποτέλεσμα τη μείωση της αυτοεκτίμησής του και συνεπακόλουθα τη μη επιτυχή αποκατάσταση της μαθησιακής δυσκολίας.

Για την επιτυχία του προγράμματος αποκατάστασης της δυσλεξίας είναι απαραίτητη η αρωγή των γονέων. Η συνεργασία των γονέων με τον ειδικό παιδαγωγό και ο ενθαρρυντικός και υποστηρικτικός τους ρόλος απέναντι στο δυσλεξικό μαθητή, θα βοηθήσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την προσπάθεια και τη βελτίωση του παιδιού. Πιο συγκεκριμένα, η συνοχή της οικογένειας και η γονεϊκή συμπεριφορά επηρεάζουν ιδιαίτερα τη γνωστική ανάπτυξη του παιδιού, τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, την ψυχολογική του κατάσταση και τον τρόπο που το ίδιο αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του. Οι προσδοκίες, οι στάσεις και οι πράξεις των γονέων έχουν αντίκτυπο στη σχολική επίδοση του μαθητή.

Αναμφίβολα η διάγνωση της δυσλεξίας έχει ως επακόλουθο δυσάρεστα συναισθήματα για τους γονείς, όπως θυμό, απογοήτευση, ενοχές και απώλεια. Σύμφωνα με έρευνες, όταν γίνεται η διάγνωση της δυσλεξίας, οι γονείς περνούν από συγκεκριμένα συναισθηματικά στάδια αποδοχής, όπως θα συνέβαινε και με οποιαδήποτε άλλη απώλεια. Εντούτοις, είναι απαραίτητο οι γονείς να αποδεχτούν τα παιδιά τους και να προσπαθήσουν μαζί τους να εφαρμόσουν το πρόγραμμα αποκατάστασης για την αντιμετώπιση των δυσκολιών τους. Μετά από τη διάγνωση της δυσλεξίας και την κατάρτιση ενός εξατομικευμένου προγράμματος που θα ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες και γνωστικές αδυναμίες του παιδιού, οι γονείς μπορούν να συνδράμουν αποτελεσματικά στην εφαρμογή του με την καθημερινή ενίσχυση και ανατροφοδότηση και με την τήρηση των οδηγιών των ειδικών παιδαγωγών για την αποφυγή αρνητικών καταστάσεων και συναισθημάτων.

Αφού οι γονείς ενημερωθούν από τον ειδικό παιδαγωγό για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί τους και για τους στόχους του προγράμματος, μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά με τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους. Συγκεκριμένα οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν μέσω:

– της αποδοχής των δυσκολιών του παιδιού,

– της υπομονής και της συνειδητοποίησης ότι η δυσλεξία δεν είναι ασθένεια, αλλά ένας διαφορετικός τρόπος επεξεργασίας των πληροφοριών,

– της δημιουργίας ενός κλίματος αποδοχής και ασφάλειας, όπου το παιδί θα αισθάνεται σεβασμό, έτσι ώστε να πιστέψει και το ίδιο στον εαυτό του,

– της κατανόησης ότι το παιδί απλώς χρειάζεται έναν διαφορετικό τρόπο διδασκαλίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θέλει να διαβάσει ή ότι είναι απρόσεχτο στην τάξη,

– της ανταμοιβής του παιδιού για την πρόοδό του και της αναγνώρισης και του επαίνου για την προσπάθεια που καταβάλλει,

– της ύπαρξης ρεαλιστικών στόχων,

– της ύπαρξης ευκαιριών επιτυχίας σε διάφορους εξωσχολικούς τομείς, οπως για παράδειγμα σε διάφορα αθλήματα. Αυτές οι δραστηριότητες θα βοηθήσουν το παιδί να εκτονώσει τη συσσωρευμένη ενέργειά του με εποικοδομητικό τρόπο και θα συμβάλλουν στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησής του,

– της ενθάρρυνσης και της εξασφάλισης ενός κατάλληλα οργανωμένου περιβάλλοντος για μελέτη, απαλλαγμένο από πράγματα που θα του αποσπάσουν την προσοχή, έτσι ώστε να μπορέσει να συγκεντρωθεί και να αποδώσει αποτελεσματικά,

– της παρουσίασης της σχολικής εργασίας ως μίας ευχάριστης  δραστηριότητας και όχι ως τιμωρίας,

– της ενασχόλησης με προφορικά παιχνίδια λέξεων, έτσι ώστε το παιδί να αναπτύξει στρατηγικές μνημονικής συσχέτισης,

– της συχνής ενημέρωσης για τη σχολική επίδοση του παιδιού και της συνεργασίας με το δάσκαλο, έτσι ώστε να υπάρχει συχνή επιβράβευση και ενίσχυση.

Αναμφισβήτητα, η πορεία για τη συνειδητοποίηση από μέρους των γονέων ότι το παιδί τους διαφέρει είναι ψυχοφθόρα, ωστόσο μέσω της δικής τους προσπάθειας συμβάλλουν αποτελεσματικά στην ομαλή ένταξη του μαθητή στο σχολικό περιβάλλον και στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής του, με τελικό αποτέλεσμα την ανάπτυξη μίας υγιούς προσωπικότητας και την ύπαρξη εφοδίων που θα οδηγήσουν σε πολλές μελλοντικές επιτυχίες του παιδιού.

Βιβλιογραφία:
Καραπέτσας Α., Η δυσλεξία στο παιδί, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1991

Κασσέρης Χ., Η δυσλεξία. Θεωρητική προσέγγιση. Παιδαγωγική Αντιμετώπιση, εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα 2002

Μαυρομάττη Δ., Δυσλεξία, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004

Παντελιάδου Σ. & Μπότσας Γ., Μαθησιακές Δυσκολίες: Βασικές έννοιες και χαρακηριστικά, εκδόσεις Γράφημα, Βόλος 2007

Πόρποδας Κ.Δ., Η Μάθηση και οι Δυσκολίες της (Γνωστική Προσέγγιση), εκδ. του συγγραφέα, Πάτρα 2003

Στασινός Δ., Μαθησιακές Δυσκολίες του Παιδιού και του Εφήβου, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2003

Από τη Νίκη Γκατζέλια, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας

ΠΗΓΗ: psychografimata.com

Δημοσιεύθηκε στη Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Εφηβεία: Το άγχος των εξετάσεων

Δημοσιεύθηκε την 4 Μαΐου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όλοι έχουμε βιώσει άγχος το οποίο είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε μια απειλή ή σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Αισθανόμαστε ένταση και πιεζόμαστε από πολλές σκέψεις. Το άγχος σε περιορισμένο βαθμό μπορεί να είναι θετικό, να ενισχύσει τη δημιουργικότητα και την παραγωγικότητά μας και να μας κινητοποιήσει να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις.

Η εφηβεία είναι πράγματι μια στρεσογόνος περίοδος που επηρεάζει συναισθηματικά τους εφήβους αφού συμβαίνουν πολλές αλλαγές τόσο σε βιο-σωματικό, σε γνωστικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Όλες οι παραπάνω αλλαγές και οι δυσκολίες που αυτές οι αλλαγές φέρνουν, μαζί με τις απαιτήσεις των σχολικών εξετάσεων, προκαλούν άγχος στους εφήβους. Οι έφηβοι πλημμυρίζονται από δυσλειτουργικές σκέψεις (“κι αν αποτύχω;”,”δε θυμάμαι τίποτα”, “είμαι άχρηστος”) που τους προκαλούν συναισθήματα όπως είναι η νευρικότητα, ο θυμός, η ευσιγκινησία, η ανησυχία, ο φόβος και η απογοήτευση. Συχνά, λόγω του άγχους, οι έφηβοι μπορεί να αισθάνονται κεφαλαλγίες, κοιλιακά άλγη, βγάζουν δερματικά εξανθήματα ή παρουσιάζουν διαταραχές διατροφής. Όλα τα παραπάνω δυσκολεύουν τους εφήβους να συγκεντρωθούν, μπλοκάρει η μνήμη τους και έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση.
–  Οι γονείς μπορούν να στηρίξουν τους εφήβους να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη περίοδο των εξετάσεων. Πολύ σημαντικό είναι να φροντίσουν τον οργανισμό των εφήβων μέσα από μια καλή διατροφή, ξεκούραση αλλά και καλό ύπνο. Επίσης, ένα καθαρό, φωτεινό, ήσυχο και ευχάριστο περιβάλλον στο σπίτι βοηθά τους εφήβους να συγκεντρωθούν καλύτερα. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τους εφήβους να οργανώσουν το χρόνο και το διάβασμά τους αφού η καλή οργάνωση μειώνει την αίσθηση ανασφάλειας και κατά συνέπεια το άγχος που αυτή προκαλεί.
–  Χρειάζεται ακόμη, οι γονείς να αναγνωρίσουν την ανάγκη των εφήβων για εξόδους και άλλες δραστηριότητες. Οι έξοδοι με φίλους βοηθούν τους εφήβους να χαλαρώσουν, να ξεχαστούν, να μοιραστούν τις δυσκολίες τους. Τα διαλείμματα και το γέλιο αναζωογονούν τους εφήβους. Η φυσική άσκηση, ο καθαρός αέρας και η σωματική ευεξία βοηθούν επίσης στη μείωση του άγχους.
–  Συναισθηματικά αλλά και γνωστικά, μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τους εφήβους να προσανατολιστούν στην επιτυχία και όχι στην αποτυχία. Μπορούν να τους βοηθήσουν να αντικαταστήσουν την αναμονή αποτυχίας με την αναμονή επιτυχίας, τον φόβο αποτυχίας με την ελπίδα επιτυχίας. Την αβεβαιότητα, την γκρίνια και την παραίτηση μπορούν να βοηθήσουν τους εφήβους να τις αντικαταστήσουν με αγωνιστικότητα και αισιοδοξία.
–  Είναι πολύ σημαντικό για τους γονείς, να κάνουν σαφές στους εφήβους ότι η επιτυχία ή η αποτυχία στις εξετάσεις δεν καθορίζουν την αξία τους. Χρειάζεται να τους δείξουν ότι τους αποδέχονται για αυτό που είναι και ότι είναι εκεί για να τους στηρίξουν προκειμένου να κάνουν το καλύτερο για εκείνους. Οι γονείς, χρειάζεται να εμπιστευτούν τους εφήβους, να εμπιστευτούν τις ικανότητές τους και την προσπάθεια που καταβάλλουν. Αυτό που τελικά μοιάζει να έχουν ανάγκη περισσότερο οι έφηβοι από τους γονείς τους κατά τη δύσκολη περίοδο των εξετάσεων είναι στήριξη, σταθερότητα, ασφάλεια και αποδοχή.
Με την συνεργασία της κας Κλεοπάτρας Τσουχνικά (Ψυχολόγου)
ΠΗΓΗ: imommy.gr
Δημοσιεύθηκε στη Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Πανελλήνιος μαθητικός διαγωνισμός με θέμα τα Παιδιά Πρόσφυγες

Δημοσιεύθηκε την 28 Απριλίου 2015 από ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

316724D011A16EDE51D1CD8D28AF4009Από την Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες – Συμμετοχές έως 5/6/2015

«Με λένε Ναουφάλ. Θέλω να πάω σχολείο. Μου αρέσει πολύ το σχολείο. Θέλω να γυρίσω πίσω στη Συρία. Θέλω να δω την οικογένειά μου στη Συρία. Μπαμπά, δεν θα σε ξεχάσω».
Αυτά τα λίγα λόγια, γραμμένα στα αραβικά, ανήκουν στον 8χρονο Ναουφάλ, που στα τέλη του 2014 διέφυγε από τη Ράκα της Συρίας με τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του, αφήνοντας πίσω τον πατέρα του. Έγραψε διστακτικά αυτά τα λόγια στο σημειωματάριο της Bathoul Ahmed, δημοσιογράφου, που επισκέφθηκε τον καταυλισμό όπου ζει στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου.
Όπως και χιλιάδες άλλα προσφυγόπουλα, ο Ναουφάλ δεν πάει σχολείο, το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας περιφέρεται άσκοπα. Τα παιδιά στους 1.417 πρόχειρους καταυλισμούς της χώρας παίζουν ανάμεσα στα σκουπίδια, στους υπονόμους και στις λάσπες. Η ιστορία του Ναουφάλ είναι μια από τις δεκάδες ιστορίες που φέρνει στο φως η Ύπατη Αρμοστεία (Υ.Α) του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και μπορούν να αποτελέσουν πηγές έμπνευσης και υποστηρικτικό εκπαιδευτικό υλικό για τα παιδιά που θα δηλώσουν συμμετοχή στον 20οΠανελλήνιος Μαθητικό Διαγωνισμό με θέμα Παιδιά Πρόσφυγες.
Ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων που τιμάται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου, μαθητές και μαθήτριες από όλη τη χώρα καλούνται να τιμήσουν με της συμμετοχή τους το διαγωνισμό, μπαίνοντας στη θέση του Αζίζ. Ο Αζίζ είναι ένα από τα εκατομμύρια παιδιά πρόσφυγες στον κόσμο. Παιδιά χωρίς πατρίδα, χωρίς ιθαγένεια, χωρίς οικογένεια ή που βρίσκονται εκτοπισμένα μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Πολλά από αυτά περνούν όλη την παιδική τους ηλικία μακριά από το σπίτι τους, εκτεθειμένα σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε διάφορες μορφές κακοποίησης ή εκμετάλλευσης.
Οι συμμετοχές στο διαγωνισμό, που διοργανώνουν το γραφείο της Υ.Α. του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα και η Επιτροπή Ευαισθητοποίησης των Νέων, με θέμα «Παιδιά πρόσφυγες – Η ιστορία του Αζίζ. Αν ήσουν εσύ στη θέση του…», θα κατατίθενται μέχρι την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν μαθητές νηπιαγωγείου με ζωγραφική ή αφίσα, Ε΄ και Στ΄ τάξης Δημοτικού με γραπτό κείμενο, βίντεο, ζωγραφική, αφίσα και Γ’ Τάξης Γυμνασίου και Α’ Τάξης Λυκείου με γραπτό κείμενο, ιστολόγιο (blog) και βίντεο.  
Επίσης, μπορούν να λάβουν μέρος ασυνόδευτα παιδιά πρόσφυγες που διαμένουν σε κέντρα φιλοξενίας. Οι συμμετοχές αποστέλλονται στα γραφεία της Υ.Α. του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Ταγιαπιέρα 12, Αθήνα.
Τις συμμετοχές των μαθητών θα αξιολογήσει ειδική Επιτροπή. Στους βραβευθέντες θα αποσταλούν αναμνηστικά δώρα, ενώ τα έργα τους θα προβληθούν στην ιστοσελίδαwww.unhcr.gr και στην ιστοσελίδα του Συνηγόρου του Παιδιού, www.0-18.gr. Θα επιδιωχθεί επίσης να αξιοποιηθούν περαιτέρω στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης της Υ.Α.
ΠΗΓΗ: tovima.gr
Δημοσιεύθηκε στη Γενικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε