Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Το παιχνίδι είναι μια δραστηριότητα, μια αυθόρμητη εκδήλωση του ανθρώπου η οποία σκοπό έχει την ευχαρίστησή του, χωρίς όμως κάποιο υλικό κέρδος.

Έχει ξεχωριστό νόημα για το παιδί, διαφορετικό από αυτό το οποίο δίνει στο παιχνίδι ο ενήλικας. Το παιχνίδι αποτελεί ένα σημαντικό μέσο για το παιδί στο να εκφράζει όλα τα συναισθήματά του, όσο πιο ομαλά και ανώδυνα γίνεται, μέσα από την συνεχώς αναπτυσσόμενη προσωπικότητά του. Μέσα από το παιχνίδι αναπτύσσει τις κλίσεις, τις ικανότητες και τις δεξιότητές του. Μέσα από αυτό μαθαίνει το γνωστό και άγνωστο κόσμο γύρω του. Είναι ο «μικρόκοσμος» του παιδιού. Μέσα σ’ αυτό το «μικρόκοσμο» ταυτίζεται, και μαθαίνει το τρόπο που θα φέρεται ως ενήλικας. Μέσα από το παιχνίδι οι γνώσεις και η πείρα τού παρέχονται άφθονα. Ο εσωτερικός κόσμος του παιδιού ξεδιπλώνεται ατόφιος χωρίς περιορισμούς και υποκρισίες, με όλα τα προτερήματα, τα ελαττώματα, τις ικανότητες και τις δυσκολίες, φανερώνεται όλος ο εσωτερικός του κόσμος, τα κατάβαθα της ψυχής του.

  Το παιχνίδι είναι το «κυρίως επάγγελμα» του παιδιού, όλη του η ύπαρξη, είναι στενά δεμένη μ’ αυτό. Ποτέ δεν είναι περιττή και χωρίς ουσία απασχόληση. Ο χρόνος που διαθέτει το παιδί γι’ αυτό είναι παραγωγικός και απαραίτητος και αφορά όλες τις πλευρές της προσωπικότητας, τις σωματικές και τις ψυχικές.

Το παιδικό παιχνίδι περιέχει ένα σκοπό μέσα του. Όλη η διαδικασία, όλος ο αγώνας, όλη η αφοσίωσή του είναι το κίνητρο, αλλά και σκοπός του παιχνιδιού για το παιδί.
Αντίθετα οι ενήλικες σκοπό έχουν την ψυχαγωγία. Το παιχνίδι το χρησιμοποιούν για να περάσει η ώρα τους όμορφα, για να διασκεδάσουν, τους μεταφέρει σ’ ένα κόσμο διαφορετικό από τον πραγματικό. Ξεφεύγουν για λίγο από μια, ίσως, δυσάρεστη κατάσταση. Το παιδί απορροφάται ολοκληρωτικά, ξεχνιέται μέσα στη διαδικασία, αφοσιώνεται, αφιερώνει όλο το είναι του. Ενδιαφέρον για το παιδί δεν έχει το αποτέλεσμα ή αν η διαδικασία είναι σωστή, αλλά αυτό που εισπράττει από την απασχόλησή του. Όταν το ετοιμάσει, το καταστρέφει, για να φτιάξει κάτι άλλο, το παιδί δεν ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα, αλλά επιδιώκει την ευχαρίστηση από την δραστηριότητα, το ενδιαφέρει ο δρόμος για την Ιθάκη. Θέλει να περπατήσει μέσα σ’ αυτό το δρόμο, να τον γνωρίσει και να τον κατακτήσει. Το παιδί ενδιαφέρεται γι’ αυτό που θα αποκομίσει απ’ όλη τη δραστηριότητα μέσα από το παιχνίδι. Γι’ αυτό εμείς οι μεγάλοι θα πρέπει να το διευκολύνουμε και να το βοηθάμε σ’ αυτήν την «περιπέτεια» της εξέλιξής του. Έτσι θα οδηγηθεί ασφαλέστερα στον κόσμο των ενηλίκων και θα μάθει πώς να φέρεται μέσα σ’ αυτόν. Έτσι δημιουργούμε έναν ενήλικα εργατικό και παραγωγικό για τον εαυτό του, την οικογένειά του, την κοινωνία γενικότερα. Η δουλειά γι’ αυτόν θα είναι χαρούμενη και ευχάριστη σαν παιχνίδι.
  Το νεογέννητο αρχίζει ν’ αναπτύσσεται με το παιχνίδι, κουνάει τα χέρια του, τα πόδια του, το κεφάλι του όταν βλέπει χαρούμενα πρόσωπα.
Συνεχίζει με το παιχνίδι εργασίας, αφοσιώνεται στη κούκλα, στη μπάλα, ανεβαίνει κατεβαίνει, στο κρεβάτι, στις σκάλες. Αργότερα το παιχνίδι παίρνει μορφή ταύτισης. Το παιδί ταυτίζεται και μιμείται τους άλλους. Ξεφεύγει από τον εαυτό του και ανοίγεται προς τους άλλους, για να ακολουθήσει αργότερα στη σχολική ηλικία το ομαδικό παιχνίδι, το οποίο απαιτεί σωστή συνεργασία και αλληλεγγύη. Έτσι εισέρχεται σιγά – σιγά στη κοινωνική ζωή. Το παιχνίδι δηλ. είναι το μέσο με το οποίο μαθαίνει να επικοινωνεί και το οποίο θα το οδηγήσει στη κοινωνική ζωή των ενηλίκων.
Όχι μόνο εμείς οι μεγάλοι δεν πρέπει να εμποδίζουμε το παιχνίδι, αλλά μας επιβάλλεται ως καθήκον να βοηθάμε και να παρακινούμε το παιδί σ’ αυτό. Γενικά το παιχνίδι καλλιεργεί τη φαντασία, δίνει ευκαιρίες, ώστε ν’ αναπτυχθεί η κοινωνικότητα, οι σωματικές και πνευματικές ικανότητες, γενικά το σύνολο
της προσωπικότητας του παιδιού. Οι γονείς θα πρέπει να είναι προσεκτικοί, ώστε ο,τιδήποτε αφορά το παιχνίδι να συμβάλλει στην καλλιέργεια του ευαίσθητου και αδιαμόρφωτου χαρακτήρα του παιδιού, να προάγει τη συνεργασία, την τιμιότητα, την ομαδικότητα, τη δικαιοσύνη, τη φαντασία, τη χαρά, την ευγένεια. Και οι διακοπές αποτελούν μια καλή ευκαιρία, ώστε ν’ αναπτυχθούν δημιουργικές δραστηριότητες μέσα απ’ το παιχνίδι, να ωφεληθεί το οικοδόμημα της προσωπικότητας του παιδιού και οι οποίες βέβαια δεν θα είναι πιεστικές παρά μόνο λειτουργικές για το κάθε παιδί, ώστε και η περίοδος των διακοπών να είναι ευχάριστη και δημιουργική.

ΠΗΓΗ: agalia.org.gr

Ας δούμε μερικά ιδιόμορφα (και ενοχλητικά) γεγονότα για την κοινωνία μας:

• Τα παιδιά είναι περισσότερο υπέρβαρα από κάθε άλλη φορά στην ιστορία.
• Παίζουν περισσότερα βιντεοπαιχνίδια και βλέπουν περισσότερη τηλεόραση από ποτέ.
• Βρίσκονται σε υπερδιέγερση από τα αναψυκτικά και τα κινούμενα σχέδια και, στη συνέχεια, τα γεμίζουμε με φάρμακα, όταν δεν μπορούν να εστιάσουν τη προσοχή τους μέσα στη τάξη.
• Οι γονείς παίρνουν διαζύγιο σε υψηλότερο ποσοστό από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία, γεγονός το οποίο επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση της αξίας ενός παιδιού και την προσωπική ανάπτυξη.

Και για να μην ξεχάσουμε, υπάρχει μια ολόκληρη σειρά από ψευδείς γονεϊκές και πολιτισμικές πεποιθήσεις που έχουν αποδειχθεί να προκαλούν πνευματικά και συναισθηματικά προβλήματα υγείας στα παιδιά:

«Απερίσκεπτες πρακτικές και πεποιθήσεις έχουν γίνει κοινότοπες στον πολιτισμό μας, όπως η χρήση παρασκευασμάτων για βρέφη, η απομόνωση των βρεφών στα δωμάτιά τους ή η πεποίθηση ότι η πολύ γρήγορη ανταπόκριση στο κλάμα ενός μωρού θα ‘το κακομάθει’», λέει η Ντάρσια Ναρβάεζ, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Notre Dame αναφερόμενη σε μια πρόσφατη μελέτη.

Πόσο βαθιά πάνε οι επιπτώσεις της κακής ανατροφής;

Εκτός από τις προφανείς μορφές της κακοποίησης των παιδιών, υπάρχουν κάποιες πιο βαθιές και λεπτές μορφές κακοποίησης που βρίσκονται στο επίκεντρο της κατάθλιψης και των αισθημάτων ανεπάρκειας: όταν λένε στα έφηβα αγόρια να “μεγαλώσουν” και ότι οι άνδρες δεν κλαίνε και στα κορίτσια ότι πρέπει να φαίνονται και να ενεργούν με έναν ορισμένο τρόπο, σαν “κυρίες”.

Ο ορισμός του «άνδρα» και της «γυναίκας» είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου κοινωνικά κατασκευασμένες έννοιες που ενισχύονται σε πολύ νεαρή ηλικία. Με άλλα λόγια, διδασκόμαστε ότι ο πυρήνας της φυσικής έκφρασης και της συμπεριφοράς μας είναι εσφαλμένος και ότι υπάρχει κάτι ελαττωματικό σε εμάς λόγω του τρόπου που τα συναισθήματα παρουσιάζονται μέσα μας. Έχετε ακούσει ποτέ τη μαμά ή τον μπαμπά σας να σας λένε γίνε «άντρας» ή άρχισε να συμπεριφέρεσαι σαν μια «κυρία»; Τι σημαίνει αυτό άραγε για την αίσθηση της επάρκειας και της ικανότητας σας και τί ρόλο παίζει στην ανάπτυξη της συνείδησής σας;

Είναι δυνατόν να υπάρχουν και άλλα βαθιά ριζωμένα συστήματα πεποίθησης μέσα σε παλαιότερες γενιές που έχουν επηρεάσει αρνητικά την συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη των νέων;

Τα παιδιά διδάσκονται ότι κλαίγοντας πολύ στους γονείς τους, σημαίνει ότι είναι ανώριμα ή αδύναμα και ότι η ανάγκη να είναι γύρω από τη μαμά και το μπαμπά, τους κάνει να φαίνονται περισσότερο σαν ένα «μεγάλο παιδί» ή ένα «μεγάλο κορίτσι». Το «αγόρι της Μαμάς» είναι το παιδί που γίνεται αντικείμενο κοροϊδίας και εμπαιγμού από τα υπόλοιπα παιδιά ως ένα σημάδι αδυναμίας και η ανάγκη να το αγκαλιάζουν συνεχώς ή να του δείχνουν την αγάπη τους οι δύο γονείς, είναι ένα σημάδι αδύναμης θέλησης ή αδύναμης ανάγκης. Στην πραγματικότητα όμως, η κοινωνία είναι που το σκέφτεται λάθος:

«Ο θηλασμός των βρεφών, η ανταπόκριση στο κλάμα, η σχεδόν συνεχής επαφή και η υπάρξη πολλαπλών ενήλικων φροντιστών είναι μερικές από τις πατροπαράδοτες πρακτικές ανατροφής των παιδιών που έχουν αποδειχθεί να επηρεάζουν θετικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου, η οποία διαμορφώνει όχι μόνο την προσωπικότητα, αλλά βοηθά επίσης τη σωματική υγεία και την ηθική ανάπτυξη», λέει η Ναρβάεζ.

Οι γονείς όμως επιλέγουν το σύντομο δρόμο

Μελέτες έχουν επίσης δείξει ότι η ανταπόκριση στις συναισθηματικές ανάγκες των βρεφών όταν κλαίνε, συμβάλλει στην ικανότητά τους να συμπάσχουν με τους άλλους ανθρώπους και έχει ακόμη συσχετιστεί με υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης. Αλλά τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, όταν ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί, αρχίζει να κλαίει;

Λοιπόν για να ξεκινήσουμε, τα παιδιά περνούν περισσότερο χρόνο από ποτέ στα καρεκλάκια, στα καθίσματα αυτοκινήτου και στα καροτσάκια βρεφών. Και όταν τα παιδιά αρχίζουν να κλαίνε ή να τα πιάνει υστερία, οι γονείς τους δίνουν ηλεκτρονικά και τους δείχνουν περιοδικά με κόμικ στα πρόσωπά τους για να τα απασχολήσουν και να τους παρέχουν μια ψευδή αίσθηση ανακούφισης.

Σήμερα, υπάρχει λιγότερη άμεση επαφή, λιγότερος θηλασμός (ειδικά όταν τα μωρά είναι σε δημόσιο χώρο) και λιγότερη συναισθηματική υπομονή από ό,τι χρειάζονται εκείνη τη στιγμή στη ζωή τους. Τα παιδιά δεν χρειάζεται να παρακολουθούν 4 ώρες τηλεόραση την ημέρα. Θα πρέπει να περνούν τον χρόνο με τους τους γονείς τους και να αναπτύσουν το αριστερό και δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου τους με την υποστήριξή τους.

Τι κάνει αυτή η ανατροφή στην ψυχολογία ενός παιδιού;

Διδάσκει στα παιδιά ότι τα συναισθήματά τους δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια ενόχληση για τους μεγαλύτερους, ότι υπάρχει κάτι λάθος στις συναισθηματικές αντιδράσεις τους, ότι η διασκέδαση είναι προτιμότερη από τη συναισθηματική διαθεσιμότητα και ότι οι ανησυχίες τους δεν αξίζουν αρκετά για να ληφθούν σοβαρά υπόψη από τους γονείς τους (πράγμα που τα κάνει να αισθάνονται αντιπαθή ή σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά με αυτά).

Αυτό μπορεί να συνοψιστεί στα εξής δύο σημεία: Ο πήχυς στη σωστή ανατροφή των παιδιών έχει πέσει και οι γονείς επιλέγουν όλο και περισσότερες εκπτώσεις στην ανατροφή των παιδιών τους. Έχετε ακούσει ποτέ τους γονείς να καυχιούνται για το πώς αγνοούν τα παιδιά τους όταν κλαίνε, πώς τα χτυπάνε ή πώς τα κάνουν να κλείνουν το στόμα τους βάζοντας μία ταινία στην τηλεόραση; Γιατί αυτές οι μορφές ανατροφής είναι ακόμα αποδεκτές;

Η σωστή ανατροφή των παιδιών γελοιοποιείται

Οι μητέρες και οι πατέρες που φροντίζουν περισσότερο τα παιδιά τους συνήθως εμπαίζονται από τους άλλους γονείς επειδή είναι υπερβολικά μαλακοί ή κακομαθαίνουν πάρα πολύ το παιδί τους. Αν δεν τους φωνάζουν αρκετά, τα αντιμετωπίζουν πάρα πολύ χαλαρά. Αν δεν τα χτυπούν, τα αντιμετωπίζουν πάρα πολύ χαλαρά. Ακόμη και να ξοδεύουν πολύ χρόνο με τα παιδιά τους γελοιοποιούνται από άλλους γονείς σαν να μην δίνουν στα παιδιά αρκετό χώρο ή να μην τους επιτρέπουν χώρο για να αναπτυχθούν και να εξερευνήσουν τη ζωή μόνα τους. «Δεν θα μεγαλώσουν για να γίνουν άντρες. Δεν θα μεγαλώσουν για να γίνουν ανεξάρτητοι».

Να θυμάστε, ότι η γενιά των γονέων που γελοιοποιεί τη σωστή ανατροφή των παιδιών ενθαρρύνει επίσης να γεμίζει το μυαλό των παιδιών τους με αντιπερισπασμούς και ηλεκτρονικά gadgets, να δίνει φαρμάκα στα παιδιά τους όταν δεν μπορούν να εστιάσουν στο σχολείο, να αστειεύεται για το ό,τι χτυπούν τα παιδιά τους και να περνά περισσότερο χρόνο καταγράφοντας τις σχολικές παραστάσεις των παιδιών με τα iPads τους από ό,τι πραγματικά χρειάζονται, δηλαδή το χειροκρότημα και την επευφημία εκείνων που τα αγαπούν περισσότερο.

Το αποτέλεσμα; Συναισθηματική παραμέληση, με συνέπεια το υψηλότερο ποσοστό των αυτοκτονιών των νέων στο Δυτικό κόσμο, η οποία αυτοκτονία είναι η τρίτη κατά σειρά αιτία θανάτου σε άτομα μεταξύ των ηλικιών 15 και 24 ετών. Αλλά υπάρχει κάποια ελπίδα εδώ. Η καθηγήτρια Ναρβάεζ υποστηρίζει ότι υπάρχουν τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση και την αναστροφή των αποτελέσματων της συναισθηματικά αμελούς ανατροφής:

«Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, το οποίο ρυθμίζει ένα μεγάλο μέρος της αυτορρύθμισης, της δημιουργικότητας και της ενσυναίσθηση μας, μπορεί να αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου αναπτύσσεται αν η εμπειρία αφορά όλο το σώμα όπως τα σκληρά παιχνίδια, ο χορός ή η ελεύθερη καλλιτεχνική δημιουργία. Έτσι, οποιοδήποτε χρονική στιγμή ο γονέας μπορεί να αναλάβει μια δημιουργική δραστηριότητα με ένα παιδί και μπορούν να αναπτυχθούν μαζί».

Ο γονέας φτάνει τελικά στο σημείο να γνωρίζει ότι υποστηρίζει και μεγαλώνει το παιδί του με τον τρόπο που θα ήθελε να ανατραφεί όταν θα ήταν ακόμη εκείνος παιδί. Ο κοινωνικός αυτοματισμός έχει κάνει τους γονείς πιο ανεύθυνους και υπάκουους, κάτι που εμποδίζει τη σωστή ανάπτυξη του εγκεφάλου και τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού, αλλά με το κατάλληλο αφυπνιστικό ερέθισμα και ένα χρονικό διάστημα επούλωσης μαζί με τα παιδιά τους, οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να ανταποκρίνονται στις συναισθηματικές ανάγκες τους, πριν αυτές εξελιχθούν σε μορφές κατάθλιψης ή εθισμών.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Nέα έρευνα που παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο της “Royal Economic Society” έδειξε ότι η συμπεριφορά των γονέων να φωνάζουν στα παιδιά τους και να τα τιμωρούν προκειμένου να τα διαπαιδαγωγήσουν, μπορεί να επιδεινώσει την συμπεριφορά τους αντί να τη βελτιώσει.

Μια ομάδα ψυχολόγων στο London School of Economics, με επικεφαλής την Dr. Laure De Preux, ανέλυσε περίπου 19.000 παιδιά που γεννήθηκαν κατά τα δύο πρώτα χρόνια αυτού του αιώνα, χρησιμοποιώντας στοιχεία που συλλέχθηκαν από τους γονείς λίγο πριν γίνουν ενός έτους, στη συνέχεια όταν ήταν τριών, πέντε και τέλος επτά ετών.

Στην ψυχολογική έρευνα συμμετείχαν παράλληλα οι εκπαιδευτικοί και τα μεγαλύτερα αδέλφια των παιδιών, ώστε να υπάρξει πιο αξιόπιστη μέτρηση συμπεριφοράς αυτών.

Διαπιστώθηκε ότι οι υπερβολικές κραυγές των γονέων πράγματι οδηγούσαν σε επιδείνωση της (ζητούμενης) πειθαρχίας, ενώ η επεξηγηματική και η συναισθηματική επικοινωνία με τα παιδιά έδειξε ότι ήταν πιο πιθανό να βελτιώσει τη συμπεριφορά τους, χωρίς ταυτόχρονα να βλάπτει την ευημερία τους.

Ωστόσο, οι ερευνητές αναγνώρισαν ότι ήταν δύσκολο να διαχωρίσουν άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα επίπεδα πειθαρχίας των παιδιών. Για παράδειγμα, οι γονείς της μεσαίας τάξης ήταν πιο πιθανό να έρθουν κοντά στα παιδιά τους για να επικοινωνήσουν μαζί τους, αλλά ήταν επίσης πιο πιθανό να εφαρμόσουν δομημένα καθημερινά προγράμματα, όπως τι ώρα θα πάνε για ύπνο και να παρέχουν φαγητό πλούσιο σε θρεπτική αξία, παράγοντες που είναι γνωστό ότι ενισχύουν την ευημερία και την καλή συμπεριφορά, σε σχέση με τις φτωχότερες οικογένειες.

Η Ψυχολόγος Δρ Helen O’Connor, μέλος του Βρετανικού Ψυχολογικού Συλλόγου, σχολιάζει :

“Η θετική ανατροφή των παιδιών έχει από καιρό αναγνωριστεί ως ευεργετική για τα παιδιά και αυτή η μελέτη φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτές τις διαπιστώσεις. Πρέπει πάντοτε να ενθαρρύνονται οι παράγοντες των ενισχύσεων και των αρχών συμπεριφοράς στα παιδιά”.

“Ωστόσο, οι συμβουλές σχετικά με την ανατροφή των παιδιών πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν τους και τα άλλα ευρήματα της μελέτης και κατά πόσον άλλες ερμηνείες για τις αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών μπορεί να είναι υπεύθυνες να ενισχύσουν τον γονεϊκό ρόλο, εκτός από το να φωνάζουν στα παιδιά τους”.

“Περαιτέρω έρευνα σε αυτό τον τομέα είναι ζωτικής σημασίας και θα πρέπει να ενθαρρυνθεί, ώστε να υποστηρίξουν τους γονείς με δυσκολία στη διαχείριση παιδιών με προβλήματα συμπεριφοράς”.

ΠΗΓΗ : psychologynow.gr

Η συμβολή της μητέρας στην ανάπτυξη και στην ανατροφή του παιδιού είναι αδιαμφισβήτητη. Ο ρόλος και η σημασία της μητρικής φιγούρας έχει μελετηθεί και συνεχίζει να διερευνάται εκτενώς. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας εμπλέκεται πλέον πιο ενεργά στην ανατροφή του παιδιού, δεν έχει δοθεί επαρκής προσοχή στο ρόλο του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού και ιδιαίτερα στην επίδραση που έχει στο συναισθηματικό του κόσμο.

Η προσκόλληση του παιδιού στη μητέρα είναι ποιοτικά διαφορετική από ότι στον πατέρα (Sandhu, 2014). Πιο συγκεκριμένα, η αλληλεπίδραση παιδιού και πατέρα έχει πιο έντονο το στοιχείο της φυσικής δραστηριότητας και του παιχνιδιού. Αντίθετα, η αλληλεπίδραση παιδιού και μητέρας βασίζεται πιο πολύ στο συναισθηματικό δέσιμο και στην παροχή φροντίδας και στοργής. Έτσι η ποιοτικά διαφορετική αλληλεπίδραση επηρεάζει με διαφορετικό τρόπο τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού (Dumont & Paquette, 2012; Sandhu, 2014).

Πώς επηρεάζει τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού η σχέση του με τον πατέρα;

Η σχέση παιδιού-πατέρα είναι πιο ενεργητική και ενέχει σε μεγάλο βαθμό και τη φυσική δραστηριότητα. Στα πλαίσια αυτά το παιδί ενθαρρύνεται να εξερευνήσει το περιβάλλον του, να τολμήσει, να αναζητήσει, να πάρει πρωτοβουλίες, να πειραματιστεί νιώθοντας παράλληλα ασφάλεια χάρη στην πατρική φιγούρα (Dumont & Paquette, 2012; Sandhu, 2014; Rosenberg & Wilcox, 2006). Δημιουργείται μία σχέση λοιπόν επανατροφοδοτούμενη, η οποία ενδυναμώνεται σταδιακά όσο ο πατέρας παίζει το ρόλο του συνεργάτη στις εξερευνήσεις του παιδιού. Για παράδειγμα, όταν ο πατέρας παίζει κυνηγητό με το παιδί, το πετάει στον αέρα και το πιάνει, κάνουν βουτιές μαζί στη θάλασσα, το παιδί μαθαίνει τι σημαίνει ασφάλεια και φόβος, συνδέει το πατέρα του με το αίσθημα της προστασίας και της ζεστασιάς ενώ παράλληλα μαθαίνει τα όρια του (Dumont & Paquette, 2012; Sandhu, 2014; Rosenberg & Wilcox, 2006).

Σύμφωνα με τους Rosenberg και Wilcox (2006), η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού βοηθάει το παιδί να γίνει πιο υπομονετικό και ανεκτικό. Σιγά-σιγά αρχίζει να εξερευνά τον κόσμο γύρω του, να ορίζει και να ορίζεται, να μαθαίνει να αυτορυθμίζεται τόσο σε επίπεδο συναισθημάτων όσο και συμπεριφοράς (Dumont & Paquette, 2012; Sandhu, 2014). Στο πλαίσιο αυτό, του δίνεται η δυνατότητα να ασκήσει τη δημιουργικότητά του, την ικανότητά του να επιλύει προβλήματα αντίστοχα της ηλικίας του και να παίρνει αποφάσεις. Έτσι, οι γνωστικές λειτουργίες του παιδιού οξύνονται (Rosenberg & Wilcox, 2006).

Ο πατέρας φαίνεται ακόμη να επηρεάζει και τη συνασθηματική ανάπτυξη του παιδιού με έμμεσο τρόπο μέσα από τη σχέση του με τη μητέρα (Rosenberg & Wilcox, 2006). Όταν ο πατέρας είναι υποστηρικτικός και στοργικός με τη μητέρα, τότε και εκείνη νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά σε ό,τι αφορά στο γονεϊκό της ρόλο (Rosenberg & Wilcox, 2006). Αξίζει ακόμη να υπογραμμισθεί ότι η πατρική φιγούρα μπορεί να διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο σε αρνητικές συμπεριφορές της μητέρας απέναντι στο παιδί και να μετριάσει τις συνέπειές τους (Papadaki & Giovazolias, 2013). Για παράδειγμα, η υποστηρικτική στάση του πατέρα έχει τη δυνατότητα να μειώσει τις συνέπειες μιας απορριπτικής στάσης της μητέρας απέναντι στο παιδί (Papadaki & Giovazolias, 2013).

Καταλήγουμε, λοιπόν, ότι ο γονεϊκός ρόλος του πατέρα είναι πολυσήμαντος και πολυδιάστατος. Αγγίζει την ψυχή του παιδιούμε τρόπο διαφορετικό από εκείνο της μητέρας και για αυτό η ενεργή συμμετοχή του στην ανατροφή του παιδιού είναι υψηλής σημασίας.

Νίκος Τσακνάκης Ψυχολόγος

Βιβλιογραφία:

Dumont, C., & Paquette, D. (2012). What about the child’s tie to the father? A new insight into fathering, father–child attachment, children’s socio-emotional development and the activation relationship theory. Early Child Development and Care, (July 2015), 1–17. http://doi.org/10.1080/03004430.2012.711592

Papadaki, E., &Giovazolias, T. (2013). The Protective Role of Father Acceptance in the Relationship Between Maternal Rejection and Bullying: A Moderated-mediation Model. Journal of Child and Family Studies, 330–340. http://doi.org/10.1007/s10826-013-9839-6

Rosenberg, J. & Wilcox, W. B. (2006). The importance of fathers on the healthy development of children. Office on Child Abuse and Neglect.

Sandu, R. (2014). Father Attachment Predicts Adolescent Girls’ Social and Emotional Development. Antioch University Seattle.

ΠΗΓΗ:psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η πιο κοινή αιτία του θυμού είναι το θυμωμένο οικογενειακό περιβάλλον. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκνευρίζονται από τους γονείς τους. Μαθαίνουν πότε να εκνευρίζονται, πώς και πόσο. Αυτό λέγεται μίμηση προτύπων.

Οι οικογένειες που τα μέλη τους είναι θυμώδη, ενεργούν συνήθως με πολύ διαφορετικό τρόπο από τις κανονικές οικογένειες. Έχουν τρεις καταστροφικές συνήθειες:

•     – Θεωρούν ότι ο θυμός είναι μια φυσιολογική και αναμενόμενη κατάσταση.
•     – Νομίζουν πως κανείς δεν τους ακούει, παρά μόνο όταν έχουν νεύρα.
•     – Προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους με νεύρα.

Ο θυμός αποτελεί ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά σε ορισμένες οικογένειες ο θυμός λειτουργεί σαν χαλασμένο φανάρι σε αφύλαχτη σιδηροδρομική διάβαση. Αναβοσβήνει και σφυρίζει συνεχώς, ακόμα κι όταν δεν περνάει τρένο. Τα άτομα που ανήκουν στις οικογένειες αυτές εκνευρίζονται όλη την ώρα. Μπορεί να έχουν έναν πολύ καλό λόγο που εκνευρίστηκαν. Κι αν δεν έχουν, φροντίζουν κάθε φορά να τον επινοούν.

Σ’ αυτές τις οικογένειες, είναι αναμενόμενο κάθε μέλος της να είναι θυμώδες. Όλοι είναι εκνευρισμένοι με όλους, και γίνεται τουλάχιστον ένας καβγάς τη μέρα.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι όλος αυτός ο καβγάς τούς φαίνεται απολύτως φυσιολογικός. Καθημερινός τρόπος ζωής. Σκέψου αυτά τα παιδιά. Πού θα τα οδηγήσει όλος αυτός ο θυμός; Τι θα μάθουν; Μα φυσικά, να είναι θυμωμένα όλη την ώρα, όταν θα μεγαλώσουν.

Κάποιοι ενήλικες με ρώτησαν γιατί οι άλλοι τούς θεωρούν ευέξαπτους. Ιδού η απάντηση… Επειδή φωνάζουν πολύ. Νομίζουν ότι ο μόνος τρόπος να μιλάς είναι να φωνάζεις. Είναι υπερβολικά επιθετικοί. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι πολύ απλά συμπεριφέρονται έτσι όπως έμαθαν στα σπίτια τους.

Ο θυμός χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο από τις οικογένειες αυτές. Τα μέλη τους προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους με νεύρα. Αυτό, όμως, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Είναι σαν να προσπαθείς να βιδώσεις μια βίδα χρησιμοποιώντας ένα σφυρί. Ο θυμός είναι απλά μια ένδειξη, δεν είναι λύση. Ο θυμός σου απλά σε προειδοποιεί ότι υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα μπορεί να είναι ενδογενές (ξύπνησες με πονοκέφαλο), αλλά μπορεί να είναι και εξωγενές (τα παιδιά έσπασαν ένα τζάμι την ώρα που έπαιζαν μπάλα). Αν εκνευριστείς όμως, δεν θα λυθεί ούτε το ένα ούτε το άλλο πρόβλημα.

Ας τα ξαναπούμε, λοιπόν: Οι θυμώδεις άνθρωποι προέρχονται από θυμώδεις οικογένειες.

Μήπως μεγάλωσες μέσα σε μια θυμωμένη οικογένεια; Πόσο συχνά έβλεπες τους γονείς σου να εκνευρίζονται; Πώς διαχειρίζονταν το θυμό τους; Μήπως σου έμαθαν να θυμώνεις πολύ γρήγορα, πολύ έντονα και για πολύ καιρό; Μήπως έχεις δημιουργήσει μια εξίσου θυμώδη οικογένεια; Μήπως περνάς τη συνήθεια της οργής σε μια επόμενη γενιά ανθρώπων;

(Πηγή: «Νίκησε το θυμό και την υπερένταση τώρα!», του δρ. Ρον Πότερ – Έφρον, sxeseis-kai-sunaisthimata.com) 

ΠΗΓΗ: imommy.gr

Το WalkCar είναι κάτι ανάμεσα σε πατίνι και σκέιτμπορντ

Έχει μέγεθος φορητού υπολογιστή, μοιάζει με πατίνι ή σκέιτμπορντ και μπορεί να το κουβαλήσει κανείς μαζί του σε μια τσάντα. Όταν όμως το ακουμπήσει στο δρόμο και ανέβει πάνω του, μπορεί να πάει όπου θέλει άκοπα. Ένας 26χρονος ιάπωνας μηχανικός κατασκεύασε έναν φορητό προσωπικό μεταφορέα, τον οποίο χαρακτήρισε ως το πρώτο στον κόσμο «αυτοκίνητο-σε-τσάντα».

Πως λειτουργεί

Το «όχημα» ονομάζεται WalkCar και σύντομα θα κυκλοφορεί στους δρόμους του Τόκιο. Είναι δημιούργημα του Κουνιάκο Σάτο και των συναδέλφων του στην εταιρεία Cocoa Motors.

To WalkCar κινείται με μπαταρία λιθίου που χρειάζεται τρίωρη επαναφόρτιση, είναι κατασκευασμένο από αλουμίνιο και ζυγίζει μεταξύ δύο και τριών κιλών, ανάλογα με το αν προορίζεται για χρήση σε κλειστό ή ανοιχτό χώρο. Μπορεί να σηκώσει βάρος έως 120 κιλών και κινείται με ταχύτητα έως δέκα χιλιομέτρων την ώρα σε μια απόσταση έως 12 χιλιομέτρων.

Μόλις κάποιος ανέβει στο «πατίνι», αυτό ξεκινά αυτόματα, ενώ μόλις κατέβει, αυτό σταματά επίσης αυτόματα. Για να στρίψει κανείς, μετατοπίζει απλώς το κέντρο του βάρους του. Φυσικά δεν τίθεται θέμα παρκαρίσματος, αφού πάρκινγκ είναι η ίδια η…τσάντα του κατόχου του.

Ο Σάτο δήλωσε ότι κάθε ενδιαφερόμενος θα μπορεί να παραγγείλει το δικό του WalkCar από φέτος το φθινόπωρο μέσω της ιστοσελίδας Kickstarter που εξασφαλίζει μικρο-χρηματοδοτήσεις νέων ιδεών από ένα πλήθος πρόθυμων επενδυτών. Η τιμή του αναμένεται να κινείται στα 800 δολάρια και οι πρώτες πωλήσεις θα εκτελεσθούν την άνοιξη του 2016.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό φαινόμενο που όποιος έχει δύο μάτια και ένα smartphone, το έχει βιώσει. Μόλις το ξαναβίωσα, για πολλοστή φορά, σε μια συναυλία χορωδίας στο δημοτικό σχολείο της κόρης μου.

Καθώς η αυλαία άνοιξε και εμφανίστηκαν οι ενθουσιώδεις μαθητές της δευτέρας τάξης του δημοτικού, εκατοντάδες συσκευές κινητών τηλεφώνων άναψαν στο ακροατήριο. Μαμάδες και μπαμπάδες μεταμορφώθηκαν σε μια μάζα γονεϊκών παπαράτσι, ψάχνοντας τα κουμπιά εγγραφής στα smartphones και στα iPads τους.

Ήταν μια γελοία σκηνή, τα παιδιά αληθώριζαν και στριμώχνονταν για να βρουν τα πρόσωπα των γονιών τους μέσα στη θάλασσα των οθονών που τρεμόπαιζαν. Ακόμη πιο αποκρουστικό, καθώς τα παιδιά έδιναν παράσταση, ήταν που πολλοί γονείς παρακολούθησαν την παράσταση μέσω των συσκευών τους. Τα ίδια τα παιδιά δεν τα παρακολουθούσαν. Οι γονείς έβλεπαν μια ψηφιακή αναπαραγωγή της παράστασης, καθώς ξεδιπλωνόταν μπροστά τους.

Γιατί το κάνουμε αυτό; Τι είναι αυτή η μανία να καταγράψουμε κάθε κίνηση του παιδιού μας στα smartphones μας; Γιατί μετριάζουμε την ισχύ των πιο πολύτιμων στιγμών της ζωής βλέποντας αυτές μέσω των gadgets μας; Νομίζω ότι έχει να κάνει με την απώθηση.

Η απώθηση είναι μια καθολική ψυχολογική πραγματικότητα. Οι ψυχές μας εργάζονται σκληρά για να κρατήσουν τα κέντρα βάρους τους, συχνά αποκλείοντας την εμπειρία των άκρων. Όταν μια ορμή, μια σκέψη, μια μνήμη ή ένα συναίσθημα θεωρείται πολύ έντονο ή πολύ απειλητικό για να υποκύψουμε, εξορίζεται από τη συνείδηση, καταδικασμένο να ζήσει τις ημέρες του στις πιο σκοτεινές σπηλιές της ψυχής.

Ωστόσο, παρακρατώντας αυτό το υλικό βαθιά μέσα κλεισμένο στην ψυχή, μας κοστίζει πολύτιμο ψυχολογικό κεφαλαίο. Ένας φόρος του κεφαλαίου καταβάλλεται με τη μορφή των συμπτωμάτων – οξύ ή γενικευμένο άγχος, χαμηλού βαθμού κατάθλιψη, ψυχαναγκαστική συμπεριφορά – καθένα από τα οποία συρρικνώνει το εύρος των εμπειριών μας με τον κόσμο. Όπως και το άνοιγμα του φακού της κάμερας που κλείνει και εμποδίζει το φως που εισέρχεται, το πεδίο εφαρμογής της συνειδητής επίγνωσης μας συμπυκνώνεται ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε με τη ζωή μας χωρίς να ρίξουμε ούτε μια σταγόνα υπαρξιακού ιδρώτα.

Είναι προτιμότερο να σκουπίσουμε ψυχαναγκαστικά το χαλί στο σαλόνι, για παράδειγμα, ή να βασανιζόμαστε για το χρώμα των επίπλων του γραφείου, από το να είμαστε συνεχώς σε επίγνωση του γεγονότος ότι κάποια μέρα θα πεθάνουμε. Και το γεγονός είναι, ότι τίποτα δεν θυμίζει σε ένα γονέα ότι πρόκειται να πεθάνει καθώς παρακολουθεί το παιδί του να τραγουδά τραγούδια σε μια συναυλία του σχολείου.

Ναι, είναι ένα νοσηρό κλίμα, αλλά η νοσηρότητα είναι ακριβώς το σημείο που πρέπει να εστιάσουμε. Μαζί με τη χαρά που αισθανόμαστε βλέποντας το παιδί μας να κάνει κάτι σημαντικό, υπάρχει συχνά μια ημι-συνειδητή δόση τρόμου, επειδή ακριβώς η ίδια η στιγμή που περιμένουμε με αγωνία εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο, αμέσως μετά εξαφανίζεται για πάντα. Όταν οι κουρτίνες ανοίγουν για την παράσταση του παιδιού μας, μας υπενθυμίζεται αχνά ότι οι κουρτίνες κλείνουν σιγά-σιγά για τη ζωή μας και τη στιγμή που θα πιάσουμε ένα ίχνος του συναισθήματος αυτού, αμέσως εμφανίζονται τα smartphones.

Αν μπορούμε να συλλάβουμε, όπως συλλαμβάνουμε τις πυγολαμπίδες σε ένα βάζο, αυτές τις μοναδικά λαμπερές στιγμές που χαρακτηρίζουν τις ζωές μας και τις κρατούν σε αιχμαλωσία στις συσκευές μας, μπορούμε να απολαύσουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε τον έλεγχο της ροής του χρόνου. Μπορούμε να πατήσουμε την οθόνη και να παρακολουθήσουμε αυτές τις πολύτιμες στιγμές να ζωντανεύουν. Μπορούμε να τις αποθηκεύσουμε ενάντια στο φάσμα του θανάτου.

Μην κάνετε όμως το λάθος: Με την απώθηση του φόβου του θανάτου, βγαίνουμε χαμένοι στη ζωή. Η δυσανεξία μας για τον πόνο υποχωρεί σε μια αποκήρυξη της χαράς. Ο ανθρωπιστικός ψυχολόγος Αβραάμ Μάσλοου επινόησε τον όρο «Σύνδρομο του Ιωνά» για να περιγράψει το φαινόμενο αυτό: «Έτσι, συχνά οι άνθρωποι σε … εκστατικές στιγμές λένε, “Είναι υπερβολικό” ή “δεν μπορώ να το αντέξω”, ή “Θα μπορούσα να πεθάνω” …. φαίνεται ότι η υπερβολική ευτυχία δεν μπορεί να υποστηριχθεί για πολύ ώρα».

Από τη στιγμή που φοβόμαστε τον θάνατο, δεν μπορούμε να ρισκάρουμε πολύ στη ζωή. Ο φόβος του θανάτου φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα, επιστρέφει ως φόβος της ζωής και εμείς αναισθητοποιούμε τους εαυτούς μας, με, μεταξύ άλλων, τα gadgets μας.

Αφού βίωσε την ίδια τάση εμμονής των ανθρώπων να καταγράφουν τα πάντα με τα smartphones τους, ο ποιητής Μάικλ Ρόσεν, δήλωσε: «Φαίνεται πιο σημαντικό να έχω πάει εκεί, από το να είμαι πραγματικά εκεί. Πιο σημαντικό δείχνει να έχουν κάτι να μοιραστούν/ να ποστάρουν ότι ήταν εκεί … από το να βυθίζονται παραδομένοι και αφημένοι, ανοικτοί – ευάλωτοι ακόμα – στη δύναμη της παράστασης».

Η παρόρμηση μας να αποσπάσουμε τον εαυτό μας από την οικειότητα του εδώ και τώρα, να επιλέξουμε την καταγεγραμμένη ιστορία πάνω από τη παρούσα στιγμή/εμπειρία, απαξιώνει τις εμπειρίες μας με τον κόσμο, μειώνοντάς αυτές σε βαρετά πόστ στο Instagram και ποστ στο Facebook. Και ακόμη χειρότερα, μόνο εκ των υστέρων οι εμπειρίες μας κερδίζουν μια εύλογη αξιακή σημασία (Πόσα “like” πήρα στο Facebook; Πόσα “hits” πήρα στο YouTube;). Η ζωή υποτιμάται σε ασφαλέστερες, άγευστες, σε μερίδες των 15 λεπτών (τόσο «ζει» ένα ποστ) που δεν θα μας ταρακουνήσουν πάρα πολύ.

Είναι γεγονός: Μερικές φορές, είμαστε άνετα μόνο με την πραγματικότητά μας να αντανακλάται σε μας σε μικρές, ομοιοπαθητικές δόσεις μέσω τεσσάρων ιντσών οθονών με γυαλί ανθεκτικό στις γρατσουνιές. Υπάρχουν μέθοδοι για να αυξήσουμε την ανοχή μας (ψυχοθεραπεία π.χ., για να αναφέρουμε μία), αλλά οι περισσότεροι από εμάς φαίνεται να συρρικνώνουμε το περιεχόμενο από τη δύναμη της ζωής.

Ο Thoreau είπε θρηνώντας: «Να είσαι ξύπνιος σημαίνει να είσαι ζωντανός. Δεν έχω συναντήσει ποτέ έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν αρκετά ξύπνιος». Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν πολύ λίγοι από εμάς που είναι αρκετά ζωντανοί. Ακόμη και καθώς επιδιώκουμε να αυξήσουμε την ποιότητα της εικόνας για τα smartphones μας, προτιμούμε μια μικρότερη έκδοση ευκρίνειας της ζωής μας.

Ο Κωμικός Louis C.K. συνόψισε αυτό το θέμα τέλεια κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης του στην τηλεόραση: «Θα πρέπει να οικοδομήσεις την ικανότητα να είσαι ο εαυτός σου μόνο χωρίς να κάνεις τίποτα. Το κινητό τηλέφωνο κάνει αυτό, απομακρύνει μακριά από εσένα την ικανότητα απλά να κάθεσαι εκεί. Αυτό συνίσταται στην ύπαρξη του ανθρώπου».

Παρόλο που δεν είναι υπαρξιακός ψυχολόγος, ο Louis C.K. αντιλαμβάνεται ότι χρησιμοποιούμε τις συσκευές μας για να ρυθμίσουμε την ένταση της συναισθηματικής ζωής μας: «Ποτέ δεν αισθάνεσαι εντελώς λυπημένος ή απόλυτα ικανοποιημένος. Απλά αισθάνεσαι κάπως ικανοποιημένος με το προϊόν σου. Και τότε πεθαίνεις».

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Είναι καλό οι γονείς να ξεκινούν συζητήσεις για το σεξ και τη σεξουαλικότητα αρκετά νωρίς, καθώς τα παιδιά από μικρά είναι περίεργα να μάθουν για το σώμα τους και πώς αυτό αλλάζει όσο μεγαλώνουν (πχ. γιατί τα κοριτσάκια και τα αγοράκια διαφέρουν μεταξύ τους, πώς ονομάζονται τα μέρη του σώματός τους, κ.α.).  

Το παιδί από πολύ μικρό μπορεί να εξοικειωθεί με την ανατομία του σώματος και με λέξεις όπως «πέος» και «αιδοίο», ενώ καλό θα είναι να αποφεύγονται χαϊδευτικά ονόματα. Είναι σημαντικό για το παιδί να υπάρχει καλή επικοινωνία με τους γονείς του έτσι ώστε αυτά που μαθαίνει για το σώμα του, να είναι στην κατάλληλη ηλικία για να μπορεί να τα κατανοεί. Για παράδειγμα, ως απάντηση στην ερώτηση «πώς γίνονται τα παιδιά;» ένα παιδί ηλικίας 6 ετών και άνω είναι σε θέση να κατανοήσει ότι ««η φύση δημιούργησε τα αρσενικά και θηλυκά όργανα έτσι ώστε να ταιριάζουν μεταξύ τους σαν κομμάτια παζλ. Όταν τα αναπαραγωγικά όργανα του άντρα και της γυναίκας ενωθούν μεταξύ τους, τα σπερματοζωάρια κολυμπάνε μέσα από το ένα σώμα στο άλλο για να βρουν τα ωάρια και να ενωθούν».

Όσον αφορά τώρα το ευαίσθητο θέμα της ομοφυλοφιλίας, το παιδί μπορεί να έχει αρκετές απορίες από πολύ μικρή ηλικία, όταν για παράδειγμα ακούσει στο σχολείο ένα παιδί να φωνάζει ένα άλλο «γκέι». Σε μια τέτοια περίπτωση οι γονείς μπορούν να πουν στο παιδί τους ότι το συγκεκριμένο παιδί το είπε αυτό ως βρισιά (κάτι που πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι σωστό!), και προφανώς δεν γνωρίζει την πραγματική σημασία της λέξης, καθώς γκέι είναι ένας ενήλικας που ελκύεται σεξουαλικά μόνο από άτομα του ίδιου φύλου.  Καθώς το παιδί μπαίνει στην εφηβεία, παίρνει ακόμα περισσότερες πληροφορίες, μπορεί να καταλάβει τις αλλαγές που υφίσταται το σώμα του και αρχίζει να σχηματίζει τις δικές του αρχές όσον αφορά τη σεξουαλική συμπεριφορά μέχρι την ενηλικίωση. Ο αυνανισμός είναι ένα κομμάτι της σεξουαλικότητας και ξεκινάει συνήθως στην προ-εφηβεία, όπου οι γονείς καλό είναι να βάλουν κάποια όρια ώστε το παιδί να καταλάβει ότι μπορεί να κάνει αυτό που του δίνει ευχαρίστηση- δεν είναι κάτι κακό- αλλά όχι μπροστά σε άλλους.

Τέλος, μιλώντας στα παιδιά για το σεξ, όσο μεγαλώνουν και σύμφωνα με την ηλικία τους, τα βοηθάει να κατανοήσουν ότι το σεξ είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της σωματικής και συναισθηματικής ανάπτυξης του ανθρώπου. Επίσης τα βοηθάει να μπορούν να ανοιχτούν και να συζητήσουν πιο περίπλοκες πτυχές της σεξουαλικής συμπεριφοράς καθώς μεγαλώνουν. Το σημαντικό είναι ο γονιός να δείχνει και να είναι ανοιχτός και διαθέσιμος για μια τέτοια συζήτηση όποτε το παιδί το επιθυμεί, δίνοντας απλές, ειλικρινείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις. Είναι φυσιολογικό οι γονείς να μην γνωρίζουν τα πάντα ή ακόμα και να νιώθουν άβολα, έτσι ένας από τους καλύτερους τρόπους να μάθουν στα παιδιά για τη σεξουαλικότητα είναι να ανακαλύψουν τις απαντήσεις μαζί μέσα από εξειδικευμένα βιβλία ή κάποιον ειδικό σύμβουλο, και μετά να συζητήσουν αυτά που έμαθαν.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία δείτε ΕΔΩ.

ΠΗΓΗ:psychografimata.com

Μη με σκοτώσεις μαμά

Είναι σκοτεινά. Δεν ξέρω και πολλά για το πού βρίσκομαι. Ωραία είναι πάντως. Ζεστά και φιλόξενα. Δεν μπορώ να δω. Μπορώ, όμως, να νιώσω. Οι αισθήσεις μου λειτουργούν στο έπακρο.

Μπορώ νʼ ακούω τα πάντα. Είναι η καλύτερη κρυψώνα εδώ μέσα. Μπορώ να κρυφακούω, όσα οι άλλοι δε θα έλεγαν ποτέ αν ήμουν μπροστά τους. Ευχή και κατάρα. Ακούω, ναι μεν, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω όσα τρυπούν τʼ αυτιά μου. Λέξεις, ήχοι, ψίθυροι φτάνουν αλλοιωμένοι. Μόνο τη δική σου φωνή ξεχωρίζω. Μόνο αυτή με ηρεμεί και με καθησυχάζει. Δε σε ξέρω, αλλά μπορώ να σε φαντάζομαι. Η χροιά σου βγάζει ζεστασιά κι οικειότητα. Νιώθω όμορφα όταν σʼ ακούω. Νιώθω πως έχω μια συντροφιά.

Είσαι ό,τι πιο κοντινό έχω σε παρέα. Εσένα ξέρω. Όλοι οι άλλοι είναι περαστικοί. Έρχονται και φεύγουν πριν προλάβω να τους μάθω. Καμιά φορά νιώθω τʼ άγγιγμά τους. Είναι κρύο. Σε τίποτα δε μοιάζει με το δικό σου. Εσένα είναι χάδι. Κι αν μαθαίνω κάτι, είναι να ξεχωρίζω τʼ αγγίγματα απ’ τα χάδια. Τα πρώτα είναι κρύα κι αδιάφορα. Το χάδι σου κρύβει νοιάξιμο κι ελπίδα. Δείχνει πως με αισθάνεσαι όπως κι εγώ. Οι άλλοι φαντάζονται πως υπάρχω. Εσύ ξέρεις, όμως, το ξέρεις ήδη. Δεν είμαι υποψία για σένα. Είμαι βεβαιότητα.

Το ξέρω, γιατί μόνο εσένα ξέρω τόσο καλά. Έχω το προνόμιο να σε γνωρίζω πολύ πριν με γνωρίσεις εσύ. Μπορώ να αντιλαμβάνομαι καθετί πάνω σου. Αυτά που λες κι όσα παλεύεις να μην ξεστομίσεις. Τις σκέψεις που σε βαραίνουν και τις πιθανότητες που σε τρομάζουν. Όσα σ’ ευχαριστούν κι όσα σε φοβίζουν.

Τα τελευταία νομίζω πως τα καταλαβαίνω περισσότερο. Τους φόβους σου. Γιατί απʼ αυτούς έχω κι εγώ. Ένα σωρό φόβους κι ανασφάλειες που μόνο μαζί σου μπορώ να μοιραστώ. Βλέπεις, όταν φεύγουν όλοι μόνο εσένα έχω. Δεν έχω άλλον. Εσένα εμπιστεύομαι. Κι όσο κι αν δυσκολεύεσαι να το παραδεχτείς κι εσύ μόνο εμένα έχεις.

Ίσως αυτό σε τρομάζει περισσότερο. Ο δεσμός μας που αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς και δεν μπορείς να τον κατανοήσεις. Είναι πρωτόγνωρο κι όπως όλα τα καινούρια, τρομάζουν τους ανθρώπους. Εγώ δεν είμαι ακόμη άνθρωπος και δεν ξέρω αν θα έχω την ευκαιρία να γίνω. Ξέρω, όμως, πως δε θέλω να φοβάσαι. Δεν θέλω να είμαι εγώ η αιτία που βγάζει τους φόβους σου στην επιφάνεια.

Άλλωστε, τι κακό θα μπορούσα να σου κάνω εγώ; Μόνο καλά θέλω να σου προκαλέσω. Από εκείνα που δεν έχεις ζήσει κι από εκείνα που δε φαντάζεσαι πως θα ʼρθουν. Δικαιολογημένα. Καμία γυναίκα δε γνωρίζει πως είναι να είναι μαμά, μέχρι τη στιγμή που γίνεται. Μέχρι τότε μόνο εικασίες και σκέψεις τριγυρνούν μέσα της. Τώρα τριγυρνάω κι εγώ. Κι αν με ρωτάς, δε θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού. Εδώ, κοντά σου, θαρρώ πως είναι το καλύτερο μέρος που θα μπορούσα να ευχηθώ να βρίσκομαι.

Η αλήθεια είναι, πως δεν ξέρω πολλά για τον κόσμο. Ξέρω όσα μου μαθαίνεις μέσα απʼ τις αφηγήσεις σου. Έχω ένα σωρό πράγματα να δω κι άλλα τόσα να κάνω. Μα πιο πολύ θέλω να δω εσένα. Να μάθω μέσα από σένα. Εσένα θέλω για δασκάλα. Εσένα για φίλη. Εσένα και για μαμά.

Μαμά.

Περίεργη λέξη κι εύκολη. Κρύβει μέσα της ένα σωρό θησαυρούς σε μόλις δύο συλλαβές. Ίσως, για να μπορείς να την ξεστομίζεις τόσο άνετα, όσο βγαίνει η ανάσα σου. Μα-μά λες,,κι απλώνονται μπροστά σου αγκαλιές και χέρια προστατευτικά.

Εσένα θέλω να φωνάζω μαμά. Και χαίρομαι, όταν με θες κι εσύ για παιδί σου. Και σκοτεινιάζω, όταν σκέφτεσαι νʼ απαλλαγείς από μένα. Σου έκανα κάτι κακό; Κάτι που δεν έπρεπε; Μήπως σʼ ενοχλεί που κάνω βόλτες εδώ μέσα; Μήπως που μεγαλώνω; Δεν φταίω εγώ γιʼ αυτό. Μόνο του γίνεται. Αν μπορούσα θα σʼ ενοχλούσα λιγότερο. Θα σʼ έκανα να νιώσεις ασφαλής, έστω για λίγο. Θα σου ʼδειχνα πως  δεν είμαι αδυναμία σου, αλλά δύναμή σου. Δε σου θυμώνω. Απλά ξέρω πως ακόμη κι αν με διώξεις απ’ το σώμα σου, ποτέ δε θα μπορέσω να βγω απ’ τη ψυχή σου.

Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πως θα είμαι το καλύτερο παιδί. Ούτε το χειρότερο. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πως θα είμαι έξυπνο ή χαζό. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πως θα είμαι όμορφο ή άσχημο.

Μπορώ, όμως να σου υποσχεθώ πως ό,τι κι αν είμαι, θα είμαι δικό σου. Κομμάτι σου. Κι όταν θα πονάς, θα πονάω διπλά. Κι όταν θα νιώθεις μοναξιά, θα σου κάνω παρέα. Κι όταν έρθουν δυσκολίες, θα στέκομαι δίπλα σου.

Αυτά μπορώ να σου υποσχεθώ. Ξέρεις γιατί; Γιατί πρόλαβα να σ’ αγαπήσω προτού σ’ αντικρύσω.

Αν πρόλαβες κι εσύ να μʼ αγαπήσεις λίγο, υποσχέσου μου πως θα με αφήσεις να ζήσω.

ΠΗΓΗ: pillowfights.gr

Τώρα το καλοκαίρι, το σερφάρισμα γεμίζει τις ώρες μικρών και μεγάλων, ιδιαίτερα μέσα από κινητά και ταμπλέτες. Στο πλαίσιο αυτό, η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, μας θυμίζει τους κανόνες που πρέπει ν’ ακολουθούμε για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο:

• Βάλτε τα απαραίτητα όρια στη χρήση του διαδικτύου. Η αλόγιστη χρήση μπορεί να επιφέρει πολλά προβλήματα, όπως διατροφικές διαταραχές, διαταραχές ύπνου και πονοκεφάλους.

• Μην παραμελείτε τις δραστηριότητές σας και τον κοινωνικό σας περίγυρο για χάρη του διαδικτύου. Θυμηθείτε ότι ο προτεινόμενος καθημερινός χρόνος στο διαδίκτυο δεν πρέπει να ξεπερνάει τη μιάμιση ώρα.

• Δώστε κίνητρα στα παιδιά να ασχολούνται με νέες δραστηριότητες και χόμπι που δεν περιλαμβάνουν το διαδίκτυο και ενθαρρύνουν τις κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις. Μην εμπιστεύεστε τα στοιχεία που δηλώνει κάποιος κατά τη διάρκεια συνομιλίας σε chat room. Το όνομα, η ηλικία, ακόμη και οι φωτογραφίες που ενδεχομένως σας στείλει μπορεί να μην είναι αληθινά.

• Οταν σας προσεγγίζει κάποιος χρήστης σε ένα chat room, ο οποίος παρουσιάζεται σαν φίλος ή γνωστός σας, επικοινωνήστε τηλεφωνικά μαζί του και ρωτήστε αν είναι όντως ο ίδιος.

• Μη δέχεστε να στείλετε φωτογραφίες σας ή να ενεργοποιήσετε την κάμερα του υπολογιστή σας κατά τη διάρκεια συνομιλίας με αγνώστους. Μπορεί να χρησιμοποιήσουν το υλικό αυτό εν αγνοία σας.

• Αν μια συνομιλία σάς κάνει να αισθανθείτε άβολα, μπορείτε να τη σταματήσετε με το πάτημα ενός πλήκτρου.

• Μη χρησιμοποιείτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως ημερολόγιο. Το προφίλ σας δεν είναι απαραίτητο να περιέχει όλες τις πληροφορίες για την καθημερινή σας δραστηριότητα.

• Ελέγξτε τις ρυθμίσεις ασφαλείας και απορρήτου για το προφίλ σας. Ρυθμίστε τις έτσι ώστε οι πληροφορίες σας να είναι ορατές μόνο στους φίλους σας.

• Μην επιτρέπετε σε apps που δεν γνωρίζετε να δημοσιεύουν σχόλια στον λογαριασμό σας ή να χρησιμοποιούν τα στοιχεία του λογαριασμού σας.

• Πριν δημοσιεύσετε μια πληροφορία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σκεφτείτε ότι δεν σβήνεται ποτέ από το διαδίκτυο. Μήπως θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη μελλοντική σας ζωή;

• Η απάντηση με τον ίδιο τρόπο δεν είναι λύση! Μην απαντάτε σε περίπτωση που κάποιος σας συμπεριφερθεί άσχημα στο Διαδίκτυο. Κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει τα πράγματα χειρότερα!

• Εάν τα παιδιά αντιληφθούν ότι κάποιος προσπαθεί να τα εκφοβίσει στο διαδίκτυο, πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πρώτοι τους σύμμαχοι είναι οι γονείς.

Μη διστάσετε να καλέσετε τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στο 11188 –  «ΕΠΙΣΕΥ» 

ΠΗΓΗ:efsyn.gr