Νίκος Δημητρίου

Επιλογή : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του χαρίζεις αγκαλιές και χάδια και να τον φροντίζεις. Για να ξέρει τι επιτρέπεται στους άλλους , όχι λιγότερα, και σε αυτούς να δίνει τα πιο πολλά, τα πιο ιδιαίτερα και τα πιο ξεχωριστά.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του προσφέρεις ταξίδια, από αυτά που κάνεις με κλειστά μάτια. Να τον αφήνεις να ταξιδεύει με όλες του τις αισθήσεις. Να μυρίζει μυρωδιές, να γεύεται γεύσεις, να βλέπει εικόνες, να αγγίζει σώματα και να ακούει μελωδίες που κανείς δεν μύρισε, δεν γεύτηκε, δεν είδε,  δεν άγγιξε και δεν άκουσε… γιατί είναι ο μόνος που κατάφερε να ταξιδέψει ως εκεί.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον σκορπίζεις στα χθες και τα αύριο. Να τον αφήνεις να απολαμβάνει το τώρα. Μην δίνεις χώρο σε κανένα νοσταλγικό παρελθόν και σε κανένα φοβισμένο μέλλον. Να τον αγαπάς για το «εδώ» του και το «τώρα».

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του δίνεις ευκαιρίες και ανάσες . Ευκαιρίες ακατόρθωτες για τους άλλους και ανάσες βαθιές, κοφτές, της έκπληξης και του θάρρους.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αφήνεις να παίζει σε γειτονιές με άλλα παιδιά και αν δεν βρίσκεις  παιδιά να ψάχνεις να του βρεις για νέες γειτονιές .

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του επιτρέπεις να ονειρεύεται και όταν τα όνειρα του παύουν να έχουν χρώμα να του αλλάζεις βλέμματα και όψεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον χαραμίζεις σε αγκαλιές που είναι αλλού από το «εκεί» του. Ευκαιριακές και επιφανειακές αγκαλιές να μην του προσφέρεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του μαθαίνεις συναισθήματα. Να ξέρει τι είναι πόνος, τι είναι γέλιο, τι είναι ερωτάς και δάκρυ. Και να μάθαίνει να επιλέγει από μόνος του τι θέλει και για τι ψάχνει.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον κουράζεις στις σκέψεις και τα ενδεχόμενα. Να του χαρίζεις αυθόρμητες στιγμές χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του σβήνεις τα σημάδια, τις πληγές και τις ρυτίδες. Γιατί αυτά είναι οι αναμνήσεις που έζησε, οι χαρές και τα πάθη που ένιωσε, οι άνθρωποι που συνάντησε. Όλα αυτά τον έφεραν στο «σήμερα» του. Μην του τα σβήνεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του κρατάς μυστικά. Μοιράσου μαζί του την δική σου «αλήθεια». Να του λες τους φόβους σου, τις σκέψεις σου, τους στόχους σου, όλα όσα η καρδιά θα ακούσει και θα σε πάει εκεί που θες.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον βολεύεις σε στριμωγμένες γωνιές και σε καλούπια. Να τον περπατείς σε αλάνες και σε δρόμους που ο αέρας είναι καθαρός και οι άνθρωποι αλητεύουν κάτω από αστέρια και ήλιους.

Να αγαπάς τον εαυτό σου, να του το λες κάθε μέρα πόσο πολύ τον αγαπάς. Να τα ακούει, να το θυμάται για να μπορείς και εσύ να θυμάσαι πως αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, κανένας δε θα βρεθεί να το κάνει για εσένα.

Σε αγαπάς? Να αγαπάς τον εαυτό σου για να σε Αγαπάς…

ΠΗΓΗ:antikleidi.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

To Coaching είναι η τέχνη της αλλαγής και της ανάπτυξης. Είναι μια διεργασία εσωτερικής αλλαγής και διανοητικής επεξεργασίας στόχων που αποσκοπεί στην ευθυγράμμιση των δύο αυτών κόσμων, του εσωτερικού και εξωτερικού μέσω του σχεδιασμού και της υλοποίησης ενός προσωπικού πλάνου ανάπτυξης. Έτσι οδηγεί στην πληρότητα και την ολοκλήρωση. Σε αυτό το άρθρο σκιαγραφώ την πορεία της μεταμόρφωσης ενός ανθρώπου μέσα από πέντε ρήματα: Αποδέχομαι, Εστιάζω, Μαθαίνω, Σχεδιάζω, Πράττω.

Γιατί σε πρώτο ενικό και ενεστώτα χρόνο;

Η σύνταξη σε πρώτο ενικό πρόσωπο αναδεικνύει την ανάγκη για προσωπικό κίνητρο και ενεργό συμμετοχή του πελάτη στην αλλαγή του. Με το Coaching μεταφέρεται το κέντρο ελέγχου της ζωής και της ικανοποίησης στον εαυτό, εσωτερικά. Έτσι, εγώ, ως ύπαρξη, ενεργοποιούμαι μέσα στη σχέση με τον Coach και αποδέχομαι, εστιάζω, μαθαίνω, σχεδιάζω και πράττω. Αυτό ωστόσο δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον εγωκεντρισμό. Δεν πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας το κέντρο του κόσμου ή να απαιτούμε άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών μας αδιαφορώντας για το πλαίσιο στο οποίο ζούμε ή για τους άλλους ανθρώπους γύρω μας. Ο Εαυτός ενεργοποιείται ισορροπημένα, με συνειδητότητα.

Ο ενεστώτας χρόνος τοποθετεί αυτή τη διεργασία στο παρόν, κατανοώ, ανακαλύπτω, δρω και αλλάζω στο ψυχολογικό μου τώρα. Ο ενεστώτας ωστόσο, αναδεικνύει επίσης και τη συνέχεια της αναζήτησης. Το Coaching όπως και καθετί ανθρώπινο δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια στιγμή, σε μια μεμονωμένη λέξη ή απόφαση. ‘Έχει διάρκεια, βιώνεται, εξελίσσεται, γι αυτό και ονομάζεται «διεργασία». Είναι μια διεργασία που γίνεται μέσα μας λοιπόν, με «ειδικό» τον εαυτό μας και συνοδοιπόρο τον Coach.

Αποδέχομαι τον εαυτό μου:

Αποδέχομαι σημαίνει γνωρίζω τον εαυτό μου. Επιτρέπω σε μένα να κατακτήσω τον εσωτερικό μου κόσμο, να βιώσω με ηρεμία τις περισσότερες από τις πτυχές της προσωπικότητάς μου και να αλλάξω. Η υγιής σύνδεση με τον εαυτό, η κατάσταση της αυτογνωσίας και της συνειδητότητας, θα μου επιτρέψει να αναγνωρίσω σταθερές συμπεριφορές, τα φαύλα και τα παραγωγικά μοτίβα που με χαρακτηρίζουν, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μου, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Μόνον τότε, μπορώ να αποφασίσω χωρίς εμπόδια και παρεμβολές, να οραματιστώ και να δράσω με ανθεκτικότητα και αισιοδοξία.

Εστιάζω στη λύση, στις επιτυχίες και στο μέλλον:

Βιώνοντας ένα πρόβλημα, συχνά αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό. Το πρόβλημα θεωρείται αιώνιο, με ένα ατέλειωτο παρελθόν, ένα παρόν που κινείται με ρυθμούς χελώνας και ένα ανύπαρκτο μέλλον. Σε αυτό το πλαίσιο, οι άνθρωποι εστιάζουν σε δύο στοιχεία: το παρελθόν και τις αποτυχίες τους. Με λίγα λόγια, κατασκευάζεται ένα παρελθόν γεμάτο αποτυχίες και λάθη που «αποδεικνύει» ότι το πρόβλημα είναι αιώνιο και άλυτο.

Με το Coaching εστιάζω στη λύση, αναζητώ περιόδους όπου το πρόβλημα δεν υπήρχε και μελετώ πώς ήταν η ζωή μου τότε, τι πήγαινε καλά, τι λειτουργούσε θετικά. Παρατηρώ, καταγράφω υπό ποιες συνθήκες τα πράγματα ήταν καλύτερα. Αντί για λάθη, αναζητώ θετικές εμπειρίες. Αν και πολλοί μαθαίνουν από τις αποτυχίες τους, ελάχιστοι μελετούν τις επιτυχίες τους. Εστιάζω λοιπόν στις θετικές μου εμπειρίες, σε επιτυχίες, θετικά γεγονότα, σε θετικές και υγιείς σχέσεις, σε στιγμές της ζωής μου για τις οποίες είμαι περήφανος, στα επιτεύγματά μου.

Εστιάζω στο μέλλον και την αλλαγή. Καθώς το πρόβλημα δεν μου επιτρέπει να σκεφτώ το αύριο, με υπομονή και αποδοχή, στρέφω το βλέμμα στη μετά-την-επίτευξη-της-αλλαγής εποχή. Πώς θέλω να είμαι μετά το πρόβλημα, τι θα συμβεί στη ζωή μου. Χτίζοντας διανοητικά το μέλλον, απομυθοποιείται, έρχεται πιο κοντά, δεν μοιάζει εξοστρακισμένο σε μια γη της επαγγελίας που ουδέποτε θα επισκεφθώ. Η εστίαση στη λύση, στα επιτεύγματα και το μέλλον διαμορφώνει τις κατάλληλες συνθήκες ανάπτυξης και δημιουργεί την πρώτη ύλη για την αλλαγή.

Όλα αυτά γίνονται σταδιακά, μέσα από μια συνολική διεργασία εσωτερικής αλλαγής. Δεν χωρούν αφορισμοί και απόλυτες διακρίσεις ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, την θετική και την αρνητική πλευρά της ζωής.

Μαθαίνω:

Η αποδοχή του εαυτού και η εστίαση στη λύση, τα θετικά μου στοιχεία δεν μπορεί να είναι στείρα. Αντίθετα, αποσκοπεί στην αυτόνομη μάθηση. Δηλαδή, μαθαίνω ποιες είναι οι συμπεριφορές και οι ιδέες που θα με βοηθήσουν στην επίτευξη των στόχων μου. Αποκρυσταλλώνω και αποσαφηνίζω με ρεαλισμό τις δεξιότητες που χρησιμοποίησα για τα επιτεύγματά μου και τις γνώσεις που έχω αποκομίσει από τις επιτυχίες μου. Μαθαίνω να μαθαίνω από τις θετικές εμπειρίες μου και να σκέφτομαι με τέτοιο τρόπο που μου επιτρέπει να είμαι εστιασμένος στον στόχο, παραγωγικός και αποτελεσματικός. Εσωτερικεύω έναν Coaching τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς ώστε να μη βαλτώνω και να κινητοποιούμαι.

Σχεδιάζω:

Με αυτογνωσία, θετικότητα και αισιοδοξία, σχεδιάζω την πορεία μου προς τα εμπρός. Οραματίζομαι το αποτέλεσμα της αλλαγής μου και σχεδιάζω τα βήματα που έχω να κάνω για να συνδέσω το τώρα με το επιθυμητό μέλλον. Υπολογίζω τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μου, τις απειλές και τις ευκαιρίες, τα οφέλη και τις συνέπειες, που προκύπτουν σε αυτή την πορεία προς το μέλλον. Σχεδιάζω σημαίνει θέτω στόχους, στόχους μακροπρόθεσμους και γενικούς, που αφορούν τη συνολική ανάπτυξή μου αλλά και στόχους συγκεκριμένους, άμεσους, που επιμερίζουν την αλλαγή και οδηγούν στην ολοκλήρωση.

Πράττω:

Η δράση δίνει νόημα στην Coaching σχέση. Οι μικρότερες ή μεγαλύτερες δράσεις και αλλαγές κρατούν ζωντανή τη στοχοθεσία. Πράττω προσανατολισμένα, με αισιοδοξία, κατόπιν επεξεργασίας, βασισμένος στις δυνάμεις και τις δεξιότητές μου. Ακολουθώ το πλάνο μου, δοκιμάζω, και υλοποιώ την αλλαγή που σχεδίασα. Η διανοητική επεξεργασία του οράματος και των στόχων μου λαμβάνει μορφή μέσα από τη συμπεριφορά μου και έτσι, διαμορφώνω τη ζωή μου σύμφωνα με τις αξίες, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Είναι η δράση και η υλοποίηση που συνδέει τη σκέψη με τη ζωή.

Αλλάζω για να πετύχω τον στόχο μου και πετυχαίνοντας τον στόχο μου αλλάζω τη ζωή μου.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Gregory, J., Levy, Paul E. (2013). Humanistic/person-centered approaches. Στο Passmore, J., Peterson, D., Freire, T., (ed). The Wiley-Blackwell Handbook of the Psychology of Coaching and Mentoring, pp. 285-297. Wiley-Blackwell.

Palmer, S. (2007). PRACTICE: A model suitable for coaching, counselling, psychotherapy and stress management. The Coaching Psychologist, 3, 2, pp. 71-77.

SchlippeA.,  Schweitzer, J., (2008). Εγχειρίδιο της Συστημικής Θεραπείας & Συμβουλευτικής. Ιωαννίδου Β., (επιμ), Μοτάκη Ευτυχία (μτφ). University Studio Press.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Στο σχολείο διδαχτήκαμε πολλά για τις ιδιοφυίες και για τις ιδέες τους, όμως, πώς αυτοί απέκτησαν όλες εκείνες τις ιδέες; Ποιες είναι οι νοητικές διεργασίες, οι συμπεριφορές, οι συνήθειες εργασίας και οι πεποιθήσεις που κάνουν μία ιδιοφυία, που ενώ βλέπει τα ίδια πράγματα με μας, στην πραγματικότητα βλέπει κάτι διαφορετικό;
Παρατίθενται στη συνέχεια τα «επτά δόγματα» που έχω αποκρυσταλλώσει στη διάρκεια της ζωής μου από την ενασχόλησή μου με το αντικείμενο της δημιουργικής σκέψης, πράγματα που θα ήθελα να είχα διδαχτεί ως μαθητής.

1. Είσαι δημιουργικός
Οι καλλιτέχνες δεν είναι ειδικοί, αλλά ο καθένας από μας είναι ένα ξεχωριστό είδος καλλιτέχνη που έρχεται στον κόσμο ως ένας δημιουργικός και αυθόρμητος στοχαστής. Και ενώ οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι είναι πράγματι δημιουργικοί, όσοι δεν έχουν αυτή την πεποίθηση δεν είναι. Μετά την παγίωση της πεποίθησης ότι η δημιουργικότητα μπορεί να γίνει στοιχείο της ταυτότητάς μας, θα γίνουμε πράγματι δημιουργικοί. Θα μάθουμε τον τρόπο σκέψης και τις δημιουργικές τεχνικές που οι ιδιοφυίες έχουν χρησιμοποιήσει σε όλη τους τη ζωή.

2. Η δημιουργική σκέψη είναι το παν
Θα πρέπει να επιδείξετε πάθος και αποφασιστικότητα, ώστε να μπείτε στον χώρο καινοτομίας και της δημιουργίας ιδεών που ξεχωρίζουν. Το επόμενο βήμα είναι η υπομονή και η επιμονή. Όλες οι δημιουργικές ιδιοφυίες έχουν εργαστεί με πάθος για να υλοποιήσουν έναν απίστευτο αριθμό ιδεών, οι περισσότερες από τις οποίες δεν ήταν και τόσο καλές. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα κακά ποιήματα έγραψαν οι μεγάλοι ποιητές παρά οι μικροί. Κατά αντίστοιχο τρόπο ο Thomas Edison επινόησε 3.000 διαφορετικούς λαμπτήρες φωτισμού, πριν κατασταλάξει σε έναν που τον έκανε διάσημο.

3. Γεννήστε ιδέες
Όταν γεννάτε ιδέες στην πραγματικότητα ενεργοποιείτε νευρικές συνάψεις του εγκεφάλου σας, που μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν ανενεργές. Συνεπώς, οι πολλές ιδέες ενεργοποιούν ακόμη πιο πολλές συνάψεις και δραστηριοποιούν ακόμη περισσότερο τον εγκέφαλό σας. Κάθε στιγμή, ενεργοποιώντας το μυαλό σας με την παραγωγή ιδεών, αυξάνετε τη δημιουργικότητά σας. Αν ζωγραφίζετε κάθε μέρα κάτι θα γίνετε ζωγράφος. Ίσως όχι ένας Βαν Γκογκ, πάντως κάτι περισσότερο από κάποιον που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ.

4. Το μυαλό σας δεν είναι υπολογιστής
Ο εγκέφαλός σας είναι ένα δυναμικό σύστημα που συνεχώς εξελίσσει, μέσα από τις δραστηριότητες, νέα πρότυπα λειτουργίας αντί, απλά, να τα επεξεργάζεται όπως κάνει ο υπολογιστής. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος ευδοκιμεί με τη δημιουργική του ενέργεια, που απορρέει από τις εμπειρίες του, πραγματικές ή φανταστικές. Για τον εγκέφαλο δεν έχει σημασία αν η εμπειρία οφείλεται σε πραγματικά γεγονότα ή είναι προϊόν φαντασίας. Ο εγκέφαλος δεν μπορεί να δει τη διαφορά μεταξύ ενός πραγματικού γεγονότος και ενός που έχει φανταστεί με ζωντάνια και λεπτομερώς. Και τα δύο είναι αναζωογονητικά. Αυτή η παραδοχή οδήγησε τον Walt Disney να φέρει τις φαντασιώσεις του στη ζωή μας και επίσης τη δυνατότητα του Albert Einstein να κάνει πραγματικότητα τις επαναστατικές του ιδέες για τον χώρο και τον χρόνο.

5. Δεν υπάρχει κατάλληλη απάντηση
Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι τα πράγματα είναι «Α» ή «όχι Α». Για παράδειγμα, κατ’ αυτόν ο ουρανός είναι μπλε ή όχι μπλε – ποτέ και τα δύο. Σήμερα ξέρουμε ότι τέτοιου είδους δυαδική σκέψη είναι περιοριστική. Ξέρουμε ότι ο ουρανός είναι ένα δισεκατομμύριο διαφορετικές αποχρώσεις του μπλε. Συνηθίζαμε να πιστεύουμε ότι μια ακτίνα φωτός υπήρχε μόνο ως κύμα, μέχρι που οι φυσικοί ανακάλυψαν ότι το φως μπορεί να είναι είτε ένα κύμα ή ένα σωματίδιο, ανάλογα με την οπτική γωνία του παρατηρητή. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι η αβεβαιότητα. Ως εκ τούτου, όταν προσπαθείτε να παράγετε νέες ιδέες, μην τις αξιολογείτε όπως αυτές συμβαίνουν. Τίποτα δε σκοτώνει τη δημιουργικότητα γρηγορότερα από την αυτολογοκρισία κατά την παραγωγή φάση μιας ιδέας. Όλες οι ιδέες μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Δημιουργείστε όσο το δυνατόν περισσότερες. Ο κόσμος δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Είναι γκρι, είναι κάτι που βγαίνει με ανάμειξη μυριάδων χρωμάτων.

6. Η αποτυχία δεν είναι πάντα αποτυχία
Προσπαθώντας χωρίς επιτυχία δε σημαίνει ότι έχετε αποτύχει. Έχετε ήδη πετύχει κάτι. Εντοπίσατε τους λόγους της αποτυχίας και αυτό είναι ένα καλό μάθημα. Έτσι, κάθε φορά που οι προσπάθειές σας δεν έχουν αποτέλεσμα αναρωτηθείτε: Τι έμαθα από κάτι που δε λειτουργεί;
Οι άνθρωποι που δεν κάνουν ποτέ λάθη, δεν προσπάθησαν ποτέ και για τίποτα. Και μη ξεχνάτε ότι οThomas Edison έκανε χιλιάδες αποτυχημένες προσπάθειες πριν τελικά κατασκευάσει τον πρώτο ηλεκτρικό λαμπτήρα. «Έκανα χιλιάδες πράγματα που δε λειτούργησαν, μέχρι να φτιάξω αυτό που λειτουργεί» απάντησε με φυσικότητα στον βοηθό του όταν ρωτήθηκε.

7. Δε βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι
Τα βλέπουμε όπως εμείς είμαστε.
Όλες οι εμπειρίες μας είναι ουδέτερες και χωρίς νόημα μέχρι να τις δώσουμε κάποιο νόημα. Οι ιερωμένοι βλέπουν παντού την παρουσία του θεού την ίδια στιγμή που οι άθεοι δεν την βλέπουν πουθενά. Όταν η IBM κατασκεύασε τον πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή, με έρευνα της αγοράς, οι ειδικοί συμπέραναν ότι δεν υπήρχαν περισσότερα από έξι άτομα στη γη που χρειάζονται ένα PC. Και ενώ η ΙΒΜ θεώρησε ότι δεν υπάρχει δυνητική αγορά για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, δύο φοιτητές, οι Bill Gates και Steve Jobs, που μάλιστα εγκατέλειψαν τις σπουδές τους, είχαν διαφορετική αντίληψη. Είδαν την εσφαλμένη αντίληψη της ΙΒΜ ως τεράστια ευκαιρία.
Διαμορφώστε την πραγματικότητά σας με το πώς θα επιλέξετε να ερμηνεύσετε τις εμπειρίες σας.

Michael Michalko
ελεύθερη μετάφραση : Άννα Παππά, δασκάλα-συγγραφέας

ΠΗΓΗ: pappanna.wordpress.com

επιλογή φωτογρφίας : Νίκος Δημητρίου

Τι εννοούμε όταν λέμε «δημιουργικό παιδί»; Μπορούν όλα τα παιδιά να γίνουν «δημιουργικά» ή πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό που «είτε το έχουν, είτε όχι»; Πού μπορεί να χρησιμεύσει η δημιουργικότητα στη ζωή τους και κυρίως, πώς μπορούμε ως γονείς να δημιουργήσουμε… δημιουργικά παιδιά; Να καλλιεργήσουμε δηλαδή τη δημιουργική τους σκέψη και ικανότητα;

Λέγοντας «δημιουργική σκέψη», αναφερόμαστε σε εκείνη την ικανότητα του ανθρώπου που προσδιορίζει το βαθμό στον οποίο μπορεί να βρει πολλές και ασυνήθιστες, πρωτότυπες λύσεις για την επίλυση ενός προβλήματος. Πρόκειται για μια από τις βασικές δυνατότητες που έχει ο ανθρώπινος νους, τις νοητικές λειτουργίες, μαζί με την πρόσληψη, τη μνήμη και την κριτική σκέψη και ενεργοποιείται όταν δοθεί η αντίστοιχη εντολή. Όλες οι παραπάνω νοητικές λειτουργίες είναι πολύ χρήσιμες στη ζωή ενός ανθρώπου, καθώς η πρόσληψη αφορά την κατανόηση των πληροφοριών που μας δίνονται, η μνήμη διευκολύνει την «αποθήκευση», τη διατήρησή τους και η κριτική σκέψη περιλαμβάνει την ικανότητα ανάλυσης και αξιολόγησης των πληροφοριών, ώστε να παραχθεί μια λύση βασισμένη στους κανόνες της λογικής.

Η δημιουργική σκέψη ανήκει στις ανώτερες νοητικές λειτουργίες και μπορεί να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, καθώς αξιοποιεί τη φαντασία μας και προσφέρει την απαραίτητη ευελιξία σκέψης, ώστε να μην φτάνουμε σε νοητικά αδιέξοδα και να προσαρμοζόμαστε στις προκλήσεις ενός ευμετάβλητου κόσμου. Η ικανότητά μας, επομένως, για εύρεση πολλών και πρωτότυπων λύσεων δεν περιορίζεται μόνο στο χώρο των τεχνών, αλλά μπορεί να βρει πολλές εφαρμογές στις επιχειρήσεις, την εκπαίδευση και στις καθημερινές μας ασχολίες.

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο ερώτημα «Μπορούμε όλοι οι άνθρωποι να σκεφτούμε δημιουργικά;» ή κάποιοι άνθρωποι θεωρούνται «δημιουργικοί» και άλλοι «μη δημιουργικοί»; Έχει φανεί πως η δημιουργικότητα αποτελεί ένα καθολικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, επομένως όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτή την ικανότητα, άλλοι σε μεγαλύτερο και άλλοι σε μικρότερο βαθμό. Ο βαθμός στον οποίο κάθε άνθρωπος θα εκφράσει τη δημιουργικότητά του δεν εξαρτάται μόνο από κληρονομικούς παράγοντες, αλλά κυρίως από την προσωπική του  προσπάθεια και τις ευκαιρίες που του δίνονται για εξάσκηση και καλλιέργεια. Η κατάλληλη άσκηση, επομένως, και η προσφορά ευκαιριών μάθησης, μπορεί να διευρύνει σημαντικά την ικανότητα ενός παιδιού για παραγωγή δημιουργικών και πρωτότυπων ιδεών.

Όπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου, η δημιουργική σκέψη, όπως και οι υπόλοιπες νοητικές λειτουργίες, ενεργοποιείται όταν δοθεί η αντίστοιχη εντολή. Προκειμένου να ενεργοποιήσουμε τη δημιουργική σκέψη ενός παιδιού για να οδηγηθούμε στην παραγωγή πρωτότυπων και ασυνήθιστων ιδεών, μπορούμε να την «κεντρίσουμε» με τους δύο βασικούς τύπους ερωτήσεων που έχει φανεί ότι ενεργοποιούν τη δημιουργική σκέψη.

Ο πρώτος τύπος ερωτήσεων ανήκει στην κατηγορία «Να βρούμε πολλούς τρόπους για να…», σύμφωνα με τις οποίες κινητοποιούμε το παιδί να σκεφτεί πολλούς διαφορετικούς τρόπους για να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση. Αυτές οι ερωτήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τόσο για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία της οικογένειας «Να βρούμε πολλούς τρόπους για να είμαστε ήσυχοι την ώρα κοινής ησυχίας, για να μας φτάνει το χαρτζιλίκι μέχρι το τέλος της εβδομάδας, για να μην παραλείπουμε να πλένουμε τα δόντια μας κάθε βράδυ», όσο και για εκπαιδευτικούς σκοπούς «Να βρούμε πολλούς διαφορετικούς τίτλους για το κείμενο που μόλις διαβάσαμε, για να τελειώνουμε τα μαθήματα στην ώρα μας, για να μειώσουμε τα ορθογραφικά λάθη». Ακόμη, η παραγωγή πολλών εναλλακτικών λύσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την ευαισθητοποίηση των παιδιών σε κοινωνικά θέματα «Να βρούμε πολλούς διαφορετικούς τρόπους για να πείσουμε τους οδηγούς να μην παρκάρουν σε θέσεις ατόμων με αναπηρία».

Ο δεύτερος τύπος ερωτήσεων ανήκει στην κατηγορία «Τι θα συνέβαινε, αν…», σύμφωνα με τις οποίες ενθαρρύνουμε το παιδί να σκεφτεί τυχόν επιπτώσεις που θα έχει για το ίδιο και το περιβάλλον η αλλαγή ορισμένων καταστάσεων, όπως για παράδειγμα «Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχαν νόμοι σε μια κοινωνία» ή «Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε καθόλου το Καλοκαίρι». Αυτές οι ερωτήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για διδακτικούς σκοπούς, όπως για παράδειγμα «Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχαν οι δεκαδικοί αριθμοί», «Τι θα συνέβαινε αν δεν είχε γίνει η Επανάσταση του ‘21» ή «Τι θα συνέβαινε, αν το νερό, ψυχόμενο, συστελλόταν».

Όσο πιο δημιουργικοί γινόμαστε οι ίδιοι, τόσο πιο δημιουργικούς τρόπους μπορούμε να βρούμε για να καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας αυτό το χαρακτηριστικό που θα αποδειχθεί σημαντικό εφόδιο για τη μετέπειτα ζωή τους. Ωστόσο, το να αξιοποιούμε τις συνθήκες και τις ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να τους θέσουμε μη αναμενόμενες και διασκεδαστικές ερωτήσεις που οξύνουν τη φαντασία τους και τη δημιουργική τους σκέψη, αποτελεί μια μέθοδο που έχει φανεί ότι διευκολύνει την εύρεση πολλαπλών και καινοτόμων ιδεών αλλά και την προσαρμογή τόσο στο σχολικό, όσο και στο επαγγελματικό περιβάλλον.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Ο Σικελιανός από τον εξώστη μιας έπαυλης στη Συκιά, λίγο πριν από το Ξυλόκαστρο, πάντρευε την ποίηση με τη ζωή

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος
με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δωότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις,την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά,ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα.
Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”.

Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο.

Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησηχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζώ περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν.

Έτσι σήμερα, ζώ την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο.

Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες.

Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ !

  Αναφέρεται από πολλούς ότι είναι από την ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στα 70στά γενέθλια του. Όμως στην πραγματικότητα, δημοσιεύτηκε το 2001 από τους Kim & Alison McMillen στο βιβλίο “When I loved myself enough”

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Αποχαιρετάμε το καλοκαίρι και καλωσορίζουμε τη νέα σχολική και μουσειακή χρονιά με τις καθιερωμένες μας επιστημονικές συναντήσεις. Νέα πειράματα και περισσότερα παιχνίδια σάς περιμένουν για να κάνουν τη γνώση, αφορμή για διασκέδαση!

• Κυριακή 27/9: Ήρθε πάλι Κυριακή, παίζω με τη Φυσική!

Για ακόμα μία χρονιά η πρεμιέρα μας είναι φυσικά με… φυσική! Πειράματα με ηλεκτρικά κυκλώματα και μαγνήτες, πειράματα οπτικής, ηλεκτροστατικοί κεραυνοί και πολλά ακόμη παιχνίδια μάς κάνουν να αγαπήσουμε τη φυσική ακόμα πιο πολύ!

Ώρες διεξαγωγής: 

11:00 -12:00: Τμήμα junior science για παιδιά 3-5 ετών με ενήλικο συνοδό
Κόστος συμμετοχής: 10€/1 παιδί με 1 ενήλικα και 15€/2 παιδιά με 1 ενήλικα ή 1 παιδί με 2 ενήλικες

12:30 – 13:30: τμήμα για παιδιά 6-11 ετών χωρίς συνοδό
Κόστος συμμετοχής: 8€/παιδί και 7€/παιδί για αδέλφια ή φίλους  

• Κυριακή 4/10: Μικροί Βιολόγοι, μεγάλες ανακαλύψεις!

Γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα των ζώων με ένα πρόγραμμα Βιολογίας αφιερωμένο σε αυτά! Μαθαίνουμε τα πάντα για τους μικρούς μας φίλους από τα μέρη του σώματός τους, έως τις συνήθειες και το ρόλο τους σε ένα οικοσύστημα. Χρησιμοποιούμε αληθινά μικροσκόπια, αλλά και στερεοσκόπια για να δούμε τα μέρη τους τεράστια και τρισδιάστατα. Μπροστά στα μάτια μας αποκαλύπτονται λεπτομέρειες και μυστικά, που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί!

Ώρες διεξαγωγής: 11:00-12:00 και 12:30-13:30 για παιδιά 5-10 ετών
Κόστος συμμετοχής: 8€/παιδί και 7€/παιδί για αδέλφια ή φίλους

• Κυριακή 11/10: Μαγική Χημεία (6-11 ετών)

Ποιος μικρός επιστήμονας δεν έχει ονειρευτεί να ανακατεύει υγρά σε περίεργα γυάλινα μπουκαλάκια, να τα κάνει να αλλάζουν χρώμα; Ποιος δεν έχει φανταστεί ακόμα και εκρήξεις στο δικό του εργαστήριο; Αυτή την Κυριακή ο αέρας θα πάρει φωτιά, ένα τζίνι θα βγει από το μπουκάλι και όλα θα γίνουν πραγματικότητα στο εργαστήριο της Μαγικής Χημείας με νέα συναρπαστικά πειράματα!

Ώρες διεξαγωγής:

10:30-12:00 και 12:30-14:00 για παιδιά 6-11 ετών
Κόστος συμμετοχής: 10€/παιδί και 8€/παιδί για αδέλφια ή φίλους

• Κυριακή 18/10: Στα ίχνη των δεινοσαύρων 

Οι δεινόσαυροι μπορεί να έχουν εξαφανιστεί, αλλά στον κόσμο των μικρών μας παλαιοντολόγων είναι πιο ζωντανοί παρά ποτέ! Ήχοι, φωλιές, απολιθώματα, ανασκαφές και πολλά ακόμη είναι μόνο η αρχή των επιστημονικών μας αναζητήσεων! Αν έχετε μανία με τους δεινόσαυρους, αυτή θα είναι η καλύτερή σας Κυριακή!

Ώρες διεξαγωγής:   

11:00 -12:00: Τμήμα junior science για παιδιά 3-5 ετών με ενήλικο συνοδό.
Κόστος συμμετοχής: 10€/1 παιδί με 1 ενήλικα και 15€/2 παιδιά με 1 ενήλικα ή 1 παιδί με 2 ενήλικες

12:30 – 13:30: Τμήμα για παιδιά 6-10 ετών χωρίς συνοδό
Κόστος συμμετοχής: 8€/παιδί και 7€/παιδί για αδέλφια ή φίλους  

Πληροφορίες συμμετοχής

• Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων είναι απαραίτητη η έγκαιρη τηλεφωνική κράτηση θέσης στα 2107210105, 2107610038.
• Ο χώρος ανοίγει για το κοινό 10’ πριν την έναρξη των προγραμμάτων.
• Σε όλα τα προγράμματα εκτός των JuniorScience (3-5 ετών) οι γονείς και οι συνοδοί δεν παραβρίσκονται στην αίθουσα που πραγματοποιείται το εργαστήριο.
• Παρακαλούμε ελέγχετε το πρόγραμμα εκδηλώσεων, για πιθανές έκτακτες αλλαγές, οι οποίες ανακοινώνονται εγκαίρως στην ιστοσελίδα μας. 

 Σας περιμένουμε και στη Facebook σελίδα μας: Μουσείο Πειραμάτων – fan page!

Στέλλα Φραγκούλη
υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων
info@mouseiopeiramaton.gr
6936 714477

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Αγαπητέ μου συνάδελφε,

Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει.

Μοιραία γλιστράω σε αφορισμούς, δεν μου διαφεύγει αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι επείγον και ο χρόνος πιέζει για να συνεννοηθούμε. Η αιτία που ο τόνος μου είναι ανήσυχος είναι η τάση αρκετών συναδέλφων σου, εκδηλωμένη πρόσφατα (συμβαίνει εξάλλου το ίδιο σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης), να περνάνε την πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα τα μούτρα και να παραμένουν έτσι και μέσα στην αίθουσα. Οσο κι αν συμμερίζομαι τις οικονομικές στενοχώριες τους, με λυπεί που δεν βλέπουν στα πρόσωπα των μαθητών τον ερχομό του πραγματικά Καινούργιου, την αθωότητα για χάρη της οποίας θα ήταν σκόπιμο να συγκρατηθούν, να μην πουν με απόγνωση ότι ένα κι ένα κάνουν μηδέν, να ξεπεράσουν την πικρία τους στο όνομα μιας νέας αρχής. Πράγματι, όταν βρισκόμαστε κοντά σε παιδιά, μας φαίνεται μερικές φορές ότι είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε κι εμείς τη ζωή μας από την αρχή. Πρέπει να το πιστεύει αυτό ένας δάσκαλος, πρέπει να το νιώθει, διαφορετικά ας ψάξει για άλλη εργασία. Οποιος στέκεται αντίκρυ στα παιδιά, οφείλει να παίρνει κάτι από την ευπιστία τους, την ίδια στιγμή που εκείνος τους δίνει την επιφύλαξη και την ικανότητα για κριτική.

Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ότι για να το κατορθώσει αυτό σήμερα ένας δάσκαλος, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι πιο δύσκολο παρά ποτέ. Γιατί η κοινωνία τού υποβίβασε το κύρος του και η οικογένεια του υπονόμευσε την πειθώ του. Συμφωνώ με την ένστασή σου. Και επαυξάνω μάλιστα, λέγοντας πως οι γονείς από τη μια σού αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών τους (όπως εκείνοι την εννοούν) και από την άλλη σού δείχνουν πως δεν σε εμπιστεύονται και πολύ. Γεγονός που το πιάνουν στον αέρα τα ανήλικα, κι από εκεί αρχίζουν όλα όσα ζεις καθημερινά: οι πρώιμες ευθιξίες των παραχαϊδεμένων μαθητών (αυξάνονται ακόμη και στην επαρχία), οι δυστροπίες των ατίθασων, οι αυθάδειες των αυριανών βανδάλων.

Εργο πολλαπλό

Είσαι μόνος επομένως. Κυκλωμένος από την απροσεξία των μικρών και από τη δυσπιστία των μεγάλων. Καλείσαι παρ’ όλα αυτά να επωμισθείς ένα έργο πολλαπλό. Καθήκον σου είναι να προστατεύσεις τα παιδιά από τον κόσμο και συγχρόνως να προστατεύσεις τον κόσμο από τα παιδιά, που λόγω της άγνοιάς τους θα μπορούσαν να γίνουν, μεγαλώνοντας, οι τυφλοί καταστροφείς του. Και μήπως προς τα εκεί δεν οδεύουμε; Το φτύσιμο του κόσμου είναι ένα εφηβικό παιγνίδι που γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Εσύ όμως το αναχαιτίζεις όσο μπορείς αυτό. Εσύ είσαι που αποσπάς μια άγουρη ύπαρξη από τα εφήμερα και την τοποθετείς μέσα στο εύρος του χρόνου. Θα ‘πρεπε να νιώθεις χαρά και περηφάνια γι’ αυτό, και είμαι σίγουρος ότι κάποιες στιγμές έχεις ήδη νιώσει έτσι. Καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά που ανέλαβες δεν πληρώνονται με τίποτα. Θα είναι, φοβάμαι, πάντα πολύ στενοκέφαλη η κοινωνία για να αμείψει αρκετά εκείνους που παλεύουν με τα αόρατα.

Φυσικά, δεν σου μένει παρά να αγωνιστείς για έναν καλύτερο μισθό, ζήτησέ τον λοιπόν, απαίτησέ τον, προσπάθησε όμως, παράλληλα, να φέρεις στον νου σου και κάποιους άλλους στον ίδιο ρόλο με σένα, άλλοτε, που τους παράσερνε το δασκαλίκι τόσο, ώστε να ξεχνάνε και τα κομμένα τους επιδόματα και την κούρασή τους και το ίδιο το σπίτι τους ακόμη. Μάλλον θα το έβρισκες εξωφρενικά ντεμοντέ να ξαναδιαβάσεις το «Ωχ! βασανάκια» του Παπαδιαμάντη με τον παλιό εκείνο δάσκαλο των δεκατριών ωρών διδασκαλίας την ημέρα, αντιμέτωπο με τους «σκληροτράχηλους» μαθητές του, ή ακόμη να ξαναδείς τη «Ζούγκλα του μαυροπίνακα», με τον πεισματάρη δάσκαλο που δηλώνει ότι το να πλησιάσει τους άγριους εφήβους στην τάξη του είναι για κείνον μια «πρόκληση». Αλλοι καιροί εκείνοι. Αυτό δεν σου έρχεται να μου πεις; Και δεν είναι μια μισο-υπεκφυγή αυτό; Δεν είναι ψέμα αυτό που λέγεται, ότι από τα σχολεία, από την κοινωνία, εξαφανίστηκαν για πάντα οι ανθρώπινοι τύποι που τις δυσκολίες τις παίρνουν σαν πρόκληση; Θα ‘θελα πολύ να σ’ ακούσω να μου λες ότι ναι, αυτό είναι ψέμα. Να μου πεις πως εσύ δεν είσαι από εκείνους που μαραζώνουν προτού ακόμη μαραζώσουν. Κι ότι υπάρχουν κι άλλοι με το ίδιο σθένος.

Του Βασίλη Καραποστόλη από την Καθημερινή 
ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Πόσες οθόνες υπάρχουν στη ζωή μας; Η τηλεόραση, ο υπολογιστής, το κινητό; Πόσες ώρες περνάμε πίσω από αυτές τις οθόνες; Πόσες από αυτές τις ώρες είναι δημιουργικές, μάς προσφέρουν νέες γνώσεις και ερεθίσματα, μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους; Πώς αισθανόμαστε όταν – επιτέλους – ξεκολλήσουμε από αυτές τις οθόνες;

Συνήθως έχουμε αδειάσει. Υπάρχει ένα αίσθημα κενότητας μέσα μας. Δεν έχουμε αντλήσει τίποτα το ουσιαστικό ∙ αντιθέτως, έχουμε σπαταλήσει όλη μας την ενέργεια και πλέον δεν υπάρχει διάθεση για τίποτα καινούριο.

Στις οθόνες αυτές, διαδραματίζονται οι – ψεύτικες συνήθως – ζωές των άλλων. Οι διαφημίσεις, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, οι σειρές, οι εκπομπές, τα μέσα μαζικής «επικοινωνίας» παρουσιάζουν τις εξιδανικευμένες ζωές των άλλων. Ονειρικές διακοπές, πεντακάθαρα, υπερπολυτελή σπίτια, ιδανικές σχέσεις, αγαπημένες οικογένειες, χαμόγελα και όλα αυτά εξαφανίζονται μόλις σβήσουν τα φλας και οι κάμερες.

Βγαίνουμε για να συναντήσουμε φίλους και κατά το μεγαλύτερο μέρος της συνάντησης είμαστε κολλημένοι στην οθόνη του κινητού – μήπως χάσουμε τις εξελίξεις!

Περνάμε τη ζωή μας παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων. Και η δική μας ζωή πού βρίσκεται; Υπάρχει, συνεχίζεται ή βιώνεται παθητικά; Εξελίσσεται ή θα παραμείνουμε απλοί θεατές ακόμα και της δικής μας ζωής; Έχουμε γίνει παθητικοί δέκτες των αλλαγών, των εξελίξεων, των καταστάσεων. Δεχόμαστε ό,τι συμβαίνει χωρίς αντίδραση, χωρίς αμφισβήτηση. Τι μας συμβαίνει; Ποια είναι η πραγματική δύναμη που έχουν αυτά τα μέσα τεχνολογίας;

Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν αποφασίσει να κλείσουν δια παντός αυτές τις οθόνες και να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Οι ζωές των άλλων δεν θα μας αλλάξουν, δεν θα μας εξελίξουν, δεν θα μας προσφέρουν αγάπη, αλληλεπίδραση, γέλιο, ευτυχία.

Ας αποφασίσουμε να σβήσουμε τις οθόνες, να σηκωθούμε από τον καναπέ, να δημιουργήσουμε ενεργά τη ζωή μας. Ας μην αφήσουμε άλλο λεπτό να περάσει με ανούσιες παρακολουθήσεις οθονών.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr