Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε.

Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.

Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ’ το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;

Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.

Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σας, ο άντρας ή η γυναίκα σας, οι φίλοι σας, τα παιδιά σας, η αδερφή σας, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσείς βρίσκεστε σε τέλμα.

Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, όψιμοι έφηβοι, γιοι που νιώθουν ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς τους, εραστές που ζουν μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει.

Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις αφήσουμε πράγματι να φύγουν.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφουμε αναμνηστικά, να μετακομίζουμε, να δίνουμε πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάμε ή να χαρίζουμε τα βιβλία που έχουμε. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά μας – και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει και ότι δημιουργούμε χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.

Αποδεσμευτείτε από τα πράγματα. Αφήστε τα να φύγουν. Απαγκιστρωθείτε. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε. Μην ελπίζετε να σας δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σας, να ανακαλύψουν τη μεγαλοφυϊα σας, να κατανοήσουν την αγάπη σας.

Σταματήστε να ανοίγετε την τηλεόραση των συναισθημάτων σας και να βλέπετε συνέχεια την ίδια εκπομπή που σας δείχνει πόσο έχετε υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σας δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της “ιδανικής στιγμής”. Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πείτε στον εαυτό σας ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

Θυμηθείτε ότι κάποτε μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο – τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα κ δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.

Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σας. Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε δίσκο, καθαρίστε το σπίτι σας, τινάξτε τη σκόνη.

Σταματήστε να είστε αυτός που ήσασταν και μεταμορφωθείτε σ’ αυτόν που είστε.

Paulo Coelho

ΠΗΓΗ: healingeffect.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Συνηθίζουμε να λέμε: ”πάνω από όλα η υγεία μας, η υγεία των παιδιών μας!” και πράγματι η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μαζί όμως με την σωματική υγεία έρχεται και η ψυχική: νους υγιής εν σώματι υγιεί.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε και να αναδείξουμε την αξία της συναισθηματικής υγείας των παιδιων καθώς επίσης να διερευνήσούμε πως θα μπορούσαμε οι γονεις να ευνοήσουμε την συνθήκη αυτή.

Ας μιλήσουμε πρώτα για τα βασικά. Τις βασικές ανάγκες ενός παιδιού τις οποίες οι γονείς καλουνται να φροντίσουν.

Τι έχει ανάγκη ένα παιδί;
– Ένα ζεστό σπιτικό που αποδέχεται όλα τα μέλη της οικογένειας. -Θετικό παράδειγμα.
– Αρκετή Ανεξαρτησία.
– Σταθερά και συνεπή όρια.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ:

1. Καλλιεργείστε στο παιδί την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση ότι αξίζει. Τονίστε τα
θετικά του σημεία αντί να συγκεντρώνετε την προσοχή σας στα λάθη τους.

2. Αποφύγετε να περνάτε στα παιδιά τις δικές σας προσδοκίες, αυτό που εσείς
περιμένετε, γιατί τα παιδιά δεν αποκτούν δικούς τους στόχους, αλλά κάνουν “δικές” τους τις προσδοκίες των μεγάλων.

3. Πολύ συχνά οι γονείς προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις που τα παιδιά είναι αδύνατο να πραγματοποιήσουν (πχ να είναι τέλειοι σε ότι μετράει για εμάς — αθλητικά, σχολείο – να έχουν πεντακάθαρο το δωμάτιο τους) και περιμένουν επιτυχίες που είναι πέρα από τις δυνατότητες τους.

4. Συχνά οι γονείς, χωρίς να το συνειδητοποιούν, καλλιεργούν ανταγωνισμό μεταξύ των αδερφών. Π.χ. Μπορεί να επαινούν το παιδί που έχει πετύχει και να αγνοούν ή να επικρίνουν εκείνο που έχει αποτύχει.

5. Συχνά ζητούν την τελειότητα από τα παιδιά τους κι έχουν υπερβολικές φιλοδοξίες για αυτά.

6. Οι γονείς πρώτοι πρέπει να κάνουν πράξη αυτά που ζητούν από τα παιδιά τους. Π.χ. δεν μπορεί ο γονιός να ζητά από τα παιδιά να μαζέψουν τα πράγματα τους ενώ ο ίδιος δεν το κάνει ποτέ.

7. Δεχτείτε τα παιδιά σας όπως είναι, όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Δηλαδή με όλες τις ατέλειες τους και τα λάθη τους.

8. Πιστέψτε στα παιδιά σας για να μπορούν να πιστέψουν στον εαυτό τους.

9. Αναγνωρίστε την προσπάθεια και τη βελτίωση, όπως και το τελικό επίτευγμα.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουμε μαζί τους, να τα ακούσουμε και να τα συντροφέψουμε με τις κουβέντες μας, πολύ περισσότερο από τις υλικές φροντίδες που τους παρέχουμε. Αυτό σημαίνει ότι ακούω τα συναισθήματα του παιδιού μου, ακόμα και του θυμού, της απογοήτευσης και του φόβου και δεν μπαίνω σε διαδικασία κριτικής, κηρύγματος ή επίκρισης. Αφήνω επομένως να εκφράσει τα συναισθήματα του, και ακόμα και αν δεν συμφωνώ, μπορώ να τα δεχτώ.

Επίσης πολλές φορές τα παιδιά χρειάζονται βοήθεια για να σκεφτούν διάφορους τρόπους που μπορούν να δράσουν. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων κι αυτά να διαλέξουν τις λύσεις που τους ταιριάζουν. Δεν πρέπει να συγχέουμε τη διαδικασία για την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων με τη συμβουλή.

Για παράδειγμα, όταν λέμε “κάνε αυτό”, 1) δε βοηθάει τα παιδιά να μάθουν να λύνουν τα προβλήματα τους αλλά συνεχίζουν να εξαρτώνται από τους γονείς, 2) πολλά παιδιά αντιδρούν στη συμβουλή είτε αμφιβάλλουν είτε δεν κάνουν αυτό που τους λένε οι γονείς, 3) αν η συμβουλή σας δεν φέρει αποτέλεσμα, τότε ποιος θα θεωρηθεί υπεύθυνος;

ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ (αντί τιμωρίας):

Μια από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους που ακολουθούμε για να πειθαρχήσουμε τα παιδιά είναι να τα αμείβουμε όταν υπακούουν και να τα τιμωρούμε όταν δείχνουν ανυπακοή. Αυτή είναι μια μέθοδος με την οποία πολλοί σημερινοί γονείς έχουν μεγαλώσει, όμως έχει τα εξής μειονεκτήματα: Εμποδίζει τα παιδιά να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις και κατά συνέπεια να υιοθετούν κανόνες θετικής συμπεριφοράς, υπονοεί ότι περιμένουμε την παραδεκτή συμπεριφορά μόνο στα άτομα που εκπροσωπούν την εξουσία, προκαλεί την αντίδραση γιατί προσπαθεί να υποχρεώσει τα παιδιά να συμμορφωθούν.

Αντί για αμοιβή και τιμωρία, η εναλλακτική πρόταση είναι οι Φυσικές και Λογικές συνέπειες, η οποία είναι μια μέθοδος που παρουσιάζει ορισμένα πλεονεκτήματα σε σχέση με την προηγούμενη.
Ποια η διαφορά; Εξηγούμε στο παιδί γιατί κάτι δεν μπορεί να γίνει, ώστε να είναι καθαρό το “γιατί”, και το συνδέουμε μόνο με αυτό που συμβαίνει τη δεδομένη στιγμή.

Π.χ. δεν μπορείς να δεις τηλεόραση δυνατά γιατί είναι μεσημέρι και η μητέρα σου κι εγώ θέλουμε να κοιμηθούμε, αντί για …δε θα δεις τηλεόραση επειδή προχθές δεν έφαγες το φαΐ σου. Αυτό βοηθάει το παιδί να σέβεται και να αντιληφθεί πως υπάρχουν κάποιες λογικές και φυσικές συνέπειες για τα πράγματα που κάνουμε.

ΟΡΙΑ:
Τα όρια δίνουν στο παιδί την αίσθηση της ασφάλειας. Θέστε δίκαια όρια και φροντίστε αυτά να τηρούνται. Χρειάζεται να είστε συνεπείς (τηρείτε την ίδια στάση κάθε φορά που το όριο παραβιάζεται) και σταθεροί (ένα όριο δεν αλλάζει παρά μόνο όταν αυτό απαιτείται, επειδή το παιδί μεγαλώνει), αλλά ποτέ υπερβολικοί.

Αγάπη, εμπιστοσύνη, επικοινωνία, ζεστασιά… λέξεις, έννοιες, αξίες, που αποκτούν τεράστια σημασία στην εφαρμογή τους, στην έμπρακτη μετουσίωσή τους, ενώ παραμένουν όμορφα λόγια όταν είναι μόνο θεωρίες…

Ας το προσπαθήσουμε, ας το κάνουμε πράξη!

ΠΗΓΗ : e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr/

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Γιατί θυμώνουμε;

Ο θυμός είναι ένα βασικό ανθρώπινο συναίσθημα το οποίο κατά καιρούς βιώνεται από όλους μας. Γεννιόμαστε με αυτόν όπως γεννιόμαστε με τη δυνατότητα να βιώνουμε χαρά, λύπη ή φόβο. Άρα ο θυμός σαν συναίσθημα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας

Ο θυμός μας θέτει συχνά σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και πρόκειται για μία ανθρώπινη συγκίνηση (συν + κίνηση). Μία ενέργεια που κινείται μέσα μας. Είναι ένα πάθος που εκφράζει το αίσθημα της δυσαρέσκειας, της αδικίας και της προσβολής. Μπορεί να μην μπορούμε να τον αγγίξουμε, όμως ο θυμός μας αγγίζει πολύ δυνατά όταν τον βιώνουμε και τον νιώθουμε στο σώμα μας.

Ο ενστικτώδης θυμός, είναι μια φυσική, προσαρμοστική απάντηση σε κάποια απειλή. Συχνά υποκινεί έντονα συναισθήματα και συμπεριφορές, που μας επιτρέπουν να παλέψουμε και να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, όταν δεχτούμε επίθεση. Επομένως, ως ένα σημείο, η έκφραση θυμού είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας.

Είναι όμως ο θυμός απαραίτητα κάτι κακό;

Όπως όλα τα συναισθήματα, ο θυμός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Ο θυμός είναι μέσα μας. Κανένας άνθρωπος δεν περνάει την ζωή του χωρίς να τον έχει κυριέψει ο θυμός. Επειδή σε μερικές περιπτώσεις το ξέσπασμα του θυμού συνοδεύεται από καταστροφικές (έως και αυτοκαταστροφικές) πράξεις, υπάρχει η αντίληψη ότι το ίδιο το συναίσθημα είναι καταστρεπτικό. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχουν «καλά» ή «κακά» συναισθήματα. Αυτό που έχει σημασία είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα. Δεν είναι ο θυμός που καταστρέφει, αλλά η πράξη που προέρχεται από αυτόν. Είναι ένα συναίσθημα που η εμφάνιση και η έντασή του εξαρτάται από παράγοντες και μεταβλητές. Εξωτερικοί παράγοντες όπως ο χρόνος, οι συνθήκες, η στιγμή, γεγονότα εξωτερικά, αλλά και «εσωτερικοί» παράγοντες, όπως η ανατροφή μας, τα παιδικά μας χρόνια, η συμπεριφορά των γονιών και των σημαντικών ανθρώπων στη ζωή μας επιδρούν στην διαμόρφωση μιας συμπεριφοράς που εμπεριέχει τον θυμό και την έκφρασή του με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Ο θυμός είναι μία δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που συνδέεται στενά με τη βούληση και την αποφασιστικότητα. Θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη φωτιά : όταν είναι ανεξέλεγκτη καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά της, όταν όμως είναι ελεγχόμενη παράγει πολύτιμη ενέργεια. Έτσι και ο θυμός όταν μετατραπεί σε τυφλή οργή πληγώνει τους πάντες στο περίγυρό του ακόμη και εμάς τους ίδιους. Όταν όμως πάρει τη μορφή μίας ανυποχώρητης αντίστασης ενός συγκεκριμένου κακού που βρίσκεται είτε μέσα μας είτε έξω στην κοινωνία γενικότερα, μπορεί να μετατραπεί σε κινητοποίηση και δράση και να παράγει έργο. Ο θυμός μπορεί να γίνει δημιουργικός όταν ενσωματωθεί μέσα μας σαν προσωπική διαδικασία και γίνει μέρος της αυτογνωσίας, αλλαγής και ευθύνης.

Η συναισθηματική επιρροή του θυμού

Τα συναισθήματα δεν είναι αποκομμένα μεταξύ τους. Υπάρχει μία συνεξάρτηση. Aν καταπιέζουμε ένα συναίσθημα, αυτομάτως καταστέλλουμε και όλα τα υπόλοιπα, είτε αυτά  είναι θετικά, είτε αρνητικά. Όταν κάποιος καταπιέζει  τον θυμό του,  δυσκολεύεται να νιώσει εξίσου την αγάπη, την ευχαρίστηση, καθώς και άλλα συναισθήματα ταυτόχρονα.

Ο καταπιεσμένος θυμός δεν εξατμίζεται έτσι απλά, αλλά γίνεται μία υπόθεση που εκκρεμεί. Ολοένα και μεγαλώνει έως ότου βγει κάπου και συνήθως συμβαίνει σε λάθος τόπο. Το άλλο πρόβλημα με το συσσωρευμένο θυμό είναι ότι ακόμη και αν οι άνθρωποι που μας πλήγωσαν αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους και ζητήσουν ειλικρινή συγνώμη αυτό δεν μας αρκεί. Στην ουσία πρόκειται για έναν παλιό θυμό που έρχεται ξανά και ξανά με διαφορετικούς και απροσδόκητους τρόπους κάθε φορά.
Ο θυμός ως  ένα από τα σημαντικά προειδοποιητικά συστήματα του σώματος δε θα πρέπει να καταστέλλεται. Μας προειδοποιεί ότι είμαστε πληγωμένοι ή ότι οι ανάγκες μας δεν εισακούστηκαν. Η ElizabethKubler Ross στο βιβλίο της « Μαθήματα Ζωής » αναφέρει πως ο θυμός μας υπενθυμίζει ότι κάτι που μας τραυμάτισε, εκκρεμεί.  Το τραύμα είναι ο παρών πόνος, όμως ο θυμός είναι πολλές φορές ο πόνος που έχει χρονίσει.  Όσο περισσότερα τραύματα συσσωρεύουμε χωρίς να τα επεξεργαζόμαστε , τόσο περισσότερο θεριεύει ο θυμός και στο τέλος συνηθίζουμε τόσο πολύ αυτήν την αίσθηση ώστε αρχίζουμε να τη θεωρούμε κομμάτι του εαυτού μας.  Αρχίζουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας ως κακό ανθρώπο και ο θυμός γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς μας.  Για αυτό και είναι σημαντικό να απελευθερώσουμε το θυμό για να θυμηθούμε ξανά ποιοι είμαστε.

Εκτός από το θυμό μας προς τους άλλους, θυμώνουμε και με τον ίδιο μας τον εαυτό, νιώθουμε έξαλλοι με πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε, νιώθουμε πως έχουμε προδώσει τους εαυτούς μας προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε τους άλλους εις βάρος των δικών μας συναισθημάτων και αναγκών. Θυμώνουμε με τους άλλους επειδή δεν μας δίνουν αυτό που αξίζουμε, ουσιαστικά όμως θυμώνουμε με τον εαυτό μας επειδή εμείς δεν προσφέρουμε πρώτα σε αυτόν. Αν λοιπόν δεν εκφράζετε τον θυμό σας, δεν πρόκειται απλά να «σας περάσει». Αν δεν μάθετε να τον εξωτερικεύετε, θα αναγκαστείτε να τον αντιμετωπίσετε εσωτερικά, δηλαδή μέσα στο σώμα σας. Ο βουβός θυμός είναι τοξικός, και σύντομα αυτή η συσσώρευση μπορεί να εξελιχθεί σε μια κανονική οργανική ασθένεια. Επίσημες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι ο χρόνιος, συσσωρευμένος θυμός, είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και μπορεί να οδηγήσει σε υπέρταση, αρτηριακή πίεση και κατάθλιψη.

Μύθοι και αλήθειες γύρω από το θυμό

 1) «Οι ευγενικοί, πολιτισμένοι και μορφωμένοι άνθρωποι δεν θυμώνουν ποτέ.

Στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν εξαιρείται από αυτό το βασικό συναίσθημα.
2) «Αν παραδεχτώ ότι είμαι θυμωμένος, αυτό είναι αρκετό για να μου περάσει».

Αυτό μπορεί να είναι ένα πρώτο βασικό βήμα ώστε να διαχειριστώ τον θυμό μου, αλλά η ανάλυση δεν είναι αρκετή για να το ξεπεράσω. Πολλές φορές δεν ξέρουμε καν πως να το νιώσουμε. Ακόμη και η απάντηση ενός θυμωμένου ανθρώπου είναι πιο πιθανό να ξεκινάει με τη φράση ” Νομίζω..” από ότι ” Νιώθω..” .   Ουσιαστικά δίνει μια διανοητική απάντηση, μια απάντηση που βγαίνει από το μυαλό και όχι από τα σπλάχνα. Είναι σημαντικό όμως να έρθουμε σε επαφή με συναισθήματα που βιώνουμε στην κοιλιακή χώρα, και αυτό δυσκολεύει τόσο πολύ κάποιους που για να βοηθηθούν πρέπει να κλείσουν τα μάτια και να βάλουν το χέρι τους πάνω στο στομάχι  τους. Η κίνηση αυτή βοηθάει να έρθουν σε επαφή με αυτό που νιώθουν καθώς αυτή η αίσθηση προκύπτει μέσα από το σώμα και όχι από τον εγκέφαλο. Με αυτόν τον τρόπο, σαν να έχουμε ξεχάσει ότι αισθανόμαστε από το σώμα μας και ότι συνήθως εκλογικεύουμε τα συναισθήματά μας με τον να μιλάμε και να τα περιγράφουμε αποστασιοποιημένα και να τα αναλύουμε σαν να συμβαίνει σε κάποιον άλλον. Για να επεξεργαστώ και να διαχειριστώ λοιπόν το θυμό μου χρειάζεται να έρθω σε επαφή μαζί του και στα δύο επίπεδα, δηλ να το εκφράσω και να το αντιληφθώ με το μυαλό μου και συγχρόνως να του δώσω χώρο και να έρθω σε επαφή και με το σώμα μου.

3)  «Δεν μπορώ να αγαπώ κάποιον και παράλληλα να θυμώνω μαζί του».

Η αλήθεια είναι ότι αγάπη και θυμός είναι ολότελα διαφορετικά συναισθήματα ταυτόχρονα όμως το ένα δεν αποκλείει το άλλο, δηλαδή μπορώ να αγαπώ κάποιον και συγχρόνως να νιώθω θυμωμένη μαζί του. Άλλωστε, ακριβώς επειδή αγαπάω κάποιον μπορεί να νιώσω πιο έντονο πόνο στην επαφή μαζί του και αυτό να με κάνει να θυμώσω. Ο θυμός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι μία καλή ευκαιρία για να μπορέσω να επαναδιαπραγματευτώ τα όρια μου μέσα σε μία σχέση.

4) «Αν εκφράσω τον θυμό μου θα δημιουργηθεί ρήξη στην σχέση».

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να αναρωτηθώ: «γιατί δεν μπορώ να εκφράσω με άνεση την διαφωνία μου μέσα στην σχέση;  Τόσο εύθραυστη είναι η επικοινωνία μου με το άλλο άτομο;». Η διαφορετικότητα, η έκφραση διαφωνίας και η υγιής και εποικοδομητική σύγκρουση αναδεικνύουν μια αυθεντική επαφή και σχέση όπου ο καθένας παραμένει ο εαυτός του χωρίς να προσποιείται. Σε αντίθετη περίπτωση, θα ήταν σκόπιμο να επαναπροσδιορίσω τον ρόλο μου μαζί με τον άλλον σε αυτήν την σχέση.

5) «Ο θυμός θεριεύει με τον θυμό.

Αν εκφράσω τον θυμό μου θα δημιουργηθεί ακόμα μεγαλύτερη έκρηξη». Αυτό όντως συμβαίνει όταν αφήνω ανοιχτούς λογαριασμούς. Προσπερνάω καταστάσεις που με ενοχλούν και τα «χρέη»μεταφέρονται συνεχώς στο μέλλον, ακόμα και σε καινούριες σχέσεις. Αυτό γίνεται επειδή υπάρχουν παλιοί ή μισοτελειωμένοι θυμοί  που με αποσπούν. Αν ξεκαθαρίζω το συναίσθημά μου στο εδώ και τώρα μπορώ να αποφύγω επικείμενα ξεσπάσματα.

Θυμώνω…. ή φοβάμαι;

Πολλές φορές πίσω από έναν μεγάλο θυμό κρύβεται ο φόβος. Συγκεκριμένα, οταν δεν έχουμε επαφή με το φόβο, ή δεν γνωρίζουμε καν ότι φοβόμαστε, ο φόβος γίνεται θυμός και δυσκολευόμαστε να ζήσουμε μία πλήρη και γεμάτη ζωή. Οι άνθρωποι είμαστε περισσότερο εξοικειωμένοι με το να αντιμετωπίζουμε το θυμό παρά το φόβο μας. Μας είναι πιο εύκολο να εκφράσουμε ότι ” σου έχω θυμώσει” από το “φοβάμαι πως θα φύγεις” , όπως αντίστοιχα είναι πιο οικείο να θυμώνω για τα πράγματα που δεν πάνε καλά, από το να “φοβάμαι πως δεν είμαι αρκετά καλός”. Όταν ο θυμός παραμένει και γίνεται έντονος από μία συμπεριφορά ή μία κατάσταση που εισπράττω, πέρα από το να τον αναγνωρίσω και να τον εκφράσω, χρειάζεται να σταθώ λίγο περισσότερο και στο συναίσθημα που μπορεί να προηγήθηκε και πυροδότησε το θυμό μου. Για παράδειγμα μπορεί να θύμωσα από μία συμπεριφορά π.χ κριτική στο πρόσωπό μου, όμως προηγήθηκε και ένα άλλο συναίσθημα που μπορεί να ένιωσα όπως αίσθημα απόρριψης από την κρτική ή φόβος ότι δεν αξίζω. Για να βοηθήσουμε λοιπόν περισσότερο τον εαυτό μας χρειάζεται να σταθούμε λίγο πιο βαθιά και να διαχειριστούμε το φόβο που υποβόσκει. Είναι σημαντικό να πορευτούμε και θεραπεύσουμε τον εαυτό μας μέσα από όλα τα συναισθήματα και τις αισθήσεις μας έτσι ώστε να ζούμε μια ζωή αυθεντική και με νόημα.

ΠΗΓΗ:face2face.gr

Ο Στέφεν Ριτζ είχε την ατυχία να ζήσει μια τραγική απώλεια. Από εκείνη τη μέρα αποφάσισε να εστιάσει την προσοχή του στα παιδιά των άλλων και την τεράστια θλίψη του να την μετατρέψει σε κάτι όμορφο.

Ο Ριτζ κατάφερε να ανεβάσει το ποσοστό παρουσίας των μαθητών του στη τάξη από το 40% στο 93%. Πως;

Ο Ριτζ ήταν ακριβώς όπως και όλοι υπόλοιποι γονείς. Έδινε καθημερινά τον καλύτερο εαυτό του για να μεγαλώσει σωστά το παιδί του. Μέχρι που η τραγωδία του χτύπησε την πόρτα.

Από τότε που έχασε το παιδί του αποφάσισε να επικεντρώσει την ενέργειά του στο να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά που τον είχαν ανάγκη.

Έτσι, παραιτήθηκε από την θέση του και πήγε να διδάξει σε ένα από τα πιο προβληματικά σχολεία των ΗΠΑ. Ένα σχολείο στο Νότιο Μπρονξ.

Το συγκεκριμένο σχολείο είχε μέχρι τότε ποσοστό αποφοίτησης 17%, πολλά περιστατικά βiας και ακόμα περισσότερα πεινασμένα παιδιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αποκαλούν το Νότιο Μπρονξ «έρημο τροφίμων».

«Έρημο τροφίμων» σημαίνει ότι μια γειτονιά ή μια πόλη δεν έχει εύκολη πρόσβαση σε υγιεινά τρόφιμα. Τα μόνα που υπάρχουν σε αφθονία είναι καταστήματα γρήγορου φαγητού ενώ τα παντοπωλεία και τα μανάβικα μετριούνται στα δάχτυλα.

Ο Στιβ κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ανακάλυψε ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που μέχρι τότε θεωρούνταν κακοί μαθητές, δεν τρέφονταν σωστά ή και καθόλου.

Πολλοί από τους ανθρώπους που ζουν στο Νότιο Μπρονξ υποφέρουν από κάτι που ονομάζεται «επισιτιστική ανασφάλεια.» Επισιτιστική ανασφάλεια σημαίνει ότι δεν ξέρεις πότε και από που θα βρεις το επόμενο σου γεύμα.

Οι μαθητές του Στιβ όμως δεν αντιμετώπιζαν μόνο αυτό το πρόβλημα. Τα περισσότερα παιδιά είναι άστεγα ή ζουν σε ανάδοχες οικογένειες.

Ώσπου μια μέρα κάποιος έκανε δωρεά στο σχολείο μερικούς βολβούς. Οι βολβοί σύντομα μετατράπηκαν σε λουλούδια εμπνέοντας τον Στιβ να δημιουργήσει κάτι πολύ όμορφο: Το Green Bronx Machine.

Το Green Bronx Machine είναι ένα πρωτοποριακό σύστημα μαθημάτων κηπουρικής σε κλειστούς χώρους. Διδάσκει τα παιδιά πώς να είναι υγιή και τους παρέχει την κατάλληλη διατροφή, η οποία με τη σειρά της τα βοηθά να επικεντρώνονται και να αποδίδουν καλύτερα μέσα και έξω από το σχολείο.

Μαθητές μαζί με τον Στιβ καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα έχοντας δημιουργήσει κήπους στις στέγες και στις αίθουσες διδασκαλίας του σχολείου. Πολύ σύντομα τα παιδιά αύξησαν σημαντικά τις ακαδημαϊκές επιτυχίες τους.

Το ακόμη καλύτερο; Οι μαθητές παίρνουν τρόφιμα και τα πηγαίνουν και στα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών τους!

Τα παιδιά στην τάξη του Στιβ ξεκίνησαν με ενα ποσοστό παρουσίας στο σχολείο της τάξης του 40%. Ένα ποσοστό που όμως σήμερα αγγίζει το 93%! Ταυτόχρονα το 100% των μαθητών πέρασε στις εξετάσεις!

Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως οι μαθητές του Στιβ μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον.

Καλή δουλειά κύριε Ριτζ!
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του http://stephenritz.com/

ΠΗΓΗ: mojo.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».
«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.
«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.
«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.
«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού».
                                                                  Μαχάτμα Γκάντι

ΠΗΓΗ: dinfo.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα ελεύθερα εναλλακτικά σχολεία υπάρχουν για να δοκιμάσουν μια νέα μορφή μάθησης. Τι διακρίνει σήμερα τα ελεύθερα δημοκρατικά σχολεία; Τρεις είναι οι θεμελιώδεις αρχές:

– Οι χαλαρές ιεραρχίες. Τα ελεύθερα δημοκρατικά σχολεία είναι χώροι της κοινότητας που διαμορφώνονται συνεργατικά απ’ όλους τους συμμετέχοντες και εξετάζονται λεπτομερώς με κριτικό πνεύμα.

– Είναι η κοινωνική αξίωση: oι συλλεγείσες γνώσεις και εμπειρίες ενθαρρύνουν και καθιστούν ικανή τη θεώρηση κοινωνικών προβλημάτων, την εποικοδομητική επεξεργασία λύσεων και τη δοκιμασία νέων κοινωνικών μορφών.

– Είναι ο ιδιαίτερος παιδαγωγικός τρόπος. Οι άνθρωποι στα ελεύθερα δημοκρατικά σχολεία αντιλαμβάνονται τη ζωή ως μια δια βίου διαδικασία. Συστατικά στοιχεία της μάθησης είναι επίσης το παιχνίδι, οι κοινωνικές και συναισθηματικές εμπειρίες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών, των νέων και των ενηλίκων.

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr/

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κάθε γονιός νοιάζεται για το παιδί του. Θέλει το καλό του. Ενδιαφέρεται να είναι υγιές και ευτυχισμένο, ”να περνάει καλά”. Για τους λόγους αυτούς προσέχουμε τη διατροφή του, τη μόρφωσή του… γενικότερα ότι συντελεί στην ποιότητα της ζωής του.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε στα βασικά βήματα που ευνοούν την καλή συναισθηματική υγεία των παιδιώνκαι πως οι γονείς θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν σε αυτην την κατεύθυνση. Κατανοήστε τις ανάγκες του παιδιού σας
Τα παιδιά χρειάζονται:
Αγάπη: Το πιο σημαντικό! Ζεστή, προσωπική επαφή και αληθινό ενδιαφέρον.
Αποδοχή: Για το ποιά είναι ως ξεχωριστά άτομα
Ασφάλεια: Να γνωρίζουν ότι θα είστε δίπλα τους, εάν σας χρειαστούν.

 Ενθαρρύνετε την ανεξαρτησία τους
Τα παιδιά χρειάζονται να ξέρουν ότι εμπιστεύεστε τις ικανότητες τους. Αφήστε τα, για παράδειγμα, να τρώνε και να ντύνονται μόνα τους, χωρίς τη δική σας βοήθεια, όσο το δυνατόν νωρίτερα θεωρείται ότι είναι ικανά να το κάνουν. Αφήστε να συμμετάσχουν στις καθημερινές δουλειές του σπιτιού. Μην είστε υπερπροστατευτικοί ή πάρα πολύ αυστηροί. Όλοι μας, παιδιά και ενήλικες, χρειάζεται να κάνουμε λάθη για να μάθουμε. Δώστε στα παιδιά σας την ελευθερία να μεγαλώσουν.

Δώστε Καθοδήγηση
Δώστε στο παιδί σας τις βάσεις για να κάνει υγιείς επιλογές μέσα στον κόσμο της σύγχυσης όπου ζούμε. Συζητήστε μαζί του τις αξίες και τις πεποιθήσεις σας . Διδάξτε με το παράδειγμα σας… Το παιδί μαθαίνει περισσότερο από αυτά που κάνετε παρά από αυτά που λέτε.

 Θέστε Όρια
Τα όρια δίνουν στο παιδί την αίσθηση της ασφάλειας. Θέστε δίκαια όρια και φροντίστε αυτά να τηρούνται. Χρειάζεται να είστε συνεπής (τηρείται την ίδια στάση κάθε φορά που το όριο παραβιάζεται) και σταθεροί (ένα όριο δεν αλλάζει παρά μόνο όταν αυτό απαιτείται, επειδή το παιδί μεγαλώνει) αλλά ποτέ υπερβολικοί.

Μοιραστείτε τα προβλήματα της Οικογένειας
…όχι όμως τα ζητήματα του ζευγαριού!
Να είστε ειλικρινείς σε καταστάσεις όπως:
Θάνατος: Μην κρύβεται την θλίψη και τον πόνο. Μάθετε στο παιδί σας ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής.
Διαζύγιο: Πείτε στο παιδί σας το «γιατί», διαφορετικά μπορεί να νοιώθει ένοχο για τον χωρισμό σας. Δείξτε του την αγάπη σας .
Χρήματα: Εξηγήστε του τι μπορείτε και τι δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά και γιατί.

 Γνωρίστε τους φίλους του παιδιού σας
Τα παιδιά επηρεάζονται σημαντικά από τους συντρόφους τους στο παιχνίδι και πάντα προσπαθούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες και τα στάνταρ τους.
Δεν χρειάζεται να κάνετε ότι «κάνουν και οι άλλοι γονείς». Τα παιδιά θα σας σεβαστούν, επειδή έχετε τα δικά σας δεδομένα και τις δικές σας αρχές.
Μην προσπαθείτε να επιλέξετε τους φίλους του παιδιού σας. Συνήθως αυτό προκαλεί δυσανασχέτηση και αντίδραση.

 Βοηθήστε το παιδί σας να μάθει
Μάθετε για τις εμπειρίες του παιδιού σας στο σχολείο. Ακούστε τι έχει να σας πει. Μιλήστε με δασκάλους, συμβούλους κλπ.
Μην πιέζετε το παιδί σας να επιτύχει. Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν είναι χαλαρά.
Παραμερίστε τα εμπόδια στην μάθηση. Για παράδειγμα, φροντίστε να αντιμετωπίσετε κάθε πρόβλημα υγείας, όπως όρασης , μαθησιακές δυσκολίες κλπ.

 Μοιραστείτε μαζί του
Μιλήστε στο παιδί σας για τη δουλειά που κάνετε και πως έτσι συνεισφέρετε στο εισόδημα της οικογένειας. Αφιερώστε μέρος από τον ελεύθερο χρόνο σας, σε δραστηριότητες που μπορεί να μοιραστεί όλη η οικογένεια.

Αυτοί είναι 8 τρόποι, ιδέες, προτάσεις για μια καλύτερη συναισθηματική υγεία των παιδιών. Φυσικά κάθε γονιός, κάθε οικογένεια, τις προσαρμόζει στον δικό της τρόπο ζωής, σύμφωνα με το δικό τους σύστημα αξιών και αντιλήψεων. Γιατί πάνω από όλα, όλες τις ιδέες, τις προτάσεις και τις θεωρίες, είναι η αγάπη, η ευθύνη και τελικά η συνείδηση του καθενός μας, του γονιού χωριστά.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ακούμε πραγματικά και με ενσυναίσθηση τα παιδιά μας ή μπλοκάρουμε τα συναισθήματα τους; Πολλές φορές νομίζουμε ότι ακούμε τα παιδιά μας όταν μας μιλάνε, αλλά είτε άλλες σκέψεις έχουν κατακλύσει το μυαλό μας και ουσιαστικά η προσοχή μας είναι στραμμένη αλλού, είτε εστιάζουμε στο α΄επίπεδο επικοινωνίας (τις λέξεις), χάνοντας την ουσία, το ποια ανάγκη προσπαθεί το παιδί να μας επικοινωνήσει.

Αν νομίζετε ότι ακούτε το παιδί σας, τότε προσέξτε: έχετε βλεμματική επαφή μαζί του την ώρα που μιλάει; Η βλεμματική επαφή, μπορεί να φαίνεται κάτι απλό αλλά είναι πολύ σημαντικό για την ανθρώπινη επικοινωνία γενικά. Μία από τις κυριότερες αιτίες για τις οποίες μπορεί να μην ακούμε τα παιδιά είναι όταν δικοί μας φόβοι ή ανασφάλειες παρεμβάλλονται στην επικοινωνία μας μαζί τους. Κάποιες φορές φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τα έντονα συναισθήματα των παιδιών μας, οπότε με τις απαντήσεις μας τα μπλοκάρουμε.

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

ΠΗΓΗ: antikleidi.com/

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης,
Ο Κήπος του Προφήτη,