Μία μικρού μήκους animation ταινία για την ποιότητα της επικοινωνίας σήμερα. Ο τίτλος “Ο θάνατος της ομιλίας” τα λέει όλα! Οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αντικατασταθεί με emoticons και chats. Όλοι σκυμμένοι πάνω από μία οθόνη, πληκτρολογώντας ασταμάτητα σαν υπνωτισμένοι. Υπερβολή ή όχι… έτσι όπως πάμε, ο θάνατος της ομιλίας δεν είναι μακριά!
ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου
Μπαίνοντας στην εφηβεία, αρχίζει με πιο βαθύ τρόπο η ανακάλυψη του φύλου, της ταυτότητας του νέου, η επαφή με το (άλλο) φύλο ή με αυτό που του κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον · αρχίζουν τα πρώτα σκιρτήματα, τα φλερτ, τα πειράγματα, τα ραντεβού, οι νέες γνωριμίες. Μπαίνουν, δηλαδή, σταδιακά οι έφηβοι «στον κόσμο των μεγάλων», ανακαλύπτουν την δημιουργία, την λειτουργία, την διατήρηση των συντροφικών σχέσεων, την διαχείριση του χωρισμού και ενδεχομένως του πληγώματος που αυτός συνεπάγεται και την εκ νέου αναζήτηση.
Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι όταν «ξυπνάει» η καρδιά, οι εντολές του μυαλού μπορεί να μην ακούγονται και, έτσι, οι νέοι να δρουν και να αντιδρούν πιο παρορμητικά, μπορούμε να παραδεχτούμε μεν ότι η εμπειρία είναι η καλύτερη μάθηση και μέσα από την τριβή με ένα πρόβλημα φτάνουμε και πιο κοντά στη λύση, αλλά, από την άλλη, η συμβολή και η υποστήριξη των γονέων και των δασκάλων μπορεί να είναι καθοριστικής σημασίας για την επιλογή των σχέσεων που συνάπτουν, εν τέλει.
Αρχικά, χρειάζεται να αναγνωρίσετε και να κατανοήσετε την επικινδυνότητα που κρύβουν οι σχέσεις που ξεκινούν από μία απλή γνωριμία στο διαδίκτυο, σε ένα πάρτι κ.ά. και να προτιμήσετε να βγαίνετε με κάποιον που γνωρίζετε αρκετό καιρό, που έχει κερδίσει τον σεβασμό σας και έχετε «ελέγξει» πώς συμπεριφέρεται σε διαφορετικά πλαίσια.
Επιπλέον, η εμφάνιση και το χιούμορ που έχει κάποιος, μπορεί να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην έλξη που θα αισθανθείτε γι’ αυτόν, αλλά είναι δευτερευούσης σημασίας όταν χρειάζεται να αναλογιστείτε τον τρόπο που φέρεται, τον χαρακτήρα του και τις αντιδράσεις του σε ποικίλες συνθήκες.
Όταν ξεκινάτε να σχετίζεστε, να δείχνετε πρώτα και κύρια σεβασμό στον εαυτό σας και αυτό δεν συμβαίνει όταν βγαίνετε με κάποιον που αγνοεί, απορρίπτει ή υποτιμά τα συναισθήματά σας, τις αξίες σας και τα πράγματα που είναι σημαντικά για εσάς.
Καλό είναι όταν γνωρίζετε έναν άνθρωπο να δίνετε σημασία στην διαίσθησή σας και τα προειδοποιητικά «καμπανάκια» που ενδέχεται να χτυπούν σχετικά με το ποιόν και τον χαρακτήρα του. Αν κάτι σας φαίνεται παράξενο, ιδιαίτερο ή ξένο σχετικά με αυτά που γνωρίζετε ή έχετε συνηθίσει, καλό είναι να το διερευνήσετε περαιτέρω, να ζητήσετε κάποια συμβουλή και, αν πιστεύετε ότι μπορεί να σας βλάψει, να φύγετε το συντομότερο δυνατό.
Επίσης, στην αρχή μιας σχέσης με κάποιον είναι προτιμότερο να επιλέγετε να περνάτε χρόνο με το άτομο αυτό σε δημόσιους χώρους και/ ή με πολλά άτομα και όχι σε απομονωμένα μέρη, έτσι ώστε, αν συμβεί κάτι να είστε σε θέση να απομακρυνθείτε ή ακόμα και να ζητήσετε βοήθεια αν χρειαστεί.
Φροντίστε να αναζητάτε συντρόφους που έχουν θετική επιρροή στον χαρακτήρα σας, σάς παρακινούν να «βγάζετε» τον καλύτερο εαυτό σας · συντρόφους που σας ενθαρρύνουν να είστε ειλικρινείς, αξιοσέβαστοι, υπεύθυνοι και φροντιστικοί.
Η εμπιστοσύνη απέναντι στους άλλους ξεκινάει από τα μικρά και ασήμαντα πράγματα για να φτάσει στους πιο σημαντικούς τομείς της ζωής σας. Προχωρήστε τη σχέση βήμα – βήμα, μέχρι να είστε σίγουροι για την επόμενη κίνησή σας.
Αν βρεθείτε σε μια σχέση όπου αισθάνεστε υποτιμημένοι, κακομεταχειρισμένοι, υποχείρια της θέλησης του άλλου, φροντίστε να αναζητήσετε βοήθεια προκειμένου να αναλάβετε τον έλεγχο των αποφάσεων που αφορούν εσάς και τις ενέργειές σας.
Η σεξουαλικότητα του καθενός είναι ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού σας και το σεξ θα έρθει αβίαστα, όταν το ζευγάρι έχει δοκιμαστεί σε διάφορες καταστάσεις, έχει δεσμευτεί σε μία σχέση αγάπης και αφοσίωσης και είναι έτοιμοι να εμπιστευτεί ο ένας στον άλλον αυτό το κομμάτι του εαυτού του. Δεν πρέπει, δηλαδή, να έρθει σαν μια προσπάθεια να αποτρέψετε τον άλλον από το να σας χωρίσει, να κερδίσετε την αγάπη του και την οικειότητα ή να τον «αναγκάσετε» να ενδιαφερθεί για εσάς.
Ακούστε την οικογένειά σας και τους φίλους σας που γνωρίζουν καλά εσάς και τις ανάγκες σας, όταν εκφράζουν ορισμένες ανησυχίες για μια σχέση ή μια πιθανή σχέση.
Σε γενικές γραμμές, να θυμάστε πως τα ραντεβού και οι σχέσεις, ακόμα και οι βραχύβιες, είναι σημαντικές εμπειρίες μέσα από τις οποίες μαθαίνετε, αρκεί πάντα να παραμένετε ασφαλείς · μαθαίνετε τι σας αρέσει και τι όχι σε μια σχέση, ποιες είναι οι επιθυμίες και οι ανάγκες σας, πώς θα λειτουργείτε σε μια ισορροπία με τον σύντροφό σας, τι απαιτήσεις έχετε από μία σχέση, ποιες συμπεριφορές αποδέχεστε και ποιες όχι · εργαλεία και γνώσεις πολύτιμες για την μετέπειτα ζωή σας.
ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου
Οι μεγαλύτερες ανησυχίες των γονέων συνήθως αφορούν την αποτελεσματικότητα τους ως γονείς και για το εάν μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους. Τις περισσότερες φορές αναλώνονται σε θέματα και απορίες χωρίς όμως να υπάρχει ουσιαστική υπόσταση όπως το γιατί το παιδί μου δεν είναι κοινωνικό αφού εγώ είμαι, γιατί δεν με υπακούει, γιατί, γιατί, γιατί…
Η προσήλωση της προσοχής τους αφορά τα επιδερμικά και επιφανειακά ζητήματα που τους βασανίζουν ενώ υπάρχουν υπόγειες αιτίες και λύσεις τις οποίες θεωρούμε αυτονόητες. Μια από αυτές και ίσως η σημαντικότερη όλων είναι η σωματική αλλά κυρίως και η ψυχική ασφάλεια που θα έπρεπε να νιώθει κάθε παιδί.
Τι εννοούμε με τον όρο «ασφάλεια»;
Ασφάλεια είναι η ενδόμυχη ανάγκη του ατόμου να γνωρίζει ότι δεν διατρέχει οποιονδήποτε κίνδυνο για την σωματική και ψυχική του ακεραιότητα. Μέσα από τον ευρύτερο όρο της «ασφάλειας» έχει δημιουργηθεί και εγκαθιδρυθεί στον επιστημονικό κόσμο ο όρος «δεσμός ασφαλείας» στον οποίο απευθύνονται χιλιάδες ερευνητές και ειδικοί ψυχική υγείας. Η λέξη «δεσμός» αναφέρεται σε μια συνεχή, αμοιβαία δούναι και λαβείν συναισθηματική σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο. Το άτομο αυτό συνήθως είναι το πρόσωπο που φροντίζει το παιδί από την βρεφική ηλικία μέχρι και την ενηλικίωση. Έτσι αυτομάτως, ο όρος αυτός αναφέρεται στους γονείς ή στα άτομα του κλειστού οικογενειακού πλαισίου τα οποία αναλαμβάνουν εξολοκλήρου την ανατροφή ενός παιδιού. Ο δεσμός είναι οικουμενικής και παγκόσμιας εμβέλειας και δεν ξεχωρίζει εθνικότητες, φυλές, χρώμα δέρματος, θρησκείες, κουλτούρες. Είναι μια πηγαία και αυστηρά απαραίτητη ανάγκη του ατόμου να αναπτύξει δεσμούς ασφάλειας με τους γονείς του.
Οι τρείς κύριοι επιστήμονες οι οποίοι αναφέρθηκαν στον ορισμό του δεσμού είναι ο πανταχού γνωστός Sigmund Freud, ο ερευνητής της αναπτυξιακής προόδου των παιδιών Erik Erikson και ο κοινωνικός ερευνητής John Bowlby.Σύμφωνα με τον πρώτο, τα παιδιά συνδέονται με τα πρόσωπα που ικανοποιούν την πείνα τους και συνήθως τα άτομα αυτά είναι οι μητέρες. Ως βιολογικά όντα με ενορμήσεις, οι άνθρωποι δρουν με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, για να βιώσουν την ευχαρίστηση. Έτσι στην βρεφική ηλικία, το βρέφος διακατέχεται από την ενόρμηση της ικανοποίησης της δίψας και πείνας. Η μητέρα ή ο πατέρας είναι τα δύο άτομα που θα παίξουν ουσιαστικό ρόλο στην ικανοποίηση αυτής της ενόρμησης και έτσι το παιδί θα νιώσει ψυχικά ασφαλές. Ο αναπτυξιολόγος Erik Erikson μίλησε για 8 στάδια στον κύκλο ζωής των παιδιών με το πρώτο να ξεκινά από την γέννηση και να τελειώνει στο τέλος του πρώτου χρόνου ζωής. Η θεωρία του εστιάζει στην εσωτερική σύγκρουση του παιδιού να εμπιστευτεί ή όχι το άτομο που το φροντίζει. Εάν οι γονείς είναι πρόθυμοι και πλήρως απαντητικοί στις επιθυμίες του παιδιού για φροντίδα, τότε το παιδί αποκτά το αίσθημα της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης.
Εντούτοις, η θεωρία και η οπτική του κοινωνικού ερευνητή John Bowlby είναι η κυριότερη και επικρατέστερη γύρω από το θέμα αυτό. Ο δεσμός ασφαλείας μεταξύ παιδιού- γονέων δρα ως ένας μηχανισμός ισορροπίας μεταξύ της ανάγκης του βρέφους για ασφάλεια και την ανάγκης του για εμπειρίες μάθησης. Ο δεσμός αυτός εάν δημιουργηθεί σωστά στα δύο πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού, το βοηθά να διατηρήσει το αίσθημα ασφάλειας ακόμα κι όταν αποχωρίζεται το πρόσωπο που το φροντίζει. Παράλληλα, λειτουργεί και ως ένα εσωτερικευμένο μοντέλο εργασίας που τα παιδιά το χρησιμοποιούν για να κατευθύνουν τις συναλλαγές τους με τον περίγυρο τους.
Ο πανίσχυρος δεσμός ασφάλειας θεωρείται ως το άλφα και το ωμέγα της ψυχικής ανάπτυξης του παιδιού. Και αυτό γιατί τα παιδιά νιώθουν πιο έτοιμα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Έχουν συναισθηματική ισορροπία, αρπάζουν ευκαιρίες για να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους και έτσι αποκτούν νέες δεξιότητες. Είναι αυτόνομα και αυτάρκεις, με περισσότερη αυτοπεποίθηση και υψηλότερο επίπεδο αυτοεκτίμησης. Είναι τα παιδιά που χαμογελούν συνέχεια και είναι ευτυχισμένα. Μπορούν να πάρουν αποφάσεις για τον εαυτό τους, σκέφτονται πιο λογικά και έχουν πολύ καλές κοινωνικές δεξιότητες καθώς και ικανότητες οργάνωσης και επίλυσης προβλημάτων.
Ποιος είναι ο ρόλος των γονέων στην διαδικασία αυτή;
Οι γονείς είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή ενός παιδιού. Το να είσαι όμως ένας επιτυχημένος γονέας προϋποθέτει πολύ σκληρή δουλειά 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, χωρίς διαλείμματα και αργίες, επτά μέρες την εβδομάδα. Όλη αυτή η εντατική ενασχόληση με τα παιδιά οδηγεί στην εξουθένωση και στην έντονη ανησυχία των γονέων για την ποιότητα της σχέσης τους με το παιδί τους. Εντούτοις, διάφορες έρευνες έρχονται να ρίξουν φως στη δύσκολη αυτή κατάσταση και καταδεικνύουν ότι οι υγιείς, ευτυχισμένοι και αυτάρκεις έφηβοι και νεαροί ενήλικες είναι «προϊόντα» σταθερών σπιτιών στα οποία και οι δυο γονείς αφιερώνουν χρόνο και δίνουν προσοχή στα παιδιά τους. Επίσης, τα παιδιά που έχουν μια μητέρα που ανταποκρίνεται με ευαισθησία στις ανάγκες τους, είναι αυτά που θα ανταποκριθούν άμεσα στην δυστυχία των άλλων.
Το τι θα κάνει ένα παιδί είναι πανομοιότυπο με αυτό που είδε την μητέρα του να κάνει. Αντιθέτως, έχει αποδειχθεί ότι τα άτομα που αλληλεπιδρούν με λιγότερο ευαίσθητους και υποστηρικτικούς φροντιστές, αισθάνονται ανασφαλή, αγχωμένα και χωρίς κοινωνικές δεξιότητες.
Απλές και καθημερινές συνήθειες μπορούν να αποβούν θετικές και ωφέλιμες για την ενίσχυση των σχέσεων ασφαλείας με τα παιδιά σας. Συγκεκριμένα:
Όπως τονίστηκε και πιο πάνω οι γονείς είναι οι πρωταγωνιστές στη ζωή του παιδιού. Για αυτό τον ουσιαστικό ρόλο θα πρέπει εσείς οι ίδιοι οι γονείς να:
Με αυτούς τους πολύ «αυτονόητους» τρόπους μπορεί ένα παιδί να αναπτύξει και να ισχυροποιήσει ένα δεσμό ασφάλειας με τους γονείς τους. Γιατί όλοι θέλουμε, τα παιδιά μας να έρχονται στο σπίτι και να νιώθουν ασφαλή τόσο σωματικά αλλά κυρίως συναισθηματικά και ψυχικά. Γιατί όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να είναι αυτά που χαμογελούν συνέχεια και να είναι ευτυχισμένα.
ΠΗΓΗ: e-psychology.gr
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου
Ο εθελοντισμός στις μέρες μας έχει αναπτυχθεί ραγδαία επιφέροντας πολλά οφέλη στην κοινωνία μας παρά τα σοβαρά προβλήματα που την μαστίζουν. Όλο και περισσότεροι οργανισμοί και φιλανθρωπικοί σύλλογοι απαρτίζονται από άτομα κάθε ηλικίας, ενήλικες, έφηβοι ακόμα και μικρά παιδιά. Παρόλο που οι ανάγκες και τα κοινωνικά προβλήματα εμφανίζονται ως γίγαντες, ο εθελοντισμός έρχεται να τα καταπολεμήσει με τον καλύτερο τρόπο.
Η λέξη «εθελοντισμός» από μόνη της προσδιορίζει τις θεληματικές ενέργειες στις οποίες εμπλέκεται κάποιος χωρίς πίεση, συμβιβασμούς ή απαιτήσεις. Αναφέρεται στην επιθυμία του ανθρώπου να προσφέρει τη βοήθεια του απλόχερα, να βοηθήσει τον συνάνθρωπο του που βρίσκεται σε άμεση ανάγκη και παράλληλα να ενισχύσει την κοινωνία στο να εξαλειφθούν διάφορες δυσμενείς καταστάσεις όπως η φτώχεια, ο ρατσισμός και διάφορα άλλα θέματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Ο ορισμός αυτός κρύβει ένα πανίσχυρο μήνυμα, αποτελεί ένα ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξης μας ως οντότητες: να μπορούμε να προσφέρουμε στους γύρω μας χωρίς ανταλλάγματα. Οι εθελοντές μαθαίνουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς, χωρίς να περιμένουν οποιανδήποτε υλική ή πνευματική επιβράβευση. Το αίσθημα του προσφέρειν είναι πολύ σημαντικό να αναπτυχθεί από την παιδική ηλικία, κάτι το οποίο έχει ευεργετικά αποτελέσματα στη μετέπειτα εξέλιξη των παιδιών.
Τι προσφέρει ο εθελοντισμός;
Τα οφέλη του εθελοντισμού ειδικά στα παιδιά και στους έφηβους είναι πολλά και αξιοσημείωτα. Συγκεκριμένα, ο εθελοντισμός συμβάλλει στην:
Σύμφωνα με τον ερευνητή Robert Atkins και των συνεργατών του (2005), τα παιδιά μπορούν να χωριστούν σε τρείς ομάδες :
Τα ανθεκτικά παιδιά περιγράφονται ως κοινωνικά επιδέξια, με ικανότητες οργάνωσης και με θετική σκέψη. Τα παιδιά με χαμηλό αυτοέλεγχο χαρακτηρίζονται από υπερβολική ενέργεια ενώ τα παιδιά με υψηλό αυτοέλεγχο είναι πολύ ντροπαλά και αγχώδεις. Οι δύο τελευταίες ομάδες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα κοινωνικοποίησης ενώ η πρώτη ομάδα βρέθηκε να σχετίζεται περισσότερο με τον εθελοντισμό.
Η εξήγηση στο στοιχείο αυτό αναφέρεται στην ικανότητα των κοινωνικών μαθητών να εμπλακούν σε ομάδες στο σχολείο, στη κοινότητα ή στην εκκλησία με στόχο να γνωριστούν με περισσότερα άτομα και έτσι μπορούν πιο εύκολα να προσφέρουν εθελοντικά στις ομάδες αυτές. Οι μαθητές που είναι ακαδημαϊκά επιτυχημένοι και με ισχυρά κίνητρα βλέπουν τον εθελοντισμό ως μια δραστηριότητα, ως μια ευκαιρία να αυξήσουν τις πιθανότητες να γίνουν αποδεχτοί στο σχολείο και να αναπτυχθούν ως ενεργοί πολίτες.
Εφηβεία και εθελοντισμός
Η εφηβεία είναι η πιο σημαντική περίοδος στη ζωή του ανθρώπου κατά την οποία αποκρυσταλλώνονται οι ψυχολογικές διαστάσεις που διαμορφώνουν την προσωπικότητα του. Σύμφωνα με ένα σπουδαίο ερευνητή τον Erik Erikson, (1963), η εφηβεία είναι ο χρόνος στον οποίο σταθεροποιείται η ταυτότητα του ατόμου. Έτσι ο εθελοντισμός μπορεί να προάγει την αλτρουιστική συμπεριφορά η οποία θα υπάρχει εφόρου ζωής.
Παράλληλα, οι έφηβοι οι οποίοι εμπλέκονται σε εθελοντικές οργανώσεις είναι λιγότερο πιθανόν να υποπέσουν στον εθισμό ναρκωτικών ουσιών ενώ αντιθέτως αυξάνεται το επίπεδο της κοινωνικής, ακαδημαϊκής και προσωπικής ευεξίας. Οι έφηβοι αυτοί είναι πιθανότερο να εξελιχθούν ως πολίτες με ισχυρό το αίσθημα του έθνους και της κοινότητας, να συμμετέχουν στις ψηφοφορίες, να σέβονται τους άλλους και την διαφορετική άποψη που μπορεί να πρεσβεύουν και περιγράφονται ως ικανοί αρχηγοί ακόμη και ηγέτες.
Οι γονείς ως γνήσια πρότυπα των παιδιών είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές όσο αφορά το δίλημμα εάν τα παιδιά θα αναπτύξουν το αίσθημα του εθελοντισμού. Για αυτό το σημαντικό λόγο εάν οι γονείς είναι ευαισθητοποιημένοι με τα κοινωνικά θέματα τότε θα μεταδώσουν αυτή την ευαισθησία στα παιδιά τους με φυσικό τρόπο.
Οι έρευνες έχουν καταδείξει ότι τα παιδιά με γονείς εθελοντές είχαν περισσότερες πιθανότητες και ευκαιρίες να εμπλακούν εθελοντικά σε κοινωνικές δράσεις. Η ενασχόληση των γονέων με τα κοινά, η παρουσία τους σε εκδηλώσεις κοινωνικού περιεχομένου και ενεργή εμπλοκή τους σε κοινωνικές δράσεις μπορούν να κινητοποιήσουν τα παιδιά στο να συμμετέχουν και τα ίδια. Πέραν από την εθελοντική τους εμπλοκή και τα ουσιαστικά οφέλη που θα κερδίσουν μέσα από αυτή, τα παιδιά περνούν ευχάριστα την ώρα τους ενώ ο δεσμός γονέα- παιδιού ενδυναμώνεται.
ΠΗΓΗ: e-psychology.gr
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου
Ξέρεις τι είναι να είσαι παιδί και να προορίζεσαι για μια ζωή που δεν έχεις επιλέξει; Να γεννιέσαι και να έχουν αποφασιστεί όλα για σένα από πριν; Είσαι ακόμα στην κοιλιά της μαμάς σου, σε αυτό το απίστευτα ασφαλές μέρος και όλοι μιλάνε γύρω από το όνομα σου, δίχως να έχεις ακόμα όνομα. Θα είσαι το άψογο παιδί, ο τέλειος επαγγελματίας, ο υπέροχος άνθρωπος, θα είσαι ο ιδανικός υποψήφιος. Θα κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις ακόμα αν σου αρέσουν. Θα επιβεβαιώσεις κάθε προσδοκία των γονέων σου. Και όλα αυτά γιατί; Μα, φυσικά γιατί αυτοί ξέρουν με ποιο τρόπο θα γίνεις εσύ ευτυχισμένος.
Οι γονείς, δύο άνθρωποι που σκέφτονται για εσένα πριν από εσένα. Προγραμματίζουν τις ζωές τους με βάση το δικό σου πρόγραμμα, σε αγαπούν ό,τι και αν γίνει, είναι εκεί για να αντέξουν τα σκοτάδια σου και να χαρούν πριν από εσένα για τις επιτυχίες σου. Είναι οι άνθρωποι που σε έφεραν σε αυτό τον κόσμο. Σου χάρισαν την πνοή και τη δυνατότητα να ζήσεις. Μέχρι εκεί. Οι γονείς μας είναι κοινοί θνητοί, ας μη μπερδευόμαστε. Είναι άνθρωποι με τις δικές τους ιστορίες, τους δικούς τους φόβους, ανασφάλειες, όνειρα και πάθη. Πριν από εμάς, είχαν την δική τους προσωπική ζωή.
Είναι σύντροφοι, εραστές, επαγγελματίες, φίλοι και όλα όσα είμαστε και εμείς. Το ότι γίνονται γονείς δεν σημαίνει πως διαγράφονται από τη λίστα όλων όσων έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθη. Άλλωστε και αυτοί από μόνοι τους είναι παιδιά κάποιων άλλων, έχουν μεγαλώσει με τα πρότυπα άλλων ανθρώπων. Και εκεί κάπου μπλεκόμαστε όλοι. Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί, είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του. Μαμάδες που δεν έγιναν οι μπαλαρίνες που θα ήθελαν, μπαμπάδες που συμβιβάστηκαν και δε κυνήγησαν το δικό τους όνειρο, άνθρωποι που είτε βολεύτηκαν σε ετοιμοπαράδοτες πραγματικότητες, ή φυλακίστηκαν δίχως να το καταλάβουν.
Στο βωμό του «καλού» του παιδιού, του «εγώ ξέρω καλύτερα», του «μα είναι δυνατόν η μαμά να θέλει το κακό σου;», έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Γιατί οι σημερινοί γονείς κάνουν τα πάντα για το παιδί τους εκτός από το να το αφήσουν ελεύθερο να επιλέξει αυτό που θέλει να γίνει. Ό,τι τους έλειψε, προσπαθούν να το δουν μέσα από τα δικά σου μάτια. Αυτό που δεν κατάφεραν να φέρουν κοντά, οι παρολίγο ευτυχίες τους, γίνονται τώρα ο δικός σου αυτοσκοπός. Και εσύ παίζεις το ρόλο του πρωταγωνιστή, στο έργο που είναι φτιαγμένο για κάποιον άλλο.
Απόψεις για τον έρωτα, πολιτικές, θρησκευτικές πεποιθήσεις, καταπιεσμένες ανάγκες που σφαγιάστηκαν στα πρέπει των δικών τους γονέων, τώρα φορτώνονται στις δικές σου πλάτες. Και εσύ σαν άλογο σε κούρσα, τρέχεις να φτάσεις στο τέρμα για να ευτυχήσουν, να ευτυχήσεις. Ναι, να ευτυχήσεις, μάλλον δηλαδή, από ό,τι σου έχουν πει.
Και φτάνεις εκεί, έχεις ζήσει όλα όσα ήθελαν να ζήσουν οι ίδιοι, γιατί θέλησες να τους κάνεις περήφανους, να τους επιβεβαιώσεις, να ακούσεις το μπράβο τους, να δεις το χαμόγελο στα πρόσωπα τους. Αφού τα έκανες όλα για την ευτυχία σου γιατί καταλήγεις εσύ, ο δυστυχισμένος; Γιατί, δε σε γεμίζει τίποτα από αυτά που γράφτηκαν για εσένα. Εσύ είσαι ο συγγραφέας του δικού σου βιβλίου και μέχρι να κρατήσεις την πένα στα χέρια σου, οι σελίδες θα μένουν άγραφα χαρτιά. Άδειες μέρες που αδημονούν να γεμίσουν με όσα ΕΣΥ αγαπάς.
Το καλό σου κρύβεται κάπου εκεί, ανάμεσα σε όσα αγαπάς και όσα σε αγαπούν γι’ αυτό που πραγματικά είσαι και όχι γι’ αυτό που θέλει ο καθένας να γίνεις. Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να ζει αυτό που θέλει να ζήσει και να αφήνει το παιδί του να επιλέγει, να μάθει να επιλέγει για το δικό του καλό. Άλλωστε πώς μπορεί ο γονέας να ξέρει ότι αυτό θα είναι καλό για σένα, από τη στιγμή που αυτός δε το έκανε ποτέ; Και πώς μπορεί να ξέρει πως εσύ θα είσαι ευτυχισμένος, με όσα κάνουν αυτόν ευτυχισμένο;
Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, νιώθει την σιγουριά πως αυτός ξέρει καλύτερα. Αποκτάει την τάση να απαντάει με απόλυτο τρόπο στο καθετί. Αντιθέτως, θα έπρεπε όσο μεγαλώνουμε να ρωτάμε περισσότερο και να απαντούμε λιγότερο. Οι γονείς να ρωτάνε τα παιδιά και τα παιδιά να εμπνέονται από τις ερωτήσεις. Να βρίσκουν τροφή για σκέψη στα χέρια των γονιών τους και όχι στρωμένους δρόμους που τελικώς, οδηγούν σε αδιέξοδα.
Να θυμάσαι, λοιπόν, πως οι γονείς σου έδωσαν ακριβώς αυτά που είχαν να σου δώσουν. Το σημαντικό είναι τι θα κάνεις εσύ με αυτά που σου δόθηκαν έως εφόδια. Θα τα χρησιμοποιήσεις έως αλυσίδες ή θα τα μεταμορφώσεις σε φτερά;
ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com
Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός Ψηφιακής Δημιουργίας της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων (Γ.Γ.Ι.Φ.) και της Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης
«ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ»
Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων (Γ.Γ.Ι.Φ.) του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης σε συνεργασία με την Εκπαιδευτική Ραδιοτηλεόραση του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων διοργανώνουν τον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ψηφιακής Δημιουργίας «ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ» για τους/τις μαθητές/μαθήτριες των σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της χώρας.
Δηλώστε συμμετοχή στην πιο κάτω φόρμα:
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε το συνημμένο αρχείο.
Βοηθητικό Υλικό για τον διαγωνισμό
(εικόνα: ΑΦΙΣΑ του ΕΕΕΕΚ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΗΣ Γ.Γ.Ι.Φ ” ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΏΝΤΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ”)
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου
Υπάρχει μία διαδεδομένη πεποίθηση στην κοινωνία μας ότι το παιχνίδι με τα παιδιά είναι χάσιμο χρόνου. Πολλοί γονείς από την άλλη, ενώ αναγνωρίζουν τα οφέλη που έχει το παιχνίδι για τα παιδιά, δεν παίζουν μαζί τους θεωρώντας ότι είναι κάτι που πρέπει να κάνουν τα παιδιά ενστικτωδώς χωρίς την βοήθεια ενηλίκων.
Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά πρέπει να παίζουν ενστικτωδώς, αυθόρμητα και χωρίς καθοδήγηση, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι το ένστικτο του παιδιού για το παιχνίδι εξαφανίζεται όταν δεν υπάρχει ένας ενήλικας να διεγείρει την φαντασία του παιδιού και την τάση προς την δημιουργικότητα. Με το παιχνίδι δημιουργείται μια ζεστή και τρυφερή σχέση με το παιδί, καθώς και ένας δυνατός δεσμός, κάτι που βοηθάει στην ανάπτυξη θετικών συναισθημάτων μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.
Μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά μαθαίνουν πώς να επιλύουν προβλήματα, να τεστάρουν τις σκέψεις και τις ιδέες τους και να διερευνούν την φαντασία τους. Μαζί με την βοήθεια των ενηλίκων στο παιχνίδι, τα παιδιά εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο τους, μαθαίνουν να επικοινωνούν τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους και εκτίθενται στην κοινωνική αλληλεπίδραση με άλλα παιδιά με το να μαθαίνουν να περιμένουν την σειρά τους, να μοιράζονται πράγματα και να δείχνουν σεβασμό και κατανόηση στα συναισθήματα των άλλων. Τέλος, η ώρα του παιχνιδιού είναι μία ώρα όπου μπορείτε να ενθαρρύνετε και να προάγετε στο παιδί θετικά συναισθήματα.
Παρακάτω ακολουθούν μερικές συμβουλές για το πώς μπορείτε να παίξετε με το παιδί σας και να αποφύγετε μερικές συχνές συμπεριφορές που κάνουν οι ενήλικες όταν παίζουν με τα παιδιά.
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού κάποιοι γονείς αναλώνονται στο να ‘διδάσκουν’ στο παιδί πώς να παίζει και τί να κάνει. Για παράδειγμα, δίνουν οδηγίες για το πώς να φτιαχτεί το κάστρο, πώς να συμπληρωθεί το παζλ ολόσωστα ή πώς να συναρμολογηθεί ένα παιχνίδι με τον ‘σωστό΄ τρόπο. Με αυτό τον τρόπο, πιθανόν οι γονείς αισθάνονται ότι μαθαίνουν και κάτι στο παιδί, από το να παίζουν μόνο μαζί του.
Ακολουθήστε τον ρυθμό του παιδιού σας, τις ιδέες του και την φαντασία του χωρίς να επιβάλλετε τον δικό σας ρυθμό. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνετε συνεχώς εντολές και οδηγίες για το τί πρέπει να κάνει ένα παιδί όταν παίζει. Μην προσπαθήσετε να τους ‘μάθετε’ τίποτα. Αντιθέτως, μιμηθείτε τις συμπεριφρές τους και αφήστε αυτά να σας πουν τί να κάνετε. Σύντομα, θα ανακαλύψετε ότι όταν χαλαρώσετε και τους δώσετε την δυνατότητα να πάρουν τα ηνία, θα διευρύνουν την φαντασία τους, θα γίνουν περισσότερο δημιουργικά και θα τους ενδιαφέρει περισσότερο να συνεχίσουν το παιχνίδι μαζί σας.
Ιδιαίτερα τα παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας, τείνουν να παίζουν συνεχώς το ίδιο παιχνίδι και να επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις (για παράδειγμα, να γεμίζουν το κουτί με τα τουβλάκια συνεχώς ή να ζητάνε να τους ξαναδιαβάσουμε την ίδια ιστορία εκατοντάδες φορές). Αυτό βέβαια κάνει τους γονείς να βαριούνται και είναι πολύ δελεαστικό να πάρουν τον έλεγχο και να προτείνουν στο παιδί κάποιο καινούριο παιχνίδι ή έναν διαφορετικό τρόπο να παίξουν το παιχνίδι. Το πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά θέλουν να εξασκούν μία δραστηριότητα ώστε να τους γίνει κτήμα και να νιώσουν περισσότερη αυτοπεποίθηση. Αν κάποιος συνεχώς τους προτείνει διαφορετικές δρστηριότητες, μπορεί το παιδί να αρχίζει να πιστεύει ότι είναι ανίκανο να ολοκληρώσει ή να μάθει οποιαδήποτε δραστηριότητα.
Δώστε στο παιδί χρόνο να εξασκήσει την φαντασία του και περιμένετε μέχρι εκείνο να αποφασίσει να κάνει κάτι διαφορετικό, χωρίς να το πιέσετε προς σε αυτή την κατεύθυνση λέγοντας του τί διαφορετικό θα μπορούσε να κάνει, όπως πολλοί γονείς λανθασμένα κάνουν. Θυμηθείτε ότι τα παιδιά δεν σκέφτονται με την ίδια ταχύτητα που σκέφτεται ένας ενήλικας. Οι ιδέες στο μυαλό τους εναλάσσονται πιο αργά ώστε να δοθεί χώρος στην φαντασία και την τελειοποίηση μιας ικανότητας-δραστηριότητας. Τέλος, το παιδί μαθαίνει να εστιάζει και να δίνει την πληρή προσοχή του σε μία δραστηριότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, αυξάνεται ο χρόνος που ένα παιδί μπορεί να μείνει συγκεντρωμένο, κάτι που θα το βοηθήσει και σε ακαδημαϊκό επίπεδο.
Μερικοί γονείς διαλέγουν παιχνίδια τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην ηλικία του παιδιού τους ή στο αναπτυξιακό τους επίπεδο. Για παράδειγμα, ένας πατέρας μπορεί να περιμένει από την τριών χρονών κόρη του, να φτιάξει ένα παζλ 300 τεμαχίων. Καθώς θα ξεκινήσουν να παίζουν, ο πατέρας θα διαπιστώσει ότι το παιδί αρνείται να παίξει και αντιστέκεται. Το παιδί νιώθει δυσφορία αφού του ζητείται να κάνει κάτι το οποίο δεν καταλαβαίνει.
Αν δείτε σημάδια άρνησης ή μη ενδιαφέροντος στο παιχνίδι, σκεφτείτε μια διαφορετική δραστηριότητα ή ένα άλλο παιχνίδι μέχρι να δείτε ότι το παιδί δείχνει ενδιαφέρον. Μπορείτε να προτείνετε διάφορα παιχνίδια και μόλις το παιδί δείξει ενδιαφέρον απαντήστε με ενθουσιασμό. Όποιο και να είναι το περιεχόμενο του παιχνιδιού, το σημαντικό είναι να δώσετε στο παιδί χρόνο να σκεφτεί και να διερευνήσει τα ενδιαφέροντα του.
Έχετε βρει ποτέ τον εαυτό σας να τσακώνετε με το παιδί σας για το ποιός νίκησε ή ποιοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού; Αν ναι, είναι απόλυτα αναμενόμενο. Αρκετοί γονείς, φτιάχνουν άθελα τους ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον για τα παιδιά τους. Για παράδειγμα, πολλοί γονείς μπορεί να θέλουν να μάθουν στα παιδιά πώς να χάνουν σωστά και πώς να παίζουν πάντα με τους κανόνες ή μπορεί να κάνουν τόσο σωστά και καλά μία δραστηριότητα, που τα παιδιά να συγκρίνονται με τους γονείς και να νιώθουν ανεπαρκή και ανίκανα.
Ένα από τα πιο σημαντικά οφέλη του παιχνιδιού, είναι ότι μπορείτε να φτιάξετε τις συνθήκες ώστε τα παιδιά να νιώσουν ικανά και δημιουργικά. Επίσης, μπορείτε να παρέχετε πολλές ευκαιρίες ώστε να νιώσουν ότι έχουν τον έλεγχο και την εξουσία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Άλλωστε, ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά, μπορούν στο παιχνίδι να θέτουν τους δικούς τους κανόνες σε κάποιο βαθμό και να έχουν τον έλεγχο. Τα παιδιά νηπιακής και προσχολικής ηλικίας δεν καταλαβαίνουν απόλυτα την σημασία των κανόνων. Από 8 χρονών αρχίζουν να δείχνουν περισσότερη κατανόηση για τους κανόνες σε ένα παιχνίδι. Ωστόσο, μπορούν να ευχαριστηθούν πολύ ένα παιχνίδι όταν αποφεύγεται ο υπέρμετρος ανταγωνισμός και η θέσπιση πολλών κανόνων. Μην ανησυχείτε για το αν τα παιδιά σας θα μάθουν να χάνουν – θα υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στην ζωή τους που θα το μάθουν αυτό – και αν συμμορφωθείτε με τους κανόνες τους στο παιχνίδι, είναι πολύ πιθανόν και αυτά να συμμορφωθούν με τους κανόνες σας σε άλλες καταστάσεις.
Είναι πολύ εύκολο να πέσετε στην παγίδα του να διορθώνετε τα παιδιά σας κάθε φορά που παίζετε: ‘όχι, αυτό δεν ταιριάζει εκεί’, ‘δεν είναι ο σωστός τρόπος να το κάνεις αυτό’ κ.α. Αυτού του είδους οι διορθώσεις και κριτικές αναστέλλουν την επιθυμία των παιδιών για εξερεύνηση, πειραματισμό και μάθηση. Επίσης, τα παιδιά νιώθουν ακόμα πιο αβοήθητα βλέποντας ότι οι γονείς επικεντρώνονται περισσότερο στο ποιά συμπεριφορά είναι λάθος. Έτσι, ο γονέας δίνει έμφαση πολύ λιγότερο στην επικοινωνία και περισσότερο στο ότι το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και η τελειότητα.
Προσπαθήσετε να ελαχιστοποιήσετε, με τελικό στόχο να εξαφανίσετε, κάθε είδους κριτική ή αντιπαράθεση με τα παιδιά σας κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Όλη η ουσία του παιχνιδιού είναι στην δημιουργία και στο πειραματισμό και όχι στο τελικό αποτέλεσμα. Επιβραβεύστε τα παιδιά όταν εφαρμόζουν δεξιότητες όπως η συγκέντρωση, η εφευρετικότητα, η επιμονή, η ικανότητα επίλυσης στα προβλήματα, η προσπάθεια, η έκφραση συναισθημάτων, η συνεργασία, η κινητοποίηση και η αυτοπεποίθηση.
Μερικοί γονείς διστάζουν να εμπλάκουν σε ένα παιχνίδι φαντασίας ή να κάνουν φανταστικούς ρόλους καθώς ντρέπονται και νιώθουν ότι είναι κάτι που είναι χαζό και χωρίς νόημα. Μερικοί γονείς μάλιστα θεωρούν ότι τα παιχνίδια φαντασίας δημιουργούν συναισθηματικές δυσκολίες στα παιδιά!
Το να εμπλακείτε και να ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να παίξουν παιχνίδια φαντασίας δεν είναι μόνο σημαντικό γιατί διευρύνει τη φαντασία του παδιού και την δημιουργικότητα αλλά βοηθάει τα παιδιά να ρυθμίζουν και να μοιράζονται τα συναισθήματα τους. Ας γίνουν τα κουτιά και οι καρέκλες, σπίτια και παλάτια, και οι πολεμιστές ή οι κούκλες, συγγενείς, γνωστοί και φίλοι. Η φαντασία βοηθάει τα παιδιά να σκέφτονται συμβολικά και τους δίνει μια καλύτερη εικόνα για το τί είναι πραγματικό και τί όχι. Το παιχνίδι ρόλων τα βοηθάει να βιώσουν συναισθήματα άλλων και με αυτό τον τρόπο βοηθιούνται ώστε να είναι ευαίσθητα και να κατανοούν τα συναισθήματα των άλλων. Τέλος, τα παιδιά είναι πολύ πιο εύκολο να μοιραστούν επίπονα ή τρομακτικά για αυτά συναισθήματα με τους γονείς τους μέσα από τη φαντασία και το παιχνίδι.
Όπως είδαμε και πιο πριν, πολλοί γονείς εμπλέκονται τόσο πολύ κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, ώστε να αγνοούν τί θέλει το παιδί ή να προσπαθούν να έχουν τον έλεγχο σε κάθε βήμα του παιχνιδιού.
Όταν παίζετε με το παιδί, επικεντρωθείτε στο παιδί και όχι στον εαυτό σας. Η ώρα του παιχνιδιού είναι από τις λίγες συνθήκες όπου το παιδί μπορεί να έχει τον έλεγχο. Είναι επίσης μία από τις λίγες συνθήκες όπου έχετε την ευκαιρία να τα συγχαρείτε και να τα επιβραβεύσετε χωρίς να μπαίνουν κανόνες και οδηγίες στην μέση.. Σκεφτείτε τον εαυτό σας σαν ένα καλό κοινό. Χαλαρώστε, παρακολουθήστε οτιδήποτε δημιουργήσει το παιδί σας και επιβραβεύστε την προσπάθεια του με ενθουσιασμό. (Και αν πραγματικά θέλετε να φτιάξετε το δικό σας τεράστιο φανταστικό κάστρο από κομμάτια Λέγκο ή να φτιάξετε ένα αριστουργηματικό παζλ 500 τεμαχίων, μπορείτε φυσικά να το κάνετε, όταν τα παιδιά θα έχουν πάει για ύπνο ή όταν θα είναι στο σχολείο!).
Συνήθως οι γονείς έχουν την τάση να ρωτάνε το παιδί μια σειρά από ερωτήσεις κατά την διάρκεια του παιχνιδιού: ‘Τί ζώο είναι αυτό;’, ‘Τί σχήμα ζωγράφισες;’, ‘Τώρα, που λες να το τοποθετήσεις αυτό;’, ‘Τί φτιάχνεις;’. Με τις συνεχείς ερωτήσεις, φυσικά η πρόθεση των γονιών είναι καλή και δεν είναι άλλη από τα παιδιά να μάθουν και να είναι σε επαφή με αυτό που κάνουν εκείνη την στιγμή. Πολύ συχνά όμως, οι πολλές ερωτήσεις έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα και κάνουν τα παιδιά να γίνονται αμυντικά και διστακτικά στο να μιλήσουν και να εκφραστούν ελεύθερα. Στην πραγματικότητα, όταν οι απαντήσεις είναι γνωστές στους γονείς, τότε οι ερωτήσεις γίνονται σαν μορφή εξέτασης. Επίσης, τις περισσότερες φορές ζητείται από το παιδί να ονομάσει ή να περιγράψει τί είναι αυτό που φτιάχνει, ενώ ακόμα μπορεί να μην έχει σκεφτεί καν τί θα ήθελε να φτιάξει. Με αυτό τον τρόπο αναχαιτίζεται η διαδικασία της δημιουργικότητας και του παιχνιδιού και δίνεται έμφαση στο προϊόν, και όχι στην διαδικασία του παιχνιδιού.
Δείξτε το ενδιαφέρον σας σε αυτό που κάνει το παιδί σας με το να περιγράψετε και να παρέχετε περιγραφικά σχόλια για αυτό που κάνουν ή πρόκειται να κάνουν. Για παράδειγμα: ‘Βλέπω ότι μετακίνησες το αμάξι κοντά στο βενζινάδικο, οπότε τώρα σκέφτεσαι να του βάλεις βενζίνη’. Θα δείτε ότι τα παιδιά πολύ σύντομα θα μιμηθούν τα σχόλια σας και θα είναι πιο εύκολο για αυτά να διευρύνουν την συζήτηση και να σκεφτούν ακόμα περισσότερα πράγματα να δημιουργήσουν.
Σκεφτείτε σα να είστε ένας εκφωνητής που περιγράφει έναν αγώνα. Επειδή μπορεί να είναι ένας καινούριος τρόπος επικοινωνίας, στην αρχή μπορεί να αισθανθείτε άβολα, αλλά αυτό θα εξαλειφθεί όταν το εξασκείτε καθημερινά. Και αν επιμείνετε, θα διαπιστώσετε ότι τα παιδιά λατρεύουν αυτό το είδος της επικοινωνίας καθώς τους εμπλουτίζει και το λεξιλόγιο. Αν θέλετε να κάνετε ερωτήσεις και δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε με άλλο τρόπο, φροντίστε στις απαντήσεις των παιδιών να δίνετε θετική επανατροφοδότηση. Για παράδειγμα: ‘Τι ζώο είναι αυτό; – Είναι καμηλόπαρδαλη! – Α, καμηλοπάρδαλη. Φαίνεται ότι ξέρεις πολλά από ζώα!’ Η θετική ανατροφοδότηση πάντα ενθαρρύνει τα παιδιά να εκφράζονται περισσότερο και να είναι περισσότερο ανοικτά στην προσθήκη και άλλων πληροφοριών.
Η ώρα παιχνιδιού που αφιερώνετε με το παιδί σας είναι άκρως πολύτιμη για την δημιουργία ασφαλούς και σταθερού δεσμού μεταξύ σας. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα περισσότερα πλεονέκτηματα αν στο παιχνίδι συμμετέχουν και άλλα παιδιά όπως αδέλφια ή φίλοι των παιδιών σας. Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να προπονήσετε τα παιδιά σας στις κοινωνικές δεξιότητες (μοίρασμα, αναμονή σειράς, βοηθώντας τον άλλο, λέγοντας ευχαριστώ, ρωτώντας πριν πάρεις το παιχνίδι άλλου παιδιού, προτείνοντας λύσεις στην ομάδα). Με αυτό τον τρόπο θα ενισχυθούν και οι φιλίες του παιδιού σας. Μπορείτε για παράδειγμα να πείτε: ‘Αυτό που έκανες ήταν πολύ ωραίο και φιλικό. Μοιράστηκες το παιχνίδι σου με το Νίκο και περίμενες την σειρά σου’.
Όταν τα παιδιά παίζουν ήρεμα χωρίς να κάνουν φασαρία, οι περισσότεροι γονείς βρίσκουν την ευκαιρία και ξεκινάνε να κάνουν διάφορες δουλειές του σπιτιού ή επαγγελματικές υποχρεώσεις. Με αυτό τον τρόπο, αποτυγχάνουν να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι εκτιμούν το γεγονός ότι παίζουν ήσυχα. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα παιδιά νιώθουν αδιαφορία από τους γονείς και παίρνουν προσοχή (=ενδιαφέρον) μόνο όταν συμπεριφέρονται αρνητικά και παίζουν κάνοντας φασαρία. Κάνοντας οι γονείς παρατήρηση, κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, τα παιδιά μαθαίνουν ότι με αυτό τον τρόπο ‘εγώ παίρνω ενδιαφέρον από τους γονείς μου’. Αν λοιπόν τα παιδιά σας δεν λαμβάνουν θετική προσοχή για τις κατάλληλες συμπεριφορές, θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να σας τραβήξουν την προσοχή με το να συμπεριφέρονται αρνητικά. Αυτός είναι και ο πιο βασικός μηχανισμός αλλά και μία σημαντική αρχή για τα περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς.
Ενισχύστε το παιχνίδι, ιδιαίτερα όταν παίζουν ήσυχα και συμμετέχετε ενεργητικά στο παιχνίδι μαζί τους. Αν δώσετε έστω και λίγη προσοχή σε αυτό που κάνουν, δεν θα χρειάζεται να σκαρφιστούν αρνητικούς τρόπους για να τραβήξουν την προσοχή σας. Στην πραγματικότητα έχει βρεθεί ότι οι γονείς που παίζουν με τα παιδιά τους για τουλάχιστον μισή ώρα την ημέρα, έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο μετά για τον εαυτό τους. Αν τα παιδιά αισθάνονται βέβαια ότι η γονεϊκή προσοχή (=ενδιαφέρον=αγάπη) είναι συχνή και σταθερή, δεν χρειάζονται να ανακαλύψουν ακατάλληλους τρόπους για να την τραβήξουν.
Προσοχή!
Να είστε προετοιμασμένοι ότι κάποιες φορές το παιδί θα συμπεριφερθεί αρνητικά, είτε με το να φωνάζει, να πετάει τα παιχνίδια του, ή να γίνεται καταστροφικό με διάφορους τρόπους. Αν είναι μια συμπεριφορά που μπορείτε να την αγνοήσετε, γυρίστε την πλάτη σας και ξεκινήστε να παίζετε με άλλο παιχνίδι σα να ενδιαφέρεστε πολύ για αυτό. Όταν το παιδί ξεκινήσει να συμπεριφέρεται κατάλληλα, ξεκινήστε πάλι να παίζετε μαζί του. Ωστόσο, αν η συμπεριφορά είναι καταστροφική, το παιχνίδι πρέπει να σταματήσει με μία απλή εξήγηση: ‘Όταν αρχίζεις να πετάς τα τουβλάκια σου, θα πρέπει να σταματάμε να παίζουμε’.
Μερικές φορές οι γονείς είναι διστακτικοί να ξεκινήσουν να παίζουν με τα παιδιά τους, φοβούμενοι ότι το παιδί θα αρχίζει να συμπεριφέρεται αρνητικά μόλις του πουν ότι πρέπει να σταματήσει το παιχνίδι. Οπότε πρέπει κάθε φορά να προετοιμάζετε το παιδί λίγο πριν τελειώσει η ώρα του παιχνιδιού. Πέντε λεπτά πριν τελειώσει μπορείτε να πείτε: ‘Σε λίγα λεπτά θα πρέπει να σταματήσουμε να παίζουμε’. Είναι πολύ σημαντικό να αγνοήσετε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας ή διαφωνίας και να βάλετε τα δυνατά σας να αποσπάσετε το παιδί με κάτι άλλο. Όταν περάσουν τα πέντε λεπτά μπορείτε να πείτε: ‘Τώρα πρέπει να σταματήσουμε το παιχνίδι. Το διασκέδασα πολύ παίζοντας μαζί σου’. Απλά αποχωρήστε και αγνοήστε οποιαδήποτε διαμαρτυρία. Όταν το παιδί μάθει ότι δεν μπορεί να σας ‘χειριστεί’ με κανέναν τρόπο, οι διαμαρτυρίες θα λιγοστέψουν. Με την σταθερή και συνεχή παρουσία του γονιού στο παιχνίδι το παιδί θα έχει λιγότερο την ανάγκη να διαμαρτύρεται, γνωρίζοντας ότι πάντα θα έχει την ευκαιρία να παίξει με τον γονιό την επόμενη ημέρα! Τέλος, το παιδί μαθαίνει να ελέγχει και να αντέχει τα αρνητικά συναισθήματα και την δυσφορία που αισθάνεται, γνωρίζοντας ότι και την επόμενη ημέρα θα έχει ώρα παιχνιδιού με έναν ή και τους δύο γονείς του.
Δεν σταματάμε να παίζουμε επειδή μεγαλώνουμε. Μεγαλώνουμε επειδή σταματάμε να παίζουμε.
Πηγές:Webster-Stratton, C. (2006).The Incredible years. A trouble-shooting guide for parents of children aged 2-8 years.Incredible Years, USA.
ΠΗΓΗ: e-psychology.gr
Το Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας (ΜΕΤ) του Πανεπιστημίου Πατρών και εφεξής αποκαλούμενο Διοργανωτής, προκηρύσσει Πανελλήνιο Διαγωνισμό Εικαστικής Δημιουργίας με Θέμα:
“ Ούτε θύτης, ούτε θύμα στο Διαδίκτυο”.
Τα έργα μπορούν να πραγματεύονται θέματα όπως:
Στόχος του Διαγωνισμού είναι να συμβάλει στην πρόληψη του Διαδικτυακού Εκφοβισμού, θέτοντας την εικαστική δημιουργία στην υπηρεσία της ευαισθητοποίησης των μαθητών. Το εικαστικό υλικό που θα συγκεντρωθεί μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική εικαστική συλλογή για το διαδικτυακό εκφοβισμό και να χρησιμοποιηθεί για εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Όροι και προϋποθέσεις συμμετοχής στο Διαγωνισμό
Κάντε κλικ εδώ http://www.upatras.gr/el/node/6571
ΠΗΓΗ: upatras.gr
επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου
Η πεποίθηση ότι μόνο η μια πλευρά για ένα ζήτημα είναι πάντα η σωστή αποτελεί τη μήτρα οποιουδήποτε είδους ρατσισμού. Σήμερα άδραξα την ευκαιρία να γράψω και μια ακόμα εκδοχή (πρόχειρη) του αγαπημένου παραμυθιού των παιδικών μου χρόνων, αυτό της «Κοκκινοσκουφίτσας», από την οπτική του δυσφημισμένου λύκου, ώστε να πάρουμε μια γεύση και να αναγνωρίσουμε τον τρόπο σύνθεσης των απόψεων.
Γιατί όπως λέει κάτι πολύ εύστοχο που διάβασα: «Ο λύκος θα ‘ναι πάντα ο κακός, γιατί δε γνωρίζουμε τη δική του εκδοχή…»
Εύχομαι να σας αρέσει….
Μια φορά κι έναν καιρό σ’ έναν τόπο μακρινό, ηλιόλουστο και συναρπαστικό, πάνω στο ψηλότερο βουνό, μέσα στο δάσος το πυκνό ζούσε ένα ζώο φιλικό, έξυπνο και προστατευτικό. Ήταν ένας λύκος με δέρμα λαμπερό και γκριζωπό και βλέμμα κάπως φλογερό τολμώ να πω. Τον έλεγαν Ιερεμία χάρη στης ψυχής του την ανείπωτη ηρεμία. Κείνο ήτανε το σπιτικό του και αυτός ο άγρυπνος φρουρός του. Το πρόσεχε σαν κόρη οφθαλμού, κρατώντας μακριά το πόδι του εχθρού. Ορκίστηκε να διαφυλάττει την ησυχία και την τάξη, για να τον αγαπά ολόκληρη η πλάση. Και τα παιδιά όταν τον βλέπουν, να πάψουν να τον αποφεύγουν και στη γούνινη αγκαλιά του με λαχτάρα να προσφεύγουν.
Κάποτε, ενώ προσπαθούσε απ’ το δρόμο τα σκουπίδια να μαζέψει, ώρες αφότου ο ήλιος είχε βασιλέψει, που άφησαν στο πέρασμά τους κάτι ξεχασιάρικα παιδιά, άκουσε βήματα κάπως χοροπηδηχτά… Στο σημείο αυτό θα θελα να εξομολογηθώ ότι ο λύκος μας είχε για τα δόντια του κόμπλεξ μεγάλο, το δίχως άλλο, που πάντοτε ευχόταν να μην είχε, μήπως κι έτσι ο κόσμος από κείνον δεν απείχε… Πήδηξε, που λέτε, πίσω από έναν θάμνο φουντωτό με βλέμμα αρκετά ελεγκτικό και είδε ένα κοριτσάκι να σιμώνει, κρατώντας ένα καλαθάκι μόνη. Φορούσε ρούχα κόκκινα πλεκτά και στο κεφάλι ένα σκουφί περιμετρικά. Του φάνηκε ύποπτη από την αρχή… Λες και δεν ήθελε να την αναγνωρίσουν και από το διάβα της να τη βρουν και να τη σταματήσουν.
Καθώς περπατούσε, έκοβε χρωματιστά λουλούδια και απ’ τα ομορφότερα του άλσους τα καλούδια. Εκεί τρελαινόταν ο Ιερεμίας να πηγαίνει και τη μοναδική ευωδία τους στιγμή να μη χορταίνει. Ένιωσε πως ξεριζωνόταν μαζί τους η καρδιά του και όλα μαζί τα σωθικά του. Φυσικά άλλο πια δεν άντεξε και φαρδύς πλατύς μπρός στα πόδια της γονάτισε. Τη ρώτησε που πήγαινε και κείνη απ’ τον φόβο παραπάτησε. Τότε του διηγήθηκε μια ιστορία για κάποια γιαγιά της, Ιουλία, που έπασχε από ταχυκαρδία, την οποία έπρεπε να επισκεφθεί, για να της πάει ένα πιάτο της μαμάς ζεστό φαί, ώστε ο οργανισμός της άμεσα να ανασυγκροτηθεί. Έκοψε, λοιπόν, δρόμο μέσα από το δάσος, όπως της υπέδειξε ο φίλος της ο Τάσος, για να μη τη βρει η νύχτα, να προλάβει ζεστή και η γιαγιά την πίτα.
Από τις απαντήσεις της αυτές ένιωσε πως το κορίτσι ήτανε ειλικρινές, αλλά αυτά της τα ρούχα αβλεπί τον προβληματίζανε πολύ, χωρίς αμφιβολία, ασυζητητί. Έτσι, αποφάσισε να της δώσει ένα μάθημα, για να καταλάβει πόσο λάθος και απρεπές ήταν να εισβάλλει στο ξένο δάσος, μεταμφιεσμένη όπως οι ληστές. Την άφησε να συνεχίσει αλλά έτρεξε πριν από αυτή, το θέμα να διερευνήσει και να διαπιστώσει αν έλεγε αλήθεια ή στο ψέμα τον είχε φλομώσει, σαν στα παραμύθια. Όταν συνάντησε τη γριούλα της εξήγησε τους λόγους του δικού του προβληματισμού και αποφασίσανε να την παραδειγματίσουνε από κοινού.
Εκείνη σκέφτηκε κάτω από το ντιβάνι να κρυφτεί και με το νεύμα του μονάχα να εμφανιστεί. Εκείνος, για να φανεί πιο πειστικός, έβαλε τη μακριά της νυχτικιά όντας πολύ προσεκτικός, με τη βοήθειά της φυσικά κι έπειτα ξάπλωσε στο κρεβάτι με τα πόδια του φαρδιά πλατιά και την περίμενε να’ ρθει καρτερικά, προσποιούμενος την άρρωστη γιαγιά. Όταν έφτασε το κορίτσι, το κάλεσε να πλησιάσει. Αυτή τον κοίταξε κοροϊδευτικά, λέγοντας για τα μεγάλα του αυτιά μια φράση κάπως δεικτικιά.
Συνηθισμένος σε τέτοιες προσβολές, δεν έδωσε σημασία σε τούτες τις παρεμβολές και φρόντισε να απαντήσει ευγενικά, όπως τις πιο πολλές φορές. Είπε, λοιπόν, πως έχει μεγάλα αυτιά, για να μπορεί να την ακούει ακόμα πιο προσεκτικά. Σκόπευε να της δείξει ότι του ήταν συμπαθής, αν και λιγάκι αγενής. Εκείνη, όμως, δε σταμάτησε εκεί. Αντίθετα, έκανε ένα άλλο αστείο για τα μάτια του τα καφετί. Ο Ιερεμίας, ωστόσο, παρά τη δυσαρέσκεια, κατάφερε να σταθεί με αξιοπρέπεια. Φανταστείτε να ‘ ναι μπρος του αυτό το κορίτσι με το παραπλανητικό προσωπείο καλοσύνης που δεν είχε απολύτως καμία αίσθηση ευγνωμοσύνης!
Μολαταύτα πάλι της απάντησε με κάτι θετικό, λέγοντας πως τον βοηθούν να βλέπει καλύτερα το πρόσωπό της το λαμπρό. Ίσως έτσι σκέφτηκε συνειδητοποιήσει, την αγένεια της λίγο να περιορίσει. Τελικά έκανε λάθος. Εκείνη συνέχισε με θράσος, βρίσκοντας το ευαίσθητο σημείο του, τα μεγάλα του δόντια, που ήτανε στα «μείον» του. Δυστυχώς η προσβλητική της παρατήρηση τον έκανε να χάσει κάθε ψυχραιμία. Πήδηξε από το κρεβάτι, φωνάζοντάς της με μανία πως τα μεγάλα του δόντια χρησίμευαν για να την φάει χωρίς καμία δυσκολία. Το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει έντρομο κι αλαφιασμένο κι ο Ιερεμίας αφού πέταξε από πάνω του το ρούχο το καλοραμμένο, προσπαθούσε να τη φτάσει για να την ηρεμήσει, αλλά άθελά του κατάφερε περισσότερο να την τρομοκρατήσει.
Ξάφνου άνοιξε με δύναμη η πόρτα και πρόβαλε απ’ την καγκελένια πόρτα, ένας άνδρας μ’ ένα κοφτερό τσεκούρι, για να βάλει τάξη σε τούτο το αχούρι. Άρχισε να βροντοφωνάζει μπρος του λύκου μας τη μούρη. Εκείνος από την τρομάρα, πριν πάθει και καμιά λαχτάρα, το σκάσε απ΄ του σπιτιού την καμινάδα. Ο λύκος μας αλαλιασμένος, εξαφανίστηκε στο δάσος παραπονεμένος. Η μόνη του παρηγοριά ήταν η ελπίδα μήπως η γριά θα έλεγε την αλήθεια σε όλο το ντουνιά, αποκαθιστώντας την υστεροφημία του συνολικά.
Μα έμαθε πως αυτή η γριά ποτέ δε διηγήθηκε τα γεγονότα από τη δική του την πλευρά. Σύντομα κυκλοφόρησε η κακή η φήμη ότι ο λύκος ήταν επικίνδυνο και σωστό αγρίμι. Το κοριτσάκι σίγουρα θα έζησε καλά, αλλά ο Ιερεμίας έμεινε «στα Τάρταρα» ως τα βαθιά του γερατειά. Έκτοτε ζούσε θλιμμένος σε κάποια ερημιά, μακριά από τα βλέμματα τα επικριτικά. Επειδή, όμως, τον έπνιγε το δίκιο, μια μέρα έγραψε στην κυρά-Ιουλία μια επιστολή απ’ τη δική του οπτική που άφησε στου σπιτιού της την μπροστά αυλή.
Η γιαγιά συγκινημένη, ούσα μες στην ενοχή πνιγμένη, αποφάσισε να τρέξει και στην εφημερίδα του χωριού την ιστορία να αναδημοσιεύσει, ώστε τις καρδιές και των δυο τους τελικά να γαληνέψει.
Συγγραφή Άρθρου :Χατζηστρατή Μάγδα
ΠΗΓΗ: e-psychology.gr
To 2ο Φεστιβάλ με θέμα: «Απάνθισμα των Φυσικών Επιστημών», πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 18 Φεβρουαρίου 2017, στο Συνεδριακό Κέντρο του Α.Τ.Ε.Ι ΠΕΙΡΑΙΑ T.T. και έχουν προσκληθεί να παρευρεθούν 300 μαθητές Δημοτικού και εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης.
Το κεντρικό θέμα του Φεστιβάλ είναι «Ανακάλυψε τις έννοιες της επιστήμης μέσω του πειράματος». Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει ποικίλες εκδηλώσεις και θα απευθύνεται σε μαθητές Δημοτικού, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Ενδεικτικά, αναφέρουμε επιστημονικά διαδραστικά δρώμενα όπως πειράματα και εργαστήρια, συζητήσεις (debates), θεατρικές παραστάσεις, διαδραστικά σεμινάρια (workshops), εκθέσεις, ομιλίες. Θα προσκληθούν επίσης να συμμετάσχουν καταξιωμένοι Έλληνες και ξένοι επιστήμονες, με ομιλίες σε γλώσσα απλή και κατανοητή στο ευρύ κοινό.
Περιεχόμενο
Δείχνουμε – παρουσιάζουμε – παριστάνουμε έννοιες των Φυσικών Επιστημών.
Σκοπός
Μέσω του εναλλακτικού τρόπου προσέγγισης των εννοιών τα παιδιά θα γνωρίσουν τις Φυσικές Επιστήμες και θα τις συνδέσουν με την καθημερινή τους ζωή, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να απαντήσουν σε ερωτήματα γύρω από τα φυσικά φαινόμενα που συμβαίνουν γύρω τους.
Επιβράβευση
Επιστημονική επιτροπή (αποτελούμενη από στελέχη της εκπαίδευσης, καλλιτέχνες και εκπροσώπους του τεχνολογικού κόσμου) θα αξιολογήσει βάσει γνωστών κριτηρίων, τα οποία θα δημοσιοποιηθούν ένα μήνα πριν από την έναρξη του φεστιβάλ, τις εργασίες των συμμετεχόντων μαθητών.
Θα δοθούν τα εξής βραβεία:
1ο Βραβείο: Δωρεάν Συμμετοχή στο Θερινό Σχολείο της Ε.Ε.Φ. στην πόλη της Ερέτριας (Ιούνιος 2017 ).
2ο Βραβείο: 10 Δωρεάν Συμμετοχές στο περιοδικό της ΕΕΦ PHYSICS NEWS
Θεματικές ενότητες και κοινό στόχευσης
Το Φεστιβάλ θα είναι οργανωμένο γύρω από διαφορετικές θεματικές όπως Φυσική, Χημεία, Βιολογία, Μαθηματικά, Αστρονομία και Διάστημα, Ψηφιακή Τεχνολογία και Πληροφορική, Περιβαλλοντικές Επιστήμες και «Επιστήμη & Τέχνη».
Κατά τη διάρκεια του προγράμματος του Φεστιβάλ, παιδιά, οικογένειες, φοιτητές και επαγγελματίες από κάθε χώρο θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε αυτή την μεγάλη γιορτή της επιστήμης με στόχο να παρουσιάσουν μαθαίνοντας.
Επιστημονική Επιμέλεια, Χριστακόπουλος Ιωάννης, Στέλεχος της Εκπαίδευσης.
Δείτε εδώ τη φόρμα συμμετοχής
Η συμμετοχή είναι 5 ευρώ
Το τηλέφωνο επικοινωνίας για λεπτομέρειες που αφορούν το Φεστιβάλ είναι κιν 6979774903 (Γεώργα Αναστασία )
Πληροφορίες στα Γραφεία της Ε.Ε.Φ ώρες 10.00 έως 21.00 καθημερινώς. τηλ 210 3635701 ,2103610690, email eef.athens@gmail.com και www.eef.gr
To e–mail όπου θα γίνει η αποστολή της παρακάτω φόρμας είναι: eef.athens@gmail.com
